อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/4 วันที่ 30 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/4 วันที่ 30 ต.ค. 58

มาลา วรรณาคลานเข่าถือพานผลไม้จากสวน ที่ปอกคว้าน ฝาน แต่งงดงามมา
“เพคะ หม่อมฉันจัดเสื้อผ้า”
“หม่อมฉันจัดข้าวของเครื่องใช้เพคะ”
คุณสอางค์เกริ่น “ยายสานี่ จอมซนจอมวางแผนจริง ๆ เหมือนใครทรงทราบไหมเพคะ”
“เหมือนใคร ?”

“จะเหมือนใคร ก็เหมือน “องค์หญิงน่ะซีเพคะ”” คุณสอางค์ยิ้มย่องผ่องใส เสด็จชะงัก ศรีจิตราตาโต มาลา วรรณาอ้าปากค้าง “สมัยอยู่โรงเรียนแม่ชีนะ ทรงเป็นหัวโจกพาหม่อมฉันกับแม่สร้อยไปแกล้งใครต่อใครอยู่เรื่อย ขนาดมาแมร์แม่อธิการก็ไม่ทรงเว้น ทรงโดนถวายผาง ตั้ง 3 ที” มาลา วรรณา นางข้าหลวงหัวเราะคิกคัก ศรีจิตราปิดปาก


ทรงค้อนจิ้มผลไม้เสวย “เรื่องตั้งล้านปีแล้วยังจะเอามาพูดอีก ส้มสูกลูกไม้นี่ของใคร”
“คุณตา คุณยายให้เอาผลไม้ที่สวนมาถวายเพคะ”
“รสชาติดี สอางค์ลองชิมดูซี”
“หม่อมฉันได้ชิมแล้วเพคะ แม่ศรีขนมาฝากตั้งหกเจ็ดชะลอม”
มาลาเอ่ย “กินกันถ้วนทั่วทุกตัวคนแล้วเพคะ”
วรรณาทูล “กินข้าวเย็นไม่ลงแล้วเพคะ”
เสด็จทรงอึ้ง แล้วแย้มสรวล ดวงเนตรวางแผน “เออ ดี ข้าได้กินเป็นคนสุดท้ายซีนะ เอ...เรากินของเขา เราก็ต้องตอบแทนบ้างซีสอางค์”
“อุ๊ย ใช่เพคะ”
“จัดเลี้ยงตอบแทนสาลินเสียหน่อย เสาร์หน้าก็แล้วกัน”
ศรีจิตรานิ่งนึก “เรื่องเจอคุณชายเล็กอีกแล้วซีนะ”
“นี่แม่ศรี ของฝากจากสวนน่ะ เอาไปให้หม่อมกับชายรองที่ตำหนักเล็กบ้างซี ยังไม่เคยไปเลยไม่ใช่เหรอ”
คุณสอางค์ มาลา วรรณา เป็นอึ้ง
ศรีจิตรารับคำ “เพคะ”
คุณสอางค์กังวล “อุ๊ย จะดีเหรอเพคะ”
“ดีซี จะได้ไปใกล้ชิดหม่อมอำพันบ้าง พรุ่งนี้วันหยุดอยู่ทั้งชายรอง ชายเล็ก” เสด็จแย้มโอษฐ์ พักตร์มีแผนบางอย่าง
วันรุ่งขึ้น บรรดาญาติธรรมนั่งทำกิจกรรมบนศาลาวัด รอถวายอาหารเพล คุณตาคุณยาย และยายพิณนั่งร่วมวงอยู่วงหนึ่ง
พุดซ้อนและชบานั่งอยู่อีกวงไม่ห่างนัก พุดซ้อนทำหน้าเศร้า “วันนี้คงจะต้องทำบุญทำทานครั้งใหญ่ค่ะ”
“ทำไมเหรอจ๊ะแม่พุดซ้อน”
“ไปเจอเรื่องไม่ดีไม่งามเข้าน่ะซีคะคุณป้า แหม...คนเราเดี๋ยวนี้แลกผัวแลกเมียกันไม่ละอายต่อบาปเลย”
ยายปริกซัก “ใครล่ะแม่ซ้อน”
