อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10 วันที่ 23 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10 วันที่ 23 ต.ค. 58

“ที่ใกล้เคียงที่สุด ก็คือตอนโดนเบียดที่งานภูเขาทองค่ะ” วรรณาบอก
สอางค์ค้อนตาคว่ำ
“พูดจาอย่างงี้ สมแล้วเป็นเมียตะเข้ โอ๊ย ป้าไปนอนล่ะลูก”
ศรีจิตราไหว้ สอางค์เดินออกไป มาลา วรรณาลุกขึ้นไปตรวจดูหน้าต่างก่อนจะดึงม่านปิด
“เฮ้อ คุณชายรองน้า เห็นอ่อนหวานแต่กับเด็จป้า ไม่เห็นเผื่อแผ่มาให้คุณศรีบ้าง”
“เธอคงเก็บไว้ให้คุณหญิงคนเดียวมังคะ”

ศรีจิตราพูดเรียบๆ โดยไม่ได้ขมขื่น ไม่ได้น้อยใจ ไม่ได้ริษยา แต่มีอาการสับสนกับสภาพที่กำลังเป็น และสิ่งที่จะเกิดต่อไป มาลากับวรรณาถลามา


“คุณศรี อย่าเอาเรื่องคุณหญิงก้อยมารกสมองเลยค่ะ” มาลาว่า
วรรณาพูดต่อ “คุณนมตำหนักโน้น แอบมากระซิบว่า ท่าจะเลิกกันแล้วค่ะ”
ศรีจิตรานิ่งฟังแล้วก็ยิ้มน้อยๆ
“ตอนนี้หนูสนใจแค่ที่เสด็จจะโปรดให้ยายสาพาหนูไปเที่ยวต่างหากคะ”
“อุ้ย จริงด้วยค่ะ”
“ให้คุณสาพาเราไปให้ทุกที่เลย”
ศรีจิตรายิ้ม

รถแท็กซี่ของตาผลแล่นมาจอดหน้าบ้านราชดำริ สาลินแต่งตัวอย่างไปทำงานลงมา กำไลวิ่งมารับ
“พี่กำไลคะ ป้าสร้อยมีอะไรคะถึงเรียกสามา” สาลินถาม
“พี่ก็ไม่ทราบเหมือนกัน” กำไลบอก

