อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 13/2 วันที่ 28 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 13/2 วันที่ 28 ต.ค. 58

“ยังเลยฮะ วันนี้วันอาทิตย์กะจะตื่นซักเที่ยง แต่นมย้อยมาเรียกตอนเก้าโมงว่าโปรดให้มาเฝ้า เลยไม่ได้กินอะไรเลย โอ้โฮ” คุณชายเล็กกวาดตาดู เห็นอาหารเช้าแบบอเมริกันเบรกฟาสท์ชนิดเต็มเปี่ยม มากมายหลากหลายจนผิดปกติ แต่คุณชายเล็กมัวตะกละจนไม่สังเกตเห็นจานที่วางเผื่อไว้อีก 1 ที่
“งั้นเชิญซีคะ” ศรีจิตราเลื่อนจานให้ แล้วรินกาแฟดำ เติมน้ำตาล 2 ก้อน
คุณชายเล็กมอง งงๆ “คุณศรี รู้ได้ยังไงฮะ ว่าผมกินกาแฟแบบนี้”
ศรีจิตราอึ้งไปนิดหนึ่งแล้วยิ้มอ่อนๆ “เผอิญดิฉันเดาถูกน่ะคะ”

คุณชายเล็กเชื่อ เริ่มตักไส้กรอก ไข่ดาว เบคอนมา มาลา วรรณาสบตากัน ถือกรรไกรตัดดอกไม้ค้าง
วรรณาบ่น “ดีนะ ที่ไม่ตอบไปว่าสืบมาจากคุณนม คุณศรีนี่ โกหกไม่เก่งเลย ไม่เหมือนเราสองคน”


คุณชายเล็กนั่งกินหมับๆ ศรีจิตรามองอย่างเอ็นดู

ห้องทรงงาน สาลินกราบลงอย่างงดงาม เสด็จประทับบนตั่ง มองอย่างพอพระทัย สาลินเงยหน้าขึ้น คุณสอางค์ขยับมาลูบหลัง ลูบไหล่ รักใคร่ใยดี
“มาเร็วเหมือนกันนะ”
“ออกจากนนท์ตั้งแต่รุ่งเพคะ แล้วต้องไปแวะให้คุณป้าสร้อยอบรมที่บ้านราชดำริก่อนเพคะ”
เสด็จสบตาคุณสอางค์ “ออกจากบ้านสวนแต่เช้ามืดอย่างนี้ คงยังไม่ได้กินอาหารเช้าซีนะ”
“เพคะ” นางข้าหลวง 2-3 นางที่กำลังทำงานดอกไม้คิกคักกัน สาลินเหลือบดู

เทอเรซข้างตำหนักใหญ่ คุณชายเล็กกินอาหารเช้าไปไม่น้อย ศรีจิตราจิ้มๆ เขี่ยๆ เพราะรอเวลา
“อ้อ ผมลืมเล่าไป 2-3 วันก่อน พี่รองเผอิญไปเจอคุณสา”
“ยายสาน่ะหรือคะ”
“ฮะ” ศรีจิตราครึ่งหนึ่งมีพิรุธ อีกครึ่งก็แปลกใจมาก มาลา วรรณางง “พี่รองเลยพาไปส่งถึงบ้านสวน”
ศรีจิตรากังวลเพราะรู้ฤทธิ์สาลินดี “ตายจริง ไม่รู้ว่ายายสาไปก่อเรื่องอะไรกับคุณชายรองหรือเปล่า”
“คงไม่ล่ะฮะ เพราะพี่รองเห็นอารมณ์ดีกลับมา แถมยังร้องเพลงหงุงหงิงๆด้วยนะฮะ”
ศรีจิตรารับรู้ในใจ “อ้อ คืนนั้นเอง ที่แม่จรวยเอามาแปลงสาร”
“น้องสาวคุณศรี อาจมีสาลิกาลิ้นทองนะฮะ”
คุณชายรองส่องกล้องเห็น คุณชายเล็กกำลังกินอาหารเช้ากับศรีจิตรา คุยกันกระหนุงกระหนิง คุณชายรองลดกล้อง สงสัยบางอย่าง ทำไมคุณชายเล็กต้องกินอาหารเช้าที่ตำหนักใหญ่ ทำไมสาลินต้องมาเฝ้าเสด็จวันนี้ ฯลฯ
นายยอดและเจียมเอาถาดเครื่องดื่มและของว่างมาวางที่ศาลา นายยอดเดินมาหลังคุณชายรอง “วันนี้ดูนกอะไรครับ คุณชาย”
คุณชายรองสะดุ้ง “นกกระจอกข่าวไง นกพวกนี้ชอบสอดรู้สอดเห็น”
“งั้นไม่ยุ่งแล้วครับ” นายยอดรีบกลับไปศาลาต่อ ช่วยเจียมจัดของ คุณชายรองส่องดูต่อ

