อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 6 วันที่ 1 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 6 วันที่ 1 ต.ค. 58
พรรณรายเห็นผลส้มอยู่ในชะลอมก็เบ้ปากว่าน่าจะซื้อแอปเปิ้ลหรือสาลี่ ไม่ใช่แค่ส้มเขียวหวาน อารีย์ติงว่าผลไม้ไทยๆเรานี่แหละดีแล้ว ส้มหวานชื่นใจออก ขอบใจสันติมากที่อุตส่าห์เอามาฝาก

“ไม่เป็นไรครับ หลวงตาท่านฝากเยี่ยมคุณอาด้วยนะครับ”

“ฝากกราบขอบพระคุณท่านด้วย อาหายคราวนี้จะไปให้ท่านรดน้ำมนต์ให้สักหน่อย”

พรรณรายปากคอเราะราย โพล่งออกมาว่าเสร็จธุระแล้วก็รีบกลับไปเสียที ถูกอารีย์ดุว่าเสียมารยาท สันติรีบบอกว่าไม่เป็นไร เพราะธุระของตนก็ยังไม่เสร็จ ขออนุญาตอารีย์ว่าตนอยากเจอน้องอัมได้ไหม อารีย์อนุญาต


แต่พรรณรายเกเรบอกว่าตนอยากกลับบ้านแล้ว อารีย์เลยบอกให้กลับไปก่อนเดี๋ยวให้อัมรากลับไปกับคุณพ่อก็ได้ สันติจึงลาอารีย์ออกไปพบอัมรา

ooooooo

สันติไปคุยกับอัมราที่ข้างตึกในโรงพยาบาล ต่างเกี่ยงให้อีกฝ่ายพูดก่อน อัมราบอกว่าเขามีธุระก็ให้พูดก่อน

“ก็ได้ครับ คือพี่อยากจะขอโทษที่พี่...เอ้อ...พี่พูดจาทำท่าห่างเหินน้องอัม”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ อัมเข้าใจ พี่อาร์ตคงไม่อยากให้ เอ้อ..คนที่พี่อาร์ตรู้สึกดีๆ ต้องเข้าใจผิด”

“ครับพี่รู้สึกไม่ดีมากเลย ทำให้เธอคนนั้นเข้าใจผิด”

ต่างหมายถึงอีกคน จนเมื่ออัมราบอกว่าต่อไปเธอคนนั้นคงไม่เข้าใจผิดอีกแล้ว สันติตาโตถามว่าจริงหรือ?

“จริงสิคะ ถ้าเธอคนนั้นเข้าใจพี่อาร์ตผิดเพราะอัม เราไม่ต้องพูดต้องคุยกันก็ได้ค่ะ อัมจะไปให้ห่างพี่อาร์ตเลย”

กลายเป็นอัมราหมายถึงจุ๊บ แต่สันติหมายถึงตัวเธอ จนเมื่อเขาชี้แจงว่า จุ๊บเป็นเพื่อนรักของตนเท่านั้นคนที่ตนรู้สึกดีๆด้วยก็คือน้องอัม

“พี่อาร์ตคงล้ออัมเล่นใช่ไหมคะ”

“น้องอัมคงหัวเราะพี่ที่ไม่เจียมตัว ก็เพราะพี่กลัวน้องอัมจะรังเกียจ พี่ถึงคิดว่าตัวเองควรจะตัดใจเสีย แต่พี่ก็ทำไม่ได้ ไม่เป็นไรครับ แค่พี่ได้พูดความในใจที่อยากพูด พี่ก็พอใจแล้ว” พูดแล้วจะเดินไป

“เดี๋ยวสิคะ อัมไม่ได้หัวเราะเยาะพี่อาร์ตนะคะ แล้วก็ไม่เคยคิดรังเกียจด้วย” สันติถามว่างั้นยกโทษให้ความโง่ของตนได้ไหม “ได้สิคะ อัมยกโทษให้ ดีกันค่ะ”

อัมรายื่นนิ้วก้อยออกไป สันติเอานิ้วก้อยตนเกี่ยวไว้ ต่างเกี่ยวก้อยดีกันด้วยความสดชื่น แจ่มใส

