อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 11/4 วันที่ 15 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 11/4 วันที่ 15 ต.ค. 58

“อัมราไม่ใช่น้องพรรณ” สันติอึ้งในสิ่งที่พรรรณรายพูด พรรณรายรีบบอก “เอาเถอะค่ะ วันนี้ถือว่าเข้าใจผิดก็แล้วกัน แต่ถ้าอาร์ตรักพรรณจริงก็ไม่ต้องยุ่งเรื่องของอัมราอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอาร์ตจะรับปากพรรณได้มั้ยคะ”
สันตินิ่งไปนิดหนึ่ง พรรณรายจ้อง สันติรีบยิ้มแย้ม “ได้สิครับ ไม่มีอะไรที่น้องพรรณขอแล้วผมจะทำไม่ได้”

พรรณรายชะงักเห็นอัมราเดินด้านหลังสันติไปทางห้องครัว พรรณรายคิดอะไรบางอย่างได้ แกล้งพูด “เฮ้อ คอแห้งจัง พรรณไปเอาน้ำก่อนนะคะเดี๋ยวจะเอามาเผื่ออาร์ตด้วย”


“ผมไปเอาให้เองนะครับ”
“ดีค่ะ”
สันติลุกไป พรรณรายมองตามพอใจที่สันติหลงกล

อัมรากำลังเตรียมอาหารชะงักเห็นสันติเข้ามา สันติก็ชะงัก
“พี่อาร์ต..”
สันติมองอัมราอย่างเห็นใจมาก “น้องอัม...”
ที่ประตูหน้าห้องครัว พรรณรายเดินตามมายืนแอบอยู่เงียบๆ

พรรณรายยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องครัวได้ยินเสียงอัมรา “อัมอยากขอบคุณพี่อาร์ตมากๆ ค่ะ สำหรับเรื่องวันนี้” พรรณรายค่อยๆ ยื่นหน้าไปแอบดูเห็นสันติยืนอยู่ตรงหน้าอัมรา “ถ้าไม่ได้พี่อาร์ตมาช่วยอัมคงแย่แน่ๆ”
สันติก้าวเข้าไปหาอัมรา พรรณรายจ้องตาไม่กระพริบ สีหน้าระแวงมาก สันติหยุดชะงักแค่ตรงหน้าอัมรา “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ใครเป็นพี่เจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ยิ่งเป็นน้องอัมพี่ยิ่งต้องช่วยต่อให้แลกด้วยชีวิตพี่ก็ต้องทำ”
“พี่อาร์ต”
พรรณรายเม้มปาก กำมือแน่น ไม่พอใจ ทำท่าจะก้าวเข้าไป สันติพูดต่อ พรรณรายชะงัก “เพราะน้องอัมเป็นน้องสาวของคนที่พี่รักที่สุด” พรรณรายชะงักสีหน้าดีขึ้น ถอยกลับยืนที่เดิมยิ้มพอใจ
อัมราอึ้งมองสันติอย่างผิดหวัง น้อยใจ “พี่อาร์ต..”
สันติมองอัมราอย่างเข้าใจ “พี่รู้ว่าแต่ก่อนพี่ทำเหมือนชอบน้องอัม แต่พี่เพิ่งรู้ตัวว่าพี่ชอบน้องอัมแบบน้องสาว พี่ต้องขอโทษจริงๆ”
อัมราน้ำตาจะไหลรีบหันข้างให้ น้ำเสียงสั่นๆ “ช่างเถอะค่ะ..ไม่จำเป็นต้องขอโทษ ถ้าพี่อาร์ตรักพี่พรรณจริงๆอัมก็ดีใจด้วย”
“แต่พี่สัญญานะว่าพี่จะดูแลน้องอัมให้เหมือนน้องสาวคนหนึ่งเลยทีเดียว”
อัมราข่มใจแล้วหันมาเผชิญหน้า พูดเด็ดเดี่ยว “ไม่ต้องรบกวนขนาดนั้นหรอกค่ะ อัมดูแลตัวเองได้” อัมรารีบเดินเลี่ยงออกจากห้องครัว
พรรณรายรีบหลบเข้าหลังประตูยิ้มถอนใจโล่งอก
สันติหลับตาข่มใจไม่ให้ตามอัมราออกไปพูดพึมพำ “น้องอัมครับพี่ขอโทษ”

