ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 9 วันที่ 9 ก.ย. 58

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 9 วันที่ 9 ก.ย. 58

ปูรณ์ฟังชั้นฉัตรเล่าเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายไม่ทันจบ เขาส่ายหน้าขัดขึ้นกลางคัน

“เป็นไปไม่ได้!! แกเล่าเรื่องบ้าอะไรออกมาเนี่ย?!” ปูรณ์หาว่าชั้นฉัตรกำลังปรักปรำพ่อตัวเอง ชั้นฉัตรบอกว่าตนได้ยินเรื่องนี้จากปากพ่อตัวเองตรงๆชัดๆ ยืนยันว่าพ่อถามตนว่า “จะอยู่ข้างใคร ข้างแก หรือข้างพ่อ!”

ปูรณ์ถามว่าแล้วทำไมมาเลือกข้างตน ทำไมไม่เลือกข้างพ่อซึ่งเป็นข้างชนะ ชั้นฉัตรบอกว่าตนไม่ได้เลือกข้างใคร แต่อยู่ข้างความถูกต้อง ปูรณ์นิ่งไปก่อนรำพึงว่า



“อาณาจักรไทยธนกิจ ยิ่งใหญ่เท่าไร ก็ยิ่งมีคนอยากครอบครอง เดี๋ยวนี้เงินทองมันกัดกินทุกชีวิตไปหมดทุกคนแล้วสินะ” ชั้นฉัตรแย้งว่าไม่ทุกคน ปูรณ์เองยังไม่ได้เป็นแบบนั้น ปูรณ์บอกว่าเขาก็ไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ชั้นฉัตรถามว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป “เมื่อพ่อแกเขาย่อมรู้ว่าแกจะต้องมาบอกฉันแน่ๆ เรารู้ เขารู้ แสดงว่าพ่อแกกำลังเดินเกมที่เหนือเมฆกว่าที่เคยทำมา เกมที่เราอาจจะไม่มีวันชนะ แต่เราก็ไม่เกิดมาเพื่อจะแพ้อะไรง่ายๆนี่หว่า”

ปูรณ์ตบไหล่ชั้นฉัตรหนักแน่น มั่นใจ ชั้นฉัตรจึงยิ้มออก

ooooooo

หลังการเจรจา สวัสดิ์ถามพี่สาวขณะนั่งดูเครื่องเพชรว่าเล่าแผนการทั้งหมดให้คุณพริ้มเพราฟังหรือ

คุณหญิงแขอุไรถามว่าใครจะโง่เล่าให้ฟัง สวัสดิ์ถามว่าแล้วถ้าคุณพริ้มเพรามารู้ภายหลังล่ะ?

“ยายแก่นั่นมันก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง แกลองคิดดู แค่ฉันล้มเลิกงานแต่งงานกับหลานสาวมัน มันก็ยังเกือบตาย ถ้ามันรู้ว่าทุกอย่างที่มันมีอยู่ ตกเป็นของพวกเราทั้งหมด เผลอๆมันจะตายตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้เลยด้วยซ้ำ”

สวัสดิ์อึ้งถามว่างานนี้เอากันถึงตายเลยหรือ ก็พอดีลมแต่งตัวเดินผ่านมาจะออกไปข้างนอก คุณหญิงถามว่าจะไปหาแม่จอมฉาวนั่นหรือ

“เมื่อไรแม่จะเลิกเรียกรินอย่างนั้นเสียที...แม่ควรหัดเรียกว่า ‘ลูกสะใภ้’ มากกว่าครับ” ลมพูดแล้วเดินไปอย่างไม่แยแส คุณหญิงบ่นอย่างหัวเสียว่า

“ทำไมไม่เคยมีใครหรืออะไรในบ้านหลังนี้ที่ได้ดั่งใจฉันเลยเนี่ย!!” คุณหญิงหัวเสียเดินฉับๆไปอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ฝ่ายคุณย่าพริ้มเพรา กลับไปนอนครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา คิดถึงอดีตที่เจ็บแค้นฝังใจมาแต่วัยสาว...