คุณสร้อยนั่งเมินหน้าไปทางอื่นอยู่บนตั่ง สาลินก้มกราบอยู่ที่พื้น รอบๆกายมีการทำห่อหมก อุ่นเรือนกวนกะทิในอ่าง ยายพิศช่วยดูด้วย เด็กลูกมือ 2 คนกำลังเย็บกระทง ส่วนกำไลนั่งเตรียมผัก
“มาแล้วหรือ แม่มหาจำเริญ”
สาลินเงยหน้าขึ้นมา โดยที่มือยังพนมแล้วกราบลงไปใหม่ สาลินพูดขณะหมอบกราบคล้ายขอขมาพระรัตนตรัยทำให้เสียงดังอู้อี้เบาๆ
“สาขอกราบขอบพระคุณค่ะ”
สร้อยสะดุ้งเฮือก
“ว้ายแกทำอะไร กระดกกระดนโด่”
อุ่นเรือนใจสั่นขวัญแขวน พิศ กำไลรอดูว่าสาลินจะแสดงฤทธิ์อะไร สาลินเงยขึ้นมือยังพนม
“สากราบขอบพระคุณ คุณป้าค่ะ”
“แกมาขอบอกขอบใจฉันเรื่องอะไร”
“ก็ที่คุณป้าอวยพรให้หนูเจริญรุ่งเรืองน่ะซีคะ”
สร้อยถลึงตา กำไลกับยายพิศกลั้นหัวเราะ
“คุณป้าให้หนูมาที่นี่ มีธุระอะไรหรือคะ”
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วซียะ พรุ่งนี้แกต้องไปวังวุฒิเวสม์กับฉัน เสด็จทรงมีรับสั่งให้พาแกเข้าเฝ้า”
สาลินตาโตเท่าไข่ห่าน
“อะไรนะคะ”
สร้อยกระพือพัดด้ามจิ๋ว
“โอย ไม่รู้ว่าทรงคิดอะไรขึ้นมา ทีนี้ฉันกับพี่สอางค์จะมองหน้าใครในวังได้”
“ทำไมล่ะคะ”
“จะทำไม ก็อับอายขายหน้าที่มีหลานสาวเป็นทหารพระรามกลับชาติมาเกิด”
สาลินทำหน้าซื่อ “คืออะไรคะ”
“ไม่ต้องมาแกล้งไม่รู้”
สร้อยรู้ทันจึงตวาดแว๊ด สาลินพยักหน้าทำเป็นเพิ่งรู้
“อ๋อ คุณป้าว่าสาเป็นลิง”
“ก็ใช่น่ะซียะ โอย จะทำยังไงดี”
สร้อยยกมือแปะหน้าผากเพราะคิดหนัก สาลินเริ่มกลัว ทันใดสร้อยก็ตาสว่าง ลุกพรวดขึ้น แล้วชี้นิ้วไปที่สาลิน
“ฉันรู้แล้ว คืนนี้แกค้างที่นี่ ฉันจะอบรม หัดหมอบ หัดคลาน ดัดแขน ดัดขาแกทั้งคืน”
สาลินหน้าเสีย
“พรุ่งนี้ แกจะได้ไม่ไปก่อคดีที่ในวัง” สร้อยว่า
สาลินคิดปราดไปแล้วก็พบทางหนีทีไล่
“ไม่ได้หรอกค่ะ”
สร้อยชะงักแล้วตวาดแว๊ดๆ “ทำไม ทำไมไม่ได้ยะ”
“วันนี้คุณยายไม่สบายค่ะ”
อุ่นเรือนทิ้งไม้พายแล้วขยับมา
“อะไร คุณยายเป็นอะไร”
สาลินทำหน้าทุกข์แล้วพูดเสียงเครือ
“คุณยายคลื่นไส้จะอาเจียน จะเป็นลม แล้วก็ปวดไปหมดทั้งตัวค่ะ”
“ตายจริง โธ่ แล้วทำไม ไม่รีบมาบอกแม่”
“ก็สาเพิ่งนึกขึ้นเดี๋ยวนี้” สาลินบอก อุ่นเรือนมอง “เอ๊ย สาเพิ่งนึกขึ้นมาได้เดี๋ยวนี้ คุณยายอาการไม่ดีเลยนะคะ คุณป้า”

ภาพเหตุการณ์คุณยายตามที่ต่างๆ
เหตุการณ์ในสวน
ยายร้อง “ว้าย คลื่นไส้ ต๊าย ฉันอยากอาเจียน”
เหตุการณ์ใต้ต้นมะม่วง
ยายโอดครวญ “โอย ฉันจะเป็นลม”
ในบ้าน ยายนอนร้องโอดโอย
“ยายสา หรือฉันใกล้จะตายแล้ว”

ยายทำท่าเจ็บปวดเหมือนจะตาย
อุ่นเรือนยกมือทาบอกตกใจ

“ตายแล้วคุณแม่ไม่สบาย คุณพี่คะ ดิฉันขออนุญาตกลับไปบ้านสวนนะคะ”
“ค่ะ ไปกับสาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
คุณสร้อยแม้จะกังวลใจ แต่ก็จำยอม “ย่ะ ย่ะ ไปเถอะ นี่นังกำไลเข้าไปหยิบยาหอมเทวาประสิทธิ์มา เอาอย่างที่ปิดทองนะยะ ฉันจะฝากไปให้คุณยายแก โอย ทำไมต้องมาป่วยมาไข้ตอนนี้”
สาลินก้มกราบ “สา กราบขอบพระคุณค่ะ”
“ยังไงพรุ่งนี้แกมาที่นี่แต่มืดเลยนะยะ มาถึงซักตีห้าตีหกก็ได้”
สาลินรับคำ “ ค่ะ ถ้าสาตื่น จะมาทันทีเลย”
คุณสร้อยจับไม่ได้ว่านั่นเป็นประโยคบอกเล่า ไม่มีตกปากรับคำใดๆ
“ฉันจะได้มีเวลาขนาบแกซักสี่ซ้าห้าชั่วโมง แล้วค่อยออกจากนี่ซักห้าโมง อ้อ แล้วแต่งตัวให้ดี อย่าให้เปิ่นเทิ่นมันเทศเทเวศร์สำปะหลัง”
“แปลว่าอะไรคะ”
คุณสร้อยค้อนขวับจนเหนียงสะบัด