พรรณรายเดินออกมาหน้าบ้านเห็นรถเสี่ยกวงเข้ามาจอด เสี่ยกวงลงจากรถเข้ามาหาอย่างร้อนใจ “สวัสดีคัก ผงเพิ่งกลับจากฮ่องกงรู้ข่าวว่าอาคุณเดชตายแล้ว ผงตกใจมากๆเลยรีบมาแสดงความเสียจาย”
“เสี่ยไม่น่าต้องลำบากมาก็ได้ค่ะ นี่ก็สวดเสร็จแล้ว ขอบคุณนะคะที่มา”
พรรณรายทำท่าจะเลี่ยงเข้าบ้านแต่เสี่ยรีบขวางไว้ “อา คือผงมีอีกเลื่องอยากจะคุยกับคุณพรรณราย”
พรรณรายมองแปลกใจ “เรื่องอะไร”
“คือก่อนอาคุณเดชตายผมเคยมาคุยเรื่อง เอ้อ เรื่องหุ่นในห้องหุ่น”

“ทำไมคะ”
“ผงอยากซื้อหุ่นพวกนั้น “
“ฉันคงไม่ขายหรอกค่ะ เพราะคุณพ่อเคยสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครขายหุ่น”
“แหมแต่ผมอยากได้จิงๆครับ”
พรรณรายรำคาญกำลังจะตัดบทแต่เสียงพิไลแทรกเข้ามาก่อน “ถ้าเสี่ยอยากได้ก็ควรจะคุยกับฉันน่าจะดีกว่า”
พรรณรายกับเสี่ยหันไปมอง เสี่ยแปลกใจ “อาคุณพิไล”
“คุณแม่..”
เสี่ยงงหนักกว่าเดิมพึมพำ “คุงแม่เหรอ..”
พิไลมองพรรณราย พูดเชิงสั่ง “เรื่องนี้แม่จะเป็นคนจัดการเองจ้ะ”
“ค่ะคุณแม่” เสี่ยอึ้งมองพิไล พิไลยืนยิ้มวางท่าสง่าเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน “เชิญเสี่ยข้างในดีกว่ามั้ยคะเพราะเราคงต้องคุยกันนาน”
“ลีคักลี..”

ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน สันติรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่เห็นพรรณรายเอาแต่นั่งจ้องตัวเอง กำลังจะถามแต่พรรณรายก็หัวเราะขึ้นก่อน
สันติยิ่งแปลกใจมาก “คุณพรรณขำอะไรครับ”
“ขำตัวเองนะสิคะ”
สันติยิ่งงงมากขึ้น พรรณรายรีบอธิบาย “พรรณระแวงอาร์ตได้ยังไงก็ไม่รู้”
“ระแวงผม”
“ค่ะ ก็คุณแม่พิไลนะสิคะ เตือนพรรณเรื่องอาร์ตกับยัยอัม พรรณเกือบจะเชื่อแล้วเชียว โชคดีนะที่พรรณบังเอิญไปได้ยินอาร์ตคุยกับยัยอัมเมื่อกี้”
“คุณพรรณตามผมไปเหรอครับ”
“ค่ะพรรณอยากรู้ว่าอาร์ตคิดยังไงกันแน่ แต่ตอนนี้พรรณเชื่อแล้วละคะว่าอาร์ตนะรักพรรณจริงๆ” พรรณรายเข้ามาคล้องแขนสันติซบหน้าอย่างประจบ “ขอโทษนะคะที่พรรณระแวงอาร์ต”
สันติยิ้มแอบถอนใจโล่งอก “ไม่เป็นไรครับ”
“ไม่ค่ะเป็นตายยังไงอัมก็ไม่ยอม”
สันติตกใจ พรรณรายหันไปมองทางเสียงในบ้าน อย่างรำคาญ “เฮ้อ ยัยอัมก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ” พรรณรายทำหน้าเบื่อๆ