วันนั้น ฝนตกพรำๆ พริ้มเพราในวัยสาววิ่งฝ่าสายฝนไปยังตึกหลังเล็กซึ่งเป็นที่อยู่ของปกรณ์ ชายหนุ่มหิ้วกระเป๋ากำลังจะออกไปจากตึกหลังนั้น พริ้มเพราถามเสียงตระหนกว่า “นี่คุณจะไปจริงๆหรือ?!”

“คุณถามเหมือนคุณไม่ได้เป็นคนบังคับให้พี่จรัลไล่ผมออกจากธนาคาร แล้วก็ไล่ออกจากบ้านหลังนี้อย่างนั้นแหละ”

พริ้มเพราเข้าไปขวางไว้บอกว่าไม่ยอมให้เขาไป ที่ตนพูดกับพี่จรัลก็แค่ประชดเท่านั้น ปกรณ์มองเธออย่างพินิจพิจารณาบอกว่าเธอโตเกินกว่าจะประชดแบบเด็กๆแล้ว และตนก็ตัดสินใจจะไปตามที่เธอต้องการ พริ้มเพราฉุดมือเขาไว้

“ฉันไม่ให้คุณไป! ไม่ให้ไป! ฉันรักคุณ...ได้ยินไหมว่าฉันรักคุณ!!!” ปกรณ์สะบัดมืออย่างแรงจนพริ้มเพราล้มลง เขาตกใจครั้นจะหันไปช่วยประคองขึ้นมาก็เกรงเรื่องจะยิ่งอยู่ในวังวนจึงตัดสินใจเดินผละไปไม่เหลียวหลัง ในขณะที่พริ้มเพรามองตามคร่ำครวญเหมือนจะขาดใจ “ฉันรักคุณ รักคุณมาตั้งนานแล้ว ฉันรักคุณมาตลอด คุณได้ยินไหม???!!”

“แต่ผมไม่ได้รักคุณ ผมบอกคุณหลายครั้งแล้วว่าคุณเป็นน้องสาวของรุ่นพี่ที่ผมเคารพ ยังไงผมก็รักคุณแบบน้องสาวได้เท่านั้น นั่นเป็นความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดของเราแล้ว”

พริ้มเพราโต้ว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาจะออกไปจากที่นี่ เพราะเขาไปหลงนังสาวบ้านนอก ด่าว่า

“คุณมันแค่ผู้ชายตาต่ำ!” ปกรณ์ตอบสวนไปอย่างไม่สะทกสะท้านว่า

“ใช่...เพราะผมเป็นผู้ชายธรรมดาไง ผมเลยรักผู้หญิงบ้านนอกคนนึงมากกว่าที่จะเป็นผู้หญิงที่ชื่อพริ้มเพรา วรรณดำรง ลาก่อน!”

เมื่อรั้งไว้ไม่ได้แล้ว พริ้มเพราด่าส่ง ไล่ตะเพิดให้ไปเลย ไปแล้วอย่ากลับมาอีก ตะโกนตามหลังอย่างคั่งแค้น

“ฉันเกลียดคุณ จำไว้ ฉันจะเกลียดคุณจนวันตาย!!!”

คุณย่าพริ้มเพราในวัยชราวันนี้ ก็ยังเคียดแค้นปกรณ์ฝังใจ เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง กระชากคุณย่าจากภวังค์

คุณย่าพริ้มเพราค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง เดินไปมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกหลังเล็กท่ามกลางสายฝนที่ตกอย่างหนัก พึมพำด้วยความเกลียดชังที่ยังฝังแน่นอยู่ในใจ...

