อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11/2 วันที่ 25 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11/2 วันที่ 25 ต.ค. 58

ม.ร.ว. ดิเรกราชวิทย์นอนบนเตียงอ่านหนังสือ มือยื่นมาดึงเชือกไกวเปลตาตุ้มอย่างสำราญใจ จรวยถือตะกร้าผ้าที่พับเรียบร้อยเข้ามามองอย่างสมเพช แล้ววางตะกร้าลง หมุนตัวกลับมา เปลี่ยนเป็นยิ้มเข้าไปนั่งเบียดดิเรก
"คุณชายขา ถ้าจรวยถามเรื่องนี้อย่าว่าจรวยจุ้นจ้านอีกนะคะ"
"เรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องคุณชายรองกับคุณศรีจิตราน่ะค่ะ"
"ไปยุ่งเรื่องของเขาอีกแล้ว"

"ที่ยุ่งน่ะเพราะจรวยเป็นห่วงคุณชายรองน่ะค่ะ"
"ทำไม"


"แหม....ต้องแต่งกับคนที่ตัวไม่ได้รัก ร่วมหัวจมท้ายกันไปทั้งชีวิต แล้วคนรักก็ต้องพลัดพรากจากกันไป มันเจ็บปวดทรมานมากนะคะ"
"เธอห่วงชายรองจริง ๆเหรอ"
"จริงซีคะ คุณโตลองนึกนะคะ ถ้าคุณโตไม่ได้แต่งกับจรวย แล้วต้องไปแต่งกับคุณศรีจิตราเข้าจริง ๆ คุณชายจะมีความสุขได้ขนาดนี้เหรอคะ"
จรวยเข้ามากอด คุณชายโตหน้ามึน ๆ เพราะไม่ได้มีความสุขอะไรมากมาย นอกจากเรื่องเซ็กส์
"คงเย็น ๆ ชืด ๆ จืด ๆ ไปแต่ละวัน ไม่ได้ทานน้ำพริกกะปิครกเด็ดของที่จรวยตำกับมือแบบนี้หรอกค่ะ"
จรวยแนบชิดคุณชาย ม.ร.ว.ดิเรกราชวิทย์อมยิ้ม จรวยทำหน้านางร้าย

ม.ร.ว. บดินทราชทรงพลนั่งอยู่ที่เทอเรซข้างตำหนักเล็ก คุณชายโตก้าวมานั่งลงด้วย
"ไงนายเล็ก
"ครับผม"
"ฉันอ่านข่าววันนี้แล้ว เรื่องชายรองกับหญิงก้อยไปถึงไหนแล้ว"
คุณชายเล็กงง
"ทำไมหรือฮะ ไม่ยักรู้ว่าพี่โตสนใจเรื่องนี้ด้วย"
"ทำไมพี่จะไม่สนใจ เพราะฉันเองก็มีส่วนในเรื่องนี้ด้วย"
"ฮ๊ะ ! มียังไงครับ"
"ก็เรื่องแต่งกับศรีจิตรา ความจริงน่ะมันเรื่องของฉัน แต่ชายรองต้องมารับเคราะห์แทน"
"แหม มันคงไม่ใช่เคราะห์ร้ายขนาดนั้นมังฮะ"
"ยังไงก็เถอะ ถ้าชายรองรักกะหญิงก้อยก็ไม่น่าต้องมาเป็นเหยื่อการคลุมถุงชนแบบนี้ ชายรองควรจะได้กินน้ำพริก เอ๊ย ควรได้แต่งกับคนที่เรารัก"
คุณชายเล็กมองงงๆ
"แล้วพี่โตมาบอกกับผมทำไม"
"ก็นายน่าจะเป็นสื่อให้ชายรองกับหญิงก้อยคืนดีกันได้นะซี"
"นี่พี่รองคิดเอง หรือมีใครบอกครับ"
"จรวยน่ะมานั่งบ่นว่าห่วงชายรอง" คุณชายเล็กนั่งทำตาปริบๆ "แล้วแนะให้ฉันมาพูดกับแก"
ม.ร.ว.บดินทราชทรงพลเกือบถอนใจ ที่พี่ชายโง่จนไม่รู้ทันจรวย แต่ดีใจที่พี่ชายไม่ได้ร้ายกาจตามเมีย
"ทำไมเหรอ"
"พี่รองคงดีใจน่ะซีฮะ ที่รู้ว่าพี่โตกับจรวย ห่วงพี่รองขนาดนี้"
ม.ร.ว. ดิเรกราชวิทย์ยิ้ม