เทอเรซข้างตำหนักใหญ่ คุณชายเล็กกินไปได้ครึ่งท้อง แล้วรู้สึกว่ากินเยอะไปต้องมีมารยาทเลยหยุด “ผมเคยบอกจะหานิทานมาให้คุณศรีอ่าน”
“รบกวนคุณชายเปล่าๆ”
“โธ่ ไม่รบกวนหรอกครับ เพราะคุณศรีต้องตอบแทนผม” คุณชายเล็กหูตาพราว พูดจาลดเลี้ยวตามวิสัย
ศรีจิตราชะงักเย็นชานิดๆ “ตอบแทนยังไงคะ”
“คุณศรีต้องเล่าให้ผมฟังไงฮะ ผมชอบฟังนิทานแต่ไม่ชอบอ่านเอง”
“ดิฉันคงเล่าไม่เก่งเหมือนคุณนม”
“แต่คงน่าฟังกว่าหลายเท่าจริงๆ นะฮะ”
“คงไม่หรอกค่ะ นี่ถ้าคุณนมมาได้ยินเข้าคงเสียใจแย่” ศรีจิตราหน้าเรียบ ดวงตามีแววตำหนินิดๆ
คุณชายเล็กบ่นในใจ “ ว้า พูดแค่นี้ มองเหมือนเราเป็นโจรขโมยนาฬิกาวันนั้นเลย”
ศรีจิตราพึมพำในใจ “แหม แค่ปรามแค่นี้ ก็หน้าเสียซะแล้ว”
“เอ้อ งั้นผมขอตัวก่อนก็แล้วกัน” คุณชายเล็กลุกขึ้น
ศรีจิตราตกใจ มาลา วรรณาร้องว้ายเบาๆ มีอาการหอบดอกไม้ละล้าละลัง ศรีจิตราลืมตัวกลัวแผนล้ม คว้ามือคุณชายเล็กไว้ คุณชายเล็กอึ้งก้มลงมองดูมือศรีจิตรา
ศรีจิตราเริ่งลังเลหน้าแดงนิดๆ “อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ ช่วยรับประทานเป็นเพื่อนดิฉันก่อน”
มาลา วรรณาก็มองดู ศรีจิตราคว้ามือคุณชายเล็ก มองหน้ากัน คุณชายเล็กนั่งลงใหม่ ศรีจิตราค่อยๆ ปล่อยมือ หน้าแดงแล้วพยายามทำเฉยๆ
“ไม่ต้องขอร้องหรอกฮะ ความจริงผมเพิ่งกินไปครึ่งท้องเอง” ศรีจิตรายิ้มนิดๆ
วรรณาพึมพำ “ว้าย มันผิดฝาผิดตัวยังไงไม่รู้ คุณสอางค์มัวแต่ทำอะไรอยู่นะ” สองสาวเข้าตึกไป
คุณชายเล็กกินหมับ ๆ ต่อเนื่อง ปลื้มที่ศรีจิตราจับมือเมื่อกี้
ศรีจริตรากินช้าๆ มองดูคุณชายเล็ก “กินเหมือนยายสาไม่มีผิด อาจเป็นเนื้อคู่กันจริงก็ได้” ศรีจิตรานึกไปเท่านั้นในใจก็เกิดรู้สึกประหลาด คล้ายละอายที่มาช่วยเป็นแม่สื่อแม่ชัก แต่อีกใจกลับเป็นความเสียดาย
คุณชายเล็กมองดู ศรีจิตราสบตา ทางด้านหลังลมพัดผ้าสะบัดหวิวไหว ศรีจิตราดูงดงามกว่าปกติ คุณชายเล็กอึ้ง
“อุ๊ย คุณชาย มากินข้าวกับแม่ศรีอยู่นี่เอง”
คุณชายเล็กลุกขึ้นต้อนรับ เลื่อนเก้าอี้ให้คุณสอางค์ ในใจเสียดาย ศรีจิตราระบายลมหายใจ “กินอะไรด้วยกันซีครับ” คุณชายเล็กเห็นตรงหน้าคุณสอางค์มีจานวางอยู่พร้อมถ้วยชา
“แหม รับประทานไม่ลงหรอกค่ะ มันอิ่มอกอิ่มใจ”
“อิ่มอะไรกันครับ”
“อิ่มใจไงคะ คุณชายก็อยู่นี่ หลานสาวทั้งสองคนมากันพร้อมหน้า”
คุณชายเล็กกัดขนมปังค้าง มองดูตรงที่ว่างอีก 1 ที่ จานเปล่าและถ้วยกาแฟแก้วน้ำวางอยู่ คุณชายเล็กตาเบิกกว้าง มีเสียงคิกคัก มาลา วรรณาดังมา คุณชายเล็กมองด้วยหางตา มาลา วรรณาเดินนำสาลินมาจากตัวตำหนัก ระยะห่างเพียง 15 เมตร
“วุ้ย นั่นไงมาแล้ว” คุณสอางค์ยิ้มแก้มปริ ศรีจิตรายิ้มในใจยังหวิวไหว “คราวนี้แหละ จะได้เจอตัวซะที” คุณสอางค์ย้ำ
“เจอไม่ได้ครับ” คุณสอางค์ร้องหา คุณชายเล็กลุกขึ้นทำขาหนีบแน่น สาลินเดินใกล้เข้ามา “ถ้าเจอต้องเกิดเรื่องแน่ครับ”
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องขายหน้าครับ ที่กินเข้าไปมันหลายขนาน แถมยังมีกาแฟไปกระทุ้ง นั่นไง มาแล้ว อุ๊บ” คุณชายเล็กใช้มุขเก่า ทำท่าหนีบขา ตัวก้มคล้ายว่าถ้ายืนตรงจะมีของที่ถูกระทุ้งเดินทางออกมา
“ว้าย”
“ด่านหน้าจะแตกแล้วครับ”
“ก็รีบไปซีค่ะ!” คุณสอางค์ร้องเกือบตะคอก ไม่รู้ว่ากลัวต้องทำความสะอาดเทอเรซหรือเสียดายที่ผิดแผน
“ไปล่ะฮะ คุณศรี” คุณชายเล็กวิ่งปรูดไปยังสวน