สันติกับพรรณเข้ามาในห้องรับแขก ทั้งคู่เห็นพิไลนั่งอยู่กับเสี่ยกวง อัมรายืนอยู่สีหน้าไม่พอใจ อัมราหันมาเห็นพรรณกับสันติก็รีบบอก “พี่พรรณคะน้าพิไลจะขายหุ่นในห้องหุ่นค่ะ”
สันติตกใจ พรรณรายมองเฉยเมย “ที่เธอเสียงดังลั่นบ้านเพราะเรื่องแค่เนี่ยเหรอ”
อัมราเข้ามาหาพรรณราย ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เรื่องแค่นี้..พี่พรรณอย่าบอกนะคะว่าพี่พรรณก็เห็นดีด้วย”
“ตอนนี้เรื่องทุกอย่างในบ้านฉันยกหน้าที่ให้คุณแม่พิไลเป็นคนจัดการ ถ้าคุณแม่อยากจะขายฉันก็ขาย”
“เรื่องอื่นอัมยอมได้ แต่เรื่องหุ่นของคุณพ่ออัมไม่มีวันยอม คุณพ่อรักหุ่นทุกตัวเหมือนญาติ คุณพ่อทุ่มเทชีวิตและจิตใจปั้นขึ้นมา อัมจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องหุ่นของคุณพ่อเด็ดขาด” อัมราจริงจังจนทุกคนอึ้ง อัมราออกไปจากห้อง
เสี่ยกวงร้อนใจ “อาคุงพิไล ดูท่าจะมีปัญหาแล้วมั้งคับ”
พิไลตาวาวด้วยความโกรธ “เสี่ยไม่ต้องห่วง ไม่มีใครหน้าไหนจะมาขวางฉันได้ทั้งนั้น เสี่ยไปเตรียมเงินไว้เลย”
“อ๋อๆๆๆคับๆๆๆ”
สันติมองท่าทางเอาเรื่องของพิไลอย่างไม่สบายใจ

ในห้องหุ่น อัมรากอดหุ่นเดชร้องไห้ “คุณพ่อขาอัมไม่เข้าใจพี่พรรณเลย” อัมรามองไปที่หุ่นอารีย์ เดินไปกอดไว้ “ทำไมพี่พรรณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”
วิญญาณอารีย์และเดชที่ซ้อนอยู่ในหุ่นมองอัมราอย่างปวดร้าว
“อัมรา พ่อขอโทษที่พ่อไม่สามารถช่วยลูกได้เลย”
“ลูกอัมของแม่..โธ่”
อัมราเดินไปดูหุ่นทีละตัวลูบเบามืออย่างรักมาก ร้องไห้ไปด้วยอย่างคับแค้นใจ “ต่อให้อัมต้องตาย..อัมก็จะไม่ยอมให้ใครมาเอาหุ่นไปเด็ดขาด”
หุ่นอารีย์ตกใจ “อย่าพูดแบบนั้นลูกอัม”
อัมราเดินกลับไปกอดหุ่นอารีย์ร้องไห้เสียใจ “คุณแม่ขาช่วยบอกอัมหน่อยได้มั้ยคะว่าอัมควรจะทำยังไงดี..อัม..อัมไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว” อัมราร้องไห้เสียใจ
ที่บันไดสันติแอบมองลงมาที่อัมราอย่างสงสารจับใจ แต่ช่วยอะไรไม่ได้

อาทรเปิดประตูรั้วบ้านออกมาเห็นสันติยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ อาทรมองซ้ายขวา รีบเข้าไปหา “มีอะไรด่วนเหรออาร์ต”
“น้องอัมกำลังแย่ ฉันออกหน้าก็ไม่ได้เห็นจะมีแต่นายเท่านั้นที่จะช่วยน้องอัมได้”
“บอกมาเลยจะให้ฉันช่วยยังไง” อาทรกระตื้อรื้อร้น สันติมองอย่างพอใจ

