อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 1 วันที่ 25 ต.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 1 วันที่ 25 ต.ค. 58


“คงเห็นว่าไม่มีตังค์ล่ะสิ พวกสิบแปดมงกุฎรึเปล่า ก็ไม่รู้” ปิ่นมณีระแวง ภัทรลดาหน้าเสียที่แม่คิดแบบนั้น ในขณะที่อรรณพยิ้มแย้มบอกว่าไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว ถามภัทรลดาว่าของชำร่วยพวกนี้เป็นอย่างไรบ้าง กะว่า จะมีสักสามแบบ โอเคไหม

จังหวะนั้นพิมลภาเดินออกมาจากข้างในกับมาลาตีเพื่อนรัก พอเห็นภัทรลดาก็ดีใจรีบจูงมือน้องให้ไปช่วยดูเค้กแต่งงานให้ที เพราะตนเลือกตั้งนานแล้วยังเลือกไม่ได้เลย มาลาตีตามไปด้วย พิมลภาบอกว่าให้ภัทรลดาไปช่วยคนเดียวก็พอ ส่วนมาลาตีให้ไปคุยกับพ่อแม่ตนดีกว่า ปั้นหน้ากลุ้มบอกว่า



“พ่อฉันไม่ค่อยเห็นด้วยที่ฉันแต่งงานกับคุณอรรณพ ฉันกลัวว่าอยู่กันสามคนแบบนั้นคุณอรรณพจะอึดอัด มีเธอไปอยู่ด้วย บรรยากาศน่าจะดีขึ้นเยอะเลย”

มาลาตีจึงจำต้องไป พออยู่กันสองคนพิมลภาก็หยิบเงินให้ภัทรลดาไปจ่ายค่ากระเป๋าให้หน่อย ช่วงนี้ตนยุ่งมากไปไหนไม่ได้เลย ทำหน้าจ๋อยบอกว่า “นี่เขา ก็ทวงมาหลายรอบแล้วนะ จนพี่อายจะแย่อยู่แล้ว”

พอภัทรลดารับปากจะทำให้ พิมลภาก็พูดถึงอาทรว่า

“อาทเขาโทร.มาโวยวายอีกแล้ว ว่าถ้าพี่ไม่ยอมมาพบ จะบุกมาหาเอง พี่ไม่ไหวแล้วนะภัทร ไม่คิดเลยว่า อาทเขาจะเป็นคนแบบนี้”

ภัทรลดาบอกว่าตนเตือนแล้วว่าอาทรรักพี่มากจู่ๆมาทิ้งกันแบบนี้เขาทำใจไม่ได้หรอก พิมลภาตีหน้าเศร้าบอกว่า

“ไม่ใช่ว่าพี่ใจดำทิ้งอาทนะ แต่ตอนเป็นแฟนกันพี่ยังเด็กไม่รู้หรอกว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง จนพี่ได้มาเจอกับคุณอรรณพ พี่ถึงได้เข้าใจว่าระหว่างพี่กับอาทมันเป็นแค่ปั๊บปี้เลิฟเท่านั้นเอง แต่อาทเขาไม่ยอมเข้าใจเสียที หลังๆเขาก็เริ่มหยาบคายกับพี่ด้วยนะ พี่ไม่อยากเจอเขาเลยนะภัทร พี่กลัว”

แล้วพิมลภาก็ขอให้ภัทรลดาช่วยตนด้วย เพราะถ้าเธอไม่ช่วยตนก็ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร ย้ำว่า

“อีกอย่าง ถ้าคุณพ่อรู้ว่าอาทเขาทำยังไงกับพี่ มันต้องบานปลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ถึงไงพี่ก็อยากให้เราจากกันด้วยดีมากกว่านะภัทร”

“ได้ค่ะพี่พิม เดียวภัทรคุยกับพี่อาทเอง พี่พิมโทร. นัดพี่อาทได้เลยค่ะ” ภัทรลดารับปากด้วยความสงสารพี่สาว

