อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/2 วันที่ 29 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/2 วันที่ 29 ต.ค. 58

“มิน่า หมู่นี้เห็นคุณชายเล็กมาสังสรรค์กับคุณศรีทุกวัน”
“ไม่ได้สังสรรค์อะไรหรอกค่ะ แต่มาคุยกันเรื่องแบบบ้านที่จะสร้าง”
จรวยยิ้มน่าเกลียด “แปล๊ก แปลกนะคะ เรื่องเรือนหอนี่มันเรื่องของคุณชายรองแท้ๆ แต่กลับให้คนอื่นไปจัดการแทน”
“เห็นว่าคุณชายเธอไม่ค่อยว่างนี่คะ”
“ค่ะ คุณชายเธอไม่ค่อยว่าง เพราะอะไร ทราบไหมคะ”

“ดิฉันคงไม่ทราบดีทุกเรื่อง เหมือนคุณจรวยหรอกค่ะ” ศรีจิตราเหน็บ
จรวยยิ้มแป้นราวได้คำชม “อุ้ย เรื่องลี้ลับซับซ้อนในวัง ไม่มีอะไรรอดหูรอดตารวยหรอกค่ะ คือยังงี้ค่ะ” จรวยกระเถิบชิดอีก พูดกระซิบกระซาบ “ตอนนี้ คุณชายรอง เธอไปติดพันผู้หญิงคนใหม่ค่ะ”
ศรีจิตราเจื่อนไป



ที่สวนตำหนักใหญ่ จรวยกระเถิบชิดศรีจิตรา พูดกระซิบกระซาบ “ตอนนี้ คุณชายรอง เธอไปติดพันผู้หญิงคนใหม่ค่ะ”
ศรีจิตราเจื่อน งง “ค่ะ”
“เห็นว่าไปรับไปส่งขลุกอยู่ด้วยกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งหึงหวงตบตีกันด้วยนะคะ”
“อะไรนะคะ”
“ท่าทางแม่คนนั้นคงจะมีผัว ...เออ... มีคนรักอยู่อีกคน มันก็เลยมาหึงหวงคุณชายรอง ได้ยินว่าเป็นเด็กปั๊มต่ำ ๆ แม่นี่ก็คงเป็นพวกหญิงพาร์ตเนอร์นั่งชั่วโมง หรือไม่ก็นางบังเงาแน่ๆ เลยค่ะ” จรวยใส่ไข่เพิ่มอีกหลายฟอง ศรีจิตราเริ่มไม่เชื่อ “โถ....รู้ไหมคะ ทำไมคุณชายรองถึงไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนชั่วอย่างงี้ได้”
“คุณจรวยบอกหน่อยซีคะ เพราะดูเหมือนคุณจรวยจะรู้จักผู้หญิงคนชั่วดี”
จรวยไม่รู้ตัวว่าโดนด่า “เธอก็คงทำเพื่อประชดคุณหญิงก้อย แรงฤทธิ์พิศวาสอย่างนี้ล่ะค่ะ ตัดไม่ตายขายไม่ขาด อีกหน่อยก็คงมาคืนดีกัน เฮ้อ สงสารคุณศรี เรือนหอเห็นทีจะร้างก็ไม่รู้”
“อนาคตใครจะรู้ได้คะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”
“แหม อยากเห็นหน้านังหญิงเสเพลคนนั้นจริง ๆ”