ขณะพากันเดินกลับ อัมราเห็นเดชเดินเร็วๆไปตามทางเดิน อัมราบอกว่าคุณพ่อมาแล้วตนขอตัวกลับห้องก่อน ทั้งสองโบกมือลากันอย่างน่ารัก และมีความสุข

ooooooo

แต่ที่แท้เดชไปหาพิไลที่รักษาตัวอยู่อีกห้องหนึ่ง พิไลคร่ำครวญว่าทำไมตนไม่ตายๆ ให้รู้แล้ว รู้รอดไป พี่เดชไม่น่ามาช่วยเลย

“พอเถอะพิไล รู้ไหมว่าเธอทำอะไรลงไป เธออยากตายก็ไม่ตาย แต่คนที่ไม่อยากตายเกือบจะตาย” พิไลทำหน้างงว่าเดชพูดอะไร “อารีย์ไม่สบายเกือบตายเพราะฉันมัวแต่วิ่งมาหาเธอ แต่หมอบอกว่าเธอกินยานอนหลับเข้าไปแค่สองเม็ดอย่างมากก็นอนหลับทั้งวัน”

“เป็นไปไม่ได้นะ ฉันกินไปเกือบกำมือเพราะฉันอยากตายจริงๆ สงสัยรีบร้อนกรอกยาใส่ปาก มันเลยหล่นไปหมดล่ะมั้ง ฉันไม่ได้แกล้งนะจ๊ะพี่เดช ฉันตั้งใจจะกินยาตายจริงๆ พี่จะได้ไม่ต้องกลุ้มเพราะฉันไง”

“ถ้าอยากช่วยพี่จริงๆ ก็ขอร้องให้อยู่นิ่งๆได้ไหม ตอนนี้พี่จะบ้าอยู่แล้ว อารีย์ก็นอนอยู่โรงพยาบาลเดียวกับเธอนี่แหละ แล้วที่เป็นแบบนี้ก็เพราะอารีย์รู้เรื่องของเราหมดแล้ว”

“ตายแล้ว เราจะทำยังไงกันดีล่ะจ๊ะ” พิไลทำเป็นตกใจแต่แอบสะใจ

“ไม่ใช่เรา แต่เป็นพี่ พี่จะจัดการทุกอย่างเอง ตกลงตามนั้น”

“ก็ได้จ้ะ ฉันจะเชื่อพี่เดชทุกอย่างเลย ฉันสัญญา จริงๆนะ ฉันน่ะรักพี่เดชมากขนาดชีวิตฉันก็ให้พี่เดชได้ ฉันจะทำทุกอย่างให้พี่เดชมีความสุข พี่เดชสบายใจได้ ฉันจะไม่ก่อปัญหาให้พี่อีกนะจ๊ะ เชื่อฉันนะ พี่อย่าทิ้งฉันไปนะพี่เดช...”

พอเดชพยักหน้า พิไลยกมือไหว้ขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ แต่พอใบหน้าพ้นสายตาเดช เธอก็เหยียดยิ้มอย่างสะใจ

ooooooo

อัมรากลับไปถึงห้องอารีย์ปรากฏว่าเดชยังมาไม่ถึง เธอบอกแม่ว่าเมื่อกี๊เห็นพ่อ ตนเลยรีบขึ้นมากลัวพ่อจะรอ

ขณะสองแม่ลูกกำลังคุยกัน เดชก็เข้ามาอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ถามหยอกว่าแม่ลูกคุยอะไรกันอยู่ ถามอารีย์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ดูหน้ายังซีดๆอยู่ อารีย์ไม่ตอบแต่ถามว่า “พี่เดชหายไปไหนมาจ๊ะ ยัยอัมว่าเห็นพี่มาตั้งนานแล้ว”

“อ๋อ...พี่ไปพบหมอมาน่ะ” เดชตอบอย่างไร้พิรุธ ก็พอดีพยาบาลเข้ามา เดชถามว่าเป็นพยาบาลที่จะมาเฝ้าอารีย์คืนนี้ใช่ไหม

พยาบาลบอกว่าใช่ บอกเดชว่าคุณหมอฝากให้มาเรียนเชิญไปพบด้วย เดชรีบออกไป อารีย์มองอย่างสงสัย ที่แท้เป็นอุบายของพิไลตามเดชให้ไปพบ เพราะเธอคิดว่า “ต้องรีบฉวยโอกาสนี้แหละ นังอารีย์มันนอนป่วยอยู่นี่ ถ้าเราเข้าไปบอกมันเรื่องเรากับพี่เดช มันต้องช็อกคาเตียงแน่ๆ”

