อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/4 วันที่ 27 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/4 วันที่ 27 ต.ค. 58

คืนนั้น ห้องคุณชายรอง คุณชายรองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานรูปคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยังตั้งอยู่ เมื่อเห็นรูปก็เหลือความยอกแสยงใจนิดหนึ่ง ไม่ได้เจ็บปวด ขมขื่นจนต้องเก็บหรือคว่ำรูปทิ้ง รวมทั้งก็ไม่ได้นั่งมองทอดอาลัยใดๆ ด้วย มีเสียงเคาะประตู คุณชายรอง ไม่หันไป พอถึงก๊อกที่ 3 คุณชายเล็กก็เปิดเข้ามาเลยตามเคย
คุณชายเล็กพูดตั้งแต่เข้ามา “พี่รอง มีคนอยากเจอแน่ะ”
“ใคร”

“น้องสาวของภรรยาในอนาคตของพี่รอง”
คุณชายรองวางปากกามองดูคุณชายเล็ก คุณชายเล็กยังแต่งชุดหมีมานั่งหมิ่นๆขอบโต๊ะ คุณชายรองถึงขั้นต้องนึกนิดหนึ่ง “น้องสาว...ศรีจิตรา...แล้วนายไปรู้มาจากไหนว่าเขาอยากพบฉัน”


คุณชายเล็กนึกคำพูดไม่อยากผิดศีลข้อมุสาวาท “เอ้อ คือว่าเพื่อนคุณสาคนหนึ่งทำงานที่บริษัทน้ำมัน คุณสามาบ่นกับเขาว่าอยากพบพี่รอง”
คุณชายรองงงไปนิดหน่อย “เขาเลยมาบอกให้นายฟัง”
“ผมก็เลยเป็นเมสเซนเจอร์มาบอกพี่รอง ว่าแต่พี่รองอยากเจอว่าที่น้องสาวภรรยาหรือเปล่า”
“นายอยากเรียกชื่อเขาก็เรียกไป ทำไมต้องใช้คำแทนชื่อบ้าๆด้วย”
“บ้าตรงไหน ก็คุณสาเขาไม่ใช่ น้องสาวว่าที่ภรรยาของพี่รองหรือฮะ”
คุณชายรองมองมีสีหน้าเหมือนอยากลุกขึ้นเตะ “เอาให้แน่ ว่าที่น้องสาวภรรยาหรือน้องสาวว่าที่ภรรยา”
คุณชายเล็กเกาหัว รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเอง กวนบาทา “ก็เหมือนกันแหละ เขาไม่ใช่น้องเมียในอนาคตของพี่รองหรือ”
“ใครจะไปกะเกณฑ์อนาคตได้ ไปได้แล้ว” คุณชายรองทำงานต่อไม่สนใจ คุณชายเล็กออกไป คุณชายรองทำงานไม่หยุด

