อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11 วันที่ 25 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11 วันที่ 25 ต.ค. 58

"แล้วทำไม เราถึงยังไม่มีล่ะโรย"
"รื่นเอ้ย ฉันว่าเงาวังนี้ทับศาลพระภูมิ เลยมีอะไรบังอยู่"
ทั้งคู่โพล่งพร้อมกัน "เราถึงไม่มีผัว"
คุณหญิงศศิรัชนีมองมาได้ยินแว่วๆ ก็มองหน้า รื่นกับโรยยิ้มแห้งๆ ลนลานไปถวายงาน “หญิงก้อย” ต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น บริเวณห้องนั่งเล่นของตำหนักเล็ก จรวยแต่งตัวงดงาม เสื้อคว้านคอลึกเห็นทรวงอวบ นั่งวางท่าบนโซฟา พลิกดูข่าวหน้าสังคม นมย้อยอยู่ตรงข้าม เจียมเช็ดถูตามชั้นอยู่



จรวยมองดูหน้าข่าวสังคม ท่าทีเชิดวางท่านั้นก็หลุดบท ตาเบิกโพลง
"ว้าย แม่หก"
นมย้อยมองอย่างปราม เจียมมองเขม่น แต่จรวยกลับผวาลุกข้ามมานั่งกับนมย้อย
"คุณนมขา ดูข่าวนี่"
นมย้อยรับหนังสือพิมพ์มา จรวยหันมาเรียกเจียม ความขุ่นข้องหมองใจไม่มีชั่วคราว
"เจียม มาดูด้วยเร็ว"
เจียมทิ้งผ้าขี้ริ้วถลามาคุกเข่าชะเง้อดูด้วย นมย้อยกับเจียมตาเบิกโพลง
ภาพขาวดำในหน้าหังสือพิมพ์ เป็นรูปอัศนีย์กับ ม.ร.ว.เทพีเพ็ญแสงที่กำลังจับมือถือแขนในร้านหรู มีรูปใหญ่หนึ่งรูป และรูปเล็ก ๆ ประกอบอีกสองสามรูป บางรูปกำลังกอดกันแนบชิด
"ตุ๊กตาหน้ารถของอัศนีย์ เถลิงการคนล่าสุด ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสง อดีตภรรยา ว้าย" นมย้อยอ่าน
เจียมอ่านต่อ
"มีคนเห็นทั้งคู่ช่วยกัน เป่าถ่านไฟเก่าจนลุกสว่างวูบวาบ ไม่แพ้พลุวันปีใหม่...ว้าย"
นมย้อยตบอก
"คุณชายรองเห็นหรือยังคะ คุณนม" เจียมถาม
"ยัง เร็วนังเจียม เอาไปซ่อนเร็ว" นมย้อยบอก
จรวยตาวาว ทำหวังดี
"เอายังงี้ รวยจะเอาไปอ่านในห้องเอง"
"เออ ดีเหมือนกันแม่คุณ ไปเจียม ไปจัดโต๊ะ"
นมย้อยกับเจียมลุกเดินออกไป ม.ร.ว. กิตติราชนรินทร์ลงบันไดมา จรวยพับหนังสือพิมพ์เอาข่าวสังคมมาอยู่หน้า กิคุณชายรองเดินมาถึงโซฟา จรวยลุกขึ้น
"คุณชายคะ หนังสือพิมพ์เช้าค่ะ"
"ขอบใจ"
คุณชายกิตติราชนรินทร์รับหนังสือพิมพ์แล้วพลิกไปหน้าแรก

อ่านดูคร่าว ๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ วางลงที่เดิม แล้วออกไปที่เทอร์เรซ จรวยมองอย่างขัดใจ
หม่อมวาณีและหญิงกลางนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารเช้าพอสมควร