ดำเกิงกับบุญเรือนต่างพากันตกใจเมื่อได้ยินที่อาทรเล่าให้ฟัง
บุญเรือนไม่พอใจ “แม่พิไลนี่จะมากเกินไปแล้วนะ”
ดำเกิงเห็นด้วย “นั่นสิ..รู้ทั้งรู้ว่าคุณเดชรักหุ่นพวกนั้นมากจะขายทำไม เดือดร้อนเงินทองหรือก็เปล่า”
“ผมคิดว่าคงตั้งใจจะแกล้งน้องอัม ตอนนี้น้องอัมก็ยืนยันเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมให้ขายครับ”
“คิดจะหาเรื่องกันละสิ” บุญเรือนมองดำเกิง “เรื่องนี้เราจะทำเฉยไม่ได้นะคะคุณ ตอนนี้หนูอัมกับตาอ๊อดก็ไม่มีที่พึ่งที่ไหนอีกแล้ว”
“ผมรู้..แต่เราไปพูดก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ครั้งก่อนพรรณรายยังไม่ฟังผมเลย”
อาทรร้อนใจ “เราไม่มีทางทำอะไรได้เลยเหรอครับ”
“ตอนนี้มันเป็นแค่เรื่องภายในครอบครัว ว่ากันตามจริงเราก็เป็นแค่คนอื่นจะไปก้าวก่ายมากก็ไม่ได้”ดำเกิงคิดหนัก “นอกจากพิไลกับพรรณรายจะทำอะไรที่เป็นการละเมิดสิทธิของอัมรา ถึงตอนนั้นพ่อคงจะใช้กฎหมายเข้าไปช่วยได้” อาทรเครียด ดำเกิงตบบ่าอาทรอย่างเข้าใจ “ใจเย็นๆ เชื่อพ่อสิว่าคนอย่างพิไลต้องคิดจะทำอะไรมากกว่านี้แน่”
อาทรพยักหน้าเข้าใจ แต่ยังมีท่าทางห่วงอัมรามาก บุญเรือนมองอย่างรู้ใจ

วิญญาณที่ซ้อนอยู่ในหุ่นแต่ละตัวมีปฏิกิริยาทันทีที่เห็นพิไลเข้ามาในห้องหุ่น โดยมีเทิดตามมาด้วย
หุ่นนางรำบ่น “เจ็บใจจริงๆ ที่ทำอะไรผู้หญิงคนนี้ไม่ได้”
หุ่นนางพยาบาลโมโหกรุ่น “นั่นสิ..พวกเราไม่น่าปล่อยพิไลไปเลย เหมือนปล่อยงูพิษชัดๆในที่สุดก็กลับมาแว้งกัดจนได้”
พิไลมองหุ่นแต่ล่ะตัวอย่างเยาะเย้ย พูดเสียงดัง “รู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันกำลังจะขายพวกแกไป ยืนทื่ออยู่ทำไม ทำไมไม่ออกมาเล่นงานฉันอีกล่ะ” วิญญาณที่ซ้อนอยู่ในหุ่นทุกตัว ต่างมีท่าทางเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ พิไลหันไปสั่งเทิด “ถ้าพี่เวทย์กลับมาเมื่อไร พี่รีบไปบอกให้พี่เวทย์มาจัดการกับวิญญาณที่สิงอยู่ในหุ่นพวกนี้ซะก่อนที่ฉันจะขายหุ่นให้กับเสี่ย”
“ได้จ้ะ อีกสองสามวันพี่จะไปดูที่บ้าน”
พิไลเดินไปยืนต่อหน้าหุ่นเดช “วิญญาณพี่คงแค้นฉันมากละสิ” พิไลหันมองหุ่นอารีย์ “เธอก็ด้วยใช่มั้ยอารีย์ แต่ให้แค้นยังไงก็ไม่มีปัญญาจะทำอะไรฉันได้” พิไลหัวเราะเสียงดังอย่างสะใจ “ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะเล่นงานนังลูกสาวตัวดีของเธอให้เธอได้เห็น เธอคงจะเจ็บปวดทุรนทุรายที่ช่วยลูกไม่ได้ รู้ไว้เถอะว่ายิ่งเธอเจ็บปวดเท่าไรฉันยิ่งสะใจเท่านั้นฮ่ะๆๆๆๆ”
วิญญาณอารีย์ตะโกนโต้ตอบอย่างเจ็บปวด “ฉันไปทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจหนักหนา ทำไมต้องมาทำร้ายฉันมาทำร้ายลูกของฉันด้วยพิไล...ทำไม”

พิไลไม่ได้ยิน มองหุ่นอารีย์อย่างเยาะหยัน ก่อนเดินออกไปจากห้องหุ่นอย่างผู้ชนะ เทิดตามไปติดๆ วิญญาณอารีย์ร้องไห้สะเทือนใจ หุ่นเดชกลัดกลุ้ม หุ่นทุกตัวต่างมีท่าทางร้อนใจ