วันรุ่งขึ้น ณ เทอเรซหน้าวังรัชนีกุล รถของคุณชายเล็กแล่นมาจอดลง รื่น โรยเดินซึมเศร้าออกมา พอเห็นว่าเป็นรถของ ม.ร.ว.บดินทราชทรงพลก็ตาโต
ประตูรถเปิดออก คุณชายลงจากรถ อ้าแขนเหมือนจะโอบกอด รื่นกับโรยคล้ายได้วัคซีนต้านซึมเศร้า ถลามารับอย่างระริกระรี้

ในห้องนั่งเล่น ม.ร.ว. ศศิรัชนีนั่งปักสะดึงหน้าหมอนอยู่กับแม่ ทั้งคู่ถือสะดึงคนละกรอบนั่งบนโซฟาปักผ้ากันไป มีเสียงหัวเราะคิกคักของรื่นกับโรยแว่วมา
"อุ๊ย แม่สองคนนี่เคยหัวเราะด้วยหรือ" หม่อมวาณีว่า
"ท่าทางนายเล็กคงจะมาน่ะค่ะ"
รื่น โรยหน้าระรื่น เข้ามายอบตัวลง

"คุณชายเล็กมาเจ้าค่ะ หม่อม คุณหญิง"
คุณชายเล็กเดินยิ้มร่าเข้ามา ยกมือไหว้หม่อม หม่อมวาณียิ้มแก้มปริ

"หวัดดีครับหม่อมอา หวัดดีครับคุณกลางที่รัก"
"นี่เธอยังมีชีวิตอยู่เหรอ ฉันคิดว่าเธอล้มหายตายจากไปแล้วเสียอีก" คุณหญิงกลางบอก
ม.ร.ว. ศศิรัชนีพูดพลางยิ้มละไม คุณชายเล็กสะดุ้งเฮือก รื่น โรยตกใจแล้วปิดปากยิ้ม ผิดกับหม่อมวาณีที่ยิ้มแล้วชะงัก
"ว้าย หญิงกลาง ทักอะไรไม่เป็นมงคลเลย"
คุณชายเล็กตั้งสติได้ยิ้มร่า
"แหม หม่อมอา ผู้หญิงด่าแปลว่าผู้หญิงรัก"
"วุ้ย ชายเล็ก"
"งั้นนั่งลงจ้ะ เดี๋ยวฉันจะชมเชย ยกยอปอปั้นเธอทั้งวันเลย" คุณหญิงว่า
ม.ร.ว. บดินทราชทรงพลรำพึง พลางนั่งลง
"ก็แปลว่าเกลียดขี้หน้า"
"นี่มาทำไม จะมาเป็นทูตให้พระพี่ชายล่ะซี"
หม่อมวาณีตาโตยิ้มออกแล้วรีบระงับท่าทีไว้
"ก็ใช่น่ะซี"
"แล้วท่านทูต มีข้อเสนออะไรบ้าง"
"พี่รองน่ะ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะขัดพระทัยเด็จป้า ไม่แต่งงานกับหลานคุณสอางค์ พี่รองอยากถามว่าหญิงก้อยเป็นยังไงบ้าง"
"ว้าย"
หม่อมวาณีร้องอุทานดีใจ เมื่อลูกสาวหันไป หม่อมวาณีก็เปลี่ยนท่าทีเป็นผู้ใหญ่แสนสุขุม จุ๊ปาก ส่ายหน้า
"อาไม่เห็นด้วยเลย ที่ชายรองจะขัดพระทัยเด็จป้า"
คุณหญิงศศิรัชนีเซ็ง แต่ยิ้ม
"จริงด้วยค่ะ หม่อมแม่"
หม่อมวาณีแอบค้อน
"แต่ไอ้เรื่องอย่างนี้มันเป็นเรื่องความสุขตลอดชีวิต เฮ้อ พูดยาก"
"แต่พี่รองตัดสินใจแน่นอนแล้วล่ะครับ หม่อมอา"
หม่อมวาณีเกือบกระโดดจิกเบาะโซฟาไว้ พยักหน้าลำบากใจ แต่ตาวาว
"เฮ้อ งั้นอาก็พูดไม่ออกแล้ว" หม่อมขยับเมินไป
"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง นายเล็ก"
"ไม่เห็นต้องทำยังไง ก็แค่ไปหยั่งดูท่าที"
"ถ้าหญิงโอเค"
"ถ้าโอเค ก็ให้เขานัดพูดจากันเอง เฮ้อ โตขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมพูด หลบกันไปหลบกันมายังกะวัยรุ่น"
หม่อมวาณีเสียงแจ๋ว
"ก็นั่นซีจ๊ะ ไม่งั้นเรื่องก็จบไปนานแล้ว วุ้ย ดีใจจริ้ง"
หม่อมวาณีลืมตัวหลุดบทจนลูกสาวต้องสะกิด รื่น โรยบุ้ยบ้าย หม่อมชะงักรีบทำสุขุมใหม่ ม.ร.ว. บดินทรราชทรงพลกลั้นหัวเราะ