วันต่อมา ห้องนอนศรีจิตรา ประตูแง้มออก สาลินโผล่หน้ามายิ้มตาหยี “จ๊ะเอ๋ พี่ศรี”
ศรีจิตรากำลังนั่งปักผ้าที่เก้าอี้นั่งยาว ริมหน้าต่าง สะดุ้งหันมา “สา ตกใจหมด เข้ามาซี” สาลินเดินมานั่งชิดศรีจิตรา “ทำไมมาวันนี้ล่ะสา พี่นัดสาไว้พรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ”
“วันเสาร์ห้องสมุดหยุดครึ่งวัน สามาก็ตรงมานี่เลย นี่พี่ศรีเราออกไปข้างนอกกันเถอะ”
“พี่ไม่ซื้อของแล้วนะสา”
“ไม่อยากไปซื้อของก็ไม่ต้องไปซีคะ เราไปที่อื่นก็ได้”
“พี่ต้องไปกราบทูลขอประทานพระอนุญาตก่อน”
“อุ้ย ไม่ต้อง สาขอประทานอนุญาตเรียบร้อยแล้ว ไปพี่ศรีไปอาบน้ำ” สาลินรุนหลังศรีจิตราไปหลังฉาก
มาลา วรรณา โผล่เข้ามาทำท่าคล้ายตัวย่องตอดตรงไปยังตู้เสื้อผ้า สาลินเกาะฉากพูดกับศรีจิตรา มือโผล่มาข้างหลังโบกมือให้มาลา วรรณาเอาเสื้อผ้าศรีจิตราใส่กระเป๋าเล็ก
สาลินมายืนอยู่หน้าตำหนักใหญ่ รถแท็กซี่ตาผลจอดรออยู่ มองชะเง้อไปทางสวนด้านข้าง หวังว่าจะได้เห็นคุณชายรองอีกสักครั้ง
เสียงคุณชายรองดังมาจากเบื้องหลัง “ชะเง้อหาใครเหรอ”
สาลินสะดุ้ง “หาลุงผลค่ะ”
“อ้อ นึกว่าชะเง้อหาฉัน”
“ต้องชะเง้อหาคุณทำไมไม่ทราบ บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉันให้มาก”
“อ้อ เด็กปั๊มของเธอจะเข้าใจผิด”
“ฉันบอกแล้วไง ไม่มีเด็กปั๊มที่ไหนทั้งนั้นแหละ คนที่เขาหึงหวงฉันน่ะก็คือคุณ...”
“ฉันรู้แล้วล่ะว่ามีอีกหลายคนที่มารุมหึงหวงเธอ ไม่ต้องสาธยายหรอก” สาลินทั้งเบื่อทั้งหมั่นไส้ หน้าเชิดปากยื่น ไม่บอกความจริงดีกว่า “ที่ฉันต้องเข้ามาดูแล เพราะวันนี้เป็นวันที่ฉันนัดเธอมารับพี่สาว ลืมแล้วเหรอว่าฉันเป็นคนแนะนำเธอทุกอย่าง ทั้งเรื่องวันนัด วันพากลับ แนะแม้กระทั่งวิธีที่จะกราบทูลเด็จป้าให้ทรงอนุญาต”
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ เป็นบุญท่วมหัวท่วมหูดิฉันเหลือเกิน”
“ไม่ต้องมาทำประชดประชัน ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นกับเธอ”
“เข้าใจค่ะ แต่อยากบอกให้คุณเข้าใจไว้ด้วยว่าถึงคุณไม่แนะนำ ฉันก็เสียวสวาดพอ”
คุณชายรองตกใจ “พูดอะไรน่ะ เป็นสาวเป็นนาง”
“เสียวสวาด ภาษาลาวแปลว่าเฉลียวฉลาดค่ะ ฉันฉลาดพอที่จะคิดหาทางพาพี่ศรีไปได้ โดยไม่ต้องพึ่งคุณ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาทวงบุญคุณ อ้อ อย่าลืมซีคะ”
คุณชายรองอยากจะเขกหัวสักหนึ่งโป๊ก แต่ศรีจิตราออกมาพร้อมมาลา วรรณาที่ช่วยถือกระเป๋าให้ ตาผลรีบวิ่งมาช่วยแบกกระเป๋าไปที่รถแท็กซี่ มาลา วรรณายังรอๆ อยู่
ศรีจิตรามองท่าทีของสาลินกับคุณชายรองอย่างแปลกใจเล็กๆ “เออ คุณชายคะ ดิฉันขออนุญาตลาไปสักสองสามวัน”
คุณชายรองพูดอย่างอ่อนโยนผิดกับพูดกับสาลิน “เมื่อกราบทูลขอเด็จป้าแล้วก็ไม่ต้องขออนุญาตจากฉันอีกหรอก ขอให้เธอเที่ยวให้สนุก”
“ขอบคุณค่ะ”
สาลินเลียนแบบศรีจิตรา “คุณชายคะ ดิฉันขออนุญาตพาพี่สาวไปเที่ยวสักสองสามวันนะคะ”
คุณชายรองยิ่งหมั่นไส้ มาลา วรรณา หัวเราะคิกคัก “ไม่ต้องมาขออนุญาตจากฉันหรอก เพราะเธอมันเสียวสวาดอยู่แล้ว”
มาลา/วรรณาสะดุ้งเฮือก “ว้าย!” ศรีจิตราก้มหน้ากลั้นยิ้ม
“ขอบคุณค่ะคุณชายที่รู้ว่าดิฉันเสียวสวาด ไปค่ะพี่ศรี” สาลินพาศรีจิตราไปที่รถ
มาลา วรรณา รีบถามคุณชายรอง
“คุณชายขา ทำไมไปว่าคุณสาลินเขาอย่างนั้นล่ะคะ”
“แล้วเธอเสียวสวาดยังไงคะ อุ๊ย....ฟังแล้วหวาดเสียว”
“ภาษาลาว แปลว่าเฉลียวฉลาด ไม่รู้นะ ฉันพูดตามที่แม่น่ะ...เออ...ตามที่เขาพูดนั่นแหละ” คุณชายรองกลับไปทางสวน
มาลา วรรณาถอนใจ “โล่งอก นึกว่าคำทะลึ่ง”
“นั่นซี...นี่หล่อน ทำไมท่าทีคุณรองกับคุณสาแปลก ๆ นะ”
“แปลกยังไง”
“เหมือนเพิ่งทะเลาะกันน่ะซี”