“ใช่!! จำไว้!!! ฉันจะเกลียดคุณจนวันตาย!!!!”

ooooooo

เมื่อรับเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้มุกรินแล้ว อีโนทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด ไปปลุกมุกรินที่คอนโดแต่เช้า แต่เจ้าตัวไม่ยอมตื่นบ่นว่าเพิ่งจะ 6 โมง 5 นาทีเอง

อีโนบอกว่าเขานัดแต่งหน้า 7 โมง

ชีวิตวีว่าในร่างมุกริน มีพิรุธไปหมดทุกเรื่อง นับตั้งแต่บ่นว่าดาราเขาต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าอย่างนี้เลยหรือ พอออกมาเจออีโนก็โดดกอดบอกว่า ชื่นใจจัง ดีใจที่ได้กอดกันอีก

“อะไรเนี่ย สงสัยสมองนังดาราจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ” อีโนพึมพำงงๆ เมื่อถูกมุกรินกอดแล้วผละไปอาบน้ำ

เมื่อไปถ่ายแบบที่สตูดิโอ วีว่าก็โพสท่าเก้ๆ กังๆ ให้โพสแบบเล่มที่แล้วก็ถามว่าแบบไหน บรรดาสไตลลิสท์ที่ยืนมองอยู่ซุบซิบกันว่า อย่างกับไม่ใช่มุกรินคนเดิมเลย เก้ๆ กังๆ พิลึก แต่ก็มีบางคนชมว่า

“แต่นางดูน่ารักขึ้นนะ เมื่อกี๊พี่ใส่เสื้อให้เสร็จ นางยกมือไหว้ขอบคุณพี่เฉยเลย มุกรินเคยไหว้ใครที่ไหน”

พี่หมีกับเจ้าขาเป็นห่วงอีโน โทร.มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง พี่หมีถามว่าคิดยังไงถึงยอมรับไปทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวมุกริน อีโนบอกว่า ตนสงสัยว่ามุกรินมีแผนการอะไรถึงมาจ้างตน ตนเลยยอมทำตามแผนของเธอไปก่อน อีกไม่นานก็คงรู้ว่าทำไม

พออีโนหันไปอีกที เห็นนายแบบฝรั่งสามคนเดินโทงๆเข้ามา ช่างภาพบอกให้เข้าไปคลอเคลียมุกรินเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิงเลยนะ นายแบบเปลือยทั้งสามเดินไปหา วีว่าในร่างมุกรินมองเหวอทำอะไรไม่ถูกยืนเกร็งทื่อ

พอทำงานเสร็จอีโนกับวีว่าเดินมาถึงหน้าสตูดิโอ ก็ถูกแฟนคลับเข้ามาให้กำลังใจ บางคนขอถ่ายเซลฟี่ บางคนขอถ่ายรูปบอกให้วีว่าโพสท่าประจำของเรา วีว่างง แต่แฟนคลับกลับเห็นเป็นเรื่องน่ารักคิดว่าเธอแกล้ง

“เอาล่ะค่ะน้องๆ ขอบคุณมากนะคะที่ตามมาให้กำลังใจพี่มุกริน แต่พี่มุกรินมีงานต้องรีบไปก่อน ไว้เจอกันเนาะ”

พออีโนลากวีว่าไปขึ้นรถ วีว่าหันมองบรรดาแฟนคลับที่ยังยืนส่ง เธอพึมพำกับตัวเอง

“นี่คือสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขรึเปล่ามุกริน?”

เมื่อไปนั่งที่ร้านกาแฟ วีว่าในร่างมุกรินบอกว่าตนจะไม่ถ่ายแบบอย่างนี้อีกแล้ว เธอทำท่าขยะแขยงขนลุกขนพองกับการถ่ายแบบเมื่อกี๊นี้ พอดีพนักงานมาถามว่าจะรับอะไรดี อีโนขอชาเขียวปั่น

“ฉันขอ ICE TOLL ONE EQUAL AMERICANO TWO SHOT”

พนักงานรับคำเดินออกไป อีโนมองหน้าถามว่าเมื่อกี๊เธอสั่งอะไรนะ วีว่าทวนให้ฟัง อีโนก็ขอให้พูดอีกที วีว่าทวนให้ฟัง อีโนให้ทวนอีกที จนวีว่าหงุดหงิดถามว่าอะไรของเธอเนี่ย!