ในห้องนอน ม.ร.ว.วเทพีเพ็ญแสงยืนระทวยอยู่ หันขวับมา จนผมและชายผ้าภูษาทรงสะบัด ดวงหน้ากระจ่างสดใส ดวงตาเป็นประกาย
"คุณรองว่าอย่างงั้นจริงๆหรือคะ"
หม่อมวาณีก้าวมากุมมือลูกสาวคนโปรด พาไปนั่งบนโซฟาหลุยส์บอบบางปิดทองล่องชาด พี่สาวยืนอยู่ห่างๆเหมือนนางกำนัลต้นห้อง
"จริงซีลูก ชายรองกล้าขัดพระทัยเสด็จ ยิ่งชัดว่าชายรองรักหญิงมั่นคงขนาดไหนนะลูก คืนดีกันซักที"
"ฮึ เขาไม่มาเองต่างหาก หญิงไม่ได้พระยศพระเกียรติอะไรมากมายซักหน่อย"
"จ้ะ พี่รู้ว่าหญิงไม่ใช่คนเรื่องมาก"
คุณหญิงศศิรัชนีประชดน้องสาวเรียบๆ หญิงก้อยตวัดสายตา หม่อมวาณีมองอย่างปราม แล้วหันมาโอ๋ต่อ
"แล้วหญิงจะให้แม่ตอบไปว่ายังไงล่ะจ๊ะ"
ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงลุกขึ้น กรายไปยังกระจกเงากรอบทองฉลุฉลักบานยาว
"ก็ตอบว่า หญิงยินดีที่จะพบกับเขาค่ะ"
"อุ้ย ดีลูก งั้นให้ชายรองมาเย็นนี้เลยนะจ๊ะ"
คุณหญิงก้อยพิศดูตัวเอง พลางเอามือแตะผมเบาๆ
"ไม่ค่ะ"
หม่อมวาณีอ้าปากค้าง
"หา"
"มันเร็วเกินไปค่ะ หญิงเตรียมตัวไม่ทัน"
หม่อมวาณีสบตาคุณหญิงกลาง ประมาณว่า ต้องเตรียมอะไรอีก
คุณหญิงกลางพูดเบาๆ "จ้ะไม่เรื่องมาก...แล้วเมื่อไรดีล่ะจ๊ะ"
คุณหญิงก้อยคว้าผ้าผืนหนึ่งมา เดินลากผ้ากรายไป ครุ่นคิดไปด้วย
"เมื่อไรมันก็ไม่สำคัญเท่าอย่างไรหรอกค่ะ หญิงอยากให้การที่คุณรองกลับมาหาหญิง มันเป็นโอกาสพิเศษ"
คุณหญิงก้อยหยุด แล้วกรายสองมือยกขึ้นคล้ายโมเดิร์นแดนซ์
"ให้มันมีบรรยากาศ มีสักขีพยาน และมีแต่ความชื่นชมยินดี"
หม่อมวาณีอ้าปากค้างอีกรอบ หญิงกลางยิ้ม
"งั้นที่สวนอัมพร หรือ สนามหลวงดีล่ะจ๊ะ"
คุณหญิงก้อยหันมา ดีใจจนไม่สนใจคำประชดของพี่สาว
"หญิงนึกออกแล้วค่ะ"

