อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/5 วันที่ 28 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/5 วันที่ 28 ต.ค. 58

“เห็นไหม บางทีเป็นผู้ชายก็เสียเปรียบเหมือนกัน” คุณชายรองปล่อยมือเมินไป
สาลินขยับมาอ่อนลง “ฉันไม่ได้เกลียดคุณ แค่ฉัน....ไม่อยากได้คุณเป็นพี่เขย”
“ฉันจำได้จนขึ้นใจแล้ว”
“ฉันขอโทษ ที่ฉันเคยว่าคุณแรงๆ เพราะตอนนั้นฉันคิดว่าคุณเป็น....เป็น”
“พวกเซ็กซ์จัด หรือ พวกชอบโชว์”
“ฉันจะพูดว่า ฉันคิดว่าคุณเป็นเสือผู้หญิงต่างหาก”

คุณชายรองมองหน้าสาลิน ทำตาปริบๆ “งั้นตอนนี้ เธอรู้แล้วว่า ฉันไม่ได้เป็นคนอย่างนั้น” สาลินนิ่งไป “พูดมาซิ ฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นใช่ไหม”
“ค่ะ คุณไม่ใช่คนอย่างนั้น”


“แล้วยังจะเกลียดฉันอีกเหรอ”
“ก็ทุกครั้งที่เจอกัน คุณชอบชวนฉันทะเลาะ”
“ฉันน่ะเหรอชวน”
“เอาล่ะ บางครั้งฉันก็เป็นคนชวนคุณทะเลาะ แต่พอบ่อยๆเข้า มันก็เลยติดเป็นนิสัย ขอย้ำว่าฉันไม่ได้เกลียดคุณ ถึงฉันจะชอบทะเลาะกับคุณก็ตามที”
คุณชายรองฟัง ในใจรื่นรมย์ขึ้นเรื่อยๆ แอบหันไปยิ้ม “เออ เธอนี่พิลึกคนจริงๆ”
สาลินเชิดนิดหนึ่ง “ฉันจะถือว่าเป็นคำชม”
“หิวไหม ฉันเป็นหนี้ข้าวที่บ้านเธอมื้อหนึ่ง จะให้ฉันเลี้ยงตอบแทนไหม”
“ไม่ได้”
คุณชายรองตาขุ่น “ทำไม”
“เพราะคุณเป็นหนี้ข้าวคุณตา คุณยายฉันต่างหาก อีกอย่างนึงนี่ก็เย็นมากแล้ว”
คุณชายรองยิ้มออก “แล้วถ้าฉันจะไปเป็นหนี้ข้าวคุณตา คุณยายเธออีกหนล่ะ เธอคิดว่าท่านจะเต็มใจไหม”
“คุณก็ไปถาม คุณตา คุณยาย ดูเองซี”
คุณชายรองยิ้มน้อยๆ เดินไปเปิดประตูรถผายมือ ค้อมตัว สาลินเดินไปขึ้นรถ คุณชายรองเดินไปขึ้นรถ รถค่อย ๆ เคลื่อนออกไป

สามสาวก้าวออกจากพุ่มพฤกษ์
ลลิตาค้อนไล่หลังรถ “เดี๋ยวโกรธกัน เดี๋ยวดีกัน”
บราลีเอามือทาบอกบอกไม่ถูก “ไปทะเลาะกันต่อที่ไหนก็ไม่รู้”
จิตริณีเคลิบเคลิ้มอยู่ในภวังค์ฝัน “โอ โซ...โรแมนติก”
แว่นชกลมไปมา “ผมอยากอัดมันจริง ๆ”
เสียงห้าวดังมาจากเบื้องหลัง “อัดใครเหรอฮะ ไอ้เกลอ”
