อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/3 วันที่ 30 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/3 วันที่ 30 ต.ค. 58

“ไม่....วันนี้วันหยุด เขาไม่ได้มาทำงาน เขาไปกับพี่สาวเขาแล้ว” คุณชายรองพูดได้เท่านั้นก็ชะงักเพราะหลุดปาก
“แกกำลังพูดถึงใครอยู่วะ ไอ้หม่อม”
“เออ ไม่มีอะไร เอาเป็นว่าฉันไม่ไปแถวนั้นอีกแล้ว อาหารไม่อร่อย ร้อน คนก็เยอะพอๆ กับแมลงวัน”
“เหรอ....แต่เดี๋ยวฉันคงไปทานร้านฝรั่งแถวนั้นสักหน่อย กับใครบางคน”
“ใคร?”
“นั่นไง มาแล้ว”

คุณชายเล็กพาศศิรัชนีเข้ามาในร้าน สองหนุ่มลุกขึ้นต้อนรับทันที คุณชายรองแปลกใจเล็กน้อย ศศิรัชนีไหว้สองหนุ่ม “สวัสดีค่ะคุณรอง คุณศุภร”


ศุภรทั้งดีใจ ทั้งเขิน “สวัสดีครับ ร้านของผมถือเป็นเกียรติเหลือเกินที่ได้ต้อนรับคุณหญิง ขอบคุณมากนายเล็กที่พาคุณผู้หญิงมา”
“ไม่เป็นไรมิได้ครับ”
“ผมเพิ่งเปิด section ใหม่พอดีเลยครับ” คุณชายรองหมั่นไส้ทั้งเพื่อน ทั้งน้อง “มาครับ ผมพาชมของสวยๆ ของร้านเรา คุณหญิงบอกความประสงค์มาเลยครับว่า ต้องการของขวัญแบบไหน ให้ใคร และ....สำคัญแค่ไหน”
“ความประสงค์แรกก็คือ อย่าเรียกฉันว่า “คุณผู้หญิง” เลยค่ะ มันดูแก่เฒ่าชอบกล”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีครับ”
คุณชายเล็กแทรก “หญิงกลางไงเฮีย”
ศศิรัชนีแนะ “หรือ “คุณกลาง” ก็ได้ค่ะ”
“เป็นเกียรติกับผมเหลือเกิน ได้ครับคุณกลาง” ศุภรพาศศิรัชนีแยกไป พาไปดูส่วนของขวัญและของชำร่วยต่าง ๆ
“อ้อ....นัดหญิงกลางมาเจอเจ้าศุภร ทำตัวเป็นพ่อสื่อพ่อชักตั้งแต่เมื่อไหร่”
“โธ่....ก็เฮียศุภรเขาขอร้องผมนี่นา คนกำลังมีความรักเราต้องสนับสนุน นี่....เมื่อกี้เจอหญิงก้อยด้วย”
“เขาว่ายังไง”
“เขาบอกว่าถ้าพี่จะง้อคืนดีกับเขา ต้องไปหาเขาที่วังเท่านั้น”
คุณชายรองถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เยื่อใยทั้งหลายเหมือนจะหมดไปแล้ว

