อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12 วันที่ 16 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12 วันที่ 16 ต.ค. 58

“แหมโชคเข้าข้างเราจริงๆ นะคะเสี่ย ที่คุณเดชมาตายตอนนี้”
“ช่าย..อาคุงพิไลก็เลยมามีอำนาจมากที่สุดในบ้าน เลาถึงได้ซื้อหุ่นได้อย่างง่ายๆไงล่ะ”
“เราจะต้องรวยเละแน่ๆเลยค่ะเสี่ย”
“ใช่พวกแกเละแน่”
เมียเสี่ยกับเสี่ยสะดุ้ง “สะ..เสี่ย..ได้ยินเสียงอะไรมั้ย”
เสี่ยอึ้งๆ “เสียงอาเพทาย..”
เมียเสี่ยหน้าหวาดๆค่อยๆหันไปมองหลังรถ เมียเสี่ยผงะ เห็นหน้าเพทายจ้องอยู่อย่างน่ากลัว “ว้าย..”
“ยังจำฉันได้ใช่มั้ย”

เมียตาเหลือก เสี่ยตกใจหันไปมอง “อาเพทายลื้อ..ลื้อมาอยู่บนรถอั๊วได้ไงเนี่ย”
เพทายมองทั้งคู่อย่างน่ากลัว “ผีจะอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”
เสี่ยตกใจ ขับรถส่ายไปมา “ลื้อตายแล้วเหรอ โอ อั๊วะจะทำกงเต็กให้ลื้อน่าอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย”
เพทายตวาด “ไม่ต้อง ฉันจะเอาชีวิตพวกแก ฉันต้องตายก็เพราะเมียแกมันให้คนมาฆ่าฉัน วันนี้ล่ะฉันจะเอาคืน”
“ไอ้หย๊าอั๊วะไม่เกี่ยวนี่”



“มันเป็นเมียแก แกก็ต้องรับผิดชอบด้วย” ขาดคำเพทายพุ่งเข้าสิงร่างเสี่ย เสี่ยผงะแล้วเปลี่ยนท่าทางหน้าตาน่ากลัวหัวเราะร่า เลี้ยวรถออกจากซอย เหยียบคันเร่งเร็วขึ้น เมียเสี่ยตะลึง เสี่ยหันมามองเห็นหน้าเพทายซ้อนอยู่ จ้องอาฆาต “พวกแกจะต้องชดใช้” เสี่ยเหยียบคันเร่งเร็วขึ้นอีก
เมียเสี่ยหวาดกลัวมาก “อย่า..ไม่นะ..ไม่อย่า...”
เสียงแตรรถแสบแก้วหู เมียเสี่ยหันไปมองเห็นสี่แยกไฟแดง ไฟแดงขึ้น ด้านทางรถของเสี่ย รถสิบล้อขับออกมาจากแยกด้านหนึ่ง สีหน้าเพทายที่ซ้อนหน้าเสี่ยอยู่เหี้ยมโหดมากแทนที่จะเบรกกลับเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น ขับรถพุ่งเข้าชนกลางรถสิบล้ออย่างจัง เสียงแตรรถเสียงคนรอบข้างร้องกันอย่างตกใจ เสี่ยกับเมียถูกอัดก๊อปปี้ติดอยู่หน้ารถ ต่างกระอักเลือดก่อนสิ้นใจตายอย่างน่าสยดสยอง คนเริ่มมุงเข้ามา
ร่างเพทายยืนอยู่ข้างรถ มองภาพสองผัวเมียอย่างสะใจ “ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต” เพทายหัวเราะน่ากลัวก่อนหายไป