สวนตำหนักใหญ่ คุณชายเล็กวิ่งตื๋อออกมา สาลินออกมาจากตึกพร้อมมาลา วรรณา สาลินมองตามคุณชายเล็กเห็นแต่หลังไวๆ คุณชายรองลดกล้องเป็นงง เห็นยอด เจียม ยังจัดอาหารอยู่ “มันเรื่องอะไรกัน”

เทอเรซข้างตำหนักใหญ่ ศรีจิตรามองตามมีอาการสงสัย คุณสอางค์หน้าบึ้ง สาลินมองไป เห็นคุณชายเล็กวิ่งปรูดไป มาลา วรรณาอ้าปากค้าง ผิดหวังกว่าคุณสอางค์ 1 เท่า ทั้ง 3 ขึ้นบนศาลา “อ้าว ไปไหนแล้วคะ”
คุณสอางค์เกือบตวาด “แม่ศรี เธอเอาอะไรให้คุณชายกิน ทำไมถึงกินปุ๊บออกปั๊บ”
“ก็กินเหมือนกับที่หนูกินนี่คะ”
“พี่ศรี กินอะไรอยู่คะ น่ากินจัง”
“ไม่ต้องมาเลียบเคียงถามหรอก นั่งเลย พี่เตรียมจานให้แล้ว”
สาลินนั่งลง มองดูจานคุณชายเล็ก “แล้วเมื่อกี้ใครวิ่งปรู๊ดไปคะ”
คุณสอางค์ตอบ “ก็คุณชายเล็กน่ะซี เกิดมีธุระหนัก เอ๊ย ธุระด่วน เลยไม่ได้เจอกัน”
สาลินเริ่มแน่ใจว่าอาจมีรายการ “นัดบอด” มองหน้าศรีจิตรา ศรีจิตราทำเป็นตักอาหารให้
สาลินโล่งอก “ดีแล้วค่ะ”
คุณสอางค์งง “ดียังไงจ๊ะ”
“ดีตรงหนูได้กินได้ เต็มคราบไงคะ” สาลินเริ่มกินหมับๆ คุณสอางค์ค้อนแล้วทำหน้ายุ่งเมื่อเห็นสาลินกิน ศรีจิตราอมยิ้ม เอ็นดูน้อง
มาลา วรรณาคิกคัก
มาลาเปรย “กินก็เหมือนกันเลยนะคะ”
วรรณาเห็นพ้อง “หรือว่าเป็นคู่สร้างคู่สม”
คุณสอางค์แขวะ “คู่กินนะซียะ ยายสากินช้าๆ ลูก ว้ายตายแล้ว”
สาลินบรรจุไข่ดาวทั้งลูกเข้าปาก เป็นการประชด มองศรีจิตราอย่างเอาเรื่อง ศรีจิตราเมิน