ศาลาริมน้ำ สายน้ำรินไหลรี่ เรือสินค้ายังคงขึ้นล่อง เรือพายขายของพายไป ทุกอย่างดูแช่มช้าเงียบสงบที่ศาลาริมน้ำ ศรีจิตราเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นซิ่นและเสื้อตัวสั้น นั่งพิงเสามองอย่างสุขใจ สาลินนุ่งกางเกงขาสั้น เสื้อเชิร์ต หน้าตาบูดบึ้ง
“ที่นี่สบายจังสา”
“แหม....พี่ศรีอย่าบอกนะว่าบ้านสวนสบายกว่าอยู่ในวัง”
“อยู่วังน่ะไม่สบายหรอกสา มีแต่คนจับจ้องทุกฝีก้าว แล้วก็มักจะมีข่าวเรื่อง เออ...คุณชายกับคุณหญิงก้อยมารบกวนให้ได้ยินอยู่บ่อย ๆ”
สาลินตาโต “ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเรื่องว่าที่พี่เขยของสา คงไม่ใช่แค่ยายคุณหญิงก้อยใช่ไหมคะ เห็นว่ามีผู้หญิงคนอื่นอีก เมื่อกี้สาได้ยินที่พี่เล่าให้แม่ฟังแล้วนะ”
“แอบฟังอีกแล้วนะเรา”
“เป็นใครรู้ไหมพี่”
“ไม่รู้หรอก แต่เห็นว่าไปรับไปส่งกันอยู่บ่อย ๆ”
“ฮึ....นึกว่าเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเสียอีก” ศรีจิตรามองสาลินอย่างสังเกต เพราะทำท่าเหมือนหึงเสียเอง “เล่ามาอีกซีคะ”
“ก็....รู้สึกว่าผู้หญิงคนใหม่นี่ไม่ได้ดีเด่อะไร”
“หา.....ผู้หญิงพรรค์อย่างว่าเหรอคะ”
“เบาๆ สา น่าจะเป็นผู้หญิงใจแตก เพราะคบผู้ชายทีเดียวหลายๆ คน”
“ยี้ คบหญิงเสเพล อยากเห็นหน้ายายผู้หญิงคนนั้นจังเลยว่าสวยแค่ไหน สู้เราสองคนได้รึเปล่า” สาลินค้อนลมแล้ง ไม่รู้ตัวสักนิดว่าหึงแทนพี่สาวจนออกนอกหน้า ศรีจิตราสังเกตขำๆ

คอฟฟี่ช๊อปหรู โต๊ะเดิมที่คุณชายรองเคยนั่ง ศุภร ศศิรัชนีกำลังคุยกันออกรส ทานของหนักแล้ว กำลังทานของว่าง มีเค้กสองสามชิ้นและเครื่องดื่ม คุณชายเล็กนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คุณชายรองมองเหม่อไป นึกภาพในอดีต
ตอนที่สาลินอยู่ในชุดเมด และทำน้ำหกใส่กางเกงตน
ที่โต๊ะ ศศิรัชนีกำลังโต้กับศุภกร “ไม่ได้หรอกค่ะ ดิฉันซื้อตั้งเยอะ คุณศุภรจะให้ฟรีได้ยังไง ขาดทุนหมด”
“โปรดรับไว้เถอะครับ ผมยินดี ผมจะมีความสุขมากที่คุณหญิงจะรับของกำนัลจากผม ถือเป็นของขวัญนะครับ”
“งั้นต้องถามหุ้นส่วนของคุณก่อนนะคะ คุณรองขา เห็นด้วยไหมคะ” ทั้งสามมองคุณชายรองที่ยังเหม่อลอย
“พี่รอง”
คุณชายรองสะดุ้ง “ว่าไงนะ”
“เหม่อไปไหนแล้วพี่ หญิงกลางถามว่าเห็นด้วยไหมที่เฮียศุภรจะให้ของขวัญหญิงไม่คิดเงินเลย”
“จะเป็นไรไปล่ะ”
“มันเยอะนะคะ”
“เยอะกว่านี้ทางร้านเราก็ให้ได้ จริงมั้ยศุภร”
“ใช่ครับ”
“เออ...ผมขอตัวสักครู่” คุณชายรองลุกไปทันที
คุณขายเล็กดีใจ “สำเร็จแล้วเฮีย”
ศุภรยิ้ม ศศิรัชนีถามว่าอะไร คุณชายเล็ก ศุภรไม่ตอบ ป้อต่อ “รู้ไหมครับคุณหญิง เค้กที่นี่อร่อยสู้ของคุณหญิงไม่ได้เลยสักอย่างเดียว”
“ชมมากไปรึเปล่าคะ เพราะคุณเคยทานแต่เค้กสายรุ้งของฉันนะคะ”
ศุภรอึ้งไป คุณชายเล็กส่ายหน้าเอือมๆ ศุกรรีบแก้ “เออ....งั้นวันหลังผมต้องขอไปชิมเค้กรสชาติอื่นๆ ของคุณหญิงบ้างแล้วล่ะครับ”
“ยินดีค่ะ เชิญที่วังนะคะ”
ศุภรเจื่อนไปทันทีเมื่อนึกถึงหม่อมวาณี คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง และท่านจันทร์ คุณชายเล็กยิ้มขัน

คุณชายรองเดินมาหน้าห้องน้ำ แล้วความหลังก็ผุดขึ้นมา สาลินทะเลาะคุณชายรองอีกครั้ง เอาน้ำราดเป้าครั้งที่สอง คุณชายรองอมยิ้มออกมา ก่อนจะถอนใจ และพยายามสลัดภาพสาลินออกไป