“อย่าให้พูดเลยค่ะ เรื่องมันทำนองว่านังน้องสาวคบอยู่กับไอ้เด็กปั๊ม กอดจูบลูบคลำกันในที่ลับตาคน พอนังพี่สาวกลับมาเยี่ยมบ้าน คล้อยหลังนังน้องไปนิดเดียว นังคนพี่กระโดดเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยง แลกลิ้นดูดปากกับไอ้เด็กปั๊มทันทีไม่อายผีสาง” กลุ่มคุณตา คุณยาย ยายพิณหันมาฟังทันที
ยายปริกตะลึง “อุ๊ยตาย พี่แย่งผัวน้องงั้นเหรอ”
“ก็ไม่เชิงนะคะ เพราะว่าที่คู่หมั้นของนังคนพี่มาป้วนเปี้ยนรับส่งนังคนน้องอยู่บ่อยๆ ใช่ไหมลูกชบา ไหนหัดเล่า เอ๊ย....ลองเล่าบ้างซิลูก”
“เออ” ชบาเล่าตามที่ท่องมา “ก็....บางทีมาส่ง คนน้องก็อิดโรยหลับคารถเลยค่ะ ไม่รู้รถไปตกหลุมตกบ่อ กระเด้ง....แม่...หนูไม่อยากเล่าแล้ว”
“โถ... ละอายต่อบาป ดูซี ลูกชบายังไม่อยากเล่าเลยนะคะ แม่เล่าเองค่ะ ตกหลุมตกบ่อกระเด้งกระดอนกันมาตลอดทางรึไง ถึงได้ดูอ่อนเปลี้ยเสียขนาดนั้น”
“ลูกสาวบ้านไหน ทำไมกาลี”
“นั่นซี บอกได้ไหมว่าลูกสาวบ้านไหน” คุณยายสงสัย
“ก็บ้านคุณยา....“
“อีชบา...อย่าพูดลูก...บาป....ก็...ละแวกนี้ล่ะค่ะ อย่าให้ดิฉันต้องเอ่ยนามเลย กาลกิณีมันจะขึ้นปาก”
ยายพิณแดกดัน “อ้อ กลัวไว้บ้างก็ดีนะแม่ซ้อน เพราะถ้านินทาผิดๆ ถูกๆ กาลกิณีไม่ได้ขึ้นแค่ปากมันขึ้นถึงหัวกบาลเลยล่ะ”
คุณตาแช่ง “แล้วถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงล่ะก็ ตายไปจะเป็นเปรต ปากฉีกไปถึงหูเลยนะแม่ซ้อน” พุดซ้อนสะดุ้ง ชบาทิพย์รีบไหว้ท่วมหัว คุณตาหันมาพูดกับคุณยาย “ที่มันพูดมา คือยายศรี ยายสาเลยนะคุณ”
ยายพิณเห็นพ้อง “นั่นซีคะ คุณศรีก็เพิ่งกลับมาเยี่ยมบ้าน เด็กปั๊มก็ต้องคือคุณพล ไม่ใช่คนอื่นแน่ ๆ”
คุณยายปราม “ยังจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน อย่าไปเอาเรื่องมันเลยคุณ”
“ถ้ามันว่าหลานเราจริงๆ แค่ออกชื่อคำเดียว ฉันจะเอาปืนลูกซองมายิงกุดหัวมันจริง ๆ”
“คุณ วันนี้มาทำบุญ ไม่ได้มาทำบาป ปลง ๆ ซะเถอะ”
ทั้งสามยังมองไปที่ พุดซ้อนที่สงบเสงี่ยมไม่กล้าเม้าต่อ

โถงตำหนักเล็ก ศรีจิตราไหว้หม่อมอำพัน คุณชายโต คุณชายรองและคุณชายเล็ก คุณสอางค์นั่งอยู่ข้างๆ ศรีจิตรา หม่อมอำพันรับไหว้อย่างค่อนข้างเชิดเล็กน้อย นมย้อยนั่งข้างคุณสอางค์ เจียม น้อมและนางข้าหลวงสามสี่นางเฝ้าอยู่ห่างๆ จรวยนั่งหน้าเชิดร่วมอยู่ด้วย มาลา วรรณานั่งกับพื้นเชิดไม่แพ้กัน ที่พื้นข้างมาลา วรรณาวางตะกร้าใส่ผลไม้ และขวดโหลของดองและแช่อิ่มอย่างดีหลายชนิด