พิไลยืนชะเง้ออยู่หน้าบ้านเริ่มหงุดหงิด พรรณรายคล้องแขนสันติ “คุณแม่รอใครเหรอคะ”
“ก็เสี่ยกวงกับเมียนะสิ บอกจะเอาเงินมาวางมัดจำหุ่น ป่านนี้ยังไม่มา นัดไม่เป็นนัดแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่ขายซะเลย” พิไลมองสันติ “แล้วนี่จะไปไหนกัน”
“อาร์ตจะกลับแล้วค่ะ”
พิไลระแวง “ทำไมรีบกลับ”
“พอดีวันนี้หลวงตารับกิจนิมนต์เปิดร้านทำผมใหม่ ผมต้องไปด้วยครับ”
พิไลพยักหน้า สันติยกมือไหว้พิไลก่อนหันไปยิ้มให้พรรณราย “ผมกลับก่อนนะครับคุณพรรณ”
“ค่ะ” พรรณรายโบกมือให้ สันติเดินไปเรื่อยๆ
พิไลหันมากระซิบถาม “ทุกอย่างยังปกติอยู่ใช่มั้ย”
“ค่ะ..แต่พรรณกลัว ถ้ามนต์ของน้ำมันพรายเสื่อมเมื่อไร อาร์ตคงไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ อาร์ตต้องกลับไปรักยัยอัมเหมือนเดิม”
“ก็รีบๆ เล่นงานมันเข้าสิ บอบบางอย่างมันทนได้อีกไม่กี่วันหรอก เชื่อแม่”
พรรณรายพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าท่าทางเอาเรื่อง

สันติเดินเร็วๆมาถึงป้ายรถเมล์ สันติหยิบห่อผ้าที่ใส่ผมหุ่นทั้งหมดออกมาดู “ต้องรีบเอาไปให้หลวงตา” สันติเก็บห่อผ้าไว้ในกระเป๋ากางเกง สันติยืนรอรถเมล์ยังไม่มา สันติเห็นรถเมล์มาจอดป้ายรถฝั่งตรงข้าม รถเมล์ออกไป มีคนยืนสองคน สันติชะงักเห็นอัมราถือตะกร้าไปจ่ายตลาดตัวเอียง อัมรามองรถซ้ายขวาเตรียมจะข้าม อัมราเก้ๆกังๆ รถเมล์มาจอดอีกคันเลยป้ายไปหน่อย คนที่ยืนอยู่รีบวิ่งไปขึ้นรถ ชนอัมราเซไปล้ม รถออกไปไม่สนใจ
สันติตกใจ “น้องอัม..” สันติรีบวิ่งข้ามถนนไป
อัมรามองของที่หล่นอย่างอ่อนใจกำลังจะเก็บ สันติเข้ามาเก็บให้ อัมราชะงักเงยมอง “พี่อาร์ต”

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
อัมราอึ้ง แล้วข่มใจพูดเรียบๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”
สันติรีบเก็บของที่หล่นใส่ตะกร้าอย่างรวดเร็วถือไว้ในมือ มองไปทางซอยบ้านเดช “อีกตั้งไกลพี่จะเดินไปส่งนะ”
“ไม่ต้องค่ะ”
“แต่ของนี่หนักมาก ให้พี่ถือไปให้เถอะครับ”
อัมรามองน้อยใจ “ถ้าพี่พรรณเห็นคงไม่พอใจแน่ค่ะ”
สันติอึ้ง “ถ้าอย่างนั้นพี่จะส่งแค่หน้าบ้านก็ได้ครับ”
อัมราพูดเยาะๆ “ถ้าต้องลำบากหลบๆซ่อนๆขนาดนั้นก็อย่าเลยค่ะอัมไม่ชอบทำให้ใครลำบากใจ” อัมราดึงตะกร้าจากมือสันติ แล้วรีบวิ่งข้ามถนนไปอย่างรวดเร็ว
สันติยืนมองตามอัมราถือตะกร้าตัวเอียง ท่าทางเหนื่อย สันติพึมพำเป็นห่วง “อดทนอีกหน่อยนะครับน้องอัม”

