อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/3 วันที่ 27 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/3 วันที่ 27 ต.ค. 58

"บอสคะ อาร์นี่ไม่เคยจีบฉันหรอกค่ะ เราเป็นแค่.... เพื่อนกัน"
"จริงนะครับ"
"ค่ะ"
"โอว์ ผมดีใจมาก จนมันพองโต คับติ้วไปหมดแล้ว"
"อุ๊ย....บอสคะ อะไรพองโตจนคับติ้วไปหมดคะ"
"หัวใจน่ะซีครับ พองโตคับเสื้อเลยครับ"
"โล่งอก"

"จินนี่ วันนี้ผมไม่อยากทานคุณแค่กลางวัน แต่อยากทานคุณตอนกลางคืนด้วย"
"หมายถึงทานอาหารกับฉันใช่ไหม"


"ใช่ครับ ผมขอเดทคุณคืนนี้นะครับ"
จิตริณียิ้มหวาน เริ่มเอ็นดูไนเจล

ในห้องโถงตำหนักใหญ่ นางข้าหลวง สอางค์ลดหนังสือพิมพ์ลง หน้าเผือด ส่วนมาลา วรรณาที่ชะเง้ออ่านด้วย คนหนึ่งส่งยาดม อีกคนกระพือพัดให้
"จะทำไม ก็ใจแตก หลงตัวเอง ทำอะไรไม่เคยคิดถึงจิตใจใครเลยไง"
มาลา/วรรณาพร้อมกัน "จริงค่ะ คุณแม่บ้าน"
สอางค์ปัดยาดม ปัดพัดไปมองซ้ายมองขวา
"เอ๊ะ นี่เสด็จทรงอ่านแล้วหรือยัง"
"ยังไม่เสด็จลงเลย คงยังมั้งคะ" มาลาบอก
"งั้นอย่าให้ทรงเห็น"
"จะพรมน้ำแล้วทูลว่าเปียกฝนเหมือนเดิมไหมค่ะ" วรรณาบอก
" ไม่ดี เพราะตอนนี้มันหมดฝนไปจะเดือนแล้ว"
สอางค์ มาลา วรรณาชะงัก ทั้งสามไหลรูดลงจากโซฟา พนมมือบังคมเสด็จ พลางทำตาปริบๆ
เสด็จประทับนั่งลง
"โธ่ หม่อมฉันก็ไม่อยากให้ระคายพระทัยน่ะเพค่ะ"
"ช้าไปแล้วละย่ะ ฉันระคายไปเรียบร้อยแล้ว" เสด็จพระองค์หญิงตบโซฟาข้างองค์ " ขึ้นมานั่งนี่สอางค์"
สอางค์ลุกขึ้นมานั่งข้างเสด็จ
"สงสารคุณชายรองนะเพคะ"
มาลาทูล "ถูกฉีกหน้าท่ามกลางมวลมหาประชาคมแบบนี้"
"แล้วยังเป็นข่าวทั่วประเทศด้วยนะเพคะ" วรรณาบอก
เสด็จฯถอนพระทัย
"ก็ดี เผื่อจะตัดใจได้จริงๆซักที เฮ้อ น่าสังเวชยายก้อย สวยแต่รูปจูบไม่หอม เอาแต่ใจตัว เป็นที่หนึ่ง ขืนตามใจชายรองให้แต่งกันไป ชายรองนั่นแหละจะเสียคน"
สอางค์จากหน้าเศร้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นยิ้ม
มาลา/วรรณาบอก "จริงเพคะ"
"สอางค์ ต่อไปก็จัดการให้ตารองสนิทสนมกับศรีจิตราให้มากขึ้น"
"แหม เรื่องถนัดเพคะ"
ศรีจิตราเข้ามากราบเสด็จพระองค์หญิง สอางค์เลื่อนตัวพรวดมาประคองยิ้มเชยคาง รักหลาน
"วันนี้อย่าอ่านหนังสือพิมพ์เลยนะลูก มีแต่ข่าวเสียวไส้ เดี๋ยวลงครัวพร้อมป้าทำขนมไปให้นมย้อยกัน"
"จะดีหรือคะ เหมือนเอามะพร้าวไปขายสวน"
“ดีซี มิตรจิต มิตรใจ นมย้อยทำมาฝากเราตั้งกี่ครั้งแล้ว ทำให้ดีๆให้ถึงเครื่อง ถึงเครา ขี้คร้านคุณชาย เอ๊ย นมย้อยจะติดใจ”
เสด็จส่ายพระพักตร์ มาลาวรรณาซุบซิบกันว่า “ไม่เนียน” ศรีจิตราถอนใจ