หน้าบ้านเดชตอนเช้า ในห้องนอนอัมรา อัมรานอนห่มผ้าหลับสนิท มือพิไลเข้าเฟรมมากระชากผ้าห่มออกอย่างแรงจนอัมราสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งมองงงๆ “อะไรกันคะน้าพิไล”
“จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือยังไง ตื่นได้แล้ว”
อัมราหันไปมองนาฬิกาปลุกหัวเตียงบอกเวลาตีห้า เห็นอ๊อดนอนอยู่ที่เตียงพรรณราย “นี่เพิ่งจะตีห้าเองนะคะ”
“ตีห้าก็ต้องตื่น อย่าลืมสิว่าบ้านนี้ไม่มีคนรับใช้อีกแล้ว รีบลุกขึ้นไปเตรียมอาหารเช้า” อัมรายังนั่งนิ่งอึ้งๆ พิไลมองหมั่นไส้ “ถ้าเธอไม่อยากจะทำก็ไม่เป็นไร ฉันกับยัยพรรณออกไปกินข้างนอกก็ได้ ปล่อยให้น้องชายเธออดไปก็แล้วกัน” พิไลเดินลอยชายออกไป
อัมราหันไปมองอ๊อดยังหลับสนิท อัมราถอนใจลุกขึ้นไปนั่งข้างๆอ๊อด ลูบผมเบาๆอย่างสงสาร ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอน เดินออกไปจากห้อง

อัมราเตรียมอาหารอยู่ในครัวคนเดียวอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่คล่องแคล่ว อัมทอดไข่ดาว ไส้กรอก ปิ้งขนมปัง
ที่ประตูห้องครัวเห็นพิไลแอบดูอยู่อย่างสะใจ “นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นนังอัมราแกยังต้องชดใช้ให้แม่แกอีกเยอะ”
อัมรายังทำอาหารเช้าอย่างแข็งขันไม่รู้ตัวว่าพิไลมาแอบดูอยู่

อาหารเช้าพร้อมอยู่บนโต๊ะ มีพิไล พรรณ เทิด นั่งอยู่แล้ว อ๊อดเพิ่งเดินเข้ามานั่งยิ้มดีใจ “โอ้โห ไข่ดาว ไส้กรอกน่ากินจัง ใครทำนะครับน้าชิ้นก็ไม่อยู่แล้วนี่”
อัมราเดินถือถาดใส่กาแฟเข้ามาทักอ๊อด “ตื่นแล้วเหรอจ้ะอ๊อด”
“ครับ นี่พี่อัมทำอาหารเช้าเองเหรอครับ”
“จ้ะ..”
พิไลมองสบตากับเทิดอย่างรู้กัน เทิดโวย “อะไรกันมีแต่ไส้กรอกไข่ดาว” เทิดหยิบขนมปังมามองแล้วโยนคืนใส่จาน “ขนมปังนี่มันจะอยู่ท้องอะไร พิไลพี่เคยกินแต่ข้าวขอเป็นข้าวได้มั้ย”
“ไปหุงข้าวให้ลุงเค้าหน่อย อาหารฝรั่งแบบนี้ลุงเค้าไม่เคยกิน”
อัมราอึ้งๆ อ๊อดโวย “พี่อัมไม่ใช่คนรับใช้นะครับ ถ้าลุงเทิดอยากกินข้าวก็ไปหุงเองสิ”
เทิดหันไปตบหัวอ๊อด“ไอ้เด็กบ้านี่ วอนซะแล้ว”
อ๊อดร้องไห้ อัมรารีบเข้ามากอด “ทำไมต้องทำร้ายอ๊อดด้วย”

“ก็มันปากเสีย”
“ยังไงลุงเทิดก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายอ๊อดแบบนี้”
พรรณรายโวยขึ้นมาอย่างรำคาญ “โอ๊ย อะไรกันนักหนาเนี่ย ต่อปากต่อคำอยู่ได้ เธอไปทำให้ลุงเทิดซะก็หมดเรื่อง”
อัมรามองพรรณรายอย่างผิดหวัง “อัมก็ทำให้แล้วนะคะถ้าอยากทานอะไรที่นอกเหนือจากนี้ก็คงต้องทำเอง” อัมราท่าทางเอาจริง

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 11/4 วันที่ 15 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