อัมราล้างถ้วยชามที่กินกันแล้วอยู่คนเดียวอย่างเหน็ดเหนื่อย เก็บเช็ดจนเสร็จแล้วถูพื้นครัวจนสะอาดเรียบร้อย อัมราเดินไปนั่งที่เก้าอี้อย่างหมดแรง ที่หน้าประตูเห็นพิไลกับพรรณรายแอบดูอยู่อย่างสะใจ สองแม่ลูกมองหน้ากัน ก่อนพากันเดินเข้ามา อัมรามองเห็นพิไลเปิดตู้เย็นหยิบเหยือกน้ำส้มออกมา อัมราหันกลับไป พิไลมองพรรณราย แล้วทิ้งเหยือกน้ำส้มลงพื้นหน้าตาเฉย เหยือกแตกกระจาย น้ำส้มเลอะเต็มพื้นห้องครัวอีก
“ว้ายตายแล้ว..หลุดมือ”
“คุณแม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ยัยอัมมาเก็บเช็ดเร็วๆเข้า” อัมราหันไปมองอย่างรู้ทัน พยายามข่มใจเดินไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยผงเดินมาค่อยๆกวาดเศษแก้ว พิไลกับพรรณรายแอบยิ้มกัน พรรณรายสั่งต่อ “เก็บเช็ดเสร็จแล้วทำอะไรไปให้พี่กับคุณแม่พิไลกินด้วยนะ”
“อัมเพิ่งเก็บล้างถ้วยชามเสร็จเดี๋ยวนี้เองนะคะ”
“เอ๊ะ เธอนี่ยังไง ให้ทำอะไรต้องมีปัญหาอยู่เรื่อย เมื่อเย็นฉันกับคุณแม่กินข้าวไปนิดเดียว ตอนนี้มันเกิดหิวขึ้นมาอีกนี่”
“ถ้าพี่พรรณกับคุณน้าหิวก็คงต้องทำกันเองแล้วล่ะคะ ของสดในตู้เย็นยังพอมี แต่อัมต้องรีบไปอาบน้ำทำการบ้าน”
“นั่นมันเรื่องของเธอ ยังไงเธอก็ต้องทำอะไรให้ฉันกินก่อน”
“พี่พรรณคะอัมขอร้องอย่างแกล้งอัมเลย นี่อัมก็พยายามทำทุกอย่างในบ้านให้แล้ว”
“นี่หาว่าฉันแกล้งเหรอ เหอะ..” พรรณรายเข้าไปผลักอัมราอย่างแรง
อัมราเซไปหัวกระแทกกับขอบตู้ เห็นเลือดซึมๆตรงหน้าผาก “โอ๊ย..” พิไลหัวเราะเยาะ
ร่างเพทายปรากฏขึ้นจ้องสองแม่ลูกอย่างอาฆาต “แกสองคนตอนฉันมีชีวิตอยู่ชอบกระแหนะกระแหนว่าฉันใช้เต้าไต่เข้าวงการใช่มั้ย ดีล่ะวันนี้จะเอาคืนพวกแกบ้าง” เพทายเคลื่อนตัวมาหาอัมรา
“ยังไงอัมก็...” เพทายเข้าสิงอัมราอย่างรวดเร็ว อัมราผงะแล้วเปลี่ยนท่าทางทันที “อัมจะทำของที่อร่อยที่สุดในโลกไปให้ค่ะ”
พิไลกับพรรณรายงงๆ พิไลหัวเราะ “ทำเสียตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว หึ..ไปกันเถอะลูกพรรณไปรอกินกันดีกว่า”

