อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/3(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/3(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

สันติชะงักนึกถึงหลวงตา เข้ามาในความคิด
“วันพรุ่งนี้ให้เจ้าไปที่บ้านสัตยาภาทำตัวเป็นปกติ หากพิธียังไม่เสร็จสิ้นอย่าให้ใครเคลื่อนย้ายหุ่นเป็นอันขาด”

“คนที่ย้ายหุ่นก็คงมีแต่คุณน้าพิไล ลุงเทิดแล้วก็คุณพรรณ ถ้าเราพาทั้งสามคนออกไปจากบ้านได้ก็ยิ่งเป็นเรื่องดี”
สันติยิ้มให้พรรณรายก่อนที่จะอาสา “ได้ครับถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นสารถีให้เองดีมั้ยครับ”
“ดีมากๆเลยค่ะงั้นพรรณไปบอกคุณแม่กับลุงเทิดก่อนนะคะ” พรรณรายวิ่งเข้าบ้านไป ผ่านอัมราที่แอบฟังอยู่ พรรณรายวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบน
อัมราคิดก่อนเดินไปที่โทรศัพท์บ้านยกขึ้นหมุนเบอร์

บ้านดำเกิงอาทรวางโทรศัพท์ลงแป้นเดินมาหาดำเกิง บุญเรือน ชิ้นที่นั่งรอฟังอยู่ บุญเรือนรีบถาม “หนูอัมโทรมาว่ายังไงบ้างลูก”
“ได้ผลครับ ท่าทางน้าพิไลกับน้องพรรณจะกลัวคุณพ่อฟ้องร้องจริงๆเห็นว่ากำลังคิดกันหนัก”


บุญเรือนสะใจ “คนพวกนี้แปลกพูดดีๆไม่ชอบ ต้องให้ขู่กัน”
“ดูเหมือนน้องพรรณจะเริ่มเบื่ออยากให้แบ่งๆสมบัติกันไป แต่ปัญหาติดอยู่ที่น้าพิไล”
ชิ้นรีบบอก “แม่คนนี้ละคะตัวแสบ ตัวยุแยงตะแคงรั่วให้พี่น้องเค้าแตกกัน จริงๆคุณพรรณอาจจะเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดจะตัดพี่ตัดน้องหรอกค่ะ ที่เป็นอย่างนี่ก็เพราะแม่พิไลค่อยเสี้ยม”
ดำเกิงโล่งอก “ถ้ามันจบกันได้ด้วยดีก็ดี เราจะได้หมดห่วง”
“เห็นว่าน้องพรรณจะพาน้าพิไลกับลุงเทิดไปกินข้าวนอกบ้าน คงไปกล่อมมั้งครับ”
บุญเรือนยกมือไหว้ “สาธุขอให้กล่อมยัยพิไลสำเร็จเถอะ”
ชิ้นขยับเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มประจบ บุญเรือนแปลกใจ “มีอะไรเหรอชิ้น”
“อิฉันขออนุญาตไปหาคุณอัมได้มั้ยคะ อยากจะไปช่วยเธอทำงานบ้านก่อนที่แม่พิไลจะกลับมา สงสารเธอนะคะต้องทำทุกอย่างคนเดียว เดี๋ยวทำเสร็จแล้วอิฉันจะรีบกลับมาค่ะ”
“ไปสิ ก็ดีเหมือนกันฉันก็สงสารหนูอัมราเหลือเกิน รีบไปเถอะป่านนี้พวกนั้นคงออกไปกันหมดบ้านแล้วล่ะ”
“ค่ะ” ชิ้นกระวีกระวาดลุกออกไป บุญเรือน ดำเกิง อาทรมองหน้ากันพากันถอนใจโล่งอก

