อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/2 วันที่ 27 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/2 วันที่ 27 ต.ค. 58

คุณชายสองพี่น้องเดินกอดคอกันเข้ามาในโถง หัวเราะกันลั่น หน้าตายังมีรอยฟกช้ำ และเมาไม่ใช่น้อย เสื้อสูทยังเปื้อนคราบเค้กและของกินเป็นด่างๆ ดวง ๆ
คุณชายรองเสียงอ้อแอ้เล็กน้อย
"ฉันไม่น่าเสียรู้หญิงก้อยเลย ตลอดเวลาที่เขาไม่ให้ฉันเจอหน้า ที่แท้ก็กลับไปคืนดีกับผัวเก่า วันนี้เขาเลยมาประกาศเพื่อฉีกหน้าฉันต่อหน้าธารกำนัล"
"หญิงก้อยทำไปทำไมครับ"

"แก้แค้นมั้ง"
"แก้แค้นอะไรครับ"
"ฉันก็ไม่แน่ใจ หญิงพูดจาคลุมเครือ หาว่าฉันลืมเสียเอง รู้อยู่กับตัว เฮ้อ ลืม อะไรฉันไม่รู้เรื่อง"


"หรือว่าเรื่องเก่านั่นแหละครับ ยังโกรธพี่รองที่ไม่บอกความจริงเรื่องคู่หมาย"
"ก็คงอย่างนั้นมั้ง"
"พี่จะทำยังไงต่อ"
"ฉันจะทำอะไรได้นอกจากทำใจ เขาไปคืนดีกับผัวเก่าแล้วแบบนั้น"
"ก็ต้องกลับมาหาคุณศรีจิตรา"
"ฉันไม่แน่ใจเหมือนกัน" คุณชายรองลุกขึ้น "ขึ้นนอนล่ะ ฉันขอบใจแกมากนะที่ช่วยฉันฟาดปากไอ้พวกเศรษฐีนั่น"
"ยินดีช่วยเต็มที่ครับ ยังสะใจไม่หายที่ผมได้ถีบไอ้ตากล้องนั่นตกสระ กวนบาทาตั้งแต่เข้างานแล้ว"
"ฉันก็ชกไอ้น้ำส้มสองตัวนั่นตกสระเหมือนกัน"
"ฮ่ะฮ่ะ ไอ้น้ำส้ม"
สองพี่น้องหัวเราะกันลั่นตึก ม.ร.ว. ดิเรกราชวิทย์เข้ามา จรวยหลบอยู่ในห้องนั่งเล่นฟังความ
"อ้าว อ้าว นายรอง นายเล็กอะไรกัน หัวเราะลั่นบ้านเชียว อ้าว แล้วทำไมหน้าตาเปิดเปิงขนาดนั้น"
"เราเพิ่งไปบู๊กันมาน่ะครับ" ชายเล็กบอก
"กับใคร"
"ผัวเก่าหญิงก้อยครับพี่โต" ชายรองบอก
"หา....นายอัศนีย์น่ะเหรอ"
"ชกตกสระ เป็นลูกหมาตกน้ำเลยครับ"
ชายรองมองหน้าน้องชายแล้วหัวเราะก๊ากอีกครั้ง
"โอย....ไม่ไหวแล้ว ขึ้นก่อนล่ะครับ กูดไนท์พี่โต"
ชายรองตบไหล่พี่ชาย ขึ้นชั้นบนไป
"ยังไงกันนายเล็ก นายรองไปชกผัวเก่าหญิงก้อยจริงเหรอ"
"จริงครับ ต่อหน้ายายก้อยเลย"
"เกิดอะไรขึ้น"
"ก็ยายก้อยจูบผัวเก่าต่อหน้าพี่รอง เย้ยพี่รองน่ะซีครับ"
"เฮ่ย.... ถ้าอย่างนั้นนายรองกับหญิงก้อยก็แตกหักกันเลยล่ะซี"
"ถูกต้องครับ โดนยายก้อยหลอกแบบนี้ ยังไงก็ต้องเลิก ผมขึ้นเหล่าเต๊งล่ะพี่ ทั้งง่วง ทั้งเมา"
"เดี๋ยว นายรองเลิกหญิงก้อย ทำไมดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร ยังหัวเราะอยู่ได้"
"พี่รองรู้แล้วล่ะมังครับว่ารักได้ ก็เลิกรักได้เหมือนกัน"
จรวยแอบฟังความทั้งหมด ขัดใจกับเรื่องที่ได้ยิน