“ขอบใจมากจ้ะน้องรัก” พิมลภากอดภัทรลดาไว้แน่นด้วยความดีใจมากที่น้องยอมช่วย

ooooooo

ไตรภพกลับไปที่บ้านนินันท์ก็ถูกริสาบ่นว่าไม่น่าไปมีเรื่องกับพ่อเลย ไตรภพพูดเหน็บว่านอกจากพ่อจะมีเมียเด็กแล้วยังมีนิสัยขี้ฟ้องเหมือนเด็กด้วย

ริสาเตือนว่าอย่าพูดอย่างนี้เลยบาปกรรมยังไงท่านก็เป็นพ่อ

ไตรภพไม่อยากรื้อฟื้นให้สะเทือนใจริสาจึงตัดบทชวนกันกินข้าว ลูกเกดอ้อนให้ลุงภพป้อนข้าวเพราะคุณพ่อยังไม่กลับ ไตรภพถามว่าอธิปไปไหนมีกิ๊กหรือเปล่าถึงยังไม่กลับบ้าน นินันท์บอกว่าอธิปไม่ใช่คนแบบนั้น ที่กลับช้าเพราะต้องไปรับเพื่อนออกจากโรงพยาบาลเพราะรถของเพื่อนยังซ่อมไม่เสร็จ ไตรภพถามว่าเป็นหนักหรือถึงต้องไปรับ

“ทางร่างกายคงไม่เท่าไหร่แล้วล่ะค่ะ แต่ทางจิตใจ คงยังอกหักยับเยินอยู่ แล้วก็โลกกลมเสียด้วย เพราะคนที่หักอกเขาก็คือว่าที่แม่เลี้ยงของนิกับคุณภพไงคะ” นินันท์เล่าขำๆ แกมสมเพช แต่ไตรภพสนใจจี๋ขึ้นมาทันที

ooooooo

เมื่อรู้ว่าอาทรคือคนรักเก่าของพิมลภา ไตรภพที่เป็นเพื่อนกับธนาธิปจึงไปหาอาทรที่โรงพยาบาลด้วยเพราะอยากรู้ว่าทำไมพิมลภาจึงเลิกกับเขาไปแต่งงานกับคนคราวพ่ออย่างอรรณพ

จากการคุยกันของธนาธิปและอาทร ทำให้ไตรภพรู้ว่าพรุ่งนี้พิมลภาจะมาเคลียร์กับเขาที่บ้าน ไตรภพยิ้มอย่างมีแผน

รุ่งขึ้น ไตรภพหายไปแต่เช้า นินันท์เป็นห่วงกลัวเขาจะไปก่อเรื่อง แต่พอโทร.ถามเขาบอกว่ากำลังมาแลกเงิน เพราะเงินบาทที่แลกมาใช้หมดแล้ว ที่แท้เขามาจอดรถซุ่มอยู่หน้าบ้านพักหลังเล็กๆของอาทรเพื่อจะดูหน้าพิมลภา

แต่พอเห็นรถมาจอดและหญิงสาวที่ลงจากรถกลายเป็นภัทรลดา ผู้หญิงที่เขามีความรู้สึกดีๆด้วย ทำให้ความรู้สึกของไตรภพกลายเป็นมองเธอในแง่ลบทันที

ภัทรลดามาคุยกับอาทรตามคำขอร้องของพิมลภา แต่อาทรไม่คุยด้วยบอกว่าตนอยากฟังคำพูดจากปากของพิมลภาเอง ถ้าเธอไม่มาตนจะไปหาและฟังจากปากเธอเอง ภัทรลดาจึงกลับไปอย่างผิดหวัง ไตรภพซุ่มดูอยู่รีบขับรถตามไปทันที

ภัทรลดาไปชำระเงินค่ากระเป๋าที่ห้าง พนักงานมาถามว่าคุณพิมลภาใช่ไหม พอเธอรับว่าใช่พนักงานเอากระเป๋าให้เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยเธอถือกระเป๋ากลับไป ไตรภพจึงมั่นใจว่า ภัทรลดาคือ พิมลภา ผู้หญิงที่เขามีความรู้สึกดีๆด้วยนั่นเอง!