ศรีจิตราก้าวเข้ามาในห้อง แล้วลงกลอน เดินไปที่เตียงดึงหนังสือพิมพ์เจ้าปัญหาออกมา แล้วนั่งลงบนเตียง คลี่ดู ภาพข่าวคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงจูบอัศนีย์ กับคุณชายรองยืนหน้านิ่ง ศรีจิตราถอนใจ

สามสี่วันต่อมา ที่สวนตำหนักใหญ่ จรวยยืนอุ้มลูก อยู่หลังซุ้มดอกไม้ยื่นหน้าไป เห็นศรีจิตราเดินเก็บดอกมะลิใส่ขันเงินมาเรื่อยๆ ก็ก้าวออกไป “อุ๊ย คุณศรี สวัสดีค่ะ”
ศรีจิตราหันไป “สวัสดีค่ะ”
“ตาตุ้ม ธุ คุณน้าศรี เอ๊ะ หรือคุณอาศรี”
“ยังไงก็ได้ค่ะ” ตาตุ้มมองศรีจิตราแล้วยิ้มเผล่ ศรีจิตราจับแก้มอย่างรักใคร่ จรวยยิ้ม อารมณ์ดีตาม “น่ารักเหลือเกิน” จรวยลังเลแล้วส่งลูกให้ ศรีจิตรารับมาอย่างทะนุถนอม “จมูกจะปาก อะไรน่ารักไปหมด” ตาตุ้มหัวเราะชอบใจ ศรีจิตรายิ่งรัก
จรวยใจอ่อน เมื่อเห็นความอ่อนโยนนั้น รำพึงในใจ “ไม่ได้แกล้งนี่ รักเด็กจริงๆ” ทันใดจรวยก็ชะงัก เตือนตัวเองในใจ “เอ๊ะ ไม่ได้ อย่าใจอ่อน ต้องมาเสี้ยมมัน” จรวยทำสีหน้านางร้ายมีเลศนัยใหม่ แล้วหันมาหาศรีจิตรา มองซ้ายมองขวา
ศรีจิตรายังเล่นกับตุ้มอยู่ “เอ่ เอ๊”
“คุณศรีทราบข่าวคุณชายรองไหมคะ”
ศรีจิตรารู้ แล้วทำหน้าซื่อโกหก “ข่าวอะไรหรือคะ”
“ก็ข่าวคุณชายรองกับคุณหญิงก้อย คือยังงี้” จรวยดึงศรีจิตรามานั่งในซุ้มดอกไม้ “ต้นเหตุก็มาจากคุณศรีน่ะคะ พอคุณหญิงรู้เรื่องคุณศรีก็โกรธตัดขาดคุณชายรอง คุณชายรองตามงอนง้ออยู่เป็นเดือนๆ พอจะคืนดีกัน สามีเก่าคุณหญิงเกิดกลับมาง้อแข่ง คุณชายรองก็เลยหึง เลยงอนกันใหม่” จรวยตัดเรื่องทุเรศของคุณหญิงเทพีพันแสงออก
ศรีจิตราหน้าหมอง นิ่งคิด “แปลก ไม่ยักกะเล่าเรื่องคุณหญิงจูบสามีเก่าเย้ยคุณชาย”
จรวยมองดูยิ้มสมใจ เย้ยในใจ “สมน้ำหน้า เล่าแค่นี้ก็หน้าเสียแล้ว”
ศรีจิตราเศร้า “เขารักกันมากใช่ไหมค่ะ”
“รักกันมาเป็นสิบปีเชียวนะคะ ถึงต้องพรากกันยังไงก็หวนมาหากันอีก ตอนนี้คุณชายรองหน้าดำคร่ำเครียด ไม่กินไม่นอน ไม่เป็นอันทำงาน ได้แต่ดื่มเหล้าเมามายทุกวัน บางวันถึงกับสิ้นสติคาขวดเชียวนะคะ สงซ้าน สงสาร”
“หรือคะ” ศรีจิตรานึกเยาะ “เมื่อเช้ายังเห็นขับรถหน้านวลไปทำงานอยู่เลย”
“แต่ที่น่าสงสารที่สุดก็คือคุณศรี ที่ต้องมาอยู่ในวังวนรักสามเส้านี้ไปด้วย เพราะอีกไม่นาน คุณชายรองกับคุณหญิงก้อยก็คงกลับมาคืนดีกันใหม่ ตัดไม่ตายขายไม่ขาดหรอกค่ะ”
ศรีจิตรานิ่งคิด “เด็กน่ารัก ไม่น่ามีแม่นิสัยแบบนี้เลย” ศรีจิตรานั่งซึมกอดตาตุ้มไว้
จรวยมองรู้สึกประสบความสำเร็จ “โธ่ แล้วตอนนั้นคุณศรีจะเป็นยังไงคะ”
“คุณศรีขา คุณศรี” เสียงมาลาเรียกศรีจิตรามาแต่ไกล
จรวยสะดุ้งเฮือก ขอตาตุ้มคืน ศรีจิตราส่งให้ จรวยอุ้มลูกลุกขึ้น ศรีจิตราลุกตาม มาลา วรรณามาถึงพอดี
มาลา วรรณาดึงศรีจิตรา
มาลาร้อง “ว้าย ออกมาค่ะ คุณศรี ตรงนั้นน่ะ มันมีพิษค่ะ”