เพราะคุณหญิงก้อยยังไม่เสด็จลง หม่อมวาณีพลิกหนังสือพิมพ์ผ่านๆไปหน้าสังคม พับครึ่งหน้าจ้องอ่านสุดแขน
"วันนี้มีข่าวอะไรบ้างคะ"
"ไม่เห็นมีข่าวอะไร มีข่าวงานแฟชั่นโชว์ แล้วก็สมาคมอะไรไม่รู้ลูก จัดระบำมินูเอ็ต แล้วก็ข่าวถ่านไฟเก่าอะไรซักอย่าง ดี ผัวเมียคืนดีกัน"
ขาดคำวาณีก็พลิกครึ่งบนแล้วร้องกรี๊ด คุณหญิงศศิรัชนีสะดุ้ง
"น่าอนุโมทนานะ หญิงกลาง ว้าย"
รูปโพสท์ท่าโรแมนซ์ของอัศนีย์กับม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสง
"หม่อมแม่ อะไรคะ"
วาณีส่งหนังสือพิมพ์ให้
"ก็ดูซีลูก ดู ดู โธ่จะมาถ่านไฟเก่าอะไร"
คุณหญิงศศิรัชนีดูนิดเดียวก็วาง ยิ้มเรื่อยๆ
"ก็ไม่ดีหรือคะ หญิงก้อยจะได้มีสามีเดียว ไม่มีใครครหา"
"น้อยไปซี แค่นี่ก็โดนนินทาจนไม่รู้จะยังไงแล้ว ฮึ ไอ้เจ้าเสือผู้หญิงนี่มันจะมาจริงใจกับใคร ขืนไปคืนดีกับมัน ก็ไม่แคล้วน้ำตาเช็ดหัวเข่า โดนมันทิ้งอีก"
"แต่คราวที่แล้วน่ะ หญิงก้อยเป็นฝ่ายทิ้งนะคะ"
"ไม่รู้ล่ะใครทิ้งใครก่อนก็เถอะ ถ่านไฟเก่าที่มันมีแต่ขี้เถ้าเป่าไม่ติดก็มีเหมือนกัน"
"ค่ะ ถ่านไฟเก่าแบบคุณรองก็อาจเป็นอย่างงั้นด้วย"
หม่อมวาณีชะงักค้อนคุณหญิงกลางทำปรกติ วาณีหยิบหนังสือพิมพ์มาดูสุดแขนใหม่ เพราะกลัวแก่ไม่ยอมใส่แว่น

ภาพของอัศนีย์กับม.ร.ว.เทพีเพ็ญแสงจับมือถือแขน และกอดกัน ขยายใหญ่ติดบอร์ดอยู่ มีเสียงกริ่งโทรศัพท์ดัง
ภายในห้องทำงานฝ่ายข่าวสตรีและสังคม เลื่อมประภัส กับฉัตรอาชา จิตตินในมือถือกล้อง นั่งอยู่ด้วย
ภาพโรแมนซ์นั้นเป็นภาพในหนังสือพิมพ์ที่วิรงรองกางอ่านเช็คข่าวอยู่ โทรศัพท์ดังครั้งที่สาม วิรงรองจึงค่อยรับ
"ฮัลโหล"
ที่ห้องนอน คุณหญิงก้อยถือโทรศัพท์ในมือ อีกมือถือหูโทรศัพท์เดินลากสายโทรศัพท์ยาวเหยียดเดินไปเดินมาอย่างงุ่นง่าน พูดกระชากเสียง ที่พื้นมีหนังสือพิมพ์กระจายอยู่
"นี่มันอะไรกัน ยัยติ่ง"
วิรงรองขมวดคิ้ว
"เรื่องอะไรอีกล่ะเพคะ ปริ๊นเซส"
"ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือ ฉันพูดถึงข่าวที่เธอเสกสรรค์ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมา"
วิรงรองยิ้มแสยะ แต่ทำเสียงนบนอบ
"แหม ก็แค่ยั่วเย้ากระเซ้าแหย่กันเล่นๆ"
"แต่ฉันไม่เล่นด้วย"
"ไม่เล่นก็ไม่เล่น พูดจริงๆนะหญิง ใครๆทุกคนน่ะอยากให้เธอคืนดีกัน"
"ถ้าอย่างนั้นใครๆทุกคนก็เตรียมผิดหวังก็แล้วกัน"
วิรงรองนึกอะไรได้
"หรือว่าเธอกลัวว่า คุณชายรองจะโกรธ"
คุณหญิงก้อยอึ้งไปนิด และยักไหล่ ทรุดนั่งลงบนสตูล
"โกรธก็โกรธไป ฉันไม่แคร์หรอก"
"นี่ เธอกับคุณชายรอง มีปัญหาอะไรกันแน่"
คุณหญิงมองโทรศัพท์อย่างโกรธ แต่ยักไหล่อีก
"เปล๊า ไม่ได้มีปัญหาอะไร แค่ฉันรำคาญความลูกแหง่ติดเด็จป้าของเขา อะไรก็
สุดแท้แต่เด็จป้า ตัดสินใจอะไรไม่ได้ซักอย่าง ชักช้าน่ารำคาญ"
วิรงรองจดปราดๆลงในสมุดโน๊ต ให้ เลื่อมประภัส กับฉัตรอาชาเข้ามาช่วยจด
...อาจจะโกหก สืบเรื่องเสด็จต่อ...
"งั้นข่าวของฉันวันนี้ อาจเป็นผลดีกับเธอ"
"ดีอะไร"
"ก็ดีตรงที่คุณชายรองจะได้รู้ว่า เขามัวชักช้าอยู่ไม่ได้ ในเมื่อเธอเป็นกระดังงาลนไฟ ที่หอมหวนทวนลมขนาดนี้"
ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงเลิกคิ้ว เห็นด้วยแล้วยิ้มพราย วางสาย หมุนตัวเข้าหาโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูเงาสะท้อนของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
จิตตินถาม "ยายคุณหญิงว่าไง"
"ด่าฉันใหญ่ นี่ เจาะข่าวมาได้แล้ว เรื่องยายก้อยระหองระแหงกับคุณรอง น่าจะเกี่ยวกับเสด็จพระองค์หญิง"
"ใคร"
"เด็จป้าของคุณชายกิตติน่ะซี"
ฉัตรอาชาบอก "งั้น งานนี้ต้องสืบ"
"สืบอะไร"
"สืบเรื่องเสด็จพระองค์หญิง"
เลื่อมประภัสบอก
"แล้วก็เรื่องคุณหญิงก้อยโกหก ไม่รู้ว่าพูดมามดเท็จหรือเปล่า"
"ดีมาก งานนี้ฉันจ้างเธอนะ รวมทั้งมาเป็นตากล้องจำเป็นให้ฉันด้วย ตกลง"
"เป็นทั้งนักสืบ ตากล้อง แล้วให้เป็นอย่างอื่นด้วยรึเปล่า"
"ก็...คู่เดทให้ฉันบางเวลา"
"งั้นฉันขอเธอเป็นนางแบบให้ฉันก่อน"
วิรงรองโพสต์ จิตติณถ่ายรูป