ซ้ำร้าย ภัทรลดายังไม่ทันออกจากห้างก็ถูกหญิงคนหนึ่งเข้ามาต่อว่าต่อขานว่าเธอแชตยั่วสามีตน ชี้หน้า อีหน้าด้าน ภัทรลดางงที่อยู่ๆก็โดนด่าชี้แจงอย่างไรหญิงคนนั้นก็ไม่เชื่อ ทำให้ไตรภพที่สะกดรอยตามเธอยิ่งมีความรู้สึกลบกับเธอมากขึ้นไปอีก นึกสมเพชพ่อที่เลือกผู้หญิงแบบนี้มาแต่งงานแทนวิสาแม่เลี้ยงที่แสนดีของตน คิดจะต้องตามไปคุยกันให้รู้เรื่อง

ไตรภพตามภัทรลดาที่ไปซื้อของในเลดี้โซน เลยถูก รปภ.มากันตัวไว้ไม่ให้เข้า ทำให้เขาคลาดกับภัทรลดา กลับไปเล่าให้นินันท์ฟัง นินันท์บอกว่าดีแล้วที่ตามไม่ทัน เพราะถ้าตามทันอาจเกิดเรื่องขึ้น บอกไตรภพว่า

“นิเสียใจค่ะ ที่คุณพ่อทำกับคุณแม่แบบนี้ แต่นิไม่โกรธทั้งคุณพ่อทั้งคุณพิมลภา เพราะนิเห็นแก่คุณแม่ ถ้านิโกรธแค้นแล้วไปอาละวาด คนที่ทุกข์ใจที่สุด ก็คือคุณแม่ คุณแม่บอบช้ำมามากแล้วนะคะ นิไม่อยากทำอะไรให้ท่านต้องเสียใจอีก”

เป็นคำพูดที่ทำให้ไตรภพยับยั้งชั่งใจได้ เพราะไม่อยากให้นิสาเจ็บปวดมากไปกว่านี้เหมือนกัน

ooooooo

ภัทรลดากลับมาเล่าเรื่องชื่อที่จองกระเป๋าและเรื่องที่ถูกหญิงคนนั้นมาด่าทอต่อว่าหาว่าไปแชตยั่วสามีตน จึงรู้ว่าเป็นเพจที่พิมลภาใช้ชื่อและรูปตนเอาไว้ซื้อของมือสองเพราะอายถ้าใครรู้ว่าตนซื้อของมือสองใช้

ส่วนเรื่องที่ถูกหาว่าแชตยั่วสามีหญิงคนนั้น พิมลภาเล่าขำๆว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาทักตนทีแรกก็คุยกันดีๆ แต่พอคุยไปคุยมาก็พูดจาสองแง่สองง่ามแล้วก็มีผู้หญิงเข้ามาด่า ตนกลัวเลยออกมา แต่ก็บอกภัทรลดาว่าทำครั้งเดียวเท่านั้น แล้วถามว่าเรื่องอาทรเป็นอย่างไร

“อาทไม่ยอมค่ะ เขาบอกว่าถ้าพี่พิมไม่ไปหาเขา เขาจะบุกไปที่งานแต่งงานเอง”

พิมลภาทำหน้าเศร้าบ่นว่าอาทรไม่น่าทำอย่างนั้น น่าจะเหลือความเป็นเพื่อนกันไว้บ้าง ภัทรลดาปลอบใจว่าอาทรไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ถ้าอาทรใจเย็นลงหน่อยน่าจะพูดกันรู้เรื่องเพราะเป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก รับปากพี่สาวว่าจะลองหาคนไปพูดกับอาทรดู ช่วยๆกันน่าจะได้ผลบ้าง พิมลภานิ่งไป ครู่หนึ่งก็เอ่ยอีกว่า

“ภัทรจ๊ะ ทำอะไรให้พี่อย่างได้ไหม”

สิ่งที่พิมลภาขอให้ภัทรลดาทำคือให้ไปสืบดูว่าที่ดินที่เกาะไข่หงส์ที่เป็นชื่อของภรรยาเก่าอรรณพนั้น ราคาเป็นอย่างไร ถ้าเอาที่ดินอื่นไปแลกจะคุ้มหรือเปล่า ภัทรลดาจึงเล่าให้คุณพ่อกับคุณแม่ฟัง ศราภัทรผู้เป็นพ่อติงว่า

