อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนที่ 7 วันที่ 6 ก.ย. 58

อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนที่ 7 วันที่ 6 ก.ย. 58

อาทิตย์ยังพูดไม่ทันจบ แบตมือถือก็หมดเสียก่อน
“ฮัลโหล คุณ...”
ปกรณ์โมโห เพราะคิดว่าอาทิตย์จงใจตัดสาย
อัปสรสวรรค์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เห็นภาพเบลอๆ ก่อนจะกลายเป็นหน้าของอาทิตย์ชัดๆ เธอมองอย่างงงๆ

อาทิตย์ขับรถแล่นมาตามทางเลียบชายทะเล โดยมีอัปสรสวรรค์นั่งอยู่ข้างๆ
“อะไรของคุณ ทำไมไม่พาฉันกลับบ้าน”


“ก็หมอบอกคุณอาจจะเครียดเกิน ผมอุตส่าห์พามาพักผ่อน”
อัปสรสวรรค์เบ้ปาก “ใครขอ”
“แปลกนะครับ คุณกับผมต้องมีเหตุบังเอิญให้ได้มาเจอกันตลอด เค้าเรียกว่าเรื่องมหัศจรรย์รึเปล่าครับ”
“ถ้าเกิดขึ้นเพราะวางแผนไว้ ก็ไม่มหัศจรรย์หรอก”
อาทิตย์หน้าเหวอ “เอ๊า คุณ นี่ผมวางแผนมาเจอคุณ ตอนกำลังเป็นลมงั้นเหรอครับ”
“ก็ไม่แน่หรอก เด็กเลี้ยงแกะยุคนี้ ไม่ต้องตะโกนโหวกเหวกแล้ว แค่ใช้ตังค์สร้างทุกอย่างขึ้นมา ก็หลอกคนแนบเนียนกว่าเยอะ”
“เปรียบเทียบอะไรก็ไม่รู้ ไม่เท่เลย”
“ก็ไม่ได้พูดเอาเท่นี่”

จู่ๆ รถก็เกิดกระตุก ทั้งสองตกใจ และแล้วรถก็เกิดหยุดลงข้างทาง
อาทิตย์หน้าเสีย พยายามสตาร์ทรถแต่ไม่ติด อัปสรสวรรค์หันไปมองอย่างไม่พอใจ คิดว่าเขาแกล้ง

“นี่คุณ วันนี้ฉันไม่สบายนะ อย่ามาเล่นนะ”
“ผมก็ไม่ได้เล่นนี่”
“คุณ ไม่ตลกนะ”
อาทิตย์สตาร์ทอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ติด “เอ่อ คุณอย่าเพิ่งเครียดนะ เดี๋ยวจะเป็นลมไปอีก”
อัปสรสวรรค์หน้าซีด

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ อาทิตย์นั่งคุยมือถืออยู่ในรถ
“โอเค. ครับ รีบหน่อยนะครับ”
คุยจบก็วางสายอย่างเซ็งๆ
“อู่ซ่อมรถแถวนี้มันไม่มี ต้องเรียกจากในเมืองมาลากไป”
อัปสรสวรรค์ส่ายหน้าเซ็งๆ ก่อนจะเอนเบาะลง เขาปรับเบาะเอนตาม
“ไม่ใช่เรื่องมหัศจรรย์ แถมยังเป็นเรื่องซวยๆ ที่ได้มาเจอคุณ ฉันเหนื่อยพอแล้ว”
ซุปตาร์สาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ทำเอาอาทิตย์เจื่อนลงทันที
ทั้งสองมองไปบนฟ้า เห็นมีดวงดาวเต็มไปหมด เขาจึงหาเรื่องมาคุยเพื่อให้เธอสบายใจ
“โอ้โห ดูสิคุณ ดาวเต็มไปหมดเลย ในกรุงเทพไม่เคยเห็นแบบนี้เลยนะ นั่นดาวจระเข้ชัดมากเลยครับ ทางนั้นก็ดาวม้า แหม ได้ฟื้นความจำอีกรอบนึง คุณล่ะครับมีดาวที่ชอบรึเปล่า”
อัปสรสวรรค์ทำหน้านิ่ง “ไม่ชอบเลยซักดวง”
“ทำไมล่ะ”
“ดาวที่แม้จะส่องแสงสวย มีคนมากมายเฝ้ามอง แต่ก็ถูกแขวนตรึงไว้อย่างนั้นชั่วกาลนาน ไม่ต่างต้องโทษ แม้คนจะเกิดแล้วตายอีกกี่สิบชาติ ดาวก็ยังต้องอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน”
“ทำไมไม่มองว่ามันเป็นความอมตะเหนือกาลเวลาบ้างล่ะคุณ” เขาย้อนถาม
“อมตะแต่โดดเดี่ยว สู้ตายไปพร้อมคนที่รักดีกว่า”
อาทิตย์นิ่งคิดตาม ก่อนจะเปลี่ยรเรื่องคุย “ คุณว่านี่มันเงียบไปมั้ย”
“เงียบสิดี เสียงดัง หนวกหู น่ารำคาญ”
“แต่ผมว่ามันเงียบไป”
อัปสรสวรรค์สะบัดเสียงกลับ “ไม่ ฉันชอบ โลกส่วนตัว”
“ถ้าโลกส่วนตัว งั้นเราก็ทำอะไรก็ได้สิใช่มั้ย”
อาทิตย์พูดพลางเอื้อมไปเปิดวิทยุในรถ เสียงเพลง “โอ้รัก” ของดิอิมพอสสิเบิ้ล ดังขึ้นมา
เขาเปิดไฟหน้า แล้วเดินลงไปที่หน้ารถ เธอมองอย่างงงๆ
เขายืนโค้งให้ แล้วผายมือเชิญให้เธอออกมา
“จะบ้าเหรอ”
“ในโลกส่วนตัวไม่มีคำว่าบ้าครับ”
อัปสรสวรรค์นิ่งยิ้ม