ในห้องนั่งเล่นวังรัชนีกุล กลางคืนต่อเนื่อง ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงนั่งวางท่าบนโซฟาเดียว พนักสูง หม่อมวาณียังผมเผ้าหลุดลุ่ย นั่งมองเป็นห่วงลูก หญิงกลางยืนอยู่ที่โต๊ะเล็กที่วางช่อดอกไม้ของชายรอง ระงับท่าทีไว้
"นี่มันอะไรกัน ทำไมเธอถึงทำบ้าๆอย่างนั้น"
"มันบ้าตรงไหนหรือคะ" หญิงก้อยว่า
"ตรงที่เธอไปยืนจูบอดีตสามี ต่อหน้าคุณชายรอง" หญิงกลางว่า
หม่อมวาณีร้องฮือ หญิงก้อยยักไหล่
"หญิงแค่ขอบคุณที่เขามาส่งเท่านั้นเอง"
"ขอบคุณด้วยปากก็น่าจะพอ ทำไมต้องขอบคุณด้วยริมฝีปากขนาดนั้น"
หญิงก้อยยิ้มหยัน
"โธ่ แล้วนี่ชายรองจะคิดยังไง หญิงเองนัดเขามาเพื่อคืนดี ผู้คนก็รู้กันทั่ว แต่แล้วหญิงกลับพาเจ้าอัศนีย์มาฉีกหน้าเขา"
ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงลุกขึ้นตาวาว หม่อมวาณีผงะหงาย
"หญิงน่ะหรือคะฉีกหน้าเขา เขาต่างหากที่ฉีกหน้าหญิง"
หม่อมวาณีงง หญิงกลางขมวดคิ้ว หญิงก้อยกรายตัว
"หม่อมแม่กับพี่หญิงเลิกคิดเสียทีว่าเขาเป็นคนดีวิเศษ รักเดียวใจเดียว"
ม.ร.ว. ศศิรัชนีนั่งลงบนโซฟา
"อ้อ แล้วที่จริงคุณรองเป็นยังไงหรือ"
"ตลอดเวลาที่เขาหายหน้าไป เขาไปไหนทราบไหมคะ เขาไปตามรับตามส่งงอนง้อกระซิกกระซี้กับแม่ผู้หญิงคนหนึ่ง มีคนเห็นไม่เว้นแต่ละวัน"
"แต่ที่เขามาขอคืนดีกับหญิงล่ะ" หม่อมว่า
"ค่ะ เขานัดคืนดีกับหญิงวันนี้ แต่เมื่อวานนี้เขายังพานังนั่นไปทานกลางวัน แล้วยังพามาช็อปปิ้งที่ร้านผ้าไหมเขาอีก หญิงเห็นกับตาตัวเอง"
หม่อมวาณีเริ่มโกรธกิชายรอง หญิงกลางมองดูแม่
"ตายจริง ชายรองนะชายรอง ทำกับหญิงได้"
หม่อมวาณีรำพัน หญิงกลางเซ็งทั้งแม่ ทั้งน้อง
"แล้วที่หญิงทำกับเขาล่ะคะ"
"นั่นมันยังน้อยไปค่ะ เขาจะได้รู้ว่าคนอย่างหญิงไม่ใช่คนที่เขาจะมากลับกลอก โผไปทางนั้นที โผมาทางนี้ทีได้"
ม.ร.ว. ศศิรัชนี ลุกขึ้นช้าๆ ยิ้ม
"นั่นหญิงพูดถึงชายรองหรือพูดถึงตัวเองกันแน่จ๊ะ"
"พี่หญิง!"
ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงตาวาวจ้องหน้าพี่สาว ฝ่ายหญิงกลางก็จ้องตอบ แววตาเย็นชา เลิกเห็นใจ เกรงใจ หม่อมวาณีลุกถลามาขวาง
"หญิงกลาง! พูดอะไร"
คุณหญิงก้อยยิ้มอย่างชนะ ที่แม่เข้าข้าง
"อ้อ แล้วช่วยเอาช่อดอกไม้ช่อนั้นไปทิ้งให้พ้นหูพ้นตาหญิงด้วยนะคะ หญิงไม่อยากเห็น"
"ทิ้งได้จ้ะ ถ้าดอกไม้นี้เป็นของหญิง"
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงัก ดูพี่สาวทะนุถนอมดอกไม้ช่อนี้เหลือเกิน
"แต่ดอกไม้นี้คุณรองให้พี่มากับมือ หญิงจึงไม่มีสิทธิ์ทิ้งขว้าง เหมือนที่หญิงชอบทำบ่อยๆ"
หญิงก้อยร้องกรี๊ด ตรงเข้ามายื้อแย่งช่อดอกไม้ หม่อมวาณีตกใจตาเหลือก รื่น โรยก้าวมาอ้าปากค้าง
"เอามานี่นะ"
"ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมาออกคำสั่ง"