“แต่พ่อไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เขาต้องให้เราไปพรุ่งนี้ด้วย เรื่องไม่ได้เร่งรีบอะไรสักหน่อย ใกล้จะถึงวันแต่งงานตัวเองแล้วด้วย แทนที่จะให้น้องเตรียมตัวไปงาน” แต่ปิ่นมณีผู้เป็นแม่บอกว่าไปแค่สองวันเองยังไงก็กลับมาทัน

ภัทรลดานิ่งไป เพราะตัวเองก็แปลกใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

ooooooo

วันนี้ขณะอาทรกำลังจะออกจากบ้านก็ถูกลูกน้องของคำรณซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทอรรณพ กลุ้มรุมกันเข้าชกต่อยโดยคำรณเองยืนดูอยู่

ขณะอาทรกำลังถูกรุมนั่นเอง ภัทรลดากับพราวเพื่อนรักซึ่งเป็นนักข่าวและแอบพอใจอาทรอยู่ก็มาถึง คำรณเห็นดังนั้นเขาสั่งลูกน้องหนี ภัทรลดายกมือถือทำท่าถ่ายรูปคำรณไว้ พอพวกคำรณหนีไปหมดแล้ว ภัทรลดากับพราวก็เข้าไปดูอาทรถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง อาทรที่แม้หน้าตาจะฟกช้ำแต่ก็ไม่เป็นอะไรมาก

อาทรถามภัทรลดาว่าจะมาพูดเรื่องพิมลภาอีกใช่ไหม พิมลภากลัวตนจะไปล้มงานแต่งของเขาใช่ไหม ภัทรลดาหว่านล้อมว่ายังไงเราก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ตนไม่อยากให้เขาทำลายตัวเองเพื่อสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ถึงพิมลภาจะไม่ได้แต่งงานกับอรรณพเธอก็ไม่กลับมาหาเขาอีกแน่นอน

ภัทรลดาให้กำลังใจอาทรว่า “มองไปข้างหน้าเถอะนะคะพี่อาท อย่าจมอยู่กับอดีตอีกเลย อย่างน้อยก็เพื่อตัวเองแล้วก็เพื่อทุกคนที่รักพี่ไงคะ” อาทรฟังแล้วน้ำตาคลอทั้งเสียใจ แค้นใจกับความจริงที่เกิดขึ้นแต่ตนก็ต้องอยู่กับมันให้ได้

เวลาเดียวกันที่ร้านกาแฟ พิมลภา มาลาตีและคำรณนั่งคุยกันอยู่ พิมลภาบอกว่าติดต่อภัทรลดาไม่ได้สงสัยกำลังจะขึ้นเครื่อง มาลาตีบ่นว่าเลยไม่รู้ว่าอาทรเลิกบ้าหรือยัง คำรณเสนอว่าไม่เป็นไรถ้าตนเอารูปอาทรไปให้พวกบอดี้การ์ดดูถ้าโผล่เข้าไปในงานก็จะให้จับโยนออกมาเสีย

ฝ่ายไตรภพเตรียมเดินทางไปที่เกาะไข่หงส์ที่ดินของ แม่ที่ไม่เคยไปดูมานานแล้ว กะว่าจะกลับมาหลังงานแต่งงานของอรรณพกับพิมลภาจะได้ไม่มีเรื่องกัน กลับมาแล้วค่อยหางานทำในเมืองไทยเพราะลาออกจากงานที่อเมริกาแล้ว บอกวิสาว่าอยากดูแลน้าสามากกว่า เพราะน้าสาดูแลตนมามากแล้ว ต่อไปนี้ตนจะได้ดูแลน้าสาบ้าง เราจะได้อยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวเสียที วิสาซึ้งใจจนน้ำตาคลอ

ไตรภพรักวิสาเหมือนแม่คนหนึ่ง เพราะนับแต่แม่ตนเสียน้าสาก็ดูแลเขาเหมือนแม่แท้ๆคนหนึ่งตลอดมา