“ค่ะคุณแม่...”
สองแม่ลูกพากันออกไป อัมราจ้องตามตาแดงฉานแสยะยิ้มน่ากลัว

ที่โต๊ะอาหาร สองแม่ลูกนั่งคุยกันอย่างกระหยิ่ม
“ลูกพรรณทำได้ดีมาก ตอนนี้มันก็เริ่มกลัวเราแล้ว เห็นมั้ยสั่งให้ทำอะไรก็รีบทำ”
“แล้วจะทำยังไงต่อล่ะคะ”
“ก็จัดให้หนักกว่าเดิมสิ เดี๋ยวแม่จะแกล้งว่ามันทำไม่อร่อยจะเอาราดหัวมันซะเลย แล้วพรรณก็ตบสั่งสอนมันซ้ำเข้าไปอีกนะเข้าใจมั้ย ทนได้ให้มันรู้ไป”
“ค่ะคุณแม่”
อัมราถือจานอาหารเข้ามา หยุดชะงักมองด้วยแววตาประหลาด
พิไลตวาด “ชักช้าอยู่ทำไมรีบเอามาเร็วๆฉันกับลูกพรรณหิวจะแย่อยู่แล้ว”
อัมราเดินมาถึงโต๊ะเอาจานวางตรงหน้าพิไล พิไลกับพรรณมองเห็นเป็นยำเล็บมือนางหน้าตาน่ากิน พิไลเผลอตัว
“ยำเล็บมือนางเหรอเนี่ยอุ๊ยไม่ได้กินมาตั้งนาน” พรรณรายกระแอมให้สติ พิไลนึกขึ้นได้ ทำเชิดหยิบซ่อมจิ้ม “ไหนลองชิมหน่อยซิ” พิไลจิ้มไปที่ตีนไก่ขึ้นมา พรรณรายเห็นเป็นนิ้วคน พรรณรายตะลึง พิไลเอาเข้าปากดูดกินอย่างอร่อย “อุ๊ยเปื่อยดีจัง แซ่บซะด้วยสิ”
“คะ..คุณ..แม่”
พิไลชะงักยังคาบนิ้วคนอยู่คาปากมองท่าทางพรรณรายเข้าใจว่าพรรณรายเตือนสติให้ทำตามแผน พรรณรายพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้า
พิไลนึกได้ รีบทำโมโห “ยำบ้าบออะไรเนี่ยรสชาติไม่ได้เรื่องเลย”
พรรณรายลนลานรีบพูด “คุณแม่คะคือ..”
“แม่รู้แล้วน่าเมื่อกี้ลืมตัวไปหน่อย”
“ไม่ใช่ค่ะคุณแม่ไม่เห็นเหรอคะ”
“เห็นอะไร”
“นั่นมันไม่ใช่ตีนไก่แต่มันเป็น..นิ้วคน”
“อะไรนะ” พิไลมองในจานพิไลตาเหลือกเห็นเป็นนิ้วคนทั้งหมด พิไลแทบอาเจียน “อ๊าย....แหวะ” พิไลจ้องหน้าอัมราที่ยืนยิ้มอย่างโกรธมาก “นังอัมรานี่แกแกล้งฉัน”
“อร่อยดีมั้ยล่ะฮ่ะๆๆๆๆ”
พิไลแค้นจัดยกจานจะราดหัวอัมรา อัมราจับข้อมือไว้ด้วยแรงมหาศาล พิไลร้อง “โอ๊ย”
อัมรากระชากจานจากมือพิไล ราดลงบนหัวพิไลแทน “เอ้า อยากกินมากนักก็กินซะให้อิ่ม”