แว่นสะดุ้ง หันมามอง สามสาวมองตามสะดุ้งเฮือก เพราะมวยมณีใส่ชุดสีแสบ มวยสูงเหมือนเสาไฟฟ้า
“นาย เอ๊ย คุณมาทำอะไรแถวนี้”
“มาหาลำไพ่ เอ๊ย มาวิ่งออกกำลังค่ะ แต่พอค่ำๆ อาจเล่นซ่อนหาต่อ”
“ละ...เล่นซ่อนหา กับใครครับ”
“ก็นักกีฬาที่มาวิ่งแถวนี้แหละไอ้เกลอเอ๋ย ไม่ใช่แค่ซ่อนหานะ อาจจะเล่นแปะโป้งด้วยก็ได้ ชีๆ แปะๆ ชอบว่ะสหาย” มวยคว้าไหล่แว่นหมับ
แว่นหันไปมองสามสาว “เผ่นครับ” สามสาววิ่งกระเจิง แว่นวิ่งตาม
กลุ่มนักกีฬาวิ่งผ่านมา มวยมณีทัก “ไปไหนล่ะไอ้เกลอ เฮ้ย...เป่า ยิ้ง ฉุบ กันก่อนไหมวะเพื่อน ใครแพ้โดนเป่า”

ที่หน้าออฟฟิศ ในปั๊มน้ำมัน พุดซ้อนพาชบาทิพย์เดินตรวจปั๊มที่ใกล้ปิด เด็กปั๊ม 2 คนไปนุ่งผ้าขาวม้าอาบน้ำ อยู่สุดปั๊มเตรียมกลับ ชบาทิพย์เหล่ตามอง
“จำไว้นะคะลูกขา เกิดเป็นหญิงต้องรักนวลสงวนตัว จะไปตื่นเต้นตาโตกับผู้ชายไม่ได้เป็นอันขาด”
“จ้ะ เอ๊ย ค่ะ”
รถยุโรปคันยาวเลี้ยวมา สองแม่ลูกตาโตลืมคำเก่าท่านเล่าไว้ “วุ้ย คุณชายรถยาว”
“คุณชายรูปหล่อ”
สองแม่ลูกออกวิ่งมาจนถึงหัวจ่ายน้ำมัน เด็กปั๊มคนหนึ่งก้าวมาถูกพุดซ้อนผลักกระเด็นไป “ไปไป๊ ฉันดูแลเอง”
รถคุณชายรองจอดลง คุณชายรองลงมาจากรถ พุดซ้อนกับชบาทิพย์พนมมือไหว้อย่างต่ำ คล้ายทำปัจจุคมนาการ
“พุทธชาติกราบสวัสดีค่ะ คุณชาย”
“เต็มถังใช่ไหมเพคะ”
คุณชายรองงงๆ พยักหน้า ชบาทิพย์ไปเติมน้ำมัน พุดซ้อนมายืนประสานมือค้อมไหล่ต้อนรับขับสู้ “คุณชายเสด็จมาถึงนี่ นับเป็นศรีแก่เมืองนนท์เพคะ” คุณชายรองอึ้ง สาลินลงจากรถ ชบาทิพย์ยิ้มรับสาลิน สาลินเดินมายืนข้างคุณชายรองไหว้ พุดซ้อนๆ รับไหว้แต่รีบใส่ไฟ “อุ๊ยหนูสาจ๋า นายพลเขายังมาหาหนูอีกรึเปล่า น้าไม่ค่อยเห็น หรือคราวนี้ไม่แอบย่องเข้าทางหลังสวนแล้ว เข้าหน้าบ้านเปิดเผยไปเลย”
“รู้จักคุณตาคุณยายแล้วนี่คะ เปิดเผยไปเลยก็ดี”
คุณชายรองมองสาลิน เริ่มขุ่นมัวไร้สาเหตุนิดๆ พุดซ้อนเหลือบดูคุณชายรอง “นายพลนี่ พอล้างหน้าล้างตาแล้ว ก็หล่อเหลือนดาราเหมือนกันนะ ดูละม้ายเหมือนคุณประจวบ ฤกษ์ยาม...”