รถตาผลแล่นในถนนหน้าตำหนักใหญ่ ศรีจิตราถามสาลิน “เธอทะเลาะกับคุณรองอยู่รึเปล่า ยายสา”
“ทำไมเหรอคะ”
“ท่าทีคุณรองโกรธๆ แล้วดูปึ่งชายังไงพิกล”
“ก็ทะเลาะทุกครั้งที่เจอกันนั่นแหละ”
“ทะเลาะกันเรื่องอะไรเหรอ แล้ว....เจอกันกี่ครั้งแล้ว”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ศรี”
“บอกพี่มาเถอะ”
“ก็เจอกันหลายครั้ง ทุกครั้งสาก็จะขอตาคุณชายไม่ให้เขาแต่งงานกับพี่ศรี”
“ตายจริง สากล้าพูดอย่างนั้นเชียว”
“ทำไมสาจะพูดไม่ได้ค่ะ ก็เขารักคนอื่นอยู่ สาน่ะอยากให้เขาคืนดีกับยายคุณหญิงคุณหยัง แม่กระชังก้นใหญ่คนนั้นเร็วๆ นี่แหละเราถึงได้ทะเลาะกันทุกครั้ง เอ๊ะ ตาคุณชายไม่เคยเล่าให้พี่ศรีฟังหรอกเหรอคะ”
“ไม่เคยจ้ะ” สาลินหน้าง้ำ ศรีจิตราอึ้งไปเลยเปลี่ยนเรื่อง “แล้วนี่เราจะไปไหนกันจ๊ะ ลุงผล”
“ลุง อย่าบอกนะ”
“ฮ่ะ ฮ่ะ ครับ ไม่บอกครับ” ตาผลหัวเราะคิกคัก