ทั้งคู่เต้นรำด้วยกันอยู่ที่หน้ารถ ก่อนที่อาทิตย์จะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา
“นี่เพลงโปรดคุณแม่ผมเลยนะครับ”
อัปสรสวรรค์ทำหน้ากวน “อืม ฉันก็ว่าหน้าอย่างคุณไม่น่าฟังเพลงดีๆ อย่างนี้”
“อืม คุณเต้นเก่งนะครับ”
“ไปดูละครเก่าๆ ของฉันไป ฉันเต้นยิ่งกว่านี้”
อาทิตย์ยิ้มรับ พอเพลงจบลง ก็โค้งให้
“ขอบคุณนะครับ ที่ให้ผมมาอยู่ในโลกส่วนตัวของคุณ”
อัปสรสวรรค์อึ้งๆ เขินๆ ก่อนจะเดินหลบไปนั่ง อาทิตย์เดินไปนั่งข้างๆ
“นี่คุณ ถามจริงๆ เถอะ คุณเครียดเรื่องไร”
เธอลังเลใจว่าจะบอกดีรึเปล่า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรรถ พร้อมแสงไฟสาดเข้ามา ทั้งสองหันไป เห็นรถกระบะจากอู่ซ่อมมาถึงพอดี
อุไรวรรณนั่งอยู่กับพื้นห้อง ดูภาพเก่าๆ ที่เคยถ่ายกับอัปสรสวรรค์อย่างแค้นเคือง
“อีนางฟ้า แกคนเดียว”
จากนั้นก็เอารูปถ่ายขึ้นมาฉีกอย่างโมโหใบแล้วใบเล่า พอหยิบรูปใหม่ขึ้นมาจะฉีกอีก ก็สะดุดกับภาพเพื่อนสาว 3 คน สมัยรับน้อง หน้าทาแป้ง ผมผูกจุก
อุไรวรรณนึกย้อนกลับไปถึงบรรยากาศวันรับน้อง
เหล่าน้องใหม่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อย หน้าทาแป้ง ผมมัดจุก แขวนป้ายชื่ออันใหญ่ เข้าแถวเป็นคู่ๆ อยู่หน้าซุ้มผีสิงที่พวกรุ่นพี่สร้างขึ้นจากโครงไม้และผ้า
อัปสรสวรรค์จับคู่กับอุไรวรรณ มือมัดติดกันด้วยผ้าแดง
รุ่นพี่ตะโกนบอก “เอ้า เชิญครับ อย่าทิ้งกันเด็ดขาดนะครับ”
นักศึกษา 2 คนแรกจูงมือกันเข้าไปอย่างกลัวๆ สักพักก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังออกมา
อัปสรสวรรค์หน้าซีด “ไม่อยากเข้าเลยว่ะไร”
“เฮ่ย กลัวผีเหรอ”
“กลัวคนนี่แหละ”
อุไรวรรณยิ้มขำ “เดี๋ยวถ้าเข้าไปแล้วใครแต๊ะอั๋งฉันนะ จะถีบให้กระเด็นเลย”
รุ่นพี่ตะโกนอีก “ เอ้าๆ น้องฟ้าน้องไร เชิญเลยครับ”
ทั้งคู่พากันจูงมือมุดเข้าไปในซุ้มนั้น โดยมีรุ่นพี่ในชุดผีใส่หน้ากากคลุมโปงเดินเข้ามาหล ทั้งคู่สะดุ้ง นิดหนึ่ง แล้วก็หัวเราะกันเดินผ่านไป จนมาถึงจุดหนึ่ง เป็นซุ้มรกๆ ให้ลอดผ่านไป
ขณะทั้งสองกำลังลอดนั้น อัปสรสวรรค์ก็เห็นแมงมุมตัวใหญ่ เกาะอยู่ที่ผนังใกล้ๆ หน้าเธอ
เธอช็อกจนตัวสั่น หายใจแรง ทำอะไรต่อไม่ได้
จนอุไรวรณลอดผ่านไปแล้ว เธอก็ยังยืนนิ่ง
“ฟ้า คลานมาสิ”
อัปสรสวรรค์หายใจหอบแรงอยู่อย่างนั้นด้วยความกลัว อุไรวรรณรีบเข้าไปประคองเพื่อนที่ยืนตัวสั่นเทา
“ฟ้าเป็นไร ฟ้า”
ครั้นหันไป ก็เห็นแมงมุมตัวใหญ่มากเกาะอยู่ด้านหลังอัปสรสวรรค์
“ไร ช่วยด้วย”
เธอรีบเอามือปัดแมงมุม เพื่อปกป้องเพื่อน จนแมงมุมคลานหนีไป
“มันไปแล้วฟ้า มันไปแล้ว”
“ขอบใจ”
อัปสรสวรรค์หายใจไม่ออก จนเหนื่อยเป็นลมไป อุไรวรรณตกใจ
“ฟ้า”
อุไรวรรณประคองอัปสรสวรรค์ที่หน้าซีดเซียวออกมาจากซุ้ม รุ่นพี่และเพื่อนๆ เห็น ก็พากันตกใจ
“อ้าว เป็นอะไรกันครับ น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”
อุไรวรรณไม่ตอบ รีบพยุงเพื่อนเดินไป
พวกรุ่นน้องเห็นดังนั้นก็ขวัญเสีย เดินหนีไปเลยไม่มีใครเล่น
“อ้าว น้องๆ จะไปไหนกัน ไม่เล่นโดนทำโทษนะครับ”