สาลินสวนขึ้น “หนูเห็นกี่ทีก็มอมเหมือนแมวคราว”
ชบาทิพย์แย้ง “ไม่จริงจ๊ะ พี่สา หนูเห็นสูงหล่อยังกะฝรั่ง”
คุณชายรองหมั่นไส้ “นี่ ขึ้นรถเถอะ” คุณชายรองจ่ายเงิน พุดซ้อนยกมือไหว้ สาลินไปขึ้นรถ
พุดซ้อนพนมมือค้าง พร่ำพูดขอบคุณคล้ายพูดกับพระสงฆ์
ชบาทิพย์มองคุณชายรองแล้วอายบิดชายเสื้อแทบขาด รถคุณชายรองเคลื่อนออกไป “หล่อคนละแบบกับคุณพลนะแม่”
“อุ๊ย...อีนี่ เอ๊ย ลูกขา เอาไปเปรียบกันได้ยังไง เหมือนเอาทองไปลู่กระเบื้อง”
“เป็นพี่เขยพี่สา ดีจังเลย”
“พี่เขยอะไรถึงมารับมาส่งกันบ่อยๆ ฮึ ต้องมีอะไรแน่”
“อะไรยังไงจ๊ะ”
พุดซ้อนแก้ “คะ”
“อะไรยังไงคะ”
“ลูกก็กรองดูซีคะลูกขา เรื่องแบบนี้มันมีบ่อยๆไม่ว่าผู้ดีหรือยาจก”
“เรื่องอะไรวะ” ชบาทิพย์ครุ่นคิดเกาหัว
พุดซ้อนถลึงตา “อุ๊ย อีนี่ อย่าพูดหยาบค่ะลูกขา จะอะไรก็เรื่องพี่เขยน้องเมียน่ะซี” พุดซ้อนลอยหน้าพูด ชบาทิพย์ตกตะลึง
ในรถคุณชายรองหน้าเรียบเฉย “แม่ค้าน้ำมันนี่รู้ด้วยหรือว่าฉันเป็นใคร”
“ไม่มีอะไรในละแวกนี้ที่ยายพุดซ้อนไม่รู้”
“แล้วนายพลอะไรนี่คงมาหาเธอบ่อยซีนะ ขนาดแม่ค้าปั๊มน้ำมันยังรู้”
“ใครว่าล่ะ เขาแค่มาหาฉันตอนเวลามีเวรมาตรวจปั๊ม”
“อ๋อ ทำงานหน้าที่เดียวกับน้องชายฉัน”
“น้องชายคุณชื่ออะไรนะ”
“หม่อมราชวงศ์บดินทราชทรงพล”
“อุ๊ยตาย ชื่อยาวกว่าคุณอีก”
คุณชายรองทำตาคล้ายจะค้อน “สู้ชื่อพลสั้นๆไม่ได้อย่างนั้นซี”
“ฉันฝากขอบใจน้องชายชื่อยาวกว่าของคุณด้วยก็แล้วกัน ที่อุตส่าห์เป็นธุระให้”
“นายคนนี้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน” สาลินยิ้ม คุณชายรองพูดต่อ “คล้ายๆกับเธอนั่นแหละ”
“นี่คุณว่าฉันเป็นจอมแส่ซีนะ” สาลินหุบยิ้ม ตาเขียว
“ฉันไม่ได้ว่า เธอว่าตัวเธอเองต่างหาก” สาลินตาวาว

คุณชายรอง สาลิน คุณตา คุณยาย นั่งอยู่โต๊ะอาหาร จานชามเป็นจานกระเบื้องเนื้อดีที่เก็บไว้ในโอกาสพิเศษ มีกับข้าวราวหกเจ็ดสิ่ง มีอ่างกระเบื้องเคลือบสำหรับล้างมือ ลอยกลีบกุหลาบ ยายพิณมาข้างๆ คุณชายรอง ถือโถข้าวกระเบื้องเคลือบ มองอย่างชื่นชมบารมีคุณชายรอง
คุณยายเอ่ย “แหม ถ้ารู้ก่อนซักนิดก็จะทำอะไรเพิ่มซักสองสามอย่างนะคะ”
“นี่มันตั้งหกอย่างแล้วนะคะ” สาลินแย้ง
คุณตาไม่สนหลานสาว “ทีหลังคุณชายจะมา ก็บอกล่วงหน้าซีครับ”
คุณยายเสริม “ค่ะ จะได้เตรียมอาหารพิเศษให้ แหมวันนี้มีแต่อาหารพื้นๆ”
“แต่นี่ก็ดูน่ากินทั้งนั้น”
คุณตา คุณยายเอาใจกิตติ คุณชายรองยิ้มน้อยๆขอบคุณ