“ก็เธอน่ะสั่งกาแฟสูตรเดียวแบบเพื่อนฉันเป๊ะเลยน่ะสิ!” เห็นวีว่าชะงัก อีโนย้ำ “จริงๆนะ วีว่าน่ะ นางชอบกินกาแฟสูตรนี้มาก ไม่ใช่สูตรนี้นางเททิ้ง พูดแล้วก็คิดถึงนาง...” วีว่าเลยถามว่าแล้วเพื่อนเธอเป็นไง “เหมือนเดิม นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน” พูดแล้วก็น้ำตาคลอ วีว่าพลอยเศร้าไปด้วยดึงกระดาษทิชชูให้ซับน้ำตา

วีว่ามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง เห็นไม่มีอะไรผิดสังเกต เธอยื่นหน้าเข้าไปหาอีโน กระซิบเบาๆ

“นี่...ฉันจะบอกอะไรให้เอาไหม...มันอาจจะฟังดูเพี้ยนหน่อยนะ แต่ฟังดีๆนะ จริงๆก็คือ...ฉันคือวีว่า ที่อยู่ในร่างมุกริน”

“หา! ว่าไงนะ!!”

“ใช่แล้วอีโน เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันคือวีว่าที่อยู่ในร่างมุกริน”

อีโนฟังเพี้ยนเป็นว่าเธอยากไปเยี่ยมอาม่าที่สุรินทร์ แล้วมโนคุยเรื่องช้างเป็นตุเป็นตะจนวีว่าเซ็งกระทืบเท้าเร่าๆ แบบเด็กๆ อีโนรีบปลอบว่าจะไม่พูดอะไรถึงช้างอีกแล้ว รีบเปลี่ยนเรื่องเปิดสมุดเช็กคิวบอกว่าพรุ่งนี้เธอมีสัมภาษณ์นิตยสาร

มุกรินถามว่าสัมภาษณ์เรื่องอะไร อีโนบอกว่า “ตายแล้วฟื้นตื่นเต้นไหม?” มุกรินทำหน้าเซ็งถามว่ามันน่าสัมภาษณ์ตรงไหน อีโนเช็กคิวต่อว่า

“มะรืนมีถ่ายละครเรื่องใหม่ พฤหัสมีถ่ายเกมโชว์ กับออกงานอีเวนต์ช่วงบ่าย ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์เธอไป...” อีโนหยุดทำตาโตบอกว่า เธอมีถ่ายแบบ! มุกรินถามว่าจะเจอฝรั่งแก้ผ้าอีกไหม

“ไม่...แต่เธอจะได้ถ่ายกะคนนี้...”

เขาคือปูรณ์นั่นเอง! ปูรณ์ต้องเป็นนายแบบถ่ายโฆษณา “เซ็นทารา เขาหลัก รีสอร์ท” ที่พังงา เพราะเขาเป็นคนดูแลอยู่ ซึ่งปูรณ์พยายามต่อรองไม่ถ่ายได้ไหมเพราะตนเป็นห่วงวีว่าที่นอนป่วยอยู่ เลขายืนตื๊อจนปูรณ์ตอบโอเค พอเลขาไปก็บ่น

“ให้คนอย่างผมไปถ่ายแบบคู่กับมุกรินเนี่ยนะ?!”

ooooooo

วีว่าที่อยู่ในร่างมุกรินกำลังเผชิญปัญหาที่เธอทั้งตกใจทั้งกลัว เมื่อกลับจากทำงานมาถึงคอนโด เจอลมเมากรึ่มมารออยู่บอกว่าคิดถึง คืนนี้จะนอนที่นี่ ถึงเช้าให้หายคิดถึง

วีว่ารีบเข้าห้องปิดประตู ลมเว้าวอนว่าวันนี้ตอนทำงานตนคิดถึงเธอมาก วีว่าถามว่าอย่างเขาทำงานเป็นด้วยหรือ

“อีกไม่นาน รินจะต้องภูมิใจในงานที่ผมทำ...เปิดประตูห้องสิ แล้วผมจะเล่าให้ฟังข้างใน”