พิไลลุกพรวดขึ้นจะออกไปข้างนอก ถูกหุ่นนางพยาบาลออกมาขวางถามว่าจะไปไหน พิไลอ้างว่าจะไปโผล่ดูเผื่อมีคนมาเยี่ยมบ้าง พิไลถามว่าเดชจ้างพยาบาลพิเศษให้ตนด้วยหรือ หุ่นนางพยาบาลบอกว่าเปล่า ตนมาตรวจตามหน้าที่แล้วขอวัดไข้ พิไลบ่นว่าตนไม่มีไข้แต่ก็จำต้องให้วัด

นางพยาบาลเอาปรอทมาสะบัดก่อนเสียบวัด ทำปรอทหลุดมือ หุ่นนางพยาบาลเอื้อมมือยาวๆไปเก็บ พิไลตาเหลือกร้องลั่น “เฮ้ยยยยย...” หุ่นนางพยาบาลยิ้ม ถามเสียงเย็นเยือกว่า “ตอนนี้คงมีไข้แล้วสิคะ” พิไลร้องโวยวายว่าผีหลอก หุ่นนางพยาบาลค่อยๆ ถอยแล้วหายเข้าไปในผนังตึก

พิไลร้องโวยวาย แต่พอมองไปรอบๆอีกทีก็ไม่มีอะไรแล้ว! เธอกระโดดขึ้นเตียงชักผ้าห่มคลุมโปงตัวสั่นพั่บๆ

ooooooo

ที่คฤหาสน์เสี่ยกวง... เสี่ยตบหน้าเมียจนกระเด็น เมียลุกขึ้นได้ชี้หน้าด่าว่ากล้าตบหน้าตนเพราะเรื่องนังเพทายเชียวหรือ

“ใช่ ทำไมอั๊วจะไม่กล้า อั๊วให้ลื้ออยู่สบายขนาดนี้ ลื้อยังไม่พอใจอีกเหรอ กะอีแค่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของอั๊ว ถ้าลื้อให้ไม่ได้ก็หย่ากันไปเลย” เมียตวาดถามว่านี่เสี่ยหลงมันขนาดนี้เลยหรือ! “ใช่ ลื้อจำใส่กะลาหัวไว้ว่า ถ้าลื้อไปตอแยอีเพทายอีก อั๊วเลิกกับลื้อแน่ๆ”

ทันทีที่เสี่ยกวงหุนหันออกไป เมียเสี่ยก็โทรศัพท์สั่งบางคนทันที “มาพบฉันเดี๋ยวนี้ มีงานใหญ่ให้พวกแกทำ!”

ฝ่ายเสี่ยลิ่วไปหาเพทายที่คอนโด เล่าเรื่องมีปากเสียงกับเมียให้ฟัง เพทายทำสะบัดสะบิ้งบอกว่ายังไงตนถอยไปจากชีวิตเสี่ยดีกว่า เสี่ยทั้งออดทั้งอ้อนไม่อ๊าว...ไม่อาว...ถ้าเสี่ยไม่มีหนูเสี่ยตายแน่

เพทายทำท่ากลัวมาก กลัวถูกเมียเสี่ยส่งคนมาฆ่า แต่พอเสี่ยบอกว่าจะซื้อบ้านใหม่ให้ จ้างคนใช้ คนสวน คนรถไว้คอยเป็นเพื่อน เพทายก็หายกลัวเป็นปลิดทิ้ง ฉอเลาะว่า

“แหม...เสี่ยดีกับเพทายขนาดนี้ เพทายทิ้งเสี่ย เพทายก็อกตัญญูแล้วล่ะค่ะ” แล้วจูบเสี่ยเอาใจ เสี่ยกอดเธอหัวเราะร่า

“ไอ๊หยา...ชื่นใจเสี่ยจริงๆ”

ooooooo

ไวเท่าความคิด พิไลไปหาอารีย์ที่ห้องพัก บอกอารีย์ว่าตนไม่สบายเดชจึงพามาโรงพยาบาล เดชบอกว่าเธอไม่สบายตนจึงมาเยี่ยม

พิไลพูดให้อารีย์รู้ว่าเดชยังติดต่อกับตนอยู่ อารีย์ถามว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ คงไม่ใช่ต้องการมาเยี่ยมตนเท่านั้น