สาลินหมั่นไส้จึงยิ้มเชือดเฉือน “แหม จะพิเศษยังไงก็ของชาวบ้าน ชาวสวน จะไปสู้กับข้าวชาววังได้ยังไงคะ”
“ใครว่า กับข้าวที่วังน่ะทำอะไรก็ติดจะออกหวาน ฉันก็เลยไม่ค่อยชอบเท่าไร”
“จริงด้วย เดือนก่อนคุณป้าหนูส่งกุ้งเชื่อมกับไข่แมงดาเชื่อมมาให้ กินแล้วพิก๊ล” คุณตาบ่น
สาลินไม่เห็นด้วย “แหม อร่อยออกค่ะ”
คุณชายรองได้ที “นั่นซี แปลว่า “เรื่องกินนี่” เธอเป็น “ชาววัง” มากกว่าฉัน” สาลินเชิดใส่
คุณยายอธิบาย “ที่นี่เราไม่ทำออกหวานหรอกค่ะ รสชาติเรากลาง ๆ”
“ผมถึงติดใจไงครับ” ทั้งหมดหัวเราะยกเว้นสาลิน
“เป็นพระกรุณาหม่อมฉันเหลือเกินเพคะ งั้นขอรับประทานเหวยเลยนะเพคะ” ยายพิณยกโถตักข้าวแจกรอบวง เริ่มจากคุณชายรองก่อน ยายพิณตักให้ 2 ทัพพีพูน
สาลินมองดู แล้วเริ่มสงครามรอบสอง “ตายแล้ว ยายพิณ”
“ขา อะไรคะคุณสา”
“ตักข้าวอะไรล้นพ้นจานอย่างนั้น คุณชายท่านเป็นผู้ดี กระเพาะท่านเล็ก รับประทานไม่หมดหรอก”
ยายพิณตกใจ ละล้าละลังหน้าเสีย คุณชายรองแอบตาเขียวใส่สาลิน “แล้วจะทำยังไงล่ะ เพคะ”
คุณชายรองยิ้มน้อยๆกับยายพิณ “เอาเถอะ ข้าวแค่นี้ กระเพาะฉันคงไม่ถึงกับแตกหรอก” คุณชายรองมองสาลินอย่างฝากไว้ก่อน
“อู๊ย เป็นพระคุณล้นเกล้าเพคะ แล้วคุณสาแค่ไหนดี”
“เท่าเดิมแหละ”
ยายพิณตกใจ “ห๊า”
สาลินหันมองอึ้ง ทุกคนขำ
คุณยายตัดบท “เอ้า ยายพิณตักข้าวเถอะ น้ำลายกระเด็นเต็มโถแล้ว”
ยายพิณตักให้คุณตาต่อ สาลินยิ่งโมโห

ชานเรือนบ้านสวน อาหารถูกเลื่อนลง ของหวานและผลไม้ที่ปอกฟานมาเรียบร้อยถูกนำมาแทน ตาผล เจ้าแกะ ขนสำรับลงไป ยายพิณส่งถ้วยขนมให้กิตติ ทำมือหัตถบาศเหมือนประเคนพระ คุณชายรองเหนื่อยใจ
“บัวลอยเผือก เพคะ” ยายพิณวางถ้วยให้ คุณตา คุณยาย เว้นสาลิน
คุณตาสงสัย “อ้าว ยายสาไม่กินหรือลูก”
“หนูไม่ไหวแล้วค่ะ เมื่อกี้ก็กินข้าวเกือบไม่หมด หนูกลัวต้องแบกไปทิ้งน้ำ”
คุณชายรองอยากรู้ “หมายความว่าอะไรฮะ”
“อ๋อ...คนโบราณอบรมเด็กน่ะคะ ถ้าเด็กกินข้าวเหลือ ก็จะโดนทำโทษให้แบกข้าวที่เหลือทีละเม็ดไปทิ้งน้ำจนกว่าจะหมด”
“ต้องทำท่าแบกกันหลายเที่ยวเลยนะครับ”
สาลินยิ้ม “พอทิ้งน้ำ ก็ทำเสียงดังตูมด้วยนะคะ”
คุณชายรองยิ้มมองดูความรักความผูกพัน การเลี้ยงดู ของตา ยาย ต่อสาลิน ในใจซึมซับเข้าไว้ สาลินมองมาเห็นสายตาก็หุบยิ้ม คุณชายรองวางหลุมดัก “เธอไม่กินขนมหน่อยหรือ”
“ไม่ล่ะค่ะ ไม่ไหวแล้ว”
“งั้นก็แปลว่าเธอเป็นผู้ดี กระเพาะเล็กกว่าฉัน”