วันต่อมา ที่ริมทางเท้า สาลิน จิตริณี บราลี ลลิตา แว่นกำลังเดินกลับบ้านมาทางเดียวกันก่อนจะแยกย้าย
จิตริณีเกริ่นกับสาลิน “หมู่นี้ อาร์นี่หายไปเลยนะคะ”
“ใครคะ” สาลินงง จิตริณีทำตาปริบๆ สาลินนึกขึ้นได้ “อ๋อ คุณอัศนีย์ อ้าวแล้วคุณจินนี่เองไม่เจอบ้างหรือคะ”
“ไม่เจออีกเลยตั้งแต่งานวันเกิดยายวิรงรอง”
ลลิตาแทรก “ไม่ใช่แค่อาร์นี่นะคะ คุณชายคิตตี้ก็หายไป”
คราวนี้สาลินงงเป็นไก่ตาแตก “ใครนะคะ”
“คิตตี้ ก็กิตติไง”
จิตริณีเสริม “จำไม่ได้เหรอคะ ที่บอสเรียกคุณชายว่าคิตตี้”
แว่นและสาลินหัวเราะพรืดออกมา
แว่นขำ “ฮ่ะฮ่ะ คุณชายแมวเหมียว”
สาลินถูกใจ “ดีออก คุณชายแมวเหมียว”
บราลีเดา “เป็นข่าวขนาดนั้นคุณชายคิตตี้คงไม่อยากออกมาเดินโชว์หรอก”
จิตริณีออกความเห็น “หรือไม่ก็เฮิร์ท”
รถคันยาวของคุณชายรองพุ่งพรวดมาจอดเอี๊ยด จิตริณี ลลิตา บราลี สาลิน ร้อนวี๊ดพร้อมกัน แว่นร้องเฮ้ย คุณชายรองก้าวลงจากรถหน้าเรียบตรงมาหาสาลิน ทุกคนร้องพร้อมกัน “คุณชายคิตตี้ !”
คุณชายรองนิ่งงง “อะไรนะครับ”
บราลีแก้ “เปล่าค่ะ เราหาเจ้าเหมียวหลงทางอยู่แถวนี้น่ะค่ะ”
แว่นตอบอย่างกวน ๆ “เราเรียกมันว่าเจ้าชายเหมียวเหมียวน่ะ”
คุณชายรองรู้ว่าโดนกัด แต่ไม่แสดงอาการ “สวัสดีครับทุกคน”
“สวัสดีค่ะ” จิตริณี ลลิตา บราลีทักทายกลับ
คุณชายรองถามสาลิน “มีคนบอกว่าเธออยากเจอฉัน”
“ใคร ใครบอกคุณ”
“ขึ้นรถซี ฉันไม่ชอบจอดรถพูดกับใครข้างถนน”
จิตริณี ลลิตา บราลี แว่น ถอยมารวมกัน มองทั้งคู่ตาไม่กระพริบ สาลินหันมา “ไปก่อนนะ”
คุณชายรองมองสามสาวหนึ่งหนุ่มแล้วรู้สึกว่าอาจเสียมารยาทเลยค้อมศีรษะนิดๆ ให้ “ผมขอตัวนะครับ”
จิตริณีกล่าว “เชิญค่ะ คุณชาย”
คุณชายรองเปิดประตูให้สาลินขึ้น จิตริณียิ้มนิดหนึ่ง
ลลิตาเอามือทาบอกหอบนมกระเพื่อม “ว้าย ยิ้มให้ฉัน”
บราลีเกิดอาการไม่รังเกียจไฮโซขึ้นมาทันที “อุ๊ย ไม่ถือชนชั้น”
แว่นครวญ “เมื่อวานนายพลเด็กปั๊ม พอเย็นวันนี้คุณชายแมวเหมียว ผมอยากกลั้นใจตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด”
“อย่าเพิ่งตายนายแว่น ตามไปดูก่อนดีกว่า คราวที่แล้วก็พลาดไปแล้วหนนึง” ลลิตาชวน
บราลีปฎิเสธ “ฉันไม่ตาม มันเรื่องของปัจเจก ไม่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในสังคม”
“ใช่ ผมก็ไม่ตาม มันเป็นความฟอนเฟะของสังคมศักดินาโดยแท้”
จิตริณีถามย้ำ “แท็กซี่มาแล้ว ตามไหมคะ”
บราลี/แว่นรีบ “ตามค่ะ/ ตามครับ”
จิตริณีโบกมือเรียกแท็กซี่ บราลี ลิตา แว่นกรูขึ้นแท็กซี่ทันทีอย่างไม่มีอาการลังเล
คุณชายรองขับรถตรงไป สาลินเอียงหน้าดู เห็นโครงหน้าด้านข้างของคุณชายรอง ผิวขาวแต่ไม่ซีดกลับนวลมลังเมลือง ไรหนวดที่โกนเรียบเขียวจางๆ กรามแข็งแรง ปากดูเป็นสีชมพู ผมดำขลับหวีเรียบ ก็ทำตาปริบๆ คุณชายรองเหลือบมา สาลินรีบเชิด “เลี้ยวเข้ามาในสวนอีกทำไม”
“มันเหมาะที่จะคุยกันแบบส่วนตัว”
“เมื่อกี้คุณบอกว่าใครนะคะที่ไปบอกคุณ”
“น้องชายฉันบอก”
“น้องชายคุณ”
“น้องฉันทำงานที่บริษัทน้ำมัน เขาบอกว่าเพื่อนเขาเป็นเพื่อนเธออีกที” คุณชายรองเชื่อตามนั้น
สาลินทำตาโต “อ๋อ คุณพล”
“ใครกันคุณพลที่เธอว่าน่ะ” คุณชายรองรู้สึกขุ่นใจไร้สาเหตุ
“เพื่อนของฉันเองค่ะ ฉันบ่นกับเขาว่าอยากพบคุณ”
“แล้วทำไมต้องบ่นผ่านคนอื่น เธอไม่รู้หรือว่าฉันอยู่ไหน”
“รู้ แต่จู่ๆจะให้ฉันเดินไปหาคุณที่ตำหนักได้ยังไง”
“ก็เธอทำมาหลายหนแล้วไม่ใช่หรือ”
“นี่คุณอย่ามานอกเรื่อง คุณพลเป็นเพื่อนที่แสนดี มีอะไรฉันก็เล่าให้เขาฟัง”
“อ้อ สนิทชิดชอบกันมากซีนะ”
“มากซี..มีอะไร ฉันพูดกับเขาได้ทุกเรื่องแหละ” สาลินบอกอย่างธรรมดา
คุณชายรองหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล หักพวงมาลัยรถขวับ รถคุณชายรองเลี้ยวเข้าไปในประตูทางเข้าสวนสวยล้อบดถนนดังเอี้ยด สาลินถลาข้ามเบาะมาเบียดคุณชายรอง แทบจะนั่งตัก สาลินร้องวี๊ด มองคุณชายรองโกรธๆแล้วรีบขยับกลับค้อนขวับ คุณชายรองสะใจแต่ทำหน้าเฉย