พอวีว่าเปิดประตู ลมก็ถลาเข้ามาท่าทางกรึ่ม เธอหาทางให้เขาออกไป ทำทีว่าคีย์การ์ดหายสงสัยลืมไว้ในรถ ลมอาสาลงไปเอาให้ วีว่าฉวยโอกาสนั้นปิดประตูล็อกทันที ลมหันขวับรู้ว่าเสียทีตะโกนลั่นให้เปิดประตู! วีว่าบอกว่าเขาเมามากแล้วให้กลับไปพักผ่อนเสีย ลมเงียบไปอึดใจแล้วพูดอย่างน้อยใจว่า

“เดี๋ยวนี้คุณเป็นอะไรไป เหมือนคุณไม่ใช่รินคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก ผมรู้สึกตั้งแต่คุณฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลแล้วว่าคุณเปลี่ยนไป โดยเฉพาะเวลาที่คุณอยู่กับผม ทำไมล่ะริน...ทำไม...”

ลมถามว่าสิ่งที่ตนช่วยเธอมาตลอดเธอตอบแทนตนแบบนี้หรือ ลมร้องโวยวายจนวีว่าไล่ให้กลับไป ลมสบถอย่างหัวเสียแล้วจึงกลับไป

เวลาเดียวกัน ปูรณ์เดินเข้าไปในห้องพักคนไข้ของวีว่า เหลือบไปเห็นวารุณีนอนหลับอยู่ที่ห้องรับรองแขกอีกห้องหนึ่ง เขาย่องไปเอาเก้าอี้นั่งข้างเตียงวีว่า

ปูรณ์คิดถึงเรื่องระหว่างตนกับวีว่า ที่ชั้นฉัตรพูดเตือนไว้ว่า

“แกมีคุณย่าพริ้มเพราเป็นอุปสรรคที่ใหญ่เหมือนกำแพงยักษ์ขวางแกอยู่ แต่ถึงแม้แกจะฝ่าฟันจนข้ามกำแพงนั้นไปได้ แกแน่ใจหรือว่า วีว่าจะยืนรอแกอยู่พร้อมคำตอบว่าเธอเองก็รักแก? ถ้าสิ่งที่แกได้รับกลับมาคือความเกลียดล่ะ?”

เวลานั้นเขาตอบชั้นฉัตรไปว่า “ไม่หรอก ฉันเชื่อว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ แม้แต่ใจของคน”

ปูรณ์นั่งมองวีว่าที่ยังหลับไม่รู้ตัว บอกเธอเบาๆว่า

“เดี๋ยวอาจะไม่อยู่สักสองสามวัน หวังว่าเมื่ออากลับมา วีว่าจะตื่นมาแล้วนะ... ตื่นขึ้นมาเถอะนะวีว่า...ตื่นขึ้นมาเพื่อจะบอกอาว่า สิ่งที่อาคิดมันถูกหรือผิด ถ้าผิด อาก็จะยอมจากไปแต่โดยดี...”

ปูรณ์ยิ้มเศร้า นั่งมองวีว่าอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าวารุณีตื่นขึ้นมาแล้ว เธอลุกมายืนดูปูรณ์เงียบๆด้วยความสงสารจับใจ

ooooooo

ฝ่ายผู้กองวริท ได้รับนัดจากวิคให้ไปรับของที่ตนจะนำมาให้ แต่ก็ถามอย่างระแวงว่าแน่ใจนะว่าไม่เจ้าเล่ห์กับตน

ผู้กองวริทเตรียมเงินสดใส่กระเป๋าซึ่งเงินทั้งหมดตัวเลขถูกมาร์ครหัสไว้ทุกใบแล้ว

วิควางแผนหลอกผู้กองวริทเข้ามาในโกดังแล้วปล่อยร่างชายที่ถูกโซ่ล่ามคอทิ้งลงมาจากข้างบน ผู้กองสั่งกำลังปฏิบัติการทันที เลยเสียรู้วิค เพราะคนที่ถูกหย่อนลงมาเป็นเพียงหุ่น วิคหัวเราะเยาะ บอกผู้กองว่าแล้วจะติดต่อมาใหม่ ส่วนหุ่น นั้นยกให้เป็นของขวัญผู้กอง

ผู้กองวริทโมโหสุดขีดที่เสียรู้วิคจนได้!