วรรณาเสริม “แค่เข้าใกล้ก็แสบอกร้อนใจไปหมด”
จรวยอุ้มลูกหน่าหงิก
มาลาเหน็บ “ดีไม่ดี โดนหนามมันตำ”
วรรณาแดกดัน “ทิ่มแทง ให้เจ็บใจด้วยค่ะ”
ศรีจิตราดูเถาไม้ เห็นงดงามดี ก็พูดซื่อๆ “ไม่เห็นมีเสี้ยนหนามอะไรนี่คะ”
จรวยยิ้ม
มาลาเออออ “ค่ะ ไม่มีหรอกเสี้ยน”
วรรณาตบมุข “แต่มีเสี้ยมค่ะ มีพวกเสี้ยมยุแยงตะแคงแส่”
จรวยหุบยิ้ม
มาลาเตือน “อย่าไปฟังเชียวนะคะคุณศรี”
จรวยหน้าหงิก ตาตุ้มแหกปากร้องแล้วฉี่ราดออกมา รดจรวย “ว้าย อีเด็กบ้า” จรวยรีบอุ้มตาตุ้มลนลานกลับไป
มาลา วรรณาเท้าสะเอวมองตาม ศรีจิตราขำอมยิ้ม มาลา วรรณามองมา ศรีจิตราทำสงบใหม่
วรรณาเป็นห่วง “โธ่ หน้าหมองเชียว นี่มันคงเอาเรื่องอะไรมาพูดให้คุณศรีไม่สบายใจใช่ไหมคะ” ศรีจิตราหลบตา

