อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/2(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/2(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

พิไลปราดเข้ามา ชี้ที่หัวตัวเอง “ไม่เชื่อก็แหกตาดูสิค่ะคุณบุญเรือน ฉันคงไม่บ้าเอาหัวตัวเองไปกระแทกข้างฝาให้มันแตกหรอกนะ นี่ๆๆๆ” พิไลดึงแขนพรรณรายเข้ามา “ดูหน้าตายัยพรรณฟกช้ำดำเขียวขนาดนี้ พวกคุณคงไม่คิดว่าฉันกับลูกพรรณตบตีกันเองหรอกนะ”
ชิ้นพึมพำขึ้นมาหน้าตาเฉย “มันก็ไม่แน่”
พิไลหันขวับ “นังชิ้นแกมาลอยหน้าอยู่ที่นี่อีกทำไมฉันไล่แกไปแล้ว”

“ฉันมากับคุณบุญเรือน”
“เดี๋ยวๆตกลงนี่มันอะไรกัน ผมได้ยินเสียงพวกคุณร้องกันลั่นบ้านก็เลยรีบมาดู แต่ก็มาเจอหนูอัมนอนสลบอยู่แล้วคุณจะบอกว่าหนูอัมราตบตีพวกคุณได้ยังไง”


“ก็มันเล่นละครไง ร้ายซะขนาดนี้เห็นจะอยู่ร่วมบ้านกันไม่ได้อีกแล้ว”
พิไลมองพรรณราย พรรณรายรีบพูด “พรรณยืนยันค่ะว่าเรื่องที่คุณแม่พิไลพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง”
เทิดหันไปบอกตำรวจ “ผมก็เป็นพยานให้ได้ครับ เพราะผมก็อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อตอนหัวค่ำหนูอัมราอาละวาดเหมือนกับคนเสียสติเลยครับ”
ตำรวจเดินไปตรงหน้าอัมรา “ผมคงต้องขอเชิญตัวคุณอัมราไปโรงพักในข้อหาทำร้ายร่างกายครับ”
อัมราตกใจ “อัมไม่ได้ทำนะคะพี่ออย คุณลุงช่วยอัมด้วยค่ะอัมไม่ได้ทำ”
อาทรรีบขวางตำรวจ “ผมไม่ยอมให้เอาตัวน้องอัมไปเด็ดขาด”
ดำเกิงรีบปราม “ใจเย็นๆออย แค่ไปสอบปากคำก่อน หนูอัมไม่ต้องกลัวนะลุงกับตาออยจะไปด้วย” ดำเกิงหันไปสั่งบุญเรือน “คุณพาตาอ๊อดกับชิ้นกลับไปรอที่บ้านก่อน มีอะไรผมจะติดต่อมา”
“ค่ะ”
ดำเกิงพยักหน้ากับอัมรา อัมราลุกขึ้นอย่างกลัวๆ ทำท่าจะล้ม อาทรรีบประคอง “ไม่เป็นไรนะน้องอัม พี่จะอยู่ข้างๆน้องอัมตลอดเวลา” อัมราพยักหน้า เดินตามตำรวจผ่านพิไล พรรณราย เทิดที่มองอย่างสะใจ
บุญเรือน อ๊อด ชิ้น เดินตามออกไปด้วย พรรณราย พิไล เทิดมองหน้ากันยิ้มอย่างสะใจ