พรรณรายตกใจลุกขึ้นโมโห “ยัยอัมมากไปแล้วนะ” พรรณรายพุ่งเข้ามาจะตบอัมรา อัมราจับมือพรรณรายไว้แล้วตบพรรณรายซ้ายขวา พรรณรายเซไปชนกับพิไลพากันล้มไปทั้งคู่ พิไลหัวกระแทกพื้นเลือดซึม พิไลแตะหัวตกใจ อัมราหัวเราะเสียงดังสะใจ พรรณรายกับพิไลมองอัมราอย่างงงๆ
“ทำไมนังอัมรามันถึงแรงเยอะแบบนี้”
พิไลกับพรรณรายตกใจเมื่อเห็นร่างเพทายผละออกจากร่างอัมรา อัมราซวนเซล้มลงไปนอนแน่นิ่ง
เพทายจ้องสองแม่ลูกอย่างแค้น “ก็เพราะฉันสิงร่างอัมราเล่นงานพวกแกอยู่ไง”
พิไลอุทาน “เพทาย”
พรรณรายตกใจมาก “เธอตายแล้วเหรอ..”
เพทายตรงเข้ามา พิไลกับพรรณรายร้องกรี๊ด รีบพากันวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต

พิไลกับพรรณรายวิ่งมาหน้าบ้านเดช เจอเพทายดักอยู่ “หนีฉันไม่พ้นหรอก”
พิไลกับพรรณรายกรี๊ด พิไลรีบยกมือไหว้ “อย่าทำอะไรฉันกับลูกเลยนะฉันจะทำบุญไปให้”
“ฉันไม่ต้องการส่วนบุญจากคนอย่างพวกแก” เพทายยื่นมือยาวออกไปหาสองแม่ลูกบีบเข้าที่คออย่างแรง “แกตาย...”
เทิดวิ่งเข้ามาพร้อมบ่นไปด้วย “เสียงดังอะไรกันวะ..เฮ้ย...ผีนังเพทายมาได้ยังไง” เทิดหันรีหันขวางตกใจ แล้วนึกได้ว่าตัวเองมีประคำที่เวทย์เคยให้ไว้ เทิดรีบดึงประคำออกมาจากเสื้อ ชูขึ้นตะโกน “หยุดนะนังเพทาย” เพทายชะงักหันมามอง รัศมีจากประคำส่องแสงแรงกล้า เพทายตกใจรีบปล่อยสองแม่ลูก เทิดตะโกน “พิไล พรรณรายมาทางนี้เร็ว” สองแม่ลูกรีบวิ่งมาหาเทิดอย่างตกใจ เพทายจ้องตามอย่างอาฆาตก่อนหายไป เทิดถอนใจโล่งอก “นังเพทายมันมาได้ยังไง”
“ฉันจะไปรู้เหรอ..รีบไปหาพี่เวทย์กันเถอะอยู่ไม่ได้แล้ว”
สองคนกำลังจะไป พรรณรายตกใจ “คุณแม่จะทิ้งพรรณเหรอคะ ให้พรรณไปด้วยนะพรรณกลัว”
พิไลพยักหน้า สามคนรีบพากันไปหาเวทย์

ในห้องหุ่น วิญญาณซ้อนในหุ่นต่างสะใจ หุ่นชาวนาเอ่ย “แม่พิไลโดนดีเข้าบ้างแล้ว”
หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์ย้ำ “ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวไงล่ะ”
หุ่นพีทดีใจ “หมายความว่าคุณเพทายจะเป็นพวกเดียวกับเราใช่มั้ยครับ”
หุ่นเดชอธิบาย “ไม่ใช่หรอกพีท ยังไงคุณเพทายก็เป็นโหงพรายของหมอผีเวทย์ แต่วันนี้ที่เธอทำร้ายพิไลกับพรรณรายก็เพราะความแค้นที่เคยมีต่อกันตอนเป็นคน”
หุ่นนางพยาบาลกังวล “เพทายน่าจะถูกส่งมาแทนอสูรดำเพื่อป้องกันไม่ให้หลวงตามาช่วยพวกเราได้มากกว่า”
หุ่นอารีย์ตกใจ “ถ้าอย่างนั้นโอกาสที่เราจะหลุดพ้นจากม่านอาคมก็ยิ่งยากขึ้นสิคะ”