แท็กซี่ตาผล ขับไปตามถนนออกนอกเมือง สองข้างร่มรื่น มีบ้านเรือนไทยสลับบ้านตึกแถวเป็นระยะๆ สาลินและศรีจิตรานั่งอยู่เบาะหลัง สาลินมีท่าทางรื่นรมย์
ศรีจิตรานั่งอ่านนิทานไปเรื่อยๆ แล้วเงยหน้าขึ้น แปลกใจกับสภาพข้างทาง ที่มีสวนสลับตึกแถวเป็นระยะ “สา...บอกได้รึยังจะพาพี่ไปไหน”
“พี่ศรีอ่านหนังสือนิ๊งนิ่ง สาคิดว่าพี่ศรีแอบหลับซะอีก”
“นั่นมันสาต่างหากล่ะ ที่ขึ้นรถแล้วชอบหลับ”
สาลินคิดไปถึงคืนนั้น สาลินผวาตื่นในรถคุณชายรอง พูดแก้ตัว สาลินเชิดหน้า “ฮึ เปล่าซักหน่อย”
หลังบ้านสวน รถแล่นเข้าประตูมา ศรีจิตรางุนงงเล็กน้อยเพราะที่มาครั้งก่อน ถนนใหม่ยังไม่ตัด แต่แล้วก็จำได้ หันมามองสาลินอย่างตื่นเต้นดีใจ สาลินยิ้มภาคภูมิ ศรีจิตราเปิดประตูรถก้าวไป ยายพิณโผผวามา เจ้าแกะยืนยิ้มแฉ่งยกมือไหว้
ยายพิณเข้ากุมมือศรีจิตรา “อุ๊ย....คุณศรี คุณศรีของอิฉัน จำอิฉันได้หรือเปล่าคะ”
“โธ่เอ๋ย ยายพิณจำได้ซีคะ” ศรีจิตรากอดยายพิณ ยายพิณน้ำหูน้ำตา สาลินลงมายืนมองอย่างสุขใจ