ห้องนอนศรีจิตรา ศรีจิตรานั่งอ่านนิทานหนูน้อยไม้ขีดไฟอยู่ น้ำตาเอ่อ แล้วปิดหนังสือลงน้ำตาไหลพราก “จบเศร้าจังเลย”
คุณสอางค์เคาะประตู ศรีจิตราวางหนังสือลง “ยายศรีลูก ป้าเอง” คุณสอางค์ถือวิสาสะเข้ามา เห็นศรีจิตราเช็ดน้ำตาก็ถลามานั่งเคียงบนเตียง “กะแล้วเชียว นี่นังเมียตะเข้สองคน มันเล่าว่านังสะใภ้ก้นครัวมันมาพูดกับหนู นี่มันคงเล่าเรื่องเท็จให้หนูฟังน่ะซี”
ศรีจิตราหยิบหนังสือมาพยายามจะอธิบาย “เอ้อ คือ”
“ไม่ต้องเล่าก็ได้ลูก มันคงมาเล่าเรื่องคุณชายรองกะคุณหญิงก้อย อย่าไปฟังมันนะลูก คู่นี้ยังไง ยังไงก็ต้องเลิกกัน หนูจะต้องได้แต่งกับคุณชายแน่ลูก ไม่เป็นหม้ายขันหมากอย่างป้าหรอก ฮือ” ขาดคำคุณสอางค์ก็สะอื้นไห้ ศรีจิตรารีบปลอบจับมือกุมไว้ “โธ่เอ่ย เสด็จพระองค์ชาย ไม่น่าพระชนม์สั้นเลย”
ศรีจิตราคว้าผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาคุณสอางค์
สองสามวันต่อมา คุณชายเล็กในชุดหมี หมวกแก็ป นั่งทานข้าวกับสาลินในร้านเสียโป เห็นมวยมณีนั่งอยู่มุมร้านเช่นเดิม ชำเลืองมอง คุณชายเล็กอยู่ตลอด สาลินหน้าหงิกหน้างอ
“เป็นอะไรไปครับ หน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้ คุณมีเรื่องอะไรเหรอ”
“จะเรื่องอะไร ก็เรื่องที่คุณไม่ยอมช่วย”
คุณชายเล็กคิด “เรื่องที่ผมไม่ช่วย อ้อ....เรื่องที่คุณขอให้ผมมารักพี่สาวแสนดีของคุณน่ะเหรอ”
“ก็ใช่นะซี ตอนนี้อีตาคุณชายชื่อยาวนั่นโกรธกะคุณหญิงแสนสวยนั่นอีกแล้ว เห็นว่าชกตะลุมบอนกับสามีเก่าคุณหญิงเสียด้วย งานนี้คงแตกหัก”
“เขาชกกันเลยเหรอครับ”
“ค่ะ เฮ้อ....ฉันอยากเจออีตาคุณชายนี่อีกจัง”
“อ้าว แล้วทำไมไม่ไปหาเขาที่วังล่ะ”
“ไม่ได้หรอก สองอาทิตย์ก่อนฉันก็เพิ่งไป อีกอย่างเขาอยู่อีกตำหนักนึง ขืนฉันไปเพ่นพ่านบ่อยๆ คงไม่ดี”
“ใช่ฮะ ถ้าคุณไปเพ่นพ่านอยู่บ่อยๆคงเกิดเรื่องแน่”
สาลินไม่ทันสังเกต บราลี ลลิตา แว่น เข้ามาในร้านพอดี แว่นฮึดฮัด “นั่นใครอีกล่ะครับ”
บราลีจำได้ “อุ๊ย วันนี้นายพล เด็กปั๊ม”
“นี่น่ะเหรอครับ นายเด็กปั๊มที่ว่า ขี้เหร่จริง ๆ”
“ฉันเชียร์คนนี้ ชนชั้นกรรมาชีพ” บราลีมุ่งมั่น
“ขอฉันพิสูจน์หน่อยนะว่ายังตัวหอมอยู่รึเปล่า” ลลิตาตรงมา “สวัสดีค่ะคุณพล อุ๊ย” ลลิตาทำเซ
คุณชายเล็กลุกประคองทันที “ระวังครับ”
คุณชายเล็ก ลลิตา ประคองกัน “ขอบคุณค่ะคุณพล วันนี้ประคองลลิตา ไม่ปวดหลังแล้วเหรอคะ”
“นั่นซีครับ ทำไมไม่ปวด แล้วมือใครจับก้นผม”
มวยมณีประคองบดินทร์อยู่อีกที มือข้างหนึ่งหายไปแถวก้นของคุณชายเล็ก “มือมวยเองค่ะ”
“เฮ้ย!” คุณชายเล็กผงะถอยออก ลลิตาเซ แว่นเข้าประคองแทน “เรารู้จักกันเหรอ”
“แหม วันนั้นยังมาหลบหลังมวยอยู่เลย เห็นทำท่าเซๆ มวยเลยช่วยประคอง”
“ขอบคุณครับที่ช่วย แต่...เชิญกลับไปที่โต๊ะเถอะครับ” มวยมณีค้อนแล้วสะบัดไป
สาลินรู้ทัน “มาทานที่นี่เหรอ ตามฉันมาใช่ไหม”
“ใช่ครับ แล้วก็ไม่นึกเลยว่าจะเห็นภาพบาดตา คุณสาลินกับเด็กปั๊ม” คุณชายเล็กมองแว่นงงๆ แว่นฮึดฮัดเหมือนจะเอาเรื่อง
บราลีแก้ตัว “นี่....ที่จริงพวกเราไม่ได้ตามมาหรอกนะ คุณจิตริณีเขาอยากมาทานร้านนี้ก็เลยนัดกันมา”
สาลินย้ำ “เดี๋ยวคุณจิตริณีจะมาเหรอ”
“ใช่”
คุณชายเล็กสะดุ้ง “งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ” คุณชายเล็กรีบผลุนผลันออกจากร้าน
สาลินตกใจ “อุ๊ย....ยังไม่ได้จ่ายเงินเลย”
แว่นมองแง่ร้าย “แสดงว่าเจ้านี่มันหลอกให้คุณสาเลี้ยงมัน อย่าหลงเชื่อมันอีกนะครับ”
บราลีสงสัย “ยายโลลิต้า เป็นอะไรน่ะ ดมมือทำไม”
“ตัวหอมจริงๆ ด้วย ดมซี”