คุณชายรองยืนส่องกล้องอยู่ต่อเนื่อง “กินเข้าไปได้ยังไงน่ะ”
คุณชายเล็กเดินมายืนข้างๆ นายยอดและเจียมยังอยู่ที่ศาลามองตาม “พี่รอง !” คุณชายรองสะดุ้งสุดตัว ลดกล้องลงหันขวับมา “พี่รอง ส่องนกหรือส่องสาว ไหน ให้ผมดูบ้าง”
คุณชายรองมีพิรุธแล้วทำปรกติด้วยเทคนิคของนักการทูต
คุณชายเล็กดึงกล้องไปจากมือส่องไปยังเทอเรซ ในกล้อง เห็นสาลิน ศรีจิตรายังกินข้าวเช้ากัน ศรีจิตรากินช้าๆ สาลินพูดไปกินไป คุณสอางค์คอยตีไม่ให้พูด “แน่ะ ดูสาวจริงๆ ด้วย” นายยอดและเจียมอมยิ้มให้กัน
“นายวิ่งออกมาทำไม ทำไมไม่อยู่ทำความรู้จักกับแม่สาลิน”
คุณชายเล็กลดกล้องหันมา ทำหน้ายุ่งยากใจ “ไม่เอาครับ ผมไม่อยากถูกจับคู่ เสด็จทรงวางแผนให้ผม “นัดบอด” คุณสาน่ะครับ”
“นายคงกลัวจะเสียคุณธรรมน้ำมิตรกับเพื่อนนายมากกว่าล่ะมั้ง”
“หา เพื่อนผม ?”
“ก็เพื่อนนายที่จีบแม่สาลินไง”
“อ๋อ เจ้าพลรูปหล่อน่ะหรือครับ”
คุณชายรองชะงักรู้สึกหมั่นไส้ “นายพล” ขึ้นมาตงิดๆ “นายพลนี่มันหล่อมากหรือ”
“พอๆ กับผม นั่นแหละครับ
“งั้นก็ไม่เท่าไร” คุณชายเล็กค้อน “นายไม่น่าขัดพระทัยเสด็จ ไปเจอตัวไหมล่ะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนให้” คุณชายรองพูดเรื่อยๆ แต่ในใจมีฮิดเด้น อเจนด้า
คุณชายเล็กเอานิ้วใส่ปากกัด “ไม่ล่ะฮะ ผมเขิน”
“อย่างนายนี่นะ เขิน ฉันเห็นนายผ่านมาเจ็ดชาติสิบสองภาษา จะมาเขินอะไรตอนนี้”
“พี่รองว่าผมหน้าด้านเหรอ”
“อย่าให้ฉันตอบเลย”
คุณชายเล็กยกกล้องส่องใหม่ เห็นศรีจิตราป้อนขนมส่งถึงปากสาลิน แล้วซูมไปที่ศรีจิตราที่พูดคุยสดใสกว่าปรกติหลายเท่า คุณชายเล็กอมยิ้ม ลดกล้องลงส่งให้คุณชายรอง “ผมไปล่ะฮะ ถ้าใครถาม บอกผมท้องเดินไม่หยุด แอดมิทไปแล้ว” คุณชายเล็กเดินไป
คุณชายรองรอนิดหนึ่งก็ยกกล้องส่องดูใหม่ นายยอดกับเจียมซุบซิบ
“คุณชายรองแอบดูคุณศรีอยู่แน่ๆ เลย ยังกะอิเหนาแอบดูบุษบา”
“แล้วคุณหญิงจินตหรา ตกกระป๋องไปแล้วซีนะ พี่ยอด”
“เดี๋ยวลองไปถามดูอีกที”
คุณชายรองส่องกล้องดู เห็นสาลิน ที่กำลังแสดงปาฏิหาริย์ใส่ขนมกระทงใหญ่เข้าปากในคำเดียว คุณชายรองหลับตาปี๋ นายยอดเข้ามาข้างหลังอีกหน มองตามไปที่ตำหนักใหญ่ เห็นทั้งศรีจิตราและสาลิน
“คุณรองครับ ตกลงดูนกอะไรกันแน่ครับ”
คุณชายรองหันมามองนายยอดอย่างรำคาญ “ดูนกกินปลาน่ะ ปากมันกว้างเท่ากระโถน กลับไปได้แล้ว”
นายยอดกลับมาหาเจียม “ตกลง แอบดูทั้งคุณศรีจิตรา ทั้งคุณสาลิน”
“เอ๊ะ แอบดูทั้งพี่ทั้งน้องแบบนี้ ก็ไม่ใช่อิเหนาแล้วซี ต้องเป็นพระลอมากกว่า“
“เออ จริง พระเพื่อนพระแพงน่ะเหรอ”