หุ่นทั้งหมดอึ้ง สีหน้ากังวล หุ่นอารีย์ร้อนใจมาก
สันติวางห่อผ้าลงตรงหน้าหลวงตาแล้วเปิดออก ผมของหุ่นรวมอยู่ในห่อผ้า หลวงตามองพอใจ “ดีมาก”
“หลวงตาจะเริ่มทำพิธีช่วยหุ่นเมื่อไรครับ”
“เมื่อเตรียมของและสถานที่ที่จะใช้ในพิธีเรียบร้อยหลวงตาก็จะเริ่มทันที เราจะรอช้าไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นให้ผมช่วยหลวงตาด้วยนะครับ”
หลวงตาพยักหน้า สันติกระตือรื้อร้นรีบลุกไปจัดพื้นที่หน้าโต๊ะหมู่บูชาอย่างคล่องแคล่ว

อัมรานอนสลบอยู่เริ่มได้สติ อัมราค่อยๆลืมตาเห็นหน้าอาทร ดำเกิง บุญเรือน อ๊อด ชิ้น พร่าเลือนก่อนชัดขึ้น
บุญเรือนดีใจ “หนูอัมรู้สึกตัวแล้ว”
อัมราค่อยๆขยับลุกขึ้นนั่ง
อาทรรีบถามด้วยความเป็นห่วง “น้องอัมเป็นยังไงบ้างครับ เกิดอะไรขึ้น”
ดำเกิงปราม “ใจเย็นๆออย”
อัมรามองทุกคนงงๆ “นี่มันอะไรกันคะ”
ทุกคนมองหน้ากันงงๆ
ดำเกิงบอก “พวกเราต้องเป็นฝ่ายถามหนูมากกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
อัมรามองทุกคนงงๆ

พิไลเล่าให้เวทย์ฟังหน้าตาตื่นๆ พรรณรายกับเทิดอยู่ด้วย “ผีนังเพทายมันเข้าสิงอัมราแล้วเล่นงานฉันกับลูกเกือบตายแหนะ คงมีใครช่วยให้มันหลุดจากอาคมของพี่ แล้วก็ส่งมันไปเล่นฉันแน่ๆ”
“ข้าเป็นคนส่งมันไปเองล่ะ” พิไลตกใจ เวทย์รีบบอก “แต่ข้าบอกให้มันไปช่วยดูแลแทนไอ้อสูรดำที่โดนปลดปล่อยไป แล้วทำไมมันถึงไปเล่นงานพวกเธอแทนล่ะ” เวทย์หลับตาบริกรรมคาถา ลมพัดแรงวนเวียนเข้ามาในห้อง บรรยากาศน่ากลัว พิไล พรรณราย เทิดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ที่มุมห้องร่างเพทายน่ากลัวปรากฏขึ้น “นายท่านเรียก..”
“ทำไมถึงบังอาจทำตรงข้ามกับคำสั่งข้า”
เพทายหันมาจ้องพิไลกับพรรณราย สองแม่ลูกรีบขยับเข้าหาเวทย์ “พวกมันชอบนินทาว่าร้ายฉัน ฉันเกลียดพวกมัน”
เพทายขยับจะเข้าเล่นงานอีก พิไลกรี๊ด “ว้ายพี่เวทย์ช่วยด้วย”
เวทย์ยื่นมือออกมามีแส้ปรากฏขึ้นในมือ เวทย์ฟาดแส้ไปบนพื้น ที่ร่างเพทายบิดร้องเจ็บปวด “โอ๊ย..นาย” เพทายจ้องเวทย์อย่างไม่พอใจ “ทำร้ายฉันทำไม”
“จำไว้ว่าเจ้าต้องทำตามคำสั่งข้าเท่านั้น ถ้าทำนอกเหนือคำสั่งจะต้องโดนแบบนี้” เวทย์ฟาดแส้ลงไปอีกหลายครั้ง
เพทายดิ้นเจ็บปวด “โอ๊ย..นายท่าน..ฉันเจ็บ”