เมื่อไตรภพเดินทางไปถึงท่าเรือ เจอสมชายลูกน้องคนสนิทของไตรภพที่อยู่เกาะไข่หงส์หารายได้พิเศษด้วยการพานักท่องเที่ยวไปเที่ยวเกาะไข่หงส์ เลยพาเขากลับไปที่บ้านพักด้วยความดีใจหลังจากไม่ได้เจอกันนานถึง 7 ปี

ooooooo

เมื่อมาถึงเกาะไข่หงส์แล้ว ภัทรลดาโทรศัพท์คุยกับพิมลภา พิมลภาถามเรื่องอาทรว่าเป็นอย่างไร ภัทรลดาบอกว่าตนกับพราวช่วยกันคุยแล้วดูท่าอาทรจะท่าทีอ่อนลง ถามพี่สาวเรื่องคนไปทำร้ายอาทร พิมลภาบอกว่ามาลาตีเป็นคนจัดการ

พิมลภาบอกว่าตนเล่าเรื่องอาทรให้มาลาตีฟังมาลาตีโกรธจึงส่งคนไปสั่งสอน ขอร้องภัทรลดาอย่าโกรธมาลาตีเลยเพราะเธอทำไปเพื่อตน ภัทรลดาโล่งใจเมื่อรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือพิมลภาแต่ขออย่าทำรุนแรงอย่างนี้อีกเลย

พิมลภาขอบใจที่ภัทรลดาช่วยพูดให้อาทรผ่อนคลายลง ย้ำว่าเรื่องที่ดินที่เกาะไข่หงส์ได้ข้อมูลอย่างไรช่วยบอกด้วย

ไตรภพไปเข้าห้องพัก เช้าวันรุ่งขึ้น พอออกไปก็เจอเดชาขาใหญ่นักเลงโตกำลังมีเรื่องชกต่อยชาวบ้านหาว่ามาจับปลาทับถิ่นของตน ชาวบ้านไม่ยอมเพราะพวกตนทำมาหากินอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่แล้ว

ไตรภพรู้จากสมชายว่าเดชาเคยเป็นขาใหญ่อยู่บนฝั่งแต่สองสามเดือนมานี้มันขยายอิทธิพลมาที่นี่เพราะรู้ว่าเกาะนี้กำลังจะกลายเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ พวกนักการเมืองท้องถิ่นจ้องหาผลประโยชน์กันอยู่ เมื่อไตรภพเห็นชาวบ้านถูกพวกเดชารังแกก็ทนไม่ได้ เข้าไปเกี่ยวข้อง ชกต่อยกับพวกเดชา ชาวบ้านเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยไตรภพ เล่นงานจนพวกเดชาล่าถอยไป ด้วยความแค้นที่จะกลับมาเอาคืนภายหลัง

แต่เรือของเดชาไปถึงกลางทะเลก็น้ำมันหมด น้ำมันสำรองก็หมดเกลี้ยงทุกแกลลอน เดชาโวยวายว่าอีกไกลกว่าจะถึงฝั่ง อย่างนี้เราก็ต้องลอยคว้างอยู่กลางทะเลสิ มันเครียดหนักเพราะกว่าจะมีใครมาเจอก็คงคางเหลืองกันแน่

ที่แท้เป็นฝีมือของสมชายนั่นเอง ไตรภพมีข้อสังเกตว่าเรื่องเดชาคิดว่าต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นภัทรลดายืนถ่ายรูปทิวทัศน์เกาะอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เขาพึมพำ “พิมลภา” สงสัยว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ แต่อีกใจก็สาแก่ใจที่จะได้โอกาสทำในสิ่งที่ทำที่กรุงเทพฯไม่ได้

ภัทรลดามองหาเรือที่มาส่งตนไม่เจอ ถามสมชายที่ขี่จักรยานผ่านมาว่าเห็นเรือที่มาส่งตนไหม สมชายบอกว่ามีข่าวพายุจะเข้า ป่านนี้เรือคงเข้าฝั่งไปแล้ว ภัทรลดา พยายามจะโทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ เธอร้อนใจถามว่าแล้วจะพายุเข้านานไหม

“ไม่มีใครรู้หรอกคุณต่อให้พายุผ่านไปแล้ว ถ้าคลื่นมันยังแรงก็ออกทะเลไม่ได้อยู่ดี”

ภัทรลดาร้อนใจถามว่าแล้วตนจะอยู่อย่างไร ที่พักก็ไม่มี สมชายแนะนำให้ไปอาศัยศาลาวัดนอนก็แล้วกันเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยว แปลกใจที่เธอมาทำอะไรที่นี่ เธออึกอักเพราะบอกความจริงไม่ได้เลยโมเมไปว่าก็แค่อยากหาที่เที่ยวแปลกๆเท่านั้น บอกสมชายให้ช่วยหาที่พักให้ตนหน่อยได้ไหม