วันรุ่งขึ้น ในสวน ศรีจิตรากับสาลินสอยมะม่วงอยู่ สาลินปีนต้นเป็นคนสอย ส่วนศรีจิตราเป็นคนรับเพราะมือเบากว่าสาลินวันนี้นุ่งซิ่นแต่ยกขึ้นเห็นขาเรียว ใต้ต้นเห็นใบไม้แห้งสุมกองเป็นพะเนินใหญ่ พวงมะม่วงสุกเหลืองทั้งพวง
สาลินเอื้อมสอย “อีกนิดเดียวได้พวงนี้ทั้งพวงเลยค่ะ”
“ระวังนะสา เดี๋ยวตก”
“ได้แล้วค่ะ” มะม่วงสุก 2 ลูกตกหวือลง ศรีจิตรายกตะกร้าใบใหญ่ใส่ผ้านิ่มปูไว้ รับได้อย่างชำนาญ
“ขอที่เหลือหน่อยเถอะ” สาลินขยับตัวเอื้อมสุดแขน แล้วทันใดสาลินร้องวี๊ด หล่นจากต้น ศรีจิตราร้องตาม
ใต้ต้นมะม่วง สาลินนั่งแอ้งแม้งอยู่บนกองใบไม้ ใบไม้ที่ร่วงพรูตามมาจากต้นเต็มหัว
“ยายสา เป็นไง เจ็บตรงไหนบ้าง”
“ไม่เจ็บหรอกค่ะ แค่จุก” ทั้งสองหัวเราะกัน
สองพี่น้องกลับมาที่เรือนไทย นั่งลง เห็นเบาะ หมอน หนังสือนิทานของคุณชายเล็กและดอกไม้น้ารักในแจกัน
สาลินคว้ามะม่วงมาดมสูดกลิ่นหอม
“ถ้าวันนี้เป็นไปตามแผนเดิม สาไปวังเสด็จ คุณป้าใหญ่คงจัดแจงให้สาเจอคุณชายเล็กแล้ว แต่สาเกิดพาพี่มานี่เสียก่อน”
“พี่ศรีก็ไปโทษคู่หมั้นพี่ศรีซี”
“คุณชายรอง เธอมาเกี่ยวอะไรด้วย”
“ก็ว่าที่พี่เขยสานั่นแหละ เขาเห็นคุณตาคุณยายบ่นถึงพี่ศรี เลยจัดแจงให้สาพาพี่ศรีมาเยี่ยม”
ศรีจิตราตาโต รู้สึกดีเมื่อรู้ว่า คุณชายรองมีน้ำใจ แต่สาลินปั้นปึ่ง “จริงเหรอสา”
“จริงซีคะ เขาแนะนำเสร็จว่าไปรับวันไหน ไปส่งกลับวันไหน ไปกราบทูลเสด็จว่ายังไง ฮึ ตอนนั้นสายังนึกเลยว่า เขาเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่ตอนนี้”
“ตอนนี้ทำไมเหรอ”
“ตอนนี้สาก็ไม่รู้แล้วซีว่าเขาทำเพื่ออะไร ฮึ ผู้ชาย ไว้ใจไม่ได้จริงๆ”
“ผู้ชายดี ๆ มีเยอะไป อย่างคุณชายเล็กเธอก็”
สาลินพูดแซง “ฮึ พี่ศรีรู้จักผู้ชายซักกี่คนกัน เลยเห็นดีเห็นงามไปหมด”
“แหม แล้วสาน่ะ รู้จักผู้ชายมากนักเหรอ”
“เยอะแยะไป ก็มีคุณตา ตาผล อีตาคุณชาย แล้วก็คุณพล ใช่แล้ว....ไว้พี่ศรีเจอคุณพลหน่อยเถอะ”
“มันจะเหมาะหรือสา”
“แหม... พี่ศรียังไม่ได้หมั้นกับเขาซักหน่อย ทำไมจะคบคนอื่นบ้างไม่ได้ ทีเขา...” สาลินชะงัก ศรีจิตรามอง สาลินเอามะม่วงมาดมอีก แล้วลดลง “พี่ศรี อนาคตมันไม่แน่ไม่นอน พี่ศรีมองดูคนอื่นไว้บ้างนะจ๊ะ”
ศรีจิตรามีแววประหลาดวูบขึ้นในดวงตา แล้วพยายามตัดออกจากความคิด “พูดอะไรก็ไม่รู้สา เดี๋ยวพี่ไปเอามีดมาปอกมะม่วงดีกว่า” ศรีจิตราแยกไป