ห้องโถงตำหนักเล็ก ม.ร.ว. บดินทราชทรงพลนั่งอยู่บนโซฟามองดูภาพอัศนีย์กับคุณหญิงก้อย เขายังแต่งชุดที่ใส่ไปทำงาน คุณชายรอง อาบน้ำแล้วใส่ชุดอยู่บ้านเดินเข้ามา จรวยเอาผ้าอ้อมลูกมาพับอยู่ไม่ห่าง
"พี่รองวันนี้อ่านหนังสือพิมพ์หรือยัง หน้าข่าวสังคมน่ะครับ"
"ฉันไม่อ่านข่าวกอสซิปแบบนี้ ไม่ยักกะรู้ว่านายอ่านด้วย" ม.ร.ว. กิตติราชนรินทร์บอก
จรวยฮึดฮัดขัดใจ
"ปรกติผมก็ไม่อ่านหรอกครับ แต่มีใครก็ไม่รู้ พับหน้านี้เปิดหราวางเอาไว้ที่โต๊ะ ผมก็เลยเห็นเข้า" คุณชายเล็กบอก
ชายเล็กทำเป็นไม่รู้ จรวยหูผึ่ง คลี่ผ้าอ้อมออกทีละผืนใส่ตะกร้า
คุณชายกิตติราชนรินทร์รับหนังสือพิมพ์มา เห็นรูปก็ชะงัก อ่านปราดไปแล้วขมวดคิ้ว จรวยขยับมาอีก พับผ้าอ้อมใหม่เรียงลงอีกตะกร้า
"ว่าไงครับ"
"ไม่รู้ซี มันมึนๆ งงๆ ชอบกล" คุณชายรองว่า
"ฮ๊ะ ! ไม่โกรธหรือหึงซักหน่อยหรือครับ"
ม.ร.ว.กิตติราชนรินทร์แปลกใจตัวเอง
"มันก็อาจจะทั้งโกรธ ทั้งหึง แต่แปลกที่รู้สึกชัดที่สุดคือ เบื่อ"
คุณชายเล็กเกาหัว
"แล้วมันยังไงแน่ นี่พี่รอง ยังรักหญิงก้อยอยู่หรือเปล่า"
คุณชายกิตติราชนรินทร์นิ่งอึ้ง
จรวยพับผ้าหมดตั้ง ลงมือคลี่ออกทีละผืน เงี่ยหูฟังจนหน้าเบี้ยว
"ฉันกับหญิงรักกันมาเกือบสิบปีแล้วนะ"