บ้านวิรงรอง ตอนกลางคืน เป็นบ้านโมเดิร์นในยุค 60’s ส่วนหน้าบ้านทำเป็นรูปอาร์คโค้ง และหน้าต่างช่องประตูเป็นทรงเหลี่ยม กำแพงดีไซน์เป็นช่องทรงตาหมากรุก
ในห้องนั่งเล่น วิรงรองในชุดอยู่บ้าน โชว์ทรวงอก จิตตินแต่งตัวลำลองแต่เลิศหรู ผสมเหล้าอยู่หลังเคาน์เตอร์ ธัญญามายืนเมียงมองดูจิตติน
"หา หญิงก้อยจะคืนดีกับไอ้เจ้าคุณชาย"
"ใช่ แล้วจะมาเอางานพาร์ที่วันเกิดฉันเป็นที่คืนดีด้วย เอาบรรดาเพื่อน ๆเป็นวิทเนส"
จิตตินถือเหล้ามา 2 แก้ว ส่งให้วิรงรองแก้วนึง แล้วนั่งลงใกล้
"แล้วเธอเขียนข่าวเชียร์เพื่อให้ไอ้อัศคืนดีกับยายคุณหญิงยังไงหว่า มันถึงกลับตาลปัตรแบบนี้"
"ก็ใช่น่ะซี อีข่าวนี้แหละ ทำให้คุณชายรองตัดสินใจคืนดีกับหญิงก้อย"
"งานนี้ไอ้อัศจะมาได้ยังไง"
"ห้ามขาด....หญิงก้อยห้ามเชิญอาร์นี่มาเด็ดขาด ต๊าย เซ็ง งานวันเกิดฉัน ฉันเป็นเบิร์ธเดย์เกิร์ล ควรจะเด่นล้ำที่สุดในงาน นี่คุณเธอจะมาสตีล ซีน เป็นนางเอกของงานแทนฉัน"
"ดีแล้วล่ะ ยายคุณหญิงเขานางเอก ส่วนเธอมันนาง"
"นางอะไร พูดดี ๆ นะนายไอ้จิตติน"
"นางแบบไง"

"แล้วไป"
วิรงรองแยกไปผสมเครื่องดื่ม

จิตตินเอ่ยเบา ๆ "นางแบบโป๊"
"ฮึ เป่าถ่านไฟก้อนนึง ทำไมไปติดอีกก้อนได้"
"ถ่านของนายอัศนีย์มันหมดเชื้อไฟแล้วจริงๆมั้ง"
"นี่ จิตติน ฉันเหมาะเป็นนางแบบจริง ๆ เหรอ ลงโว้คไหวไหม"
"ปฏิทินเหล้าดีกว่ามั้ง"
"ไอ้บ้า ฉันโพสท่านี้เป็นไง พอจะเหมือนหญิงก้อยบ้างไหม"
"สวยกว่าอีก งั้นขอถ่ายรูปไว้หน่อย"
"ได้เลย"
วิรงรองโพสท่าแบบต่าง ๆ จิตตินคว้ากล้องมาถ่าย บอกท่าโพสต่าง ๆ ยิ่งดูยิ่งเหมือนนางแบบโป๊เข้าไปทุกที

วันต่อมา ... การ์ดงานวันเกิดของวิรงรอง แนวไซคีเดลิก เขียนไว้ว่า “เชิญร่วมงานปาร์ตี้วันเกิด วิรงรองซุบซิบ แต่งตัวหรูกึ่งราตรี”
ม.ร.ว. กิตติราชนรินทร์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มีไดอารี่วางอยู่ตรงหน้า ในมือมีการ์ดวันเกิด อ่านดูแล้วทำหน้าพิกล คุณชายเล็กยืนอยู่ด้วย
"งานวันเกิดคุณติ่งหรือ"
"ครับ หญิงก้อยจะไปงาน บอกว่า ถ้าพี่รองอยากเจอเธอก็ไปเจอที่งานได้"
"ทำไมหญิงไม่พูดกับฉันตรง ๆ"
"ตามประสาหญิงก้อยแหละฮะ ขอไว้ท่าก่อน มีอะไรก็ไปพูดในงานแล้วกันฮะ"
"แต่ฉันไม่ชอบกลุ่มเพื่อนของคุณติ่ง น่ารำคาญ โดยเฉพาะนายคนที่ชื่อ จิตติน อะไรนั่น"
"ก็อยู่ในงานซักแป๊บนึง แล้วค่อยปลีกตัวออกมาสองคนก็ได้นี่ฮะ"
คุณชายรองพยักหน้า แต่มีแววขุ่นมัว
"นี่พี่รองไม่ได้ดีใจเลยหรือฮะ ที่เรื่องยุ่งๆนี่จะได้จบเสียที"
"ก็เพราะฉันรู้ไง ว่าถึงเรื่องนี้จบลง เรื่องยุ่งเรื่องใหม่มันก็จะเกิดขึ้นแทนที่"

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 11/2 วันที่ 25 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