อัมรานั่งรีดผ้าอยู่มีอ๊อดนั่งทำการบ้านอยู่ใกล้ๆ
ที่มุมห้องเพทายนั่งมองอัมราส่ายหน้าระอา “เธอนี่มันทำตัวเป็นนางเอกจริงๆนะ เป็นฉันจะฉะกับยัยพรรณรายให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย”
อ๊อดปิดการบ้าน อัมราหันมาถาม “ทำเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ”
“ครับ”
อ๊อดทำท่าจะพูดต่อแต่ไม่พูด อัมรายิ้ม “หิวแล้วล่ะสิใช่มั้ย”
“ไม่เป็นไรครับอ๊อดรอให้พี่อัมรีดผ้าเสร็จก่อนก็ได้ “
“ไม่เป็นไรจ้ะ ผ้านะอีกเยอะ พี่ไปทำอะไรให้อ๊อดกินก่อนดีกว่า”
“คุณอัม..คุณอ๊อด”
“น้าชิ้น”
“น้าชิ้นมาได้ยังไงคะ”
“ชิ้นจะมาช่วยคุณอัมทำงานบ้านค่ะ” ชิ้นมองผ้า “โอ้โหผ้ากองยังกับภูเขา มาค่ะชิ้นรีดเองรับรองแป๊บเดียวเสร็จ”
“น้าชิ้น..”
“ขอบคุณมากค่ะน้าชิ้น เอาอย่างนี้ดีมั้ยคะ อ๊อดบ่นอยากทานกับข้าวฝีมือน้าชิ้นมาตั้งหลายวันแล้ว ให้น้าชิ้นทำกับข้าวให้อ๊อดกับอัมทานดีกว่า”
“ไชโย ได้กินข้าวฝีมือน้าชิ้นแล้ว”
“อยากทานกับข้าวฝีมือน้าเหรอคะได้เลย งั้นน้าจะแสดงให้สุดฝีมือเลยค่ะรอเดี๋ยวเดียวนะคะคุณอัม คุณอ๊อด”
ชิ้นกระวีกระวาดไปที่ครัว อัมรากับอ๊อดมองตามก่อนยิ้มให้กัน
เพทายมองตามชิ้น “ฉันคงมีงานต้องทำแล้วสิน่ะ” เพทายแสยะยิ้มน่ากลัว

ชิ้นยืนอยู่ในครัวมองหม้อ กระทะ ตะหลิว อุปกรณ์ในครัวถอนใจเฮือก “เฮ้อ..นึกว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับมาหยิบจับพวกแกอีกแล้ว” เพทายปรากฏร่างขึ้นจ้องชิ้นน่ากลัว ชิ้นหันไปจะหยิบหม้อ เพทายหันไปจ้องหม้อ หม้อเคลื่อนตกลงพื้น ชิ้นมองแปลกใจ “เอ้า..ตกไปได้ยังไง หรือมือเราจะไปปัดโดน” ชิ้นก้มจะเก็บ เพทายยืดมือยาวไปดึงหม้อเคลื่อนออก หม้อเคลื่อนไป ชิ้นชะงัก มองงงๆ “เฮ้ย..” ชิ้นเอื้อมไปจะคว้าหม้ออีก เพทายดึงหม้อไปอีก หม้อเคลื่อนไปอีก ชิ้นมองอึ้งๆ สีหน้าเริ่มหวาดๆ “มะหม้อ..เลื่อนเองได้ไง”
เพทายพูดช้าๆเยือกเย็น “ฉันเป็นคนเลื่อนเอง”
ชิ้นตกใจหันซ้ายขวามองเลิ่กลั่ก “ใคร..เสียงใคร ใครเล่นตลกกับนังชิ้น” เพทายหัวเราะสยอง ชิ้นหันไปคว้าตะหลิวตั้งท่าทั้งกลัวทั้งโมโห “ใครวะแน่จริงออกมาสิคิดว่าทำแบบนี้นังชิ้นจะกลัวเหรอ ออกมาเลย แม่จะฟาดให้หัวแบะเลยคอยดู”
เพทายปรากฏร่างให้ชิ้นเห็น “ฉันอยู่นี่ไง มาฟาดสิ”
ชิ้นหันมามองชิ้นอ้าปากค้าง ที่หน้าเพทายเส้นเลือดดำแผ่กระจายเต็มหน้า ตาดำหายไปเหลือแต่ตาขาว แสยะยิ้มปากกว้างถึงหู เห็นเลือดซึมแล้วค่อยๆไหลออกมาจากปากที่ฉีกออก ชิ้นตาค้างตะกุกตะกัก “ผะ..ผะ..ผะผี...”