คุณตา คุณยายนั่งอยู่ที่นอกชานเรือนบ้านสวน ศรีจิตรากราบลงกับพื้น สาลิน ตาผล ยายพิณยืนดู
คุณตาเอ่ย “ไหว้พระเถิดลูก”
คุณยายน้ำตาไหล ศรีจิตราน้ำตาคลอ “มานี่ ขอยายดูหน้าชัดๆ หน่อยซิ ยายศรี” ศรีจิตราคลานไปใกล้ คุณยายจับไหล่เชยคางพิศดู
สาลินคลานกระโดดกระเดกมาดูใกล้ๆ “ทำไมต้องน้ำหูน้ำตาด้วยคะ ทีหนูไม่เห็นเป็นอย่างงี้มั่ง”
“ใครว่ายะ แกน่ะทำฉันน้ำตาตก อยู่ไม่เว้นแต่ละวัน”
“หนูคิดถึงคุณตาคุณยายจังเลยค่ะ เสียดายจังที่แม่ไม่ได้มาอยู่ด้วย”
“ใครบอกล่ะลูก” เสียงอุ่นเรือนดังขึ้น ศรีจิตราตาโตหันไป อุ่นเรือนก้าวจากเรือนด้านใน หน้าตาสดใสกระจ่าง อุ่นเรือนมานั่งลง “ยายศรี คิดถึงเหลือเกินลูก” ศรีจิตรากราบลงกับตัก อุ่นเรือนน้ำตาคลอ ศรีจิตราก็น้ำตาเอ่อ
ยายพิณร้องไห้กระซิก ยกชายผ้าแถบเช็ดน้ำตา ตาผลยืนซึ้ง สาลินกลั้นน้ำตาไว้
“ทำไม แม่ไม่ไปเยี่ยมหนูบ้างคะ”
“แม่ไม่ค่อยว่างน่ะลูก”
คุณตาหน้าเคร่ง คุณยายซับน้ำตา คุณตาประชด “ทำไมไม่บอกลูกล่ะ ว่าพี่ผัวเขาไม่ยอมให้ไป” อุ่นเรือนหน้าม่อย “เขากลัวลูกสาวบ้านสวนจะไปทำขายหน้าในวังไง” ศรีจิตรากุมมืออุ่นเรือน
สาลินขอร้อง “คุณตา คุณยายขา ปล่อยคุณป้าไว้คนเถอะค่ะ”
ศรีจิตราถาม “แล้วแม่มานี่ได้ยังไงคะ”
“ก็ยายสาซิลูก ไปโกหกคุณป้าตั้งแต่เมื่อวาน แล้วรับแม่มาเลย”
“ใครว่าโกหกคะ เขาเรียกว่า กุศโลบายอันชาญฉลาด”
คุณยายว่า “ย่ะ แม่เซียงเมี่ยง” เซียงเมี่ยง นิทานคนฉลาดของทางอีสาน “ยายศรี ขอยายดูใกล้ๆ อีกที” ศรีจิตราขยับมาใกล้ ยิ้มสดใส ดวงหน้าปลั่งเปล่ง “แหมงามยังกะบุษบา พักตร์น้องนวลละอองปลั่งเปล่ง ดังบุหลันวันเพ็งประไพศรี”
“อรชรอ้อนแอ้นทั้งอินทรีย์ ดังกินรีลงสรงคงคาลัย” ยายพิณต่อ
คุณตาเห็นพ้อง “เออเนอะ ไม่เหมือนยายสา ตอนเด็กก็ขาวดี แต่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งดำ” สาลินค้อนขวับ ศรีจิตราขำ
“แต่หนูก็ งามงอนอ่อนระทวยนวยแน่ง ดำแดงผิวเนื้อสองศรี” สาลินไม่ท่องกลอนเปล่า แต่ยกมือมาจีบ ตั้งวงใกล้หน้าตัวเองไปด้วย “ผ่องพักตร์ผิวพรรณดังจันทรี นางในธานีไม่เทียมทันนะคะ”
“ย่ะ แม่จินตราวาตีศรีสวัสดิ์” คุณยายค่อน
คุณตาหัวเราะ คุณยายค้อนแต่ก็ขำ ยายพิณหัวเราะน้ำหมากหก ตาผลหัวเราะ ศรีจิตราถอนใจนิด ๆ เพราะ
สาลินท่องกลอนชมโฉมนางจินตรา อุ่นเรือนมองดูลูกสาวคนโตที่มีสีหน้าหนักใจเล็ก ๆ

วังรัชนีกุล รื่น โรย เข้ามารายงานจากมุมสวน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง ศศิรัชนีนั่งจิบกาแฟอยู่ ศศิรัชนีแต่งตัวสวยเตรียมออกไปข้างนอก รื่น โรยหัวเราะระริก “คุณหญิงขา คุณชายมาค่ะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกพรวดทันที ศศิรัชนีสีหน้าเฉยๆ อย่างรู้อยู่แล้วว่าใครมา
“หา....คุณชายกิตติมา ทำไมพวกแกไม่บอกฉันก่อน พี่กลาง หญิงขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”
“เหรอจ๊ะ....แสดงว่าเธอคงใจอ่อน ลงมาต้อนรับเขาแล้วล่ะซี”
“ก็....คุณชายคงได้คิดแล้วล่ะค่ะ เขาถึงมาง้อหญิง หญิงก็ไม่เห็นว่าจะต้องทรมานเขาไปอีกทำไม”
“คุณหญิงขา คนที่มาไม่ใช่คุณชายรองค่ะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแว้ด “อ้าว แล้วใคร”
ขาดคำคุณชายเล็กเดินผิวปากเข้ามา พร้อมตะกร้าขนมจากนมย้อยเช่นที่เคย คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าเสีย
“สวัสดีครับ หญิงกลาง หญิงก้อย ขนมจากนมย้อยครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“พร้อมเดินทางแล้วรึยังครับ”
“พร้อมแล้วค่ะ”
“อ้าว นี่นัดกันไว้เหรอ”
“ฮะ....เรานัดกัน หญิงกลางอยากไปดูของขวัญกับผ้าไหมน่ะครับ ผมเลยอาสาพาไปร้านพี่รอง หญิงก้อยสนใจไปด้วยกันไหม”
“อ้อ....คุณชายคงหาอุบายให้หญิงไปพบเขาซีนะ “ คุณชายเล็กเป็นงง “ไม่มีวัน ถ้าเขาอยากมาคืนดี เขาต้องมาหาหญิงเอง ไม่ใช่ให้หญิงไปหาเขา เสียใจค่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงสะบัดกลับเข้าตึกไป
“มันเรื่องอะไรกันครับ พี่รองไม่ได้ออกอุบายอะไรสักหน่อย อยู่ร้านรึเปล่ายังไม่รู้เลย”
“อย่าไปสนใจเลยค่ะ ไปกันเถอะ”