สระน้ำกว้างใหญ่ มีดอกไม้ร่วงสีสดดารดาษบนสนามเขียว คุณชายรองจอดลงริมทางเดิน แล้วเดินลงมาจากรถมาเปิดประตูรถให้สาลินก้าวลงมา ลมเย็นพัดพร่างพรูมา สาลินและคุณชายรองก้าวเดิน ดอกไม้โปรยลงมารอบตัว อารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด ทั้งคู่ก้าวมาริมน้ำ ณ ตรงนั้นสระน้ำสะท้อนเมฆเบื้องบนที่กำลังเคลื่อนผ่านฟ้าไป

ที่พุ่มไม้หนึ่ง จิตริณี ลลิตา บราลี แว่นโผล่หัวขึ้นมา ทำท่าเป็นพยัคฆ์สาวนักสืบ
ลลิตาเพ้อ “บรรยากาศแสนหวาน”
บราลีจำได้ “คราวก่อนก็ตรงนี้”
จิตริณีเคลิ้ม “โอ โซโรแมนติก”
“ชกเจ้าผิดไหมครับ” สามสาวเขม่นแว่น

สาลินก้าวไปยืนริมน้ำ คุณชายรองตามมายืนเคียงแต่ห่างออกมา
คุณชายรองแหงนดูต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งยื่นมา “คราวก่อนเรามาคุยกันใต้ต้นไม้ต้นนี้”
“คุณจะจำเอาไว้ทำไม”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจำ แต่ว่ามันจำได้เอง เราเคยมาคุยกันตรงนี้แหละ”
“ใครว่า”
“อ้อ หรือว่าเธอความจำดีกว่าฉัน”
“ไม่ใช่ เรามาอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้จริง แต่เราไม่ได้มาคุย เรามาทะเลาะกันต่างหาก”
คุณชายรองมองหน้าสาลิน รู้แล้วว่านิสัยเป็นอย่างนี้ คุณชายรองอ่อนใจ “เอาล่ะ เธออยากพบฉันเรื่องอะไร”
“ฉันเห็นข่าวว่าคุณโกรธกับคุณหญิงอีกแล้ว”
“ใครว่า”
“อ้าว ไม่จริงเหรอ ก็เป็นข่าวโคมลอยน่ะซี”
คุณชายรองแก้แค้น “ไม่ใช่ ข่าวน่ะจริง แต่ว่าฉันกับหญิงก้อยไม่ได้ “โกรธกันอีกแล้ว” เขากับฉันยังไม่เคยคืนดีกันต่างหาก”
“ฉันว่าคุณหญิงคงแค่ประชดคุณแค่นั้นแหละ อีกหน่อยก็คืนดีกันได้” สาลินไม่สนใจ พูดคล้ายปลอบจนคุณชายรองขำ
“นี่ธุระของเธอ คือการมาอวยพรฉันอย่างนั้นหรือ”
“เปล่า!”
“แล้วเธออยากบอกฉันว่ายังไง”
“ฉันอยากบอกคุณว่า ตอนนี้ถึงคุณจะอกหักจากคุณหญิง แต่คุณห้ามหันมาหาพี่สาวฉันเด็ดขาด”
คุณชายรองแกล้งยั่ว “แม้แต่ให้เขาปลอบประโลมใจฉันบ้าง ไม่ได้เชียวหรือ”
“อย่านะ พี่ศรียิ่งสงสารคนง่ายอยู่ด้วย”
คุณชายรองพยายามกลั้นหัวเราะ แต่กลั้นไม่ไหว หัวเราะพรืดออกมา

จิตริณี ลลิตา บราลี ยิ้นหันมาพยักเพยิดกัน แว่นฮึดฮัด
“หัวร่อต่อกระซิก” ลลิตาเหน็บ
“ไหนบอกว่าอกหัก หัวใจเจียนสลาย” บราลีงง
จิตริณียังพูดคำเดิม “โอ โซ โรแมนติก”
บราลีแย้ง “คุณจิตริณีพูดคำอื่นบ้างก็ได้”
จิตริณีเอาใหม่ “โซสวีทแอนด์เซนติเมนทอล”
“ผมอยากชกมัน” สามสาวเบื่อ