คุณชายรองเดินมาช้าๆ สาลินนั่งหันหลังอยู่คนเดียว อาหารเช้าถูกเก็บไปหมด เหลือแต่จานของว่างและชุดน้ำชา ละอองน้ำพุกระทบแดดเป็นรุ้งโค้งทำให้สาลินดูงดงามเหมือนภาพวาด คุณชายรองก้าวขึ้นบนเทอเรซข้างตำหนักใหญ่ ช้าๆ ตามองดู จากด้านหลังสาลินนั่งอยู่เหมือนเหม่อใจลอย ไม่รู้ตัว คุณชายรองก้าวไปใกล้แล้วกระแอม สาลินยังคงไม่หันมา คุณชายรองกระแอมดังขึ้น สาลินยังไม่หันมา คุณชายรองสงสัยเดินอ้อมมาดู ชะงักคล้ายตะลึงในความงาม แต่เปล่า สิ่งที่เห็นคือสาลินนั่งหลับ ในมือยังถือกล้วยที่ปอกเปลือกห้อยอยู่ สารรูปดูคล้ายนางชะนีที่นั่งพักเอาแรงบนยอดไม้ คุณชายรองทำหน้าพิกล นั่งลงตรงข้ามมองดูภาพตรงหน้า โคลงหัวอย่างอ่อนใจ
ลมแรงพัดมา ดอกไม้ปลิวพร่างพรูมาถึงเทอเรซ ผ้าปักบางก็ไหวสะบัดบรรยากาศรัญจวนใจ ทันใดลมก็เป่าผมสาลินเข้าปากเข้าจมูก สาลินจามพรวด คุณชายรองแทบผงะ
สาลินลืมตาขึ้นแล้วเบิกตากว้างเหมือนเห็นผี “คุณ!”
คุณชายรองสงบนิ่ง “ไง”
“คุณมาทำอะไรตรงนี้ คุณมาตั้งแต่เมื่อไร แล้วมารบกวนความสงบของฉันทำไม”
“ฉันจะมาเฝ้าเด็จป้า แล้วก็ไม่รู้ว่าความสงบของเธอ คือเธอนั่งหลับอยู่”
สาลินตะแบงด้วยเหตุผลเดิม “ใครบอกว่าฉันนั่งหลับ ฉัน ฉันแค่หลับตาเฉย“ คุณชายรองมองอย่างรู้ทัน สาลินเม้มปาก “แล้วมันก็มีเคลิ้มไปบ้าง...” คุณชายรองมอง “ก็ลมมันเย็น” สาลินแก้ตัว คล้ายโฆษณายารักษาริดสีดวงตราปลามังกร
“ไม่ใช่หรอก แต่เพราะเธอกินไปไม่รู้กี่ขนาน แล้วพอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อนต่างหากนั่นไง กล้วยในมือเธอยังคาอยู่เลย” สาลินอับอายขายหน้า แต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ กล้วยอยู่ในมือเลยคว้ามากินต่อ คุณชายรองมองตาปริบๆ “นี่คนอื่นไปไหนหมด”
“พี่ศรี พี่มาลา พี่วรรณาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไงคะ”
“จะไปช็อปปิ้งที่ไหนล่ะ”
“ไปดูผ้าที่พาหุรัดกัน แล้วก็จะไปกินข้าวแถวๆ ละแวกนั้นด้วย”
“เธอยังจะกินลงอีกหรือ”
“ที่ฉันกินเยอะไม่ใช่อะไรหรอก เพราะคุณป้าใหญ่บังคับให้ฉันกินรอ ให้น้องชายชื่อยาวกว่าของคุณกลับมากินข้าวด้วยได้ เห็นวิ่งปรูดหายไปไหนก็ไม่รู้”
“อ้อ”
“ฉันแค่จะมารับพี่สาวไปซื้อของ ไม่ยักรู้ว่าทุกคนจะจัดไบลด์ เดท ให้ฉัน นี่คุณมาก็ดีแล้ว”
“ทำไม”
สาลินหยิบกระเป๋าถือมา มีอาการเชิดนิดหน่อย แล้วเปิดกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ซักรีดลงแป้งเรียบร้อยส่งให้ “ฉันเอาผ้านี่มาคืนคุณ”
“ผ้าเช็ดหน้าฉัน ไปอยู่กับเธอได้ยังไง อ๋อ ไข่นกกระทา” คุณชายรองนึกออก สาลินเชิดใส่ คุณชายรองรับผ้าไป “หวังว่าเจอกันคราวหน้า คงไม่มีชิ้นส่วนอะไรของฉันไปตกค้างอยู่กับเธออีกนะ” สาลินทำหน้าบึ้งแล้วปอกกล้วยใบที่สอง กินอย่างนวยนาด คุณชายรองอึ้ง เหน็บในใจ “ใครได้ไปเป็นลูกเป็นเมีย สงสัยต้องทำสวนกล้วยไว้รอ”