เพทายกางมือเหมือนกรงเล็บเคลื่อนเข้าหาชิ้น ชิ้นเป็นลมล้มพับไปทันที เพทายหยุดมองชิ้นอย่างสะใจ

สันติขับรถมาตามถนนค่อนข้างโล่ง พรรณรายนั่งข้างๆ พิไลกับเทิดนั่งเบาะหลัง พิไลกับเทิดมองหน้ากัน พิไลพยักหน้า เทิดทำหันมองข้างๆ เทิดเห็นคนเดินอยู่ริมถนนมากมาย เทิดร้องโวยวาย “จอดๆๆๆจอดก่อน”
สันติตกใจรีบหักรถเข้าข้างทางหันมาถาม “มีอะไรครับลุงเทิด”
เทิดทำชะเง้อมองไปทางด้านหลัง “นั่นไอ้ชิดเพื่อนเก่าลุง ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบๆปี”
เทิดรีบเปิดประตู พิไลทำเป็นตกใจ “อ้าว แล้วไม่ไปกินข้าวเหรอพี่เทิด”
“ไม่ไปแล้ว พี่ไปก่อนนะเดี๋ยวตามเพื่อนไม่ทัน”
“กินเผื่อลุงด้วยแล้วกัน ไปล่ะ” เทิดวิ่งไปในกลุ่มคน
สันติมองตามงงๆ พิไลส่ายหน้า “เป็นอย่างนี้ทุกทีเฮ้ออย่าไปสนใจเลย ลองเจอเพื่อนเก่ารับรองยาวแน่ เผลอๆคืนนี้ก็ไม่กลับบ้าน เราไปกันเถอะ”
สันติยังลังเล พรรณรายยิ้มให้ “ไปกันเถอะค่ะ”
สันติยังมองตามเทิด แต่ก็ไม่ฉุกใจ สันติขับรถต่อ พรรณรายกับพิไลสีหน้ามีรอยยิ้มมีเลศนัย

วิญญาณในหุ่นทุกตัว ประสานมือหลับตาทำสมาธินิ่ง หลวงตาทำสมาธิ สงบ เห็นเป็นลำแสงสีทองแผ่กระจายจากตัวหลวงตา ที่ห้องหุ่นมีลำแสงสีทองค่อยๆแผ่เข้ามาจากทุกทิศทุกทาง
รอบๆ ตัวหุ่นถูกแผ่ปกคลุมด้วยควันสีดำจางๆ คล้ายกรอบสี่เหลี่ยมล้อมรอบตัวหุ่นทุกตัวไว้ เสียงหลวงตากังวานก้องห้องหุ่น “พวกเจ้าจงปล่อยวาง ทำจิตให้ว่างเปล่า ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่อาฆาต เพื่อรับพลังแห่งพุทธคุณ สร้างบารมีแห่งธรรม ทำลายม่านอาคมที่สะกดพวกเจ้าไว้ให้สลายไป ณ บัดนี้”
หุ่นสีหน้าสงบนิ่ง ลำแสงสีทองแผ่เข้ามาเรื่อยๆจนประทะกับม่านอาคม เหมือนไฟฟ้าช็อต ม่านอาคมพยายามสู้กับลำแสงสีทองเห็นกรอบเริ่มบิดเบี้ยว

อัมรารีดผ้าถึงจะดูเหนื่อยแต่สีหน้ามีความสุข อ๊อดคอยแต่ชะเง้อมองไปทางห้องครัว
อัมราหยุดรีดผ้าถามขำๆ “หิวมากเหรอจ้ะอ๊อด”
“ครับพี่อัม ทำไมน้าชิ้นทำกับข้าวช้าจัง”
“นั่นสิ..สงสัยทำหลายอย่างล่ะมั้ง งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูน้าชิ้นก่อนนะ” อัมราดึงปลั๊กเตารีดออก เดินออกไป แต่ต้องชะงัก
ที่หน้าประตูห้อง เทิดเข้ามาขวางยิ้มหวาน “จะไปไหนจ๊ะหนูอัมราคนสวย”
“ลุงเทิด กลับมาแล้วเหรอคะ” อัมรามองไปทางด้านหลังเทิด “ทำไมกลับกันมาเร็วจัง แล้วพี่พรรณกับน้าพิไลละคะ”
“สองคนนั่นยังไม่กลับ ลุงกลับมาคนเดียว” เทิดมองอัมราทั่วตัวอย่างหื่นๆ“เพราะลุงมีธุระสำคัญต้องกลับมาทำ”
อัมราไม่สน จะเดินเลี่ยงหนีแต่โดนเทิดคว้าข้อมือไว้ก่อน“เอ๊ะ ลุงเทิด ปล่อยอัมนะคะ”
เทิดไม่ยอมปล่อย อ๊อดวิ่งเข้ามาทุบเทิดทางด้านหลัง “ปล่อยพี่อัมเดี๋ยวนี้นะ”