อุไรวรรณพาอัปสรสวรรค์หลบมาหามุมนั่งพัก
“แกเป็นไงบ้าง”
“ค่อยยังชั่วล่ะ”
“แกกลัวแมงมุมเหรอ”
อัปสรสวรรค์จับมืออุไรวรรณแน่น พลางขอร้อง “แก เรื่องนี้แกอย่าบอกใครนะ”
อีกฝ่ายพยักหน้ารับ

อุไรวรรณเอารูปอัปสรสวรรค์ที่ฉีกแยกออกจากรูปตัวเอง แล้วโยนลงไปในกระป๋องคุ้กกี้เปล่าๆ จากนั้นจึงเทน้ำมันรอนสันลงไปแล้วจุดไฟทันที
“เผาจริง อีนางฟ้า”

สีหน้าที่เปี่ยมแค้นของอุไรวรรณฉาบแสงไฟลุกโชน
รถหรูของอาทิตย์แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน อัปสรสวรรค์กำลังจะเปิดประตูลงไป แต่ก็คิดว่าน่าจะขอบคุณเขาสักนิด

“ขอบคุณนะคะ”
พูดจบก็เปิดประตูรถลงไป อาทิตย์ยิ้มรับ แล้วรีบลงจากรถอ้อมไปหา
“ถ้าอาการไม่ค่อยดีอีก โทร.หาผมเลยนะ”
“ฉันไปหาหมอเองได้ ส่งแค่นี้พอแล้ว”
ขาดคำก็เดินจะเข้าบ้าน แต่แล้วเธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาอีก อาทิตย์รีบเดินเข้าไปประคองแขน
แต่แล้วจู่ๆ ปกรณ์ก็เดินเข้ามาผลักอกเขาจนเซ
“แกพาฟ้าไปไหนมา”
อาทิตย์มองหน้าปกรณ์อย่างโกรธจัด อัปสรสวรรค์ตกใ จรีบเข้าไปรั้งแขนเพื่อน
“เป๋า ฉันไม่สบาย คุณอาทิตย์เค้า....”
อาทิตย์รีบแทรกขึ้นมาทันที “แล้วมันเรื่องอะไรของคุณ”
“เรื่องอะไรเหรอ”
ปกรณ์ตะคอกกลับอย่างโมโห ก่อนจะเข้าไปต่อยอาทิตย์ อัปสรสวรรค์ที่เข้าไปรั้งไว้ โดนตากล้องหนุ่มชนล้มลง ฝ่ายหลังรีบเข้าไปประคอง
“ฟ้า เป็นไรมั้ย”
ทันใดนั้น เสียงเดือนเด่นก็ลั่นมา
“หยุดนะ”
อาทิตย์กับปกรณ์หันไปเห็นเดือนเด่น ก็สงบลงทั้งคู่
“นี่มาทำอะไรกัน”
อาทิตย์กำลังจะอธิบาย “ผมขอโทษครับคุณอา คือผม...”
“ไม่ต้องพูดอะไรตาทิตย์ อาเห็นแล้ว เราไม่ได้เป็นคนเริ่ม นายเป๋าเข้าไปหาเรื่องเธอก่อน”
ตากล้องหนุ่มหน้าเจื่อน “ผมขอโทษครับ”
เดือนเด่นทำหน้าเอือม “โกรธแค้นกันมาจากไหน แล้วทำไมต้องใช้กำลังกันด้วย”
“เอ่อ คุณอาครับ ผมกับเค้าไม่มีอะไรกันหรอกครับ แค่ไม่เข้าใจกันนิดหน่อย”