สมชายพาไปที่บ้านเล็กๆหลังหนึ่งที่ได้รับการ ตบแต่งดูแลอย่างดีน่าอยู่ บอกว่ามีหลังนี้หลังเดียว ถามว่าอยู่ได้หรือเปล่า ภัทรลดาดีใจบอกว่าบ้านน่ารักออก ถามว่าบ้านนี้เขาอยู่กันกี่คนหรือ

“ผมอยู่คนเดียว” เสียงไตรภพตอบมา พอเธอหันมองก็อึ้งอุทานทึ่ง

“นี่บ้านคุณเองหรือ?”

ไตรภพหน้านิ่งเฉย เพราะก่อนหน้านี้เขาบอกสมชายและชาวบ้านไว้แล้วว่า

“ฉันอยากจะขอร้องให้ทุกคนช่วยกันสร้างสถานการณ์ว่าพายุใหญ่จะเข้า แล้วหลอกให้ผู้หญิงคนนี้มาพักที่บ้านฉัน ไม่ต้องกลัวนะว่าฉันจะทำร้ายเขา ฉันเพียงแต่อยากจะกักตัวเขาไว้ เพื่อทำลายงานแต่งงานของพ่อฉันเท่านั้นเอง”

ชาวบ้านหันไปปรึกษากัน แล้วคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า

“เกาะนี้เป็นของตระกูลคุณมาหลายชั่วอายุคนแล้ว แต่คุณกับแม่คุณก็ใจดีให้พวกเราอาศัยอยู่โดยไม่คิดค่าเช่า แล้วขอร้องกันแค่นี้พวกเราจะไม่ทำให้ได้ยังไงล่ะครับ”

นี่เองทำให้ “พิมลภา” ตกอยู่ในวงล้อมแผนการของไตรภพ เขายิ้มร้ายอย่างหมายมาด แต่ภัทรลดาดีใจมาก บอกเขาว่า

“โชคดีจริงๆเลยที่มาเจอคุณ ไม่น่าเชื่อเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้”

“ใช่ ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”

ภัทรลดาดีใจ สะพายเป้เดินเข้าบ้านพัก สมชายจึงถามไตรภพว่าจะเอาอย่างไรต่อไป

“ตอนแรกฉันหนีมาที่นี่ ก็เพราะไม่อยากให้น้าสาลำบากใจ แต่ในเมื่อแส่มาเอง ก็ถือว่าชะตาขาดก็แล้วกัน” ไตรภพยิ้มร้าย

ooooooo

ฝ่ายพิมลภาโละของใช้เก่าที่มีอยู่ทิ้งหมดเพราะอรรณพซื้อของใหม่ให้เต็มไปหมดแล้ว

ศราภัทรเตือนสติว่าของดีๆโละทำไม อย่างไรเสียก็ควรใช้ชีวิตประหยัดคนจะได้ไม่เอาไปนินทาว่าฟุ่มเฟือย แค่เรื่องที่อรรณพมีลูกมีเมียแล้วตนก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะแย่อยู่แล้ว ขืนเรายังฟุ่มเฟือย คนได้เอาไปนินทากันป่นปี้พอดี

“คุณพ่อพูดเหมือนกับพิมไปแย่งคุณอรรณพมาจากภรรยาเขา เพราะคุณอรรณพรวยอย่างนั้นแหละ” พิมลภาหน้าจ๋อย ศราภัทรย้อนถามว่าหรือไม่จริง พิมลภาทำท่าจะร้องไห้ ปิ่นมณีรีบออกมาแก้ต่างและปกป้องทันทีว่า

“เกินไปแล้วนะคุณ ถึงคุณอรรณพจะมีลูกมีเมียแล้ว แต่ลูกเมียเขาก็ไม่เคยมาวุ่นวายอะไร แถมอยู่กันคนละบ้านด้วยซ้ำ ที่สำคัญคุณอรรณพเขาไม่ได้จดทะเบียนกับเมียเขาสักหน่อย จะมาถือว่ายัยพิมแย่งมาไม่ได้หรอกนะคะ”