หุ่นอารีย์กระวนกระวายใจมาก “พี่เดชเราจะทำยังไงดีคะลูกอัมโดนตำรวจพาตัวไปแล้ว”
“เลวที่สุด..ทำไมพิไลต้องจ้องจะจองล้างจองผลาญกันขนาดนี้”
เสียงหลวงตาสวดมนต์แว่วมาไกลๆ หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์รีบบอกหุ่นเดชกับหุ่นอารีย์ “หลวงตาเริ่มพิธีแล้ว”
“แต่ฉันคงทำใจให้สงบไม่ได้หรอกค่ะ”
หุ่นนางรำปลอบ “พวกเราเข้าใจค่ะ แต่หลวงตาบอกแล้วว่าพิธีครั้งนี้จะสำเร็จได้พวกเราต้องร่วมใจกัน จะขาดใครสักคนไม่ได้”
หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์เสริม “ถ้าอยากช่วยอัมรา ก็ต้องข่มใจให้สงบให้ได้ ถ้าพวกเราผ่านด่านอาคมไปไม่ได้ เราก็ช่วยอัมราไม่ได้อยู่ดี”
หุ่นอารีย์อึ้งหันไปมองหุ่นเดช หุ่นเดชข่มใจพยักหน้าให้หุ่นอารีย์ทำตาม “ท่านเจ้าคุณพูดถูก เราต้องพยายามข่มใจให้ได้”
หุ่นทุกตัวมองหุ่นอารีย์อย่างให้กำลังใจ หายอารีย์พยักหน้าพยายามข่มใจ “ฉันจะพยายามค่ะ”
หุ่นทุกตัวพอใจ หุ่นพากันประสานมือ หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์พอใจ มองหุ่นทุกตัวพยักหน้าให้เริ่มใหม่ หุ่นทุกตัวเริ่มทำสมาธิกันอีกครั้ง

สันติกำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง เสร็จพอดี เสียงเคาะประตูห้องดังถี่ๆ “ใคร” สันติแปลกใจ รีบเดินไปเปิดประตู จุ๊บรออยู่หน้าห้อง
“จุ๊บ..ทำไมมาหาอาร์ตถึงที่นี่ละ”
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วอาร์ต”
“ใจเย็นๆค่อยๆเล่านะ”
“น้องอัมราโดนจับไปโรงพัก”
สันติตกใจ “อะไรนะ”
“ออยโทรไปบอกจุ๊บเพราะติดต่ออาร์ตไม่ได้ เลยให้จุ๊บรีบมาบอกอาร์ต”
สันติร้อนใจมาก “รีบไปโรงพักกันเถอะ” สันติรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว
จุ๊บมองพึมพำ “ไหนบอกให้ใจเย็นๆไง” จุ๊บรีบวิ่งตามสันติไปตะโกนไปด้วย “เดี๋ยวอาร์ต..เดี๋ยว”

ห้องนั่งเล่นบ้านเดชทั้งสามคนชนแก้วฉลองกัน “ไชโย...”
“เห็นมั้ยในที่สุดเราก็กำจัดนังอัมราไปได้”
“คุณแม่แน่ใจเหรอคะ”
“แน่ใจสิ ป่านนี้มันยังไม่กลับมาแม่ว่าคงโดนตำรวจเอาตัวเข้าคุกไปแล้วล่ะฮ่ะๆๆๆๆ”
เพทายปรากฏร่างขึ้นกลางวง ทุกคนตกใจสุดขีด
“ว้าย...”
“เฮ้ย..”
สามคนวงแตกพากันวิ่งหนีกระเจิง เพทายแสยะยิ้มเยาะน่ากลัว “เก่งแต่คอยสุมหัวคิดร้ายคนอื่น”