“ก็ดี ฉันก็ไม่ชอบอ้อมค้อม ฉันต้องการผัวกับลูกฉันคืน” อารีย์ติงว่าเธอเป็นคนทิ้งเดชกับพรรณรายไปเอง “ใช่ แล้วเธอก็ฉวยโอกาสเข้ามาแทรกทันทีไง เธอสุขสบายมามากพอแล้วอารีย์ ในขณะที่ฉันลำบากเลือดตาแทบกระเด็น ขอร้องเถอะนะ ฉันรักพี่เดช แล้วฉันก็เพิ่งรู้ว่า...พี่เดชเองก็ยังไม่ลืมฉัน”

พิไลขอร้องว่า ขอให้ตนได้อยู่ใกล้เดชกับลูกก็พอ ตนอยากอยู่ใกล้ลูก ขอโอกาสตนได้แก้ตัวด้วยเถิด อารีย์ใจอ่อนยอมให้พิไลเข้าไปอยู่ในบ้านแต่ต้องรับปากว่าจะไม่บอกให้พรรณรายรู้ว่าเธอเป็นแม่เด็ดขาด พิไลรีบรับปากทั้งสัญญาทั้งสาบาน พออารีย์พยักหน้า พิไลก็โผกอดอารีย์ ขอบใจแล้วขอบใจอีก

อารีย์กลับบ้าน บอกพรรณราย อัมราและเดชว่า ตนจะให้พิไลมาอยู่ที่บ้านด้วยเพราะพิไลกำลังลำบาก เดชตกใจมากถามว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่ทำอย่างนี้ อารีย์ขอไม่ตอบตอนนี้ รับรองว่าอีกไม่นานเขาก็จะรู้เองว่าทำไม พูดเชิงตัดพ้อว่า

“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เดชไปเกี่ยวข้องกับพิไลเองมันก็คงไม่มีวันนี้หรอกค่ะ” เดชถามว่าพิไลมาหาเธอใช่ไหม ตนจะไปพูดกับพิไลเอง “ไม่ต้องไปหรอกค่ะ เพราะฉันตกลงกับพิไลไปแล้ว เขาจะมาช่วยดูแลพี่เดชกับยัยพรรณด้วย พรรณรายไม่ยอมใครเลย บางทีพิไลอาจจะดูแลยัยพรรณได้ดีกว่าฉัน เขารับปากว่าจะดูแลพรรณรายอย่างดี”

พรรณรายแอบฟังอยู่โดยมีอัมราเตือนว่าแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันไม่ดี พรรณรายถูกอัมราลากออกไป แต่เดชกับอารีย์ก็ยังคุยกันต่อ เดชติงว่าถ้าพิไลทำหน้าที่นี้ได้ เขาคงทำไปนานแล้ว อารีย์ติงสีหน้าเรียบๆว่า

“จะโทษใครได้ล่ะคะ พี่เดชเป็นคนกลับไปหยิบยื่นโอกาสให้พิไลเองไม่ใช่เหรอ”

เดชเถียงไม่ออก ได้แต่นั่งกุมขมับอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

แต่พอพิไลได้เข้าไปอยู่ในบ้านจริงๆ อารีย์จัดให้ไปอยู่เรือนเล็กหลังบ้านก็จะขออยู่ตึกใหญ่อ้างว่ายังมีห้องว่าง อารีย์บอกว่าไม่เหมาะ เพราะพิไลมาอยู่ในฐานะแม่บ้าน พิไลจึงยอม แล้วขอตัวไปจัดของที่ห้องพัก

“อีกไม่นานหรอกนังอารีย์ ฉันจะเอาทุกอย่างคืนจากแกให้หมด” พิไลจิกตามองไปที่ตึกใหญ่อย่างแค้นใจ

พรรณรายแอบฟังอารีย์กับเดชคุยกัน เธอบอกอัมราว่าพิไลต้องมีอะไรกับคุณพ่อแน่ๆ เธอมีปฏิกิริยาต่อต้านอย่างรุนแรง กำหนดให้พิไลต้องเรียกคุณแม่ว่าคุณผู้หญิง เรียกคุณพ่อว่าคุณผู้ชาย และเรียกพวกตนทุกคนต้องมีคำว่าคุณนำหน้า ความ “เอาเรื่อง” ของพรรณรายทำให้พิไลจำต้องรับปากว่าจะทำตามที่คุณพรรณรายสั่งทุกอย่าง