เดือนเด่นไม่เชื่อ ตวัดสายตาตำหนิไปที่ปกรณ์ ก่อนจะหันมาหวานใส่อาทิตย์
“ขอบใจมากนะตาทิตย์ที่พายัยฟ้าไปหาหมอ ปูเปรี้ยวเค้าโทร. มาบอก ก็เป็นห่วงแทบแย่ พอรู้ว่าไปกับเธอ ค่อยสบายใจหน่อย เข้าไปพักก่อนมั้ย”
“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ”
“ไม่เข้าจริงๆ นะ กาแฟบ้านอาอร่อยนะ”
อาทิตย์ยิ้ม ส่ายหน้าเบาๆ
เดือนเด่นหันไปจิกตาใส่ปกรณ์อีก “ส่วนเธอ อย่ามาทำตัวนักเลงที่หน้าบ้านฉันอีก บ้านฉันไม่ต้อนรับกุ๊ย ไปยัยฟ้าเข้าบ้าน”
“แม่”
อัปสรสวรรค์โดนแม่ลากตัวเข้าบ้าน ปกรณ์หน้าสลด หันหลังกลับจะเดินออกไป พอเห็นอาทิตย์ยืนมองอยู่ เขาก็จ้องหน้าหน้ากลับ ก่อนจะเดินออกไป
อาทิตย์มองตาม แล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ

ปกรณ์เดินเศร้าๆ มาตามลำพัง พลางนึกถึงภาพที่ใกล้ชิดกับอัปสรสวรรค์ตั้งแต่สนมัยเรียน จนมาถึงปัจจุบัน
ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า ก่อนจะแหกปากลั่น ระบายอารมณ์

ฟากอุไรวรรณก็นั่งรถแท็กซี่มากับเรด้า
“นี่รู้เรื่องนางฟ้าเป็นลมป่าว”
อุไรวรรณแกล้งทำไม่รู้ “ไม่เลยค่ะ ทำไมเหรอ”
“ก็อยู่ๆ ชีก็เป็นลมในห้องแต่งตัว พอดีคุณอาทิตย์เข้าไปเห็น ก็เลยพาไปโรงพยาบาล สงสัยจะรับงานเยอะเกิน”
คนฟังแอบยิ้มร้าย “คงงั้นมั้งคะ”

อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนที่ 7 วันที่ 6 ก.ย. 58

ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา บทประพันธ์โดย สุพรรณิการ์
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา บทโทรทัศน์โดย : สุพรรณิการ์ และ ณัฏฐพล เกษบุญชู
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา กำกับการแสดงโดย : ปรีดาภรณ์ บัวตูม
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ผลิตโดย : บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ควบคุมการผลิตโดย : อรพรรณ วัชรพล
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