พิไล พรรณราย เทิด พากันวิ่งมาถึงหลังบ้าน หยุดหอบกัน
พิไลทั้งกลัวทั้งโมโห “ตกลงนี่มันยังไงกัน นังเพทายทำไมมันไม่เลิกรังควานพวกเราซะที”
“นั่นสิคะ ลุงเทิดรีบไปตามหมอเวทย์มาเอามันหลงหม้อไปเลยดีกว่าค่ะ”
เพทายปรากฏร่างขึ้นมองเจ็บใจ “คิดจะเอาฉันลงหม้อเลยเหรอ”
สามคนตกใจขยับเข้าร่วมกลุ่มกันหวาดๆ
พรรณรายด่า “แก..แกจะมาทำอะไรพวกเราอีกเนี่ย”
เทิดขู่ “ถ้าแกทำร้ายพวกเรา พี่เวทย์ไม่เอาแกไว้แน่”
“นายให้ฉันมาคอยคุ้มครองพวกแก อย่ามาทำปอดแหกไปหน่อยเลย ฉันจะมาบอกว่าถ้ามีอะไรก็เรียกแล้วกัน”
เพทายแยกเขี้ยวใส่อย่างหมั่นไส้ก่อนหายวับไป
พิไลโล่งอกบ่นพึมพำ “นังผีบ้า แล้วก็ไม่บอกจู่ๆก็โผล่มาหัวใจจะวาย”
เทิดโล่งอก “เฮ้อ แล้วไป พวกเราไปฉลองให้นังอัมรากันต่อเถอะ”
สามคนพากันเดินกลับเข้าบ้านอย่างโล่งใจ

อัมรายืนอยู่ในห้องขังเขย่าลูกกรงร้องไห้ “ปล่อยอัมไปเถอะค่ะอัมไม่ได้ทำร้ายใคร พี่ออย คุณลุงช่วยอัมด้วยสิคะ”
นอกห้อง อาทร ดำเกิงมองอย่างสงสาร
“น้องอัม พี่ขอโทษที่ช่วยอะไรน้องอัมไม่ได้เลย”
“ลุงก็เสียใจจริงๆ”
ตำรวจเข้ามาเชิญตัวดำเกิงกับอาทร“เชิญกลับได้แล้วครับ”
ดำเกิง อาทรพยักหน้าเดินตามตำรวจไป อัมราร้องเสียงดัง “ไม่นะคะอย่าทิ้งอัม ปล่อยอัมออกไป อัมไม่ผิดอย่าขังอัม อัมกลัวพี่ออย คุณลุง” ทุกคนไปกันหมด อัมราทรุดลงเกาะลูกกรงร้องไห้สะอื้น“คุณพ่อ คุณแม่ขาช่วยอัมด้วย อัมไม่อยากติดคุก”

วิญญาณที่ซ้อนอยู่ในหุ่นทุกตัวต่างประสานมือ หลับตาทำสมาธิ เสียงสวดมนต์ของหลวงตาดังแว่วๆ หุ่นอารีย์สีหน้าไม่สงบ ทุรนทุราย หุ่นอารีย์ลืมตาตกใจตะโกนสุดเสียง“ลูกอัม..ไม่”
หุ่นทั้งหมดลืมตาตกใจ มองหุ่นอารีย์เป็นตาเดียว หุ่นอารีย์มองทุกคนอย่างเสียใจ หุ่นอารีย์ส่ายหน้า เสียงเครือ “ฉันทำใจให้สงบไม่ได้”
หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์เตือน “ตอนนี้ใจเธอฟุ้งซ่านไปเอง หนูอัมราอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดก็ได้”
“แต่ฉันห่วงลูกค่ะท่านเจ้าคุณ ป่านนี้ยัยอัมจะเป็นยังไง ฉันทำใจไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ” หุ่นอารีย์ปิดหน้าร้องไห้ หุ่นทั้งหมดอึ้งมองหุ่นอารีย์อย่างหนักใจ

หลวงตายังหลับตาสวดมนต์อย่างสงบ หน้ามีกระถางเล็กๆแปดกระถาง ปักธูปไว้กระถางละหนึ่งดอก หลวงตาลืมตามองธูปที่ยังไม่ติดสีหน้าแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้น..” หลวงตากังวลหลับตาทำสมาธิใหม่อีกครั้ง สีหน้าสงบ นิ่ง เริ่มสวดมนต์อีกครั้ง