ห้องนอนสาลิน ศรีจิตราเปิดตะกร้าใบเล็กออกมา อุ่นเรือนปัดที่นอนที่เอาฟูกมาเพิ่มเป็นสามเท่า ศรีจิตราเอาผ้ามาพาดราวพาดผ้า “ยายสานี่จริง ๆ เลยนะคะ แอบไปขอประทานอนุญาตให้หนูค้างคืนที่นี่ แถมแอบไปจัดกระเป๋าตอนไหนก็ไม่รู้”
“ก็นี่แหละลูกยายสา วันๆมีแต่เรื่องเล่นสนุก”
“ไม่เหมือนหนูนะคะ วันๆมีแต่เรื่องน่าหนักใจ” ศรีจิตราไม่ได้เศร้า แต่ไม่รู้จริง ๆว่าอะไรจะเกิดต่อไป
อุ่นเรือนมานั่งข้างๆ “เมื่อกี้ พอคุณยายพูดถึงจินตหราหนูก็อึ้งไป”

“ในวังทุกคนเขาเปรียบหนูเป็นบุษบา”
“แล้วก็เปรียบคุณหญิงก้อยเป็นจินตหราใช่ไหมลูก”
“หนูก็นึกอยู่แล้วว่าแม่ก็รู้เรื่องนี้”
“ยายสาเคยเล่าให้แม่ฟัง เร็วๆ นี้หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวตั้งไม่รู้กี่หน แต่ข่าวล่าสุดเขาว่าเลิกรากันไปแล้วนะลูก”
“ค่ะ แต่ก็มีข่าวใหม่ว่าคุณชายไปชอบคนอื่นอีกนะคะ”
หน้าห้องสาลิน สาลินเดินจะเข้ามาในห้อง ได้ยินประโยคท้ายพอดี สาลินแอบฟัง
“โธ่เอ๋ย จริงหรือลูก” อุ่นเรือนโอบศีรษะลูกสาวมาแนบศีรษะตน
“แม่ขา เราต้องตอบแทนพระคุณ คุณป้า ด้วยความหวานอมขมกลืนแบบนี้หรือคะ”
“ลูกเอ๋ย อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลยลูก หนูเป็นเด็กดี พระจะช่วยคุ้มครองหนู”
“แต่หนูเคยได้ยินมาว่า พระจะช่วยคนที่ช่วยตัวเองก่อน ไม่ใช่หรือคะ”
อุ่นเรือนมองดูเห็นความเข้มแข็งบางอย่างปรากฏขึ้นในตัวลูกสาวคนโต สาลินยังแอบฟังต่อเนื่อง

ร้านผ้าไหม คุณชายรองนั่งหน้าเครียดอยู่ต่อหน้าศุภร
“เฮ้ย....วันนี้จะไปกินข้าวแถวสุรวงศ์อีกรึเปล่า”
“ไม่....วันนี้วันหยุด เขาไม่ได้มาทำงาน เขาไปกับพี่สาวเขาแล้ว” คุณชายรองพูดได้เท่านั้นก็ชะงักเพราะหลุดปาก

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/2 วันที่ 29 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