หน้าร้าน คุณชายเล็กออกมาจากร้าน แล้วเจอจิตริณีพอดี “อ้าว คุณชายเล็ก”
“เออ.....คุณจิตริณี”
“มาทานข้าวเสียโปเหรอคะ ฉันกำลังจะเข้าไปทานเหมือนกัน”
“ปละ เปล่าครับ ผมกินร้านข้างๆ น่ะ” คุณชายเล็กมองเข้าไปในร้าน สาลินกำลังลุกขึ้นจากโต๊ะ กำลังตรงมา “ผมขอตัวกลับออฟฟิศก่อนนะ” คุณชายเล็กรีบวิ่งไป
“ก็ออกมาจากร้านนี้นี่นา แล้วทำไมบอกว่ากินร้านข้าง ๆ”
สาลินออกมา “คุณจินนี่ เห็นผู้ชายใส่ชุดหมีผ่านตรงนี้ไปไหมคะ”
“เห็นค่ะ วิ่งหายไปนู่นแล้ว”
“ว๊า ยังคุยไม่จบเรื่องเลย”
“เอ คุณรู้จักคุณชายเล็กด้วยเหรอคะ”
“คุณชายเล็กไหนคะ”
“อ้าว คุณชายเล็ก น้องคุณชายกิตติไงคะ คนที่ใส่ชุดหมีวิ่งไปเมื่อกี้ไง”
“เอ๊ะ....นั่นมันนายพล คนทำงานบริษัทน้ำมันฝรั่งนี่คะ”
“เอ....ยังไงไม่ทราบแล้วค่ะ”
สาลินคิดเอง เออเอง “เข้าใจแล้วล่ะ นายพลกับคุณชายเล็กเป็นเพื่อนกัน ทำงานที่เดียวกัน คงแต่งตัวเหมือนๆ กันน่ะค่ะ แล้วมาหาอะไรกินแถวนี้ พวกเราเลยสับสน”
“อ้อ ค่ะ”
“หล่อไหมคะ คุณชายเล็ก”
“หล่อมากเชียวล่ะค่ะ”
“ขี้เก๊กเหมือนพี่ชายเขาไหม”
“ไม่นะคะ เธอกันเองมากๆ เลย” สาลินอมยิ้ม สองสาวเดินเข้าร้าน
“ผู้หญิงไม่ดีทั้งคู่ เมื่อกี้ก็มาจีบกัน ร้านอั้วซวยกันพอดี” อาซิ้มบ่น

คืนนั้น ห้องคุณชายรอง คุณชายรองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานรูปคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยังตั้งอยู่ เมื่อเห็นรูปก็เหลือความยอกแสยงใจนิดหนึ่ง ไม่ได้เจ็บปวด ขมขื่นจนต้องเก็บหรือคว่ำรูปทิ้ง รวมทั้งก็ไม่ได้นั่งมองทอดอาลัยใดๆ ด้วย มีเสียงเคาะประตู คุณชายรอง ไม่หันไป พอถึงก๊อกที่ 3 คุณชายเล็กก็เปิดเข้ามาเลยตามเคย

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/3 วันที่ 27 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