สันติเดินรีบร้อนเข้ามาในโรงพัก จุ๊บแทบจะต้องวิ่งตาม สันติกำลังจะก้าวขึ้นบันไดโรงพักชะงักเห็นอาทรประคองอัมราลงมา ดำเกิงตามมาข้างหลัง อัมรากำลังเดินลงมาชะงักที่เห็นสันติ สีหน้าดีใจ แต่แล้วข่มใจเป็นปกติ อาทรมองตกใจ อัมรา อาทร ดำเกิงลงมาเผชิญหน้ากัน อาทรมองสบตากับสันติประมาณเรียบร้อยแล้วสันติโล่งอก ดำเกิงมองสันติไม่ค่อยพอใจ สันติรีบไหว้ จุ๊บไหว้ตาม ดำเกิงถามแปลกใจ “มาที่นี่ทำไม”
สันติอึกอักมองจุ๊บ จุ๊บก็อึ้งๆ สันติรีบพูด “อ๋อ จุ๊บทำของหายนะครับจะมาแจ้งความ เลยชวนผมมาด้วยใช่มั้ยจุ๊บ”
จุ๊บรีบรับสมอ้าง “ใช่..ใช่เลยค่ะ”
สันติรีบคว้ามือจุ๊บ “รีบไปกันเถอะจุ๊บ เอ้อ งั้นผมขอตัวก่อนครับ ไปก่อนนะ”
อาทรพยักหน้าโล่งใจ สันติรีบไหว้ จุ๊บไหว้ด้วย สองคนพากันเดินขึ้นบันไดโรงพักไป

ดำเกิงพาอัมรา อาทรมาถึงรถอดหันไปมองสันติไม่ได้ “น่าเสียดายนายอาร์ต แต่ก่อนก็มองว่าเป็นเด็กดี ไม่ข้าใจว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ คนรู้จักกันอยู่น่าถามสักคำว่ามีเรื่องอะไรกับหนูอัม แต่นี่กลับไม่สนใจเลย”
อัมราเศร้า “ช่างเค้าเถอะค่ะเดี๋ยวนี้อัมไม่ได้อยู่ในสายตาพี่อาร์ตแล้ว คนที่พี่อาร์ตจะสนใจใส่ใจก็คงมีแต่พี่พรรณคนเดียวละคะ”
อาทรรีบเปลี่ยนเรื่อง “รีบกลับกันเถอะครับคุณพ่อ น้องอัมคงอยากพักเต็มทีแล้ว”
ดำเกิงนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูด “จริงด้วยไปๆๆ อย่าไปสนใจคนอื่นเลย เรากลับกันเถอะ”
สามคนขึ้นรถ อาทรเป็นคนขับออกไป สันติกับจุ๊บชะงักย้อนกลับลงมา สันติมองตามรถไปอย่างเป็นห่วง
“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ จุ๊บห้ามเท่าไรอาร์ตก็ไม่ฟัง”
“ขอโทษนะจุ๊บ อาร์ตลืมตัวเพราะห่วงน้องอัมมากไปหน่อยอยากมาให้เห็นกับตาว่าน้องอัมไม่เป็นอะไร”
“ก็บอกแล้วไงว่าคุณลุงจัดจะจัดการเอง อาร์ตก็ไม่เชื่อตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นอาร์ตร้อนใจอะไรขนาดนี้เลย” สันติยิ้มอย่างขอโทษ จุ๊บมองพูดทีเล่นทีจริง “น่าอิจฉาน้องอัมราจังเลยนะที่มีคนรักขนาดนี้”
สันติตบบ่าจุ๊บเบาๆ “อย่าอิจฉาเลย จุ๊บก็เป็นเพื่อนที่เรารักมากที่สุดหมือนกัน”
จุ๊บพยักหน้ายิ้มทำร่าเริง “ก็ยังดี..งั้นเรากลับกันเถอะเพื่อนรัก”
“จุ๊บกลับไปก่อนนะอาร์ตยังมีงานสำคัญต้องทำ”

บุญเรือนกอดอัมราลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจ อ๊อด ชิ้นมองอย่างดีใจ “หมดเคราะห์หมดโศกแล้วนะลูก”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า แต่ถ้าอัมไม่ได้คุณลุงช่วยอัมก็คงแย่”
“ลุงแค่ช่วยเสียค่าปรับเท่านั้นล่ะ ไอ้เรื่องทะเลาะวิวาทกันมันไม่ใช่คดีใหญ่โตอะไร”
“แต่อัมไม่ได้ทำจริงๆนะคะ”
“ไม่มีใครคิดว่าคุณอัมทำหรอกค่ะ ยัยพิไลคงวางแผนจะกำจัดคุณอัมออกจากบ้าน”
“ถ้าน้องอัมกลับเข้าไปอีกก็คงต้องโดนน้าพิไลคิดเล่นงานอีกแน่ๆ”
“ตาออยพูดถูก ฉันว่าคุณพี่ต้องทำอะไรซักอย่างแล้วละคะเพื่อที่แม่พิไลจะได้ไม่กล้ารังแกหนูอัมอีก”
ทุกคนหันมามองดำเกิง

เพทายนั่งอยู่มุมหนึ่งอย่างเซ็งๆ ได้ยินเสียงพิไล พรรณราย เทิดหัวเราะฉลองความสำเร็จแว่วๆมา เพทายหันไปมองในบ้านอย่างเจ็บใจ“ทำไมฉันต้องมานั่งเฝ้าคอยรับใช้คนเลวพวกนี้ด้วยนะหึ..นี่ถ้าไม่ติดนายท่าน ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด” เพทายหันกลับไปมองหน้าบ้าน เพทายชะงักหน้าตากลับมาเป็นปกติ เห็นสันติค่อยๆเปิดประตูรั้วเข้ามา เพทายดีใจ “สันติ...” เพทายเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ เพทายยิ้มมีเลศนัย ก้มลงมองตัวเอง พอเงยหน้าขึ้นอีกที เพทายกลายเป็นอัมรา อัมรายิ้มใส่จริตก่อนเดินทิ้งสะโพกเข้าไปหาสันติ แววตาวาววับ
สันติเดินเข้ามาช้าๆ สันติชะงัก
“พี่อาร์ตคะ”สันติหันไปมองรับที่อัมราวิ่งเข้ามาเกาะแขนดีใจ “พี่อาร์ต”

“น้องอัม..”
อัมราโผเข้าซบอกสันติ “อัมคิดถึ๊งคิดถึงพี่อาร์ตค่ะ”
สันติงงหนักขึ้น พยายามดันตัวอัมราออก แต่อัมราไม่ยอม“เดี๋ยวครับ..น้องอัมเป็นอะไรไป”
อัมรากอดสันติแน่นกว่าเดิม “จะเป็นอะไรละคะก็อัมคิดถึงพี่อาร์ต พี่อาร์ตกอดอัมแน่นๆสิคะนะ..กอดสิกอด”
อัมราดึงแขนสันติให้โอบรอบตัวเอง “อย่าครับ นี่เกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวใครมาเห็นน้องอัมจะเสียหายนะครับ”
อัมราโอบรอบคอสันติ ลอยหน้าเข้าไปจนชิด “อัมไม่เห็นกลัวเลย อัมคิดถึงพี่อาร์ตจนทนไม่ไหวแล้วละคะจูบอัมสิคะจูบเร็ว..จูบ”
อัมราพยายามโน้มคอสันติลงมา สันติขืนตัวไว้ “ไม่ครับ..อย่าน้องอัม..อย่า”
“อัมรา..” อัมราชะงักหันไปมอง เห็นพรรณรายยืนมองอยู่โมโหมาก “ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”
อัมรารีบผละจากสันติ พรรณรายตรงรี่เข้ามาเงื้อมือตบ อัมราหลบอย่างรวดเร็ว พรรณรายวืดเสียหลักล้ม อัมรายิ้มสะใจก่อนวิ่งหนีเข้าบ้าน
พรรณรายรีบลุกขึ้นจะตาม สันติดึงตัวไว้ “เดี๋ยวครับคุณพรรณ”
“ปล่อยนะอาร์ต ปล่อย” พรรณรายสะบัดจนหลุดรีบวิ่งตามเข้าไป
สันติยืนงงๆ “น้องอัมเป็นอะไรไปทำไมท่าทางแปลกๆเหมือนไม่ใช่น้องอัม” สันติรีบวิ่งตามพรรณไป