ม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงเบิกตากว้าง หม่อมวาณีตกใจ หญิงกลางนั้นตัวใหญ่ไม่บอบบาง เพราะทำงานบ้าน สะบัดสุดแรงจนน้องสาวหมุนคว้างเหมือนนางละครไปล้มลงหน้าประตูห้องสมุด ทรุดนั่งล้มตะแคงมีท่วงท่าอยู่ตรงนั้น
หม่อมวาณีร้องกรี๊ด รื่นโรย แอบสะใจ
วาณีถลาไปประคองลูกสาวคนโปรดมองหญิงกลางอย่างโกรธจัด
"หญิงกลาง หยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาแตะต้องหญิงก้อย"
ม.ร.ว.ศศิรัชนีโกรธน้อยใจ
"ได้ค่ะ ต่อไปหญิงจะไม่แตะต้องอะไรหญิงอีกเลย"
หญิงก้อยร้องจิ๊ดๆๆๆ
"หม่อมแม่ หญิงไม่ยอมๆ"
ประตูห้องสมุดเปิดออก ท่านจันทร์ก้าวออกมา
"อะไรกันอีก อะไรกัน วัน ๆ กรีดร้องโหยหวนเหมือนเปรตขอส่วนบุญ"
หญิงก้อยนิ่งงัน
"หญิงกลาง"
"เพคะ"
"ทำอะไรอยู่ก็วางมือก่อนลูก มาช่วยพ่อหาหนังสือหน่อย"
"ได้เพคะ"
คุณหญิงศศิรัชนีถือช่อดอกไม้เดินไปหาพ่อ ท่านจันทร์ผายมือให้เข้าไปก่อน แล้วหันมามองหม่อมวาณี เนตรคมดุดัน
"ฉันจะเขียนหนังสือต้องการความสงบ อย่าให้มีตัวอะไรมาส่งเสียงรบกวนให้ฉันเสียสมาธิเป็นอันขาด แล้วถ้าอยากจะกรีดร้อง โน่นในสวนหลังวัง ไปอยู่กับลิงค่างบ่างชะนี ร้องหาผัวแข่งกับมันโน่น"
ท่านจันทร์ไม่มองลูกสาวคนเล็กเลย ปิดประตูลง หญิงก้อยจะกรี๊ด แต่หม่อมวาณีปิดปากลูกไว้
"ไม่ร้องนะคะ ไม่ร้องค่ะ"
คุณหญิงก้อยร้องไห้กระซิกในอ้อมกอดของแม่ เหมือนเด็กไม่รู้จักโต