พอแท็กซี่ตาผลจอดเทียบ อุ่นเรือนก็พรวดลงรถ วิ่งถลันขึ้นเรือน สาลินก้าวตามลงมา ดวงตาซุกซน
ตาผลมองอย่างอ่อนใจแกมตำหนิ แต่อีกฝ่ายทำไม่รู้ไม่ชี้

อุ่นเรือนผวาเข้าระเบียงมา ตาที่นั่งอยู่ที่ระเบียงหันมา
“อ้าว ลูก”
“หนูกราบค่ะ คุณพ่อ โธ่ คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ”
“มาทันดูพอดี”
อุ่นเรือนตกใจ หน้าซีด “ดูใจหรือคะ โธ่”
สาลินก้าวมาสมทบ อุ่นเรือนตัวเซ ตามองอย่างงงๆ เจ้าแกะวางเข็มแผ่นเสียง ยายพิณยืนอยู่ที่หน้ายกพื้น พอเคลื่อนตัวออก ก็เห็นคุณยายที่สวมฉ่งซำรัดรูป แต่งหน้าเกล้ามวย มีกล้วยไม้ประดับผม มือถือผ้าเช็ดหน้าแพร
สาลินตาโต ปิดปากหัวเราะ อุ่นเรือนตาเบิกกว้าง ตาก้าวมานั่งเก้าอี้ ยายพิณยิ้มปากเปรอะ เจ้าแกะถอยมาดู ตาผลตามขึ้นมาตกตะลึงพรึงเพริด
ยายมองมา แล้วก็อึ้งไป “อ้าว แม่อุ่น”
ขาดคำเพลงก็ขึ้นพอดี ยายจึงร้องไปกับแผ่น เป็นเพลงจีนยุค 20's มือกรีดกราย
อุ่นเรือนลงนั่งข้างตา สาลินนั่งลงตัวติดแม่ ตาดูอย่างเพลิดเพลิน ยายพิณสบตาตาผล ตบมือเอียงคอ คล้ายเพลงสติ๊กกี้แบมบู เจ้าแกะยืนคุมเทิร์นเทเบิล
ยายร้องร้องอย่างมั่นใจ อุ่นเรือนยิ้มรับ แล้วหันมามองสาลิน ลูกสาวยิ้มตอบ ก่อนจะโดนแม่หยิกหมับเข้าให้ สาลินร้องวี้ดสุดเสียง กุมแขนลงไปล้มกลิ้งกับพื้นระเบียง เจ้าแกะตกใจมือกระตุก เข็มกรีดแผ่นควากทุกอย่างชะงัก
ยายเลิกร้องพร้อมกับก้าวมาดู สาลินกุมแขนลุกขึ้น อุ่นเรือนค้อนลูกสาวตาคว่ำ
“อะไรกันลูก ตียายสาทำไม”
ตาหันถามลูก สาลินทำแสร้งสะอื้น อุ่นเรือนรีบถาม
“คุณแม่ไม่ได้เจ็บได้ป่วยอะไรใช่ไหมคะ”
“ย่ะ เอ๊ะ อะไร เธอเห็นฉันลุกมาร้องเพลง แล้วคิดว่าฉันเป็นบ้าหรือ” ยายคิดไปอีกทาง
“ไม่ใช่ค่ะ คุณแม่”
ตารีบพูดเสริม “วันนี้รื้อหาของกัน แล้วไปเจอชุดแต่งงานคุณยาย ก็เลยท้าพนันกันว่าจะยังใส่ได้ไหม ตาว่าไม่ได้ คุณยายเขาว่าได้ ก็เลยเป็นยังงี้แหละ”
ยายยิ้มปลื้ม ” ใช่ ฉันชนะพนัน”
ยายพิณพูดต่อ “ แล้วอิฉันเคยระแคะระคายมาว่า คุณยายเคยหนีอาเหล่ากง เหล่าม่า ไปร้องเพลงโชว์ที่ตึกเจ็ดชั้น เยาวราช อิฉันถามขึ้น คุณยายก็เลยแซมเปิ้นให้ดูค่ะ”
สาลินทำตาหน้าเฉย “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
อุ่นเรือนยังไม่หายโกรธ “นี่ไม่ต้องมากลบเกลื่อน คุณแม่คะ ยายสาไปหลอกคุณพี่กับหนู ว่าคุณแม่เจ็บ
ป่วยเจียนตายค่ะ”
ยายรีบผลักหลานสาวออกไปไกลตัว
“อ้าว แม่คุณ แม่ทูนหัว มาแช่งอะไรฉันอีกยะ”
สาลินตัวลีบ “หนูไม่ได้แช่งซักหน่อย ที่หนูบอกคุณป้าไปน่ะ หนูพูดความจริงทั้งนั้น”
“ไหน ยายสามันบอกอะไรแม่สร้อย”
ตาคาดคั้น อุ่นเรือนรีบตอบ
“บอกว่าคุณแม่คลื่นไส้จะอาเจียน จะเป็นลม แล้วเจ็บปวดไปหมดทั้งตัวค่ะ”
ยายพยักหน้าหงึก “อ้อ ความจริงทั้งนั้น ไหนบอกมาซิว่า ฉันไข้หนักเจียนตายแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร”
“ตั้งแต่เมื่อวานค่ะ” สาลินทำหน้าตาย
“ยังไง”
สาลินเริ่มเล่า “ เมื่อวาน คุณยายกะหนูไปเก็บละมุดกัน”