ฝ่ายคุณหญิงแขอุไรกำลังฝันเฟื่องกับแผนการของตนอยู่ แล้วก็มีเรื่องให้ตื่นเต้น เมื่อสวัสดิ์มาบอกว่า สามวันจากนี้ปูรณ์ไม่อยู่เพราะต้องไปทำงานที่พังงา ถ้าเราจะจัดการอะไรช่วงนี้เป็นเวลาทองที่สุดแล้ว

ชงโชคถามว่าประธานไทยธนกิจไปทำอะไรที่นั่น สวัสดิ์บอกว่าไปเปิดรีสอร์ทใหม่ในเครือและมีการถ่ายแบบด้วย ถ้าตนฟังไม่ผิดรู้สึกนางแบบจะเป็นมุกริน

ลมชะงักหันขวับมองสวัสดิ์ทันที

คุณหญิงแขอุไรบอกลมให้กลับไปหาวิคเพื่อนเก่าเขา ย้ำว่า “คนอย่างมันคือจิ๊กซอว์ที่จะต่อทำให้แผนของเราสมบูรณ์” ลมกระตือรือร้นมาก วาดฝันว่าในที่สุดทั้งไทยธนกิจและมุกรินก็จะต้องตกเป็นของตน

วีว่ากับอีโนไปถึงรีสอร์ทที่พังงา เจอปูรณ์เอาเรือใบ มาจอดเทียบท่าพอดี วีว่ามองเขาตะลึง ดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เจอเขาที่นี่ คนที่ดีใจดี๊ด๊าออกนอกหน้าคืออีโน วิ่งอ้าวไปหาปูรณ์ทันที

ปูรณ์ถามอีโนว่าได้ข่าวว่าไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ดาราดังแล้วหรือ ปูรณ์มองไปข้างหลังอีโนเห็นวีว่าในร่างมุกรินกำลังเดินมา อีโนหันมอง บอกเขาว่า จู่ๆนางก็มาชวน ตนอยากรู้ว่านางต้องการอะไรกันแน่เลยลองดู

วีว่าในร่างมุกรินไหว้ปูรณ์อย่างที่เธอเคยทำ

ปูรณ์รับไหว้แทบไม่ทันเพราะมุกรินไม่เคยไหว้ตน

ปูรณ์ทักทายพอหอมปากหอมคอแล้วขอตัวกลับรีสอร์ท วีว่าในร่างมุกรินผิดหวังมาก อีโนก็ไม่ยอมช่วยอะไรเพราะไม่ชอบมุกรินอยู่แล้ว

ooooooo

ผู้กองวริทขอร้องผู้กำกับให้ปิดข่าวเรื่องเมธีกับวิคไว้สักระยะ ผู้กำกับให้เวลาเขา 7 วันเพื่อแก้ปัญหาตามที่เขาขอ

ลมไปหาวิคตามที่คุณหญิงบอก ถามว่าวิคมีเพื่อนอยู่พังงาบ้างไหม มีงานให้ทำแต่งานนี้ไม่ต้องการให้ถึงตาย

ดึกคืนต่อมา ชายฉกรรจ์คนหนึ่งมาซุ่มอยู่ท่าเรือยอชต์ เขาหย่อนตัวลงน้ำไปทางด้านหลังเรือของปูรณ์ที่จอดอยู่ ดำน้ำหายไปเพื่อทำอะไรบางอย่างที่ใต้น้ำกับเรือลำนั้น

การถ่ายแบบเริ่มแล้ว ปูรณ์มารอนานมาก เพราะมุกรินไม่ยอมออกจากห้อง เธอขังตัวเองในห้องจนอีโนโมโห วีว่าในร่างมุกรินบอกว่าเขินชุดที่ใส่และไม่อยากถ่ายแนวนี้แล้ว

อีโนโมโหเลยอบรมเสียยาว ด่าว่าการกระทำของเธอถือว่าโง่มาก พูดจนสะใจแล้วอีโนบอกว่า

“ฉันพูดอย่างที่ฉันอยากพูดแล้ว เธอจะไล่ฉันออกก็ได้นะ ฉันไม่แคร์!”