คุณชายเล็กแต่งตัวหล่อเดินผิวปากมาในสวนพุดซ้อน แล้วกระโดดข้ามท้องร่องไปเรื่อยๆ ทางเบื้องหลัง ที่กอชบาด่าง พู่ระหงออกดอกพราว มีดอกไม้ ใบไม้ดูแปลกกว่าของจริง เคลื่อนขยับออก เห็นว่าคือ พุดซ้อน สวมเสื้อลายใบไม้ กับชบาทิพย์ใส่เสื้อลายดอกไม้ ดอกใหญ่ กางเกงยืด รองเท้าส้นสูงตามแฟชั่น สองแม่ลูกสบตากัน พยักหน้าคล้ายมีแผนร้าย

ที่ศาลาท้ายสวน ร่างระหงนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ คุณชายเล็กเดินมามองดู้แล้วอมยิ้ม เข้ามาหา “สวัสดีครับ”
ร่างบอบบางร้องอุทานเบาๆหันขวับมา คุณชายเล็กยืนจังงัง ร้อง “เอิ๊บ”
ศรีจิตราแปลกใจมากลุกขึ้น “คุณชายเล็ก”
“เอ้อ อ้า ง่า คุณศรีมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”
“ดิฉันต่างหากที่ต้องถามว่า คุณชายเล็กมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“เอ้อ....อ้า... ผมมาตรวจปั๊มน้ำมันยายซ้อนไงครับ”
“แต่ปั๊มอยู่ทางสวนโน้นต่างหาก แล้วคุณชายมาทำไมถึงนี่”
คุณชายเล็กหัวเราะแหะ ๆ เกาหัวคิดคำแก้ตัว แต่ศรีจิตราตาโต “ผม ผมมาตามเจ้าพลน่ะครับ”
“คุณพลที่สนิทกับยายสาน่ะเหรอคะ”
“ใช่ครับ ผมมาตรวจปั๊มกับเจ้าพล เห็นยายซ้อนบอกว่ามันมาหาคุณสาที่นี่ ผมก็เลยลองตามมา ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณศรี บังเอิญจริง ๆ”
“อ๋อ.... ถ้าอย่างนั้นคุณชายนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวยายสามา ดิฉันแนะนำให้รู้จัก”
“ไม่เอาครับ”
“ทำไมคะ”
คุณชายเล็กเอานิ้วใส่ปากกัด “ผม...ผมอาย”
“คุณชายน่ะเหรอคะอาย”
“ทำไมฮะ คุณศรีเห็นผมเป็นคนยังไงถึงอายไม่เป็น”
“โธ่....ก็ดิฉันเห็นคุณชายรื่นเริงทั้งวัน ไม่เคยกลัวเกรงอะไร หรือ ใครนี่คะ”
“โธ่ แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกันนี่ฮะ ก็รู้ ๆ อยู่ว่า 2 คุณป้า อยากจะจับคู่ผมกะคุณสา ผมก็ต้องเขินแย่ซีฮะ” คุณชายเล็กยังกัดนิ้วเอียงอายไปมา ศรีจิตราขำ
สาลินเดินมา กวัดแกว่งมีดแบบลิเก อีกมือถือจานข้าวเหนียวมูน “พี่ศรีขา ได้ข้าวเหนียวมูนมาด้วยค่ะ”
คุณชายเล็กตาเหลือก ศรีจิตราหันไปมอง “แน่ะ ยายสามาแล้วค่ะ”
“คุณศรีครับ” คุณชายเล็กดึงศรีจิตราหันมา
ศรีจิตราเซซบบดินทร์ “อุ๊ย”
ที่หลังพุ่มไม้ มีเถาตำลึงออกลูกแดง พุดซ้อนและชบาทิพย์ตาเหลือกโพลง บนหัวมีใบบอนคลุมอยู่
“ว้าย ปล้ำกันแล้ว”
“ใครน่ะ สวยด้วย”
ศรีจิตราดันตัวออกหน้าแดง คุณชายเล็กไม่สังเกตพูดเร็วปรื๋อ “คุณศรีอย่าเพิ่งให้ผมเจอเลย แล้วอย่าบอกนะฮะว่าเจอผมที่นี่”
“ทำไมคะ”
“ผมกับคุณสายังไงก็ต้องได้เจอกันแน่ในวันหน้า แต่วันนี้ผมไปก่อน ลานะฮะ” คุณชายเล็กหันหลังวิ่งออกไปที่รั้ว
คราวนี้ 2 แม่ลูกเตรียมตัวดี เอาใบบอนคลุมหัว คุณชายเล็กไม่ทันสังเกต วิ่งออกรั้วไป สองแม่ลูกยังหลบอยู่ ศรีจิตรามองตาม
สาลินถือมีดกับจานข้าวเหนียวมูนเข้ามา “วันนี้ คุณยายคั่วถั่วทองด้วยล่ะ พี่ศรี พี่ศรีมองอะไรเหรอ”
ศรีจิตราหันมา “เปล่าจ้ะ”
สาลินนั่งลง วางจานและมีด ชะเง้อไปทางสวนพุดซ้อน “แหม พอวันนี้ล่ะ อีตาพลไม่ยักมา จะให้รู้จักกับพี่ศรีเสียหน่อย” ศรีจิตราตาปริบ ๆ
สองแม่ลูกค่อยๆ คลานออกรั้วไป ใบบอนยังอยู่บนหัว