ริมสระน้ำ สาลินทำตาปริบๆ “นี่คุณหัวเราะอะไร มีอะไรตลกนักหนา”
“ฉันเข้าใจดี ว่าเธอไม่อยากให้พี่สาวของเธอแต่งงานกับฉัน” คุณชายรองหน้าเฉย พูดเรื่อยๆมีเพียงดวงตาขบขัน “เพราะว่าฉันเป็นคนไม่ดี ขี้โมโห อวดดี เย่อหยิ่ง เห็นแก่ตัว แล้วก็เป็นคนขี้ขลาดพาลพาโลชอบหาเรื่อง”
สาลินสะดุ้งในใจ “อุ๊ย จำได้หมดทุกคำเลย” สาลินเชิดหน้า “ใครว่า แต่เพราะคุณชายรักอยู่กับหญิงก้อยต่างหาก”
“แล้ว...ถ้าฉันจะเลิกกับคุณหญิงก้อยให้เด็ดขาดล่ะ เธอจะว่ายังไง”
“หา อะไรนะ”
“เธอจะยอมให้พี่สาวของเธอแต่งงานกับฉันไหม ถ้าฉันจะเลิกกับคุณหญิง”
สาลินตาเบิกกว้าง เซถอยไปนิดหนึ่ง “ก็มันเรื่องอะไรที่คุณต้องเลิกล่ะ มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นหรอก”
“ใช่ มันคงไม่ทำให้อะไรดีขึ้น”
“แหม....คุณพูดยังกะเลิกจริงๆ”
“ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ”
สาลินขยับก้าวมา จับ ต้นแขนคุณชายรองอย่างลืมตัว คุณชายรองเหลือบมองมือแล้วเงยดูหน้า เห็นสายตาใสแจ๋วพูดปลอบพยายามเปลี่ยนใจสุดความสามารถ “ฉันรู้ว่าคุณกำลังโกรธ กำลังแค้น กำลังอยากประชดใคร แต่ว่ามันไม่มีประโยชน์”
คุณชายรองข่มความขบขันไว้ทำหน้าเฉย “ทำไมจะไม่มีประโยชน์ ก็ฉันจะได้ตามพระทัยเด็จป้าไง”
สาลินเม้มปาก ปล่อยแขนคุณชายรอง เชิดหน้าถอยมา “อ้อ คุณตามพระทัยเสด็จป้า แต่พี่สาวฉันต้องมารับบาปแทนคุณ”
“รับบาปอะไรกัน”
“คุณแต่งงานโดยปราศจากความรัก พี่สาวฉันไม่อกหักตายหรือ”
“อ้าว แล้วฉันไม่อกหักเหมือนกันหรือ”
สาลินรีบคิดเหตุผล “ถึงคุณจะอกหัก แต่พอเสด็จทรงยกสมบัติล้นฟ้าให้คุณ คุณจะไปสำเริงสำราญที่ไหนก็ได้”
คุณชายรองเริ่มโกรธ “อ้าว ถ้าฉันได้สมบัติ พี่สาวเธอก็ต้องได้เหมือนกัน”
“ยังไงผู้หญิงก็เสียเปรียบผู้ชาย คุณจะให้พี่สาวฉันไปหาความสุขนอกบ้านได้ยังไง”
คุณชายรองก้าวมาเผชิญหน้า “นี่เธออคติกับฉันเหลือเกินนะ โกรธกันตั้งแต่วันแรก แล้วยังเกลียดมาจนวันนี้”
“ใครว่าฉันเกลียด”
“ไม่เกลียดแล้วทำไมตั้งแง่กับฉันขนาดนี้ หืมม์” คุณชายรองจับต้นแขนสองข้างสาลินจ้องหน้า สาลินไม่หลบตา

สามพยัคฆ์สาวอ้าปากค้าง
ลลิตาอึ้ง “จับมือถือแขน”
บราลีเสริม “จับไหล่กันด้วยนะ”
จิตริณียังพูดคำเดิม “โซ โรแมนติก”
แว่นชกกับต้นไม้ข้างๆ “ฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิง”
“เอ ยายสาลินจับคุณชายก่อนนะแว่น” ลลิตาแย้ง

สาลินมองดูคุณชายรอง “นี่ปล่อยฉันนะ คุณกำลังถูกเนื้อต้องตัวฉัน”
“แล้วที่เมื่อกี้เธอถูกเนื้อต้องตัวฉันล่ะ”
“นั่นไม่นับ เพราะฉันเป็นผู้หญิง คุณไม่เสียหาย”
“เห็นไหม บางทีเป็นผู้ชายก็เสียเปรียบเหมือนกัน” คุณชายรองปล่อยมือเมินไป
สาลินขยับมาอ่อนลง “ฉันไม่ได้เกลียดคุณ แค่ฉัน....ไม่อยากได้คุณเป็นพี่เขย”
“ฉันจำได้จนขึ้นใจแล้ว”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/4 วันที่ 27 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