พิไลกับเทิดยังนั่งฉลองดื่มกินกันอย่างมีความสุข พิไลชะงักเห็นพรรณรายวิ่งเข้ามามองหาท่าทางโมโห พิไลถามแปลกใจ “หาอะไรเหรอลูกพรรณ”
“นังอัมราค่ะคุณแม่”
“มันกลับมาแล้วเหรอ”
“อ้าว มันไม่ได้ติดคุกเหรอเนี่ย”
“ติดอะไรละคะ มันกลับมาแล้วยังมายั่วอาร์ตอีก ดีนะที่พรรณออกไปเห็น จะตบมันซักฉาดมันก็วิ่งหนีเข้ามาในบ้านเนี่ย”
พิไลกับเทิดมองรอบๆ
“แม่กับลุงก็นั่งอยู่ตรงนี่ยังไม่เห็นใครวิ่งเข้ามาเลย”
สันติรีบวิ่งตามเข้ามาเห็นไม่มีอัมรา สันติโล่งใจ พรรณรายโมโห “มันคงไปหลบที่ไหนละสิ พรรณจะหาตัวให้เจอจะสั่งสอนที่บังอาจมายุ่งกับแฟนพรรณ”
พรรณรายจะไปตามหาต่อแต่สันติรีบดึงแขนไว้ “อย่าให้เป็นเรื่องกันเลยครับน้องพรรณ”
พรรณรายทำท่าจะพูดแต่ชะงักเห็นอัมราก้าวเข้ามาพร้อมกับ อาทร ดำเกิง อ๊อดตามมาด้วย พรรณรายมองด้วยความแค้น “อยู่นี่เอง” พรรณรายตรงรี่เข้าหาอัมราตบฉาดใหญ่ อัมราล้มลงไปทุกคนตะลึง พรรณรายตรงเข้ากระชากผมอัมราขึ้นมาจะตบอีก

ดำเกิงยึดข้อมือไว้ โกรธจัดเสียงดังมาก “หยุดนะพรรณราย มันจะเกินไปแล้ว ถ้ายังรังแกกันโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ลุงเห็นจะต้องใช้อำนาจศาลเข้ามาจัดการจริงๆแล้วล่ะ”
พรรณรายชะงัก พิไลตกใจรีบเข้ามาดึงพรรณรายออก อาทรรีบประคองอัมรา สันติมองอัมราอย่างสงสาร ตัวเองอึดอัดใจที่ช่วยอะไรไม่ได้

วิญญาณซ้อนหุ่นทั้งหมดยืนสงบนิ่งมาก เสียงสวดมนต์ของหลวงตายังดังต่อเนื่อง หน้าหุ่นอารีย์สงบมาก ไม่ทุรนทุรายแล้ว หุ่นเดชก็เช่นกัน หุ่นทุกตัวต่างนิ่งอย่างมีสมาธิ
หลวงตายังคงนั่งสมาธิอย่างสงบ ธูปในกระถางแปดดอกยังไม่ติดไฟ จู่ๆธูปในกระถางเล็กๆแปดกระถาง ติดไฟขึ้นพร้อมกัน หลวงตาลืมตามองพยักหน้าพอใจ หลวงตาหลับตาทำสมาธิ สีหน้านิ่ง สงบ หลวงตาพึมพำสวดมนต์ต่อ