เทิดปล่อยอัมราหันกลับมามองอ๊อด ตบอ๊อดเต็มแรง อ๊อดกระเด็นไปสลบอัมราตกใจ “อ๊อด..”
อัมราจะวิ่งไปหาอ๊อด แต่เทิดคว้ามือไว้กระชากเข้ามากอด “วันนี้หนูอัมหนีลุงไม่พ้นแน่ มามะมาเข้าหอกับลุงซะดีๆ”
“ไอ้คนเลว “ อัมราดิ้นสุดแรงจนหลุดตบเทิดเต็มแรง แล้วผลักเทิดกระเด็นไป อัมราวิ่งหนีไปทางครัวตะโกนไปด้วย
“น้าชิ้น..ช่วยอัมด้วย..น้าชิ้น”
“ใครก็ช่วยแกไม่ได้หรอกนังอัมรา” เทิดวิ่งตามอัมราไป

สันตินั่งดูเมนูอาหารอยู่ พรรณรายกับพิไลนั่งสบายใจ สันติชะงักเงยมอง“ไม่สั่งอาหารกันเหรอครับ”
“อาร์ตสั่งเถอะค่ะวันนี้กินอะไรก็อร่อย”
“หมายความว่าอะไรครับ”
พิไลกระแอมไอให้สติพรรณราย พรรณรายนึกได้“ก็...เรามากินพร้อมหน้าพร้อมตากันไงคะ ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไรก็ต้องอร่อยแน่ๆ พรรณหมายความว่าแบบนั้นนะคะ”พิไลถอนใจโล่งอก
สันติมองท่าทางสองแม่ลูกอย่างสงสัย แต่ไม่พูดอะไร สันติก้มหน้าดูเมนูต่อ พรรณรายสบตาพิไล พิไลพยักหน้าให้ สันติแอบเหลือบมองอย่างแปลกใจ

อัมราวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในครัวตะโกนไปด้วย “น้าชิ้นช่วยอัมด้วยค่ะ..” อัมราชะงักมองตกใจเห็นชิ้นนอนสลบอยู่ “น้าชิ้น” อัมราวิ่งเข้าไปประคองชิ้นตกใจ “น้าชิ้นเป็นอะไรไปคะน้าชิ้น”
เทิดมาถึงประตูมองสะใจ “ตัวช่วยก็ไม่มีแล้ว อย่าคิดหนีให้ลุงต้องเหนื่อยอีกเลยหนูอัม”
เทิดเดินเข้าหาอัมรา อัมราปล่อยชิ้นรีบลุกขึ้น หันไปเห็นมีดทำครัว อัมรีบหยิบมา ถือไว้มือสั่นๆแต่พูดขู่จริงจัง
“อย่านะฉันแทงแกแน่”
“มือสั่นเสียขนาดนั้นแทงถูกก็เก่งแล้ว” เทิดเข้าจะจับตัวอัมรา อัมราแทงสวนออกมาอย่างตกใจ เทิดร้องเสียงดัง “เฮ้ย...” อัมราถือมีดมองตกใจ เทิดก้มมองตัวเองเห็นชายเสื้อขาดเลือดซึม เทิดมองอัมราแค้น “นังนี่เล่นกูถึงเลือดเลยเหรอ” เทิดพุ่งเข้าจับมืออัมราที่ถือมีดบิดอย่างแรง อัมราร้องเจ็บปวด ปล่อยมีดตกพื้น เทิดตบอัมราอย่างแรง จนล้มเซไปคว่ำอยู่กับพื้น เทิดตามเข้าไป อัมราหันมา แต่ไม่ทันเทิดจับแขนสองข้างไว้ได้กดไว้กับพื้น มองหื่นไ “ชอบแบบรุนแรงก็ไม่บอก เดี๋ยวพี่จัดให้”
“ไม่..อย่านะ..ช่วยด้วย..ช่วยด้วย”

สันติส่งเมนูอาหารให้บริกร “เอามาแค่นั้นก่อนครับ”
“ครับผม” บริกรโค้งแล้วถอยออกไป
พิไลมองหาเห็นป้ายห้องน้ำ พิไลหันมาพูดกับพรรณราย “ไปห้องน้ำกับแม่มั้ย”
“ไม่ละคะ คุณแม่ไปเถอะ”