วันรุ่งขึ้น ในห้องสมุดมีผู้มาใช้บริการบางตา ที่เคาน์เตอร์ สาลินนั่งใส่บัตรลงในหนังสืออย่างรื่นรมย์ หนุ่มแว่นช่วยจัดบัตรอยู่ข้าง ๆ
"ผมรู้นะคุณสายิ้มอะไร"
"อะไรล่ะคะ"
"ยิ้มเพราะผมมาอยู่ใกล้ ๆ คุณสาไงครับ"
"ค่ะ ฉันมีความสุขมาก"
แว่นยิ้มแก้มปริ
"ขอบคุณครับที่ผมทำให้คุณสามีความสุข ผมเองก็มีความสุขมากเลยครับ"
"ไม่ใช่คุณค่ะ ที่ฉันมีความสุขเพราะฉันช่วยให้คนรักที่เขาโกรธกัน ให้มารักกันใหม่ต่างหาก"
"ผมไม่มีความหมาย ไม่มีตัวตน ไม่มีค่า ไม่มีราคาในสายตาคุณสาเลยเหรอครับ"
"มีค่ะ เดี๋ยวช่วยซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ดให้หน่อย"
"ได้ครับ ก็ยังดี"
บราลีถือหนังสือพิมพ์พร้อมก้านแขวนมา ลลิตาตามมา
"เออ วันนี้มีข่าวซุบซิบอะไรบ้าง"
"มี ลงข่าวคุณชายกิตติกับยายคุณหญิงเทพี" บราลีบอก
"เขากลับมารักกันแล้วใช่ไหม"
"อ่านดูเองก็แล้วกัน"
สาลินรีบเปิดหนังสือพิมพ์อ่าน ภาพข่าวเป็นภาพขาวดำแต่ชัด เป็นรูปอัศนีย์และม.ร.ว. เทพีเพ็ญแสงยืนจูบกัน เป็นรูปใหญ่มาก
ลลิตา บราลี ดูใหม่แล้วก้มหน้าลงดูรูปเล็กที่มุมขวา เห็น ม.ร.ว.กิตติราชนรินทร์ในกรอบเล็กยืนหน้านิ่ง
สาลินอุทาน "ตายแล้ว"
สาลินดึงไปอ่านบ้าง
"ณ งานวันเกิดคอลัมน์นิสต์ วิรงรองจ๊ะจ๋า รถไฟสองขบวนชนกันอย่างจัง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง นายสถานี ก็เลยจุมพิต อัศนีย์ เถลิงการ สามีเก่าต่อหน้า คุณชายกิตติราชนรินทร์ คนรักเก่า"
"เฮ้อ รถไฟสมัยนี้ใช้ถ่านไฟเก่าเป็นเชื้อเพลิง แทนดีเซลนั่นเอง ว้าย!ไฮโซ" ลลิตาว่า
"เฮ้อ ไร้สติสุดๆ" บราลีบอก
สาลินหมดเรี่ยวแรง งงเป็นไก่ตาแตก
"ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้"
สาลินก้มลงดูคุณชายรองในรูปเล็ก อุปาทานเหมือนเห็นชายรองก้มหน้าเศร้าสร้อย สาลินสะท้อนใจ สงสารวูบขึ้นมา
จิตริณีลดหนังสือพิมพ์ลง สาลินนั่งอยู่ตรงข้าม
"เป็นเรื่องจริงเหรอคะคุณจิตริณี"
"จริงค่ะ เพราะฉันก็อยู่ในงานนั้นด้วย นี่ดีนะที่ยายติ่งไม่ลงข่าวคุณชายกับอาร์นีย์ชกแลกหมัดกันจนตกน้ำตกท่ากันทั้งงาน"
"คุณชายชกกับคุณอัศนีย์ แล้วคุณชายเลิกกับหญิงเทโพจริง ๆ เหรอคะ"
"ฉีกหน้าเธอขนาดนั้น คงตัดตายขายขาดกันไปแล้วล่ะค่ะ"
"โอย....แล้วพี่สาวฉันจะทำยังไงดี"
ไนเจลเดินเข้ามา ยิ้มแย้ม
"คุยอะรายกันอยู่ครับ"
"อ่านข่าวไฮโซน่ะค่ะ" จิตริณีบอก
"ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
สาลินออกไป ไนเจลอ่านข่าว ยิ้มออก
"Good News ข่าวดีจริง ๆ จินนี่ นาย แอสสะหนี่คนนี้ เขากลับไปคืนดีกับเมีย
เก่าเขาแล้ว"
"แล้วเป็นข่าวดียังไงล่ะคะ"
"เขาจะได้เลิกจีบคุณไง จินนี่"
"บอสคะ อาร์นี่ไม่เคยจีบฉันหรอกค่ะ เราเป็นแค่.... เพื่อนกัน"
"จริงนะครับ"

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/2 วันที่ 27 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