ทั้งสามคนต่างพากันนั่งเครียด พรรณรายรู้สึกแค้น “นังตัวดีคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะร้ายแบบนี้”
“แม่เคยเตือนลูกแล้วไงว่าอัมรามันร้ายลึก นี่คงคิดจะเอาคืนลูกล่ะสิ ยังโชคดีนะที่มนต์น้ำมันพรายยังไม่เสื่อม นายอาร์ตถึงไม่เล่นด้วย”
“เจ็บใจจริงๆ คุณลุงดำเกิงก็คอยช่วยมัน นี่ถ้าฟ้องร้องกันจริงๆเราจะแพ้มั้ยคะ”
“แพ้แน่ เราต้องโดนแบ่งทรัพย์สินให้มันสองพี่น้อง ลูกก็จะได้แค่ส่วนเดียว”
เทิดยุ “แล้วเราจะต้องรอให้มันฟ้องร้องเราทำไมล่ะ เราก็จัดการกับตัวหารซะสิ”
พรรณรายตกใจ “ลุงเทิดจะฆ่ายัยอัมกับตาอ๊อดเหรอคะ”
“เฮ้ย จะทำแบบนั้นให้ติดคุกทำไม มีวิธีอื่นอีกตั้งเยอะใช่มั้ยพิไล”
“พี่เทิดพูดถูก ไอ้อ๊อดนะไม่เท่าไรคนที่เราต้องจัดการก่อนก็คือยัยอัมรา ขอบใจนะพี่เทิดที่พูดให้ฉันคิดอะไรออก”
“คุณแม่จะทำยังไงกับยัยอัมเหรอคะ”
“แม่คิดออกแล้ว พรรณทำตามที่แม่แนะก็พอ เรื่องนี้อย่าให้นายอาร์ตรู้ล่ะ”
“ทำไมคะ ยังไงตอนนี้อาร์ตก็อยู่ข้างเราอยู่แล้ว”
“อย่าเพิ่งประมาท เราไม่รู้ว่ามนต์น้ำมันพรายจะเสื่อมเมื่อไร กันไว้ดีกว่าแก้นะลูก”
“ก็ได้ค่ะ”

สันตินั่งรออยู่อย่างกระวนกระวายเห็นพรรณรายเดินออกมา สันติปรับเปลี่ยนท่าทางเป็นปกติยิ้มให้ “คุณน้าพิไลเรียกคุณพรรณไปปรึกษาเรื่องอะไรเหรอครับ”
“ก็เรื่องที่คุณลุงดำเกิงจะฟ้องร้องแบ่งทรัพย์สมบัติให้ยัยอัมกับตาอ๊อดนะคะ”
“ผมว่าที่จริงเรื่องในครอบครัวไม่น่าต้องถึงกับฟ้องร้องกันเลย”
“นั่นสิคะพรรณก็คิดเหมือนอาร์ต เนี่ยพรรณก็กำลังกล่อมคุณแม่อยู่ ที่จริงๆถึงแบ่งกันทรัพย์สมบัติคุณพ่อก็มีมากมาย ยังไงกินไม่หมด พรรณเองก็เริ่มเบื่อแล้วล่ะรำคาญกับปัญหาจุกจิกทุกวัน”

“แล้วคุณน้าพิไลเห็นด้วยมั้ยครับ”
“ยังค่ะ พรรณเลยว่าจะชวนคุณแม่ไปนั่งรถเล่นหาอะไรอร่อยๆกินกันบางทีคุณแม่อารมณ์ดีจะได้เกลี้ยกล่อมได้ง่าย”
“ก็เป็นความคิดที่ดีนะครับ”
“อาร์ตไปด้วยกันนะคะ ขับรถออกไปนอกเมืองกินลมชมวิวกันไปด้วยกันหมดเลย คุณแม่ ลุงเทิด พรรณแล้วก็อาร์ต”
สันติชะงักนึกถึงหลวงตา เข้ามาในความคิด
“วันพรุ่งนี้ให้เจ้าไปที่บ้านสัตยาภาทำตัวเป็นปกติ หากพิธียังไม่เสร็จสิ้นอย่าให้ใครเคลื่อนย้ายหุ่นเป็นอันขาด”

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/2(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