สาลินตาเขียวรู้ว่าหลงกลคุณชายรอง คุณตา คุณยายไม่รู้ว่ามีสงครามเกิดขึ้น
“ไม่ใช่แล้วล่ะครับ คุณชาย แม่คนนี้บทจะกินขึ้นมาละก็ ส้มสุกลูกไม้หมดเป็นเข่งๆ”
“เป็นชูชกหญิงเชียวล่ะคะ วันนั้นนะคะทุเรียน”
สาลินเบรก “คุณตา คุณยาย เอามาเล่าทำไมคะ”
คุณชายรองทำหน้าเฉยชา ดวงตาระยิบระยับกลั้นหัวเราะและสะใจ สาลินอ่านออก ตาเขียว
คุณตา คุณยายสบตากัน เริ่มรู้สึกอะไรยังไง คุณยายจึงถาม “อ้อ หนูศรีเป็นยังไงบ้างคะ”
“ก็สบายดีครับ”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าพี่ศรีสบายดี”
“ก็น้องชายฉัน เขาหมั่นไปดูแลถามทุกข์สุขอยู่บ่อยๆ”
“คนที่ทำงานบริษัทน้ำมัน ที่ชื่อยาวไม่แพ้คุณน่ะหรือ”
“ใช่ ไม่สั้นเหมือนชื่อ “พล” หรอก”
อะไรบางอย่างทำให้คุณชายรองพูดถึงชื่อนั้นอย่างหมั่นไส้อีก สาลินแปลกใจ แต่คุณตา คุณยายแปลกใจกว่ามองดู
ทั้งคุณชายรองและสาลิน
คุณยายนิ่งนิดหนึ่งแล้วคุยต่อ “ดิฉันกับคุณตา ไม่เห็นแม่ศรีมาซักสองปีแล้วเห็นจะได้”
คุณชายรองอึ้งไปนิด “หรือครับ” คุณชายรองถามสาลิน “ความจริงเด็จป้าขอให้เธอช่วยพาศรีจิตราไปไหนต่อไหนไม่ใช่หรือ”
“ก็นัดกันไว้ว่า วันอาทิตย์หน้าจะไปดูผ้ากันค่ะ”
“งั้นอาทิตย์ไหน ซักอาทิตย์นึง เธอก็พาพี่สาวมาที่นี่บ้าง”
สาลินตาโตมองดูคุณชายรอง ตำแหน่งที่คุณชายรองนั่งตรงกับโป๊ะไฟ เหมือนมีรังสีเทพแห่งความเมตตาแผ่เรืองรองจากหัว สาลินยิ้มออก หันไปมองคุณตา คุณยาย “ดีไหมคะ คุณตา คุณยาย”
คุณตา คุณยายดีใจพยักเพยิด สาลินหันมายิ้มหวานให้คุณชายรอง คุณชายรองทำหน้าพิกล

ห้องนอนสาลิน สาลินอาบน้ำแล้วหน้าตาสดใสเตรียมตัวนอน แล้วเปิดอับกระเบื้องเคลือบ หยิบแป้งเม็ดหน้ากระจกมาบี้ให้ละเอียด ประตามคอ แขน และหน้าลายพร้อยคล้ายตุ๊กแกหันมา เห็นคุณยายยืนลายพร้อยอยู่ใกล้ๆ สาลินทำตาปริบๆ “มีอะไรหรือคะ”
“วันนี้หนูไปหาพี่เขาอีกหรือ คุณชายถึงได้มาส่ง”
“เปล่าค่ะ เขาไปเจอหนูแถวห้องสมุด หนูกับเขามีธุระคุยกันนิดหน่อย”
คุณยายนั่งลงบนที่นอน “คุยกันเรื่องอะไร”
“เรื่องที่เขาจะแต่งกับพี่ศรีน่ะคะ”
คุณยายครุ่นคิด “แล้วนี่พี่ศรีเขารู้หรือเปล่า เรื่องที่คุณชายมาสนิทสนมกลมเกลียวกับหนู”
สาลินตาเบิกโพลง “ใครบอกคะว่าเขามาสนิทสนมกลมเกลียว วันนี้น่ะเป็นครั้งแรกเชียวนะคะที่เขาพูดดีๆ กับหนู....และหนู...ไม่จิกกัดเขา”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 12/5 วันที่ 28 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