คุณชายโตมองศรีจิตราอย่างทึ่งในความงาม เพราะเพิ่งเคยเห็นใกล้ ๆ เป็นครั้งแรก คุณชายรอง คุณชายเล็กมองท่าทีของหม่อมอำพันและคุณสอางค์อย่างหวั่นๆ ใจ
“สวัสดีจ๊ะ หนูศรี แหม....ขนอะไรมาเยอะแยะน่ะ อ้อ ของจากเรือกจากสวนนี่เอง” หม่อมอำพันปรายตาไปทางคุณสอางค์ คุณสอางค์ มาลา วรรณาหน้าเชิด จรวย หม่อมอำพันเชิดตอบ
“ค่ะ มีทั้งผลไม้สดจากสวน มีทั้งของดองและแช่อิ่มด้วยค่ะ”
“โอ้โฮ....ของฝากจากเมืองนนท์ น่าทานทั้งนั้นเลยนะฮะ” คุณชายเล็กพยายามทำบรรยากาศดีๆ
หม่อมอำพันแขวะ “ที่จริงไม่ต้องลำบากเลยนะ เพราะของสวนเทือกนี้ ในสวนหลังตำหนักก็มีออกดกดื่น เก็บกินไม่หวาดไม่ไหวอยู่แล้ว กลัวเหลือเอาไปเททิ้งเสียเปล่า ๆ”
ศรีจิตราหน้าเจื่อน จรวยแอบยิ้ม คุณชายทั้งสามมองหน้ากันอย่างอึดอัด
คุณสอางค์สวนกลับ “แหม....แต่ผลไม้จากสวนเมืองนนท์น่ะ ใครๆ เขาก็รู้ในสรรพคุณว่าอร่อยหอมหวานขนาดไหน ไม่ว่าจะมะม่วง ทุเรียน ละมุด พวกที่กินแล้วไม่รู้รสจนต้องเอาไปเททิ้งน่ะ น่าจะเป็นพวกที่นิยมกินของกากๆ เดนๆ อยู่เป็นนิจ หรือไม่ก็พวกลิ้นหนาแบบลิ้นเสือลิ้นตะเข้นั่นแหละค่ะหม่อม”
หม่อมอำพันแทบร้องกรี๊ดออกมา จรวยหน้าเชิด มาลา วรรณาก้มหน้ายิ้ม ศรีจิตราอึ้ง คุณชายรองรีบพูดกับนมย้อยที่หน้าเหรอหรา “นมครับ.... เราไม่ลองเอาของแช่อิ่มมาทานดูหน่อยล่ะครับ”
คุณชายโตเห็นด้วย “นั่นซี เห็นมีทั้งมะปรางริ้ว มีทั้งมะม่วง”
คุณชายเล็กเสริม “ผมอยากกินทุกอย่างเลย”
“นั่นซีคะ งั้นเดี๋ยวนมไปจัดมาให้นะคะ” นมย้อยลุกออกไป น้อม เจียมช่วยลำเลียงตะกร้าเข้าห้องด้านในไป
หม่อมอำพันแทบร้องห้าม คุณชายโตจับมือแม่ไว้ให้ใจเย็น หม่อมอำพันแสร้งยิ้มออกมา “เออ....หนูศรีจ๊ะ ว่างๆ มาเที่ยวเล่นที่ตำหนักเล็กบ้างก็ได้นะ ที่นี่มีดอกไม้ให้เก็บไว้ร้อยมาลัยเยอะแยะไม่แพ้ที่ตำหนักใหญ่ ทั้งดอกรัก มะลิ ดอกพุด แต่ไอ้พวกดอก...ใหญ่ๆ บานๆ ไว้ใส่แจกันเอาหน้าน่ะ ที่นี่เราไม่นิยมปลูก”