วีว่าโผกอดอีโน บอกว่า “ที่ฉันรักเธอเสมอ ก็เพราะความตรงของเธอนี่แหละ” ทำเอาอีโนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

ปูรณ์ในชุดพร้อมถ่ายแบบนั่งรอมุกรินนานมาก แล้วบรรยากาศก็ดีขึ้นเมื่อสไตลิสต์ร้องบอกอย่างดีใจสุดๆว่า

“มาแล้วค่า...พร้อมแล้วค่า...” แล้วเรียกทุกคนมาทำงานที่เรารักได้แล้ว

การถ่ายแบบเป็นไปอย่างเขินๆ ทั้งนายแบบและนางแบบ จนเมื่อถ่ายเซตสุดท้าย รูปสุดท้าย ที่ปูรณ์จะต้องอุ้มมุกรินไว้ในอ้อมกอดจนหน้ากับหน้าชิดกันเหมือนกำลังจะจูบ ต่างต้องจองหน้ากันอย่างคนรัก

ได้ภาพออกมาสวยงามมาก พอถ่ายเสร็จทุกคนถอนใจโล่งอกที่งานวันนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี

แต่ทั้งปูรณ์และวีว่าในร่างมุกริน ต่างยังมีอารมณ์ค้าง ปูรณ์พยายามหักห้ามใจตัวเอง ในขณะที่วีว่าเฝ้าถามตัวเองว่าสายตาปูรณ์ที่มองตนในอ้อมกอดนั้น หมายความว่าอะไร ความรู้สึกนั้นเขามีให้มุกรินที่เป็นนางแบบหรอ???

“ฉันต้องหาคำตอบด้วยตัวเองใช่ไหม” วีว่าถามตัวเอง เธอลุกเดินไปทางห้องน้ำทันที

ฝ่ายปูรณ์ในชุดเตรียมแล่นเรือใบ เดินไปที่เรือตัวเองพลางคุยมือถือ

“ใช่...คุณติ๊ก...คอนเฟิร์มว่าผมจะกลับไฟลท์คืนนี้ ตอนนี้ผมจะไปแล่นเรือ อาจไม่มีสัญญาณ ถ้ามีอะไรด่วนคุณส่งเข้าอีเมลหรือไลน์ไว้นะ โอเค...ขอบคุณครับ”

วางสายแล้วปูรณ์เดินไปที่เรือใบ แกะเชือกที่ผูกเรือไว้กับท่าเรือ ติดเครื่องแล้วนำเรือออกสู่ทะเล...

ปูรณ์เอาเรือออกไปได้ครู่หนึ่ง ชายฉกรรจ์คนนั้นก็เดินออกจากที่ซ่อนถือโทรศัพท์พูดเบาๆ

“ฮัลโหล... เป็นไปตามที่คุณวิคคิดไว้ครับ ใช่ครับ... ผมมั่นใจว่าเรือของมันจะกลับเข้าฝั่งไม่ได้อีกนานแน่นอน!”

“แกแน่ใจนะ โอเค แล้วฉันจะโอนเงินเป็นค่าขอบคุณที่แกช่วยในครั้งนี้” ลมวางสายแล้วบอกทุกคน “ไอ้วิคบอกว่าให้ลูกน้องมันไปจัดการแล้ว

อาปูรณ์ออกไปแล่นเรือใบอย่างที่ชอบทำเป็นประจำตามที่ผมบอกจริงๆ มันรับประกันว่าอาปูรณ์จะไม่ได้เข้าฝั่งอย่างน้อยก็หนึ่งวันหนึ่งคืน แถมติดต่อกับใครไม่ได้แน่ๆ”

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 9 วันที่ 9 ก.ย. 58

อ่านละครย่อเรื่อง ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ บทประพันธ์โดย วรรณวรรธน์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจบทโทรทัศน์โดย พฤกษ์ เอมะรุจิ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจกำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