พิไลลุกเดินไป สันติแกล้งถอนใจทำหน้าเศร้า พรรณรายหันมามองแปลกใจ “อาร์ตเป็นอะไรไปคะถอนใจเสียงดังเชียว”
“ผมเสียใจ”
“เสียใจ..เรื่องอะไรคะ”
“เสียใจที่คุณพรรณยังมองผมเป็นคนอื่น”
“ไม่นะคะพรรณไม่เคยคิดแบบนั้นเลย ตอนนี้พรรณคิดว่าอาร์ตเป็นคนที่พรรณรักและไว้ใจที่สุด”
“ไม่จริงหรอกครับ”
“จริงๆค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณพรรณต้องโกหกผม” พรรณรายฟังแล้วงง สันติรีบพูดต่อ “ขนาดเรื่องดีๆที่คุณพรรณสบายใจยังบอกผมไม่ได้แล้วแบบนี้เหรอครับที่บอกว่าไว้ใจผมที่สุด” สันติทำเครียด พรรณรายตกใจอึ้ง สันติรุก “เห็นมั้ยครับ คุณพรรณมีเรื่องที่ปิดผมจริงๆ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะแหมพรรณก็อยากบอกแต่คุณแม่...”
“ไม่เป็นไรครับผมรู้อยู่แล้วว่าคุณน้าพิไลไม่ค่อยชอบผมเพราะผมมันเป็นแค่เด็กวัด คุณพรรณเชื่อคุณแม่เถอะอย่าไว้ใจผมให้มากเลย ผมไม่เสียใจหรอก” สันติเศร้า
พรรณรายตกใจมากกว่าเดิม รีบมานั่งข้างๆเกาะแขน “อย่าคิดมากสิคะมันไม่ใช่แบบนั้นคือ” พรรณรายลังเล “ก็ได้ค่ะเพื่อให้อาร์ตสบายใจพรรณจะบอกอาร์ต แต่พรรณขอถามจริงๆนะคะตอนนี้อาร์ตยังรักพรรณอยู่หรือเปล่าคะ”
“ถามอะไรแบบนั้นครับ ผมน่ะรักคุณพรรณมากที่สุด”
“แล้วยัยอัมล่ะคะ ตอนนี้อาร์ตรู้สึกเหมือนจะรักอัมอีกมั้ย”
พรรณรายมองสันติ สันติมองตอบจริงจัง “โธ่ผมบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าผมรักน้องอัมเหมือนน้องสาว”
พรรณรายคิด “แสดงว่ามนต์น้ำมันพรายยังไม่เสื่อมถึงอาร์ตรู้ก็คงไม่สนใจหรอก” พรรณรายยิ้ม ตัดสินใจเล่า

เทิดพยายามปลุกปล้ำอัมรา อัมราจวนเจียนจะเสียท่า อัมรากัดเข้าที่ไหล่เทิดเต็มแรง เทิดร้องเสียงหลง ปล่อยอัมรา อัมราผลักเทิดเต็มแรง แล้วรีบลุกขึ้นจะวิ่ง เทิดหันมาคว้าข้อเท้าไว้ได้ อัมราล้มลงอีก เทิดพุ่งเข้าหา อัมราถีบเทิดเข้าที่ยอดอกเต็มแรง เทิดกระเด็น อัมราลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องครัว
เทิดมองตามยิ้มน่ากลัว “ยังไงก็ไม่มีทางหนีฉันพ้นหรอกนังตัวดี” เทิดลุกขึ้นวิ่งตาม

พิไลออกมาจากห้องน้ำยืนล้างมือ ดูทรงผมหน้าตาอยู่ที่กระจกยิ้มกับตัวเองอย่างพอใจ ปิดน้ำเตรียมตัวจะออกไป ได้ยินเสียงพรรณรายตะโกนเรียก “อาร์ต...เดี๋ยว...อาร์ต”
พิไลชะงัก “นั่นมันเสียงลูกพรรณนี่ เกิดอะไรขึ้น” พิไลรีบออกจากห้องน้ำ
สันติหน้าเครียดมากวิ่งไปขึ้นรถ พรรณรายวิ่งตามมาตะโกนเรียกเสียงดังลั่นๆ “อาร์ต..อย่าไป..อาร์ต”
พิไลวิ่งเข้ามาถึงตัวพรรณราย ดึงแขนไว้ “อะไรกันพรรณราย ตะโกนโหวกเหวกคนมองหมดแล้ว”