"แล้วตอนนี้ กับภาพข่าวแบบนี้ล่ะครับ" ชายเล็กว่า
ม.ร.ว. กิตติราชนรินทร์นิ่งอั้น

"ไอ้เรื่องแต่งงานกับศรีจิตรานี่ ถ้านายเป็นฉันนายจะทำยังไง"
"ถ้าผมเป็นพี่รอง ผมก็ทำตามใจน่ะซี จะมีประโยชน์อะไร ถ้าแต่งกับคนหนึ่งแล้วหัวใจไปอยู่กับอีกคนหนึ่ง"
คุณชายรองนิ่งอั้นมากขึ้น
"แล้วเด็จป้า"
"ผมจะทูลเด็จป้าให้เด็ดขาด ต้องยอมให้เด็จป้ากริ้วด้วย"
"ถ้าเด็จป้ากริ้ว เรื่องก็จะใหญ่โต ดีไม่ดี ฉันอาจถูกตัดจากกองมรดก และต้องระเห็จไปอยู่ที่อื่น"
"จะขนาดนั้นเชียวเหรอครับ"
จรวยอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลง
"เสด็จตรัสคำไหนต้องเป็นคำนั้น" คุณชายรองยืนยัน
"ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ครับ เงินส่วนตัวของพี่รองก็มี เงินเดือนก็ตั้งหลายพัน ร้านผ้าไหมก็คืนทุนแล้ว หญิงก้อยเองก็น่าจะทำงานหาเงินได้"
จรวยยิ้มแสยะ เปรยเบาๆ
"คงหรอก"
คุณชายกิตติราชนรินทร์ถอนใจเบาๆ
"แต่ฉันไม่แน่ใจว่าหญิงก้อยจะทนความลำบากได้หรือเปล่า"
"ถ้าหญิงก้อยรักพี่รองจริง ก็ต้องทนได้ซีฮะ ข้อสำคัญพี่รองต้องพูดกับหญิงก้อยให้เข้าใจ"
"แต่หญิงไม่ยอมเจอฉันเลย แล้วจะให้ฉันทำยังไง"
คุณชายเล็กพยักหน้า ม.ร.ว.กิตติราชนรินทร์นิ่งอั้น คุณชายโตเดินเข้ามา
"เจียม พับผ้ามาชั่วโมงนึงแล้ว ยังไม่เสร็จหรือ ตาตุ้มหิวนมแล้ว" ม.ร.ว. ดิเรกราชวิทย์บอก
จรวยสะดุ้ง อ้าปากจะตอบ
"ก็พับเสร็จแล้วคลี่ คลี่เสร็จแล้วพับ มันจะเสร็จได้ยังไงล่ะครับพี่โต" คุณชายเล็กว่า
คุณชายรองกับคุณชายโตลุกขึ้น มองอย่างว่างเปล่าแล้วเดินออกไป จรวยหน้าเสีย
"คุณเล็กนะคุณเล็กพูดเข้า รวยไปพับต่อในห้องก็ได้ คุณโตขา จะทานน้ำพริกอะไร
ดีคะ เดี๋ยวรวยจะตำให้ น้ำพริกนรกมั้ยคะ"
จรวยหอบผ้า แล้วดึงสามีออกไป

ม.ร.ว. ดิเรกราชวิทย์นอนบนเตียงอ่านหนังสือ มือยื่นมาดึงเชือกไกวเปลตาตุ้มอย่างสำราญใจ จรวยถือตะกร้าผ้าที่พับเรียบร้อยเข้ามามองอย่างสมเพช แล้ววางตะกร้าลง หมุนตัวกลับมา เปลี่ยนเป็นยิ้มเข้าไปนั่งเบียดดิเรก
"คุณชายขา ถ้าจรวยถามเรื่องนี้อย่าว่าจรวยจุ้นจ้านอีกนะคะ"

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11 วันที่ 25 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