“แบบนี้เขาเรียกว่าเลี่ยงบาลี ถึงยัยพิมจะได้จดทะเบียน แต่มันก็แค่ผลทางกฎหมาย เปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้หรอกนะ”

พิมลภาหน้าเครียด ชี้แจงเป็นคุ้งเป็นแควว่า

“แต่พิมยืนยันนะคะคุณพ่อ ว่าพิมกับคุณอรรณพรักกัน แล้วเขาก็แยกกันอยู่กับภรรยามาตั้งนานแล้ว ถ้าพิมแย่งคุณอรรณพมาจริง ภรรยากับลูกเขาจะยอมเหรอคะ ป่านนี้ลูกเขาคงเล่นงานพิมแย่ไปแล้ว”

“ก็ดีแล้วที่เขาไม่ทำอะไรเรา แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าหาว่าพ่อไม่เตือนก็แล้วกัน” ศราภัทรเดินหงุดหงิดเลี่ยงไป

พิมลภามองตามพ่อ ยิ้มบางๆอย่างมั่นใจว่า ไม่มีใครทำอะไรตนได้แน่

ooooooo

ไตรภพเดินตามภัทรลดาเข้าไปในห้อง เห็นเธอกำลังซุกสมุดจดข้อมูลไว้ด้านหลัง เขาถามอย่างจับผิดว่าซ่อนอะไร

“ไม่มีอะไร ของใช้ส่วนตัวฉันน่ะ” เธอยิ้มกลบเกลื่อนแล้วเปลี่ยนเรื่องถามอย่างเอาใจ “เออ...เจอกันเป็นครั้งที่สองแล้ว เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลย ฉันชื่อภัทรลดานะ เรียกภัทรเฉยๆก็ได้”

“ภัทร?” ไตรภพทวนคำแปลกใจ พอภัทรลดาถามว่าเขาชื่ออะไร ไตรภพบอกสั้นๆว่า “ภพ” เธอเดาเอง ว่า “ชื่อสมภพหรือ”

“จะชื่ออะไรก็ช่างเถอะ ออกไปได้แล้ว” เธอถามงงๆ ว่าไปไหน ก็ถูกเขาตะคอกอย่างดุดันทันที “ก็ไปนอนที่อื่นน่ะสิ ห้องนี้เป็นห้องของแม่ผม คุณไม่มีสิทธิ์มาใช้ ตอนเข้ามาทำไมไม่ถามก่อน”

“แต่ห้องมันมีแค่สองห้องเองนะ แล้วอีกห้องก็มีของใช้ของคุณวางอยู่แล้วด้วย แล้วจะให้ฉันไปนอนที่ไหน”

“จะที่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ห้องนี้ ไป...ออกไปเดี๋ยวนี้” ไตรภพดุดันขึ้นทุกที ภัทรลดาเก็บของแล้วออกจากห้องไปงงๆ ไตรภพยิ้มอย่างเย้ยหยัน นึกในใจว่า “ภัทรลดา...ยังอุตส่าห์ปลอมชื่ออีกนะ สตรอเบอรี่ตัวแม่!”

ภัทรลดาออกไปยืนที่ระเบียง แล้วเธอก็ต้องตกใจ มากเมื่อไตรภพหยิบหมอน ผ้าห่ม และยากันยุงโยนมาที่พื้น เธอตกใจถามว่า “นี่สมภพจะให้ฉันนอนที่นี่แน่นะ”

“หรืออยากนอนห้องเดียวกับผม” ไตรภพถามกวนๆ แกมท้าทาย ภัทรลดารีบบอกว่าไม่เป็นไรตนนอนได้ “ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลานอน กลางวันแสกๆ ไม่เห็นเหรอ”

“แล้วจะเอายังไง” เธอเริ่มเสียงขุ่นขึ้นมาแล้ว

“ตามมา!” ไตรภพสั่งแล้วเดินนำไป ภัทรลดา เดินตามบ่นงงๆว่าอะไรของเขาเนี่ย?? ถูกไตรภพตะโกนเร่ง “บอกให้ตามมาไง เร็วๆสิ!”