“คุณแม่..อาร์ตจะกลับค่ะ”
“กลับไปไหน”
“ก็บ้านไงคะเค้ารู้เรื่องที่เราให้ลุงเทิดไปจัดการอัมราแล้ว”
“เอ้าแล้วไปบอกเค้าทำไมแม่ก็สั่งแล้วนี่” สันติขับรถจะออกจากลานจอดรถ พรรณรายสะบัดพิไลวิ่งเข้าไปกางมือขวางรถไว้ พิไลตกใจร้องลั่น “ว้ายลูกพรรณ..”
สันติหน้าตาเครียดมาก สันติจ้องพรรณราย แล้วหักพวงมาลัยรถไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ขับออกไปเร็วมาก พรรณรายมองอย่างตะลึง “อาร์ต”
“ทำบ้าอะไรเนี่ย ถ้านายอาร์ตมันชนแกจะว่ายังไง”
“อาร์ตเค้ารักพรรณ เค้าไม่ชนพรรณหรอกค่ะ”
“รักบ้าบออะไรเนี่ยมันรีบกลับไปช่วยนังอัมรา ก็แสดงว่ามนต์น้ำมันพรายมันเสื่อมแล้ว” พรรณรายตกใจ รีบวิ่งไป พิไลถาม “จะไปไหนพรรณราย”
“หารถรับจ้างค่ะเร็วคุณแม่ พรรณจะรีบตามอาร์ตเร็วสิคะ” พรรณรายวิ่งออกไปจากร้าน
พิไลถอนใจโมโหวิ่งตามไปบ่นไป “ลูกนะลูกไม่น่าโง่เลย เวรของฉันจริงๆ”
สองแม่ลูกวิ่งหารถรับจ้างกันอย่างทุลักทุเล

อัมราวิ่งหาทางจะหลบเทิด จะวิ่งออกนอกบ้านแต่เทิดวิ่งมาดักหน้าไว้ “จะหนีไปไหน”
อัมราวิ่งหลบไปมา เทิดเข้ามาอัมราคว้าของขว้างใส่ เทิดมัวแต่หลบ อัมราไม่มีห้องจะหลบได้ เพราะเป็นห้องโถง อัมรามองไปทางห้องหุ่นนึกได้ อัมรารีบวิ่งไปทางห้องหุ่น เทิดมอง “คิดจะหลบในห้องหุ่นเหรอ” เทิดรีบตามติดๆ

ม่านอาคมยังพยายามปะทะกับพลังแห่งธรรมที่ส่งมาจากฌานอันแก่กล้าของหลวงตา ม่านอาคมเริ่มบิดเบี้ยว ที่วิญญาณหุ่นทั้งหมดสงบนิ่ง เสียงประตูเปิดอย่างแรงเข้ามา อัมราเข้ามารีบปิด แต่เทิดมาถึงทันดันประตูไว้ อัมราพยายามออกแรงดันปิดเต็มที่ “อย่าเข้ามานะ”
“หนีฉันไม่พ้นหรอก” เทิดกระแทกเต็มแรงจนประตูเปิด บานประตูกระแทกอัมราจนเซกลิ้งตกลงมาสลบอยู่ปลายบันได เทิดเดินช้าๆลงมาหาอัมราพูดไปด้วย “ยังไม่ทันได้เหงื่อเลยหมดฤทธิ์ซะแล้วเหรอนังอัมรา”
ม่านอาคมสู้พลังแห่งธรรมไม่ได้ เห็นรอยร้าวแล้วขยายกว้างจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ สลายหายไปในอากาศ แสงแห่งธรรมค่อยๆถอยห่างออกไปจนลับหายไปจากห้องหุ่น วิญญาณที่ซ้อนหุ่นอยู่กลืนหายไปในหุ่น หุ่นกระพริบตามองกันอย่างดีใจ
เทิดนั่งลงตรงหน้าอัมรา ลูบไล้ใบหน้าเรื่อยไปถึงลำคออย่างหื่นๆ “คิดจะหนีลงมาให้หุ่นช่วยเหรอจ๊ะ น่าสงสารไอ้หุ่นพวกนี้มันยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย” จู่ๆ เกิดลมพายุพัดอย่างรุนแรงในห้องหุ่น เคียวของหุ่นชาวนาปลิวเฉียดหน้าเทิดไปปักที่ผนังห้อง เทิดตะลึง “เฮ้ย...อะไรวะ”