“เข้าใจคำสั่งข้าหรือยัง” เวทย์ฟาดลงไปอีก
เพทายทุรนทุราย “เข้าใจแล้ว..ข้าจะไม่ทำร้ายพวกมันอีกแล้วโอ๊ย”
เวทย์พอใจ เพทายแอบจ้องพิไลกับพรรณรายอย่างสุดแค้น

ดอกบัวแดงในแจกันสองใบบนโต๊ะหมู่บูชา เทียนจุดสว่างไสว กระทงข้าวตอกดอกไม้ทำพิธีกรรม ใกล้ๆกันมีห่อผ้าใส่ผมหุ่นในพานอยู่ตรงหน้าหลวงตา พร้อมทั้งกระถางเล็กๆแปดกระถางปักธูปที่ยังไม่ได้จุดไว้กระถางละดอก
สันติหันมาบอกหลวงตา “ทุกอย่างพร้อมแล้วครับหลวงตา”
หลวงตาพยักหน้า “หลวงตาจะเริ่มสวดมนต์ภาวนาตั้งแต่เดี๋ยวนี้”
“แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับ”
“วันพรุ่งนี้ให้เจ้าไปที่บ้านสัตยาภาทำตัวเป็นปกติ หากพิธียังไม่เสร็จสิ้นอย่าให้ใครเคลื่อนย้ายหุ่นเป็นอันขาด”
“ครับหลวงตา”
หลวงตากับสันติมองเส้นผมหุ่นที่หอผ้าบนพานอย่างมีความหวัง

เพทายนั่งพับเพียบสงบเสงี่ยม พิไลหันไปมองยังหวาดแต่ก็อดว่าไม่ได้ “เพราะนังผีบ้านี่ตัวเดียวทำให้แผนฉันพังหมด” เพทายแอบแสยะใส่พิไล พิไลตกใจรีบขยับเข้าหาพรรณ
“แล้วเราจะทำยังไงต่อไปละคะคุณแม่” พรรณรายจับหน้าตาเนื้อตัวอย่างเจ็บๆ “จะเล่นงานยัยอัมกลายเป็นพวกเราโดนซะเอง เนี่ยพรรณระบมไปหมดแล้ว”
พิไลแตะหัวที่เลือดออก “แม่ก็เจ็บไม่แพ้ลูกหรอก”
เวทย์มองสองแม่ลูกยิ้มร้ายๆ “ก็แล้วทำไมไม่เปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาสล่ะ”
พิไลกับพรรณรายงง เทิดรีบถาม “พี่เวทย์หมายความว่ายังไงจ้ะ”

อัมรายังพยายามนึก ทุกคนนั่งรอฟัง อัมราส่ายหน้า “อัมนึกอะไรไม่ออกจริงๆค่ะ จำได้แค่ว่าอัมอยู่ในครัวแล้วน้าพิไลกับพี่พรรณเข้าไปสั่งให้อัมทำอะไรให้ทาน แต่อัมบอกว่าจะไม่ทำ แล้วหลังจากนั้นอัม...”
“เธอก็ทำร้ายฉันกับคุณแม่พิไลไงล่ะ”
ทุกคนหันไปมอง เห็นพรรณราย พิไล เทิด นำตำรวจเข้ามา ที่หน้าพรรณรายมีรอยช้ำ พิไลหัวแตก
“เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ”
พิไลปราดเข้ามา ชี้ที่หัวตัวเอง “ไม่เชื่อก็แหกตาดูสิค่ะคุณบุญเรือน ฉันคงไม่บ้าเอาหัวตัวเองไปกระแทกข้างฝาให้มันแตกหรอกนะ นี่ๆๆๆ” พิไลดึงแขนพรรณรายเข้ามา “ดูหน้าตายัยพรรณฟกช้ำดำเขียวขนาดนี้ พวกคุณคงไม่คิดว่าฉันกับลูกพรรณตบตีกันเองหรอกนะ”

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12 วันที่ 16 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