ระหว่างนั้นบรรดาหุ่นในห้องหุ่นต่างมองมาทางเรือนเล็กอย่างไม่พอใจ หุ่นนางพยาบาลจะก้าวลงจากแท่น ถูกหุ่นคุณหลวงปรามว่าอย่าเพิ่ง หุ่นนางพยาบาลเตือนว่าผู้หญิงคนนี้จะนำความวุ่นวายมาให้ครอบครัวเดช

“ฉันรู้ แต่ยังไม่ใช่เวลานี้” หุ่นท่านเจ้าคุณเสียงเข้ม จนหุ่นนางพยาบาลต้องกลับไปยืนที่เดิม

ooooooo

คืนนี้พิไลฝันไปว่าแอบไปเดินสำรวจทรัพย์สมบัติตามห้องต่างๆในบ้าน จนลงไปถึงห้องหุ่นเห็นหุ่นมากมายก็คิดว่าเดชยังปั้นรูปอยู่

พิไลเดินสำรวจหุ่นแต่ละตัว ทุกตัวดูเหมือนของจริง ถูกหุ่นทุกตัวรุมกันหลอกหลอน หุ่นทับยกดาบขึ้นสูง หุ่นชาวนายกเคียวทำท่าจะฟัน หุ่นนักยิงธนูเล็งธนูใส่และหุ่นท่านเจ้าคุณยกไม้ตะพดขู่ ในฝันพิไลตกใจจนเป็นลมหมดสติอยู่แทบเท้าหุ่น บรรดาหุ่นต่างพากันหัวเราะชอบใจ

พอตกใจตื่นตอนเช้า พิไลโล่งอกที่รู้ว่าเป็นแค่ความฝัน แต่ความจริงนาทีนั้นคือชิ้นมาเคาะประตูถามว่ายังไม่ตื่นอีกหรือ พิไลวางเขื่องว่า “ฉันจะตื่นตอนไหนมันกงการอะไรของแกด้วยล่ะ”

“อ้าว..เธอมาเป็นแม่บ้านไม่ใช่หรือ ก็ต้องมาช่วยกันสิ นี่ฉันก็ไปตลาดมาเรียบร้อยแล้ว คุณๆจะทานอาหารเช้ากันตอนเจ็ดโมงตรง อาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบๆมาช่วยกันล่ะ”

พอชิ้นกลับไป พิไลแสยะยิ้ม “ช่วยให้โง่เหรอ ฉันไม่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่เพื่อเป็นคนรับใช้ใครสักหน่อย เชอะ!”

ooooooo

พรรณรายตั้งป้อมกับพิไล เธอจิกไม่ปล่อย ทั้งใช้และแกล้งพิไล ยิ่งเมื่อพิไลทำกร่างไปนั่งโต๊ะอาหารด้วยก็ไล่ว่าไม่ใช่สมาชิกในครอบครัวควรไปนั่งในที่ของตัวเองคือในครัว

อารีย์บอกพรรณรายว่าอย่างไรเสียพิไลก็เป็นเพื่อนคุณพ่อนั่งทานด้วยกันก็ไม่เป็นไร พรรณรายงอนลุกไปไม่นั่งร่วมโต๊ะด้วย เดชก็บอกว่าตนไม่ค่อยหิวบอกชิ้นให้เอากาแฟไปให้ตนที่ห้องหุ่นด้วย อารีย์บอกว่าเดี๋ยวจะเอาไปให้เอง ที่โต๊ะจึงเหลือพิไลนั่งอยู่กับอัมรา อัมราทานอาหารเช้าอย่างไม่สบายใจนัก

เมื่ออารีย์เอากาแฟไปให้เดชที่ห้องหุ่น เดชถามว่าที่เธอให้พิไลเข้ามาอยู่ในบ้านต้องการประชดตนหรือ

“ฉันบอกพี่เดชไปแล้วว่าถึงเวลาพี่ก็จะรู้เอง”

“แต่กว่าจะถึงเวลานั้น พี่กลัวว่าบ้านเราจะวุ่นวายจนหาความสงบไม่ได้น่ะสิ” เดชมองอารีย์ที่เดินออกไปกลุ้มๆ

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 6 วันที่ 1 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