ภัทรลดาตกใจรีบตามไปงงๆ

ooooooo

ไตรภพพาภัทรลดาไปที่ห้องครัว ซึ่งเป็นครัวง่ายๆแบบชนบท ใช้เตาถ่านมีเครื่องครัวไม่กี่ชิ้น เธอยิ้มถามว่าจะให้ตนช่วยทำครัวหรือ เขาบอกหน้านิ่งว่าไม่ได้ให้มาช่วย แต่ให้มาทำให้ตนกินต่างหาก

ทีแรกภัทรลดาก็จะเกี่ยงแต่เมื่อเขาอ้างว่ามาอยู่บ้านตนค่าเช่าก็ไม่ต้องเสีย ค่าอาหารก็ไม่ต้องจ่าย จึงให้รับใช้เจ้าของบ้านเป็นการตอบแทน เขาดูแคลนว่าคนอย่างเธอทำไม่ได้แน่นอน แต่หารู้ไม่ ภัทรลดาจุดเตาถ่านเป็น หุงข้าวเป็น แต่พอจะทำกับข้าว ในตู้เย็นมีแต่เครื่องปรุงไม่มีอะไรทำกับข้าวได้เลย เธอเดินออกไปเพื่อถามว่าจะให้เอาที่ไหน

ภัทรลดาเลือดขึ้นหน้าเมื่อไปที่ระเบียงเห็นไตรภพกำลังรื้อข้าวของของตนเกลื่อนกลาดไปหมด พอถูกว่าก็อ้างว่าถ้าไม่รื้อดูแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเธอมาที่นี่ทำไม ใครจะไปรู้ว่าเธออาจนำความเดือดร้อนมาให้ตนก็ได้ แล้วถามอย่างหาเรื่องว่าข้าวเย็นได้หรือยัง

“ข้าวมีแต่ไม่มีกับ ฉันค้นดูจนทั่วแล้วไม่มีอะไรให้ทำกินได้สักอย่าง คุณกินข้าวเปล่าคลุกน้ำปลาได้ไหมล่ะ”

“ตามมา” ไตรภพสั่งแล้วไปหยิบสวิงด้ามสั้นติดมือไป พาไปที่กระชังเลี้ยงปลาริมทะเล ให้เธอจับปลาในกระชังเอง แต่ด้ามสวิงสั้นช้อนอย่างไรก็ไม่ได้ ไตรภพแกล้งผลักเธอตกลงไปในกระชัง แล้วหัวเราะร่าเร่งให้รีบช้อนปลาแล้วรีบขึ้น ขืนช้าเดี๋ยวโดนปลาตอดเอา ภัทรลดาโกรธจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

พอกลับมาถึงบ้านพักเห็นไตรภพนั่งอ่านหนังสืออยู่ ภัทรลดาแกล้งสาดน้ำใส่จนเปียก แทนที่จะโกรธเขากลับหัวเราะบอกว่าตนยอมรับว่าดูคนผิด เพราะเธอแกร่งกว่าที่ตนคิดไว้เยอะ ทำให้ภัทรลดารู้ว่าเขาจงใจแกล้งตน ถามว่าตนทำอะไรให้หรือว่าโกรธที่ตนขับรถชน เรื่องนั้นตนก็ขอโทษและยินดีชดใช้ให้ แต่เขาบอกเองว่าไม่เป็นไร

“ใช่...เพราะเรื่องนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ คุณไม่ผิด แต่เรื่องที่คุณจงใจทำมันเป็นสิ่งทุเรศแล้วผมก็ไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงหน้าด้านอย่างคุณเด็ดขาด”

ภัทรลดาขว้างถังอะลูมิเนียมใส่เขาด่าว่าเลวทรามที่สุด เวรกรรมจริงๆที่ตนต้องมาเจอกับคนอย่างนี้ แล้วคว้าเป้เดินไป เขาถามว่าจะไปไหน เธอตอบอย่างไม่แยแสว่าเรื่องของฉัน ไตรภพหัวเราะด่าว่าจะโง่ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย เพราะทางที่เธอจะไปนั้นมันไปไม่ได้มันอันตราย คิดจะไปอาศัยใครก็คงไม่มีใครให้อาศัยหรอก

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 1 วันที่ 25 ต.ค. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