เสียงดาบกระทบกันดังน่าขนลุก เทิดกระโดดลุกขึ้นหันไปมองเทิดตาเหลือกเห็นหุ่นทับกำลังลับดาบในมือจ้องมองเทิดตาแดงก่ำ หุ่นทุกตัวเคลื่อนไหว หันมามองเทิดเป็นตาเดียว เทิดตกใจสุดขีด “หะ..หุ่นมีชีวิต” เทิดค่อยๆถอยเสียงสั่น “ไม่..ไม่จริง ก็พวกแกโดนพี่เวทย์สะกดไว้แล้วนี่”
หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์เอ่ย “ไอ้คนชั่ว อยู่ไปก็รกโลก” หุ่นท่านเจ้าคุณนรบดินทร์หันไปมองหุ่นทับ
หุ่นทับพยักหน้า หุ่นทับเคลื่อนอย่างเร็วมาก พร้อมเงื้อดาบในมือตรงเข้าหาเทิด เทิดตาเหลือก ร้องเสียงหลง
“อย่า..” เสียงดังฉับที่ผนังเห็นแต่เงาเทิดหัวขาดกระเด็น ลำตัวสั่นระริกก่อนล้มตึงลง ร่างเทิดนอนตายไม่มีหัว หัวเทิดตกอยู่ที่พื้น ตายังเหลือกค้างอย่างน่าสยดสยอง

สันติขับรถด้วยท่าทาง ร้อนใจมาก สีหน้าเคร่งเครียด สันติพึมพำ “น้องอัมต้องไม่เป็นอะไร ขอให้คุณพระคุณเจ้าโปรดคุ้มครองน้องอัมด้วยนะครับ” สันติเหยียบคันเร่งอีก

อัมราวิ่งหนีมาสุดชีวิตร้องไปด้วย “ช่วยด้วย..ช่วยด้วย”
“อัมรา” อัมราชะงักหยุดวิ่ง หันไปมองทางเสียง เห็นม่านหมอกค่อยๆจางลง อารีย์กับเดช ยืนอยู่คู่กัน
อัมราดีใจ “คุณพ่อ..คุณแม่” อารีย์อ้าแขนออก อัมราโผเข้าหากอดอารีย์แน่น อัมราร้องไห้สะอื้น “ช่วยอัมด้วยค่ะคุณแม่”
อารีย์กอดตอบ เดชลูบผมอัมรา “ลูกปลอดภัยแล้ว”
อัมรายังร้องไห้สะอื้น “แต่อัมกลัวค่ะ ลุงเทิดต้องมาทำร้ายอัมอีกแน่”
“มันไม่มีวันกลับมาทำร้ายลูกของพ่อได้อีก พ่อรับรอง”
อัมราดีใจผละออกจากอารีย์ มองอย่างไม่แน่ใจ “จริงๆเหรอคะ”
“จ้ะ ไม่ต้องกลัวนะพ่อกับแม่จะคอยช่วยลูกเสมอ”
เดชกับอารีย์หายไป อัมราตกใจเรียก “คุณพ่อ..คุณแม่..” อัมราวิ่งตามร้องหาไปด้วย “คุณพ่อคุณแม่อย่าทิ้งอัมไปค่ะ คุณพ่อคุณแม่”

อัมรานอนสลบอยู่เริ่มได้สติ อัมราพึมพำ “คุณพ่อคุณแม่..อย่าไป อย่าทิ้งอัมไปค่ะ..อย่า..” อัมราลืมตาตกใจ จะลุกแต่ลุกไม่ไหวรู้สึกเจ็บร้าวไปหมด “โอ๊ย...ทำไมเจ็บไปทั้งตัวอย่างนี้”
อัมราค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองรอบๆ อัมราชะงักเห็นปลายเท้าเทิดนอนอยู่ ไล่สายตาไปเรื่อยๆถึงคอที่ไม่มีหัว อัมราตกใจสุดขีด อัมรามองไปเห็นหัวเทิด อัมรายกมือปิดปาก ตะลึง

สันติขับรถเข้ามาจอดหน้าตึกอย่างรีบร้อน สันติลงจากรถอย่างรวดเร็ว เสียงอัมรากรีดร้องดังออกมาอย่างตกใจมาก สันติมองเข้าไปในตัวบ้าน ตะโกนอย่างตกใจมาก “น้องอัม...” สันติวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงอัมรา

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 12/3(ตอนอวสาน) วันที่ 17 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