สองแม่ลูกวิพากษ์วิจักษณ์วิจารณ์ โดยที่ยังมีใบบอนอยู่บนหัว
“ต๊ายวิ่งตูด เอ้ย วิ่งก้นเปิดไปอย่างนี้ ต้องมีอะไรแน่ ๆ”
ชบาทิพย์เศร้า “คงกลัวพี่สาเห็นน่ะซีจ๊ะ..คะ เอ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครนะแม่ สวยยังกะนางละคร”
“สวยอะไร ซีดๆ จืดชืดเป็นน้ำยาเย็น”
“รู้แล้ว พี่สาวพี่สาแน่เลย ที่เป็นเมียคุณชายรถยาว แต่....ทำไมเขามาถึงเนื้อถึงตัวกับพี่พลของหนู เอ๊ย...ของพี่พลล่ะ”
พุดซ้อนขนลุกเกรียวขยะแขยง “จะอะไร ก็ใฝ่ต่ำน่ะซี อี เอ้ย ลูกชบา เหมือนนิยายต่ำๆ พวกลูกผู้ดีถูกเลี้ยงบนหอคอยงาช้าง แล้วได้กับคนขับรถ หรือไม่ก็คนสวน แต่แม่นี่หนักกว่าลดตัวมาเอาเด็กปั๊ม”
“ไม่จริง พี่พลเขาชอบพี่สาต่างหาก”
“แกจะไปรู้อะไร สันดานผู้ชายมันก็กะจะฟาดทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ ฉันน่ะรู้เช่นเห็นชาติดีเหมือนพ่อแกนั่นแหละ”
พุดซ้อนค้อนไปทิศหนึ่ง ชบาทิพย์อ้าปากค้าง

ที่วังวุฒิเวสม์ ห้องทรงพระสำราญ เสด็จประทับบนโซฟา ศรีจิตรา คุณสอางค์อยู่บนโซฟาห่างออกมา มีนางข้าหลวง 2-3 นาง หมอบเฝ้าอยู่ห่างๆ
“เป็นยังไงบ้างศรีจิตรา ไปเยี่ยมคุณตา คุณยาย”
“คุณตา คุณยายสบายดีเพคะ เป็นพระกรุณาเพคะที่ประทานพระอนุญาต”
“ถ้าน้องสาวเราไม่มาขอก็คงไม่ได้ไปหรอก น้องสาวเราน่ะมันเข้าที ไม่กลัวเกรงอะไรมาขออนุญาต แล้วยังขอให้ปิดเป็นความลับด้วย กะจะเซอร์ไพรส์เธอ”
“จริงเหรอเพคะ”
“แล้วยังขอแรงนังสองคนให้ช่วยด้วย”
มาลา วรรณาคลานเข่าถือพานผลไม้จากสวน ที่ปอกคว้าน ฝาน แต่งงดงามมา
“เพคะ หม่อมฉันจัดเสื้อผ้า”
“หม่อมฉันจัดข้าวของเครื่องใช้เพคะ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/3 วันที่ 30 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