ที่ระเบียงชั้นบนตำหนักใหญ่อันสามารถมองลงมาเบื้องล่างเห็นเทอเรซข้าง เสด็จทรงยืนอยู่ทอดพระเนตรลงมาข้างล่างอย่างพิศวง คุณชายรองถือผ้าเช็ดหน้ายังคุยกับสาลินอยู่ มีความสนิทสนมอ่อนโยนบางอย่าง สาลินเองก็คุยตอบ ยิ้มแย้มบ้าง จิกกัดตอบบ้าง เสด็จเอนองค์พิงกำแพง ทรงแหงนมองเบื้องบน ท้องฟ้าเบื้องบนมีเมฆมหึมาเคลื่อนผ่าน แปรรูปไปช้าๆ เหมือนมีพลังอำนาจเหนือทุกชีวิตที่อยู่ภายใต้

ร้านขายผ้าแขกพาหุรัด แขกชายให้ดูผ้า ทำมือทำไม้ ยักคอไปมา ศรีจิตรา มาลา วรรณาสนใจเนื้อผ้า สาลินยืนอยู่เบื้องหลัง ทำท่าเลียนแบบยักคอไปมา ศรีจิตราเบือนหน้าหนีแอบหัวเราะ มาลา วรรณาเบือนหน้าไปอีกทาง แขกหันมา สาลินทำหน้าเฉย สี่สาวหอบถุงของพะรุงพะรัง เดินดูของตามร้านค้า พูดคุยสนุกสนาน ศรีจิตราดูสดชื่นกว่าที่เคย
ร้านไอศครีมเจ้าเก่าแก่ โต๊ะเก้าอี้เป็นไม้กลึง ดูบอบบางงดงาม สาลิน ศรีจิตรานั่งอยู่ที่โต๊ะ มาลา รรณามองดูรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ ที่เก้าอี้ 2 ตัวมีถุงกระดาษราว 7-8 ใบ แถมด้วยกล่องรองเท้า 3-4 กล่อง แขกอื่นๆในร้านดูเป็นคนชั้นกลาง หลายสาขาอาชีพ มีทุกเพศทุกวัย นั่งกันแน่นร้าน บริกรมารอรับคำสั่งโดยไม่ต้องจด
ศรีจิตราสั่ง “เอาไอศกรีมน้อยหน่าค่ะ”
มาลาสั่งตาม “พี่สองคนเอาเหมือนคุณศรีค่ะ”
“สาเอาไอติมไข่แข็ง” มาลา วรรณาร้องกรี๊ดเบาๆ บริกรสะดุ้งเฮือก สาลินโบกมือให้ไป
วรรณาอุทาน “ว้าย คุณสา กินอะไรคะ”
“อร่อยนะคะ ไข่แดงก็ฮ้อมหอม ทำยังไงไม่รู้ ไม่มีคาวเลย เดี๋ยวสาจะให้ชิม”
มาลาออกอาการอี๋ “ว้าย ไม่เอาคะ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 13/2 วันที่ 28 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