ที่ใต้ต้นละมุด สาลินคว้าลูกกระทกรกมา แหงนหน้าบีบใส่ปาก
“คุณยายก็บอกว่า.....”

ยายมองสาลินบีบลูกกระทกรกใส่ปากแล้วทำหน้ายี้
“ว้าย คลื่นไส้ กินไปได้ยังไง ต๊าย ฉันอยากอาเจียน”

ยายทำตาปริบๆ ทุกคนนิ่งฟัง สาลินไขคดีต่อ

“จากนั้น ละมุดบางกิ่งอยู่สูง หนูสอยไม่ถึง หนูก็....”
สาลินกับคุณยายยืนแหงนหน้า พอหลานสาวปลดผ้าถุงไปกองเป็นวง ยายก็ตบอกผาง

“ว้าย ลูกคนนี้ โอย ฉันจะเป็นลม”

ยายนิ่งอั้น ตากลั้นหัวเราะ อุ่นเรือนส่ายหน้า เหนื่อยใจ
“แล้วพอถึงตอนค่ำ พอล้างผึ่งละมุดเสร็จ รอบ่ม”

ละมุดถูกวางเรียงรายนับร้อยลูก ยายพิณเอาอ่างที่ล้างละมุดไป ยายนอนคว่ำบนเสื้อ สาลินนั่งคุกเข่าบีบนวดอย่างเมามัน
“คุณยายก็ให้หนูนวด พอหนูนวดเสร็จ....”

ยายทำหน้าเหยเก ขยับลุกมามองหน้าหลานสาว เอามือบิดไปคลึงกระเบนเหน็บ
“โอย ยายสา ทำไมนวดเสร็จ แล้วมันปวดกว่าเดิมฮะ โอ้ย หรือฉันใกล้จะตายแล้ว”

สาลินเชิดหน้า ยายทำหน้าบอกไม่ถูก อุ่นเรือนอ่อนใจ ตาผล ยายพิณ เจ้าแกะปิดปากหัวเราะ ตาหัวเราะก๊าก
“ความจริงก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะ สารวัตร”
“แล้วจริงของมันไหมล่ะ” ตาหันมาย้อนถาม ยายครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง
“แต่ว่าทุกอาการของฉัน เกิดจากน้ำมือแกซีนะ แม่มะกอกสามตะกร้า”
“ไม่ใช่มะกอกสามตะกร้าหรอกค่ะ ต้องเรียกว่าแม่เสียวสวาด”
อุ่นเรือนหมั่นไส้ลูก เลยอ้างถึงนิทานพื้นบ้านอีสานที่ต้องอ่านให้ศรีจิตราฟังเพราะคุณสร้อยสั่งห้าม
ตา ยาย ยายพิณ ตาผลสะดุ้งเฮือก

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 10 วันที่ 23 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