คุณสอางค์แทบจะกรี๊ดออกมาบ้าง จรวยแทบหัวเราะออกมา คุณสอางค์ย้อน “ค่ะ....ทางตำหนักใหญ่ก็ไม่นิยมปลูกดอกบางจำพวกเหมือนกัน เช่น ดอกจิก ดอกราชา ราชินี หรือไม้มงคลอย่างต้นโพธ์ ปลูกที่ไหนก็มีแต่ความสุขความเจริญ แต่พอแผลงไปเป็นโพดำ โพแดงมีแต่เสื่อม ทำมาค้าไม่ขึ้น เป็นได้ล่มจมเชียวล่ะหนูศรี”
หม่อมอำพันอยากจะลุกขึ้นมาร้องกรี๊ด คุณชายโตจับมือไว้ หม่อมอำพันได้สติฉีกยิ้มหวาน “แหม....คุณข้าหลวงใหญ่ขา จะกลัวเรื่องล่มจมทำไมคะ เมื่อก่อนครั้งยังสาวที่พลาดจากเสด็จพระองค์ชาย ตอนนั้นซีคะที่น่ากลัว แต่ตอนนี้หาทางดิ้นรนให้หลานสาวแทนตัวจนได้ ชาตินี้คงไม่ต้องกลัวล่มจมอีกแล้วละค่ะ มีแต่จะต่อยอดทำกำไรไปได้เรื่อยๆ”
คุณสอางค์ลุกพรวดขึ้น ตัวสั่นเทิ้ม สามหนุ่มรีบลุกตาม จรวยสะใจ มาลา วรรณาอ้าปากค้าง “นี่....หม่อมพูดอย่างนี้หมายความว่า”
หม่อมอำพันลุกพรวดตาม “ก็อย่างที่เข้าใจนั่นแหละค่ะ เอ๊ะ หรือทำตัวเป็นเพลี้ยเป็นปลิงเกาะกินเสียจนเคยตัว เลยคิดอะไรไม่ออก”
“ศรีจิตรา กลับเดี๋ยวนี้”
ศรีจิตราลุกขึ้น “ค่ะ”
“ชายรอง”
“ครับ คุณป้า”
“รีบสร้างเรือนหอให้เสร็จไวๆ แล้วก็สร้างรั้วรอบขอบชิดเสียให้แน่นหนา”
“ทำไมล่ะครับคุณป้า”
“ป้าจะกราบทูลเสด็จ ไม่ให้ยายศรีเยี่ยมกรายเข้ามาแถวนี้ เพราะพวกไพร่สถุลสกุลกามันเยอะนัก มันจะเป็นเสนียดแก่ตัว” หม่อมอำพันอ้าปากค้าง คุณชายโตและคุณชายเล็กรีบยึดไว้ไม่ให้โผเข้าไปตบคุณสอางค์ นมย้อย น้อม เจียม ถือจานใส่ของแช่อิ่มออกมาพอดี ตะลึงงันไป “อีกอย่าง แถวนี้....เหลือบริ้นไรที่มันชอบเกาะกินมันก็เยอะไม่ใช่น้อยหรอก ป้าจะกราบทูลเสด็จด้วยว่า เงินปีที่โปรดไว้จุนเจือคนที่นี่แต่กลับเอาไปถลุงในบ่อนจนแทบฉิบหาย ขายตัว สมควรให้ท่านทรงตัด ทรงงดเสียให้หมดสิ้น” หม่อมอำพันหน้าเสีย “มาลา วรรณา”
มาลา/วรรณารับ “เจ้าค่ะ”
“กลับตำหนัก เอาไม้หอมมาจุดไล่แมลงหวี่ แมลงวัน เหลือบริ้นเห็บเหาเสียด้วย”
มาลาปรายตามองไปทางจรวย “ถ้าเหลือบริ้นเห็บเหา”
วรรณาเสริม “ต้องใช้น้ำมันขี้โล้ช่วยอีกแรงค่ะ”
“ดี....ส่วนไม้คดไม้งอ ไม้ชั้นเกลวราก ที่มีแต่เสี้ยนแต่ขวากหนาม ก็เอามาสะกระโจมเสีย”
“สะกระโจมทำไมคะ”
“เอาไว้กัน “ผีกระสือ” ไง”
หม่อมอำพัน นมย้อย น้อม เจียม จรวยอุทานออกมาพร้อมกัน คุณสอางค์ยิ้มเหี้ยมสะบัดออกไป
“ดิฉันลาค่ะ” ศรีจิตรารีบไหว้ทุกคน มาลา วรรณา ยิ้มหวานให้ทุกคนแล้วดึงศรีจิตราออกไป
“มัน...มันว่าฉันเป็นอะไรนะ”
“ผีกระสือค่ะ หม่อม”
“แล้วมันหมายความว่ายังไงล่ะ”
น้อมพาซื่อ “ผีกระสือมันชอบไปกินอาจมแถวส้วมไงคะ”
นมย้อยติง “ยายน้อม”
“โทษค่ะ”
“โอย....จะเป็นลม” หม่อมอำพันทรุดลงนั่ง
คุณชายโตเรียกหา “ยาดม ยาดม”
“จรวยตบมั้ย” หม่อมอำพันเรียกข้าง
“ไม่ค่ะ จรวยเป็นผู้ดีแล้วค่ะ เป็นสะใภ้เอกด้วย”
คุณชายรองและคุณชายเล็กมองหน้ากันก่อนจะตามออกไป

ศาลาหน้าตำหนักเล็ก คุณสอางค์มานั่งลมขึ้นอยู่ที่ศาลาหน้าตำหนักเล็กเหมือนกัน มาลา วรรณา ช่วยกันพัดวี ศรีจิตราให้ดมยาดม “โอย....เจ็บใจนัก มาหาว่าฉันเกาะกินเสด็จท่าน ปากคอมันเราะรายเหลือเกิน”
“แต่มาลาว่าก็พอๆ กันแหละค่ะ”
“หา....ว่าใครพอๆ กัน”
มาลาเสไป “อ๋อ ว่าหม่อมกับ....กับนังจรวยน่ะค่ะ”
“ยายจรวยไม่ได้ว่าอะไรฉันสักคำ”
วรรณาช่วยพูด “หมายถึง ท่าทางมันน่ะค่ะ ท่าทางมันยโสโอหังไม่แพ้นายเลย”
คุณสอางค์ยังงง ๆ กับคำแก้ตัวของ มาลา วรรณา คุณชายรองและคุณชายเล็กตามมาพอดี
คุณชายรองรีบเอ่ย “คุณป้าครับ ผมขอโทษแทนหม่อมด้วย”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก ป้าก็ว่าหม่อมเขาไปพอแรงเหมือนกันแหละ แต่ไม่ไหว เรามาก็ด้วยอัธยาศัยไมตรี โดนเข้าแบบนี้ก็ไม่ต้องมาคบค้าสมาคมกันล่ะ เอิ้ก... แม่ศรี กลับเถอะ ป้าไม่ไหวแล้ว อยู่แถวนี้ลมสว้านมันขึ้น”
“มาลา วรรณา พาคุณป้ากลับก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกับนายเล็กจะพาคุณศรีไปส่งเอง”
“อุ๊ย....ดีเลยค่ะ แม่ศรีอยู่คุยกับคุณชายนะ เรื่องเรือนหอ สงสัยอะไรก็ถามคุณชายเสีย” คุณสอางค์แช่มชื่นขึ้น มาลา วรรณาพาคุณสอางค์ออกไป
“ดิฉันไม่รู้เลยนะคะว่าหม่อมกับคุณป้าจะไม่ถูกอัธยาศัยกันถึงขนาดนี้”
“เป็นเรื่องปรกติน่ะครับคุณศรี สังเกตดีๆ ซีครับ จะเห็นว่าทั้งสองตำหนักไม่ค่อยไปมาหาสู่กันเท่าไหร่” คุณชายเล็กอธิบาย
“นั่นซีคะ”
“เอ....แล้วคุณศรีมีเรื่องเรือนหออะไรจะถามพี่รองเหรอครับ”
“เออ...ก็....ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
“ที่จริงนายเล็กรู้เรื่องเรือนหอดีกว่าฉัน นายช่วยตอบแทนทีละกัน”
“ได้ครับพี่ งั้น ผมไปส่งคุณศรีเองครับ” ศรีจิตรามองอย่างรู้ๆ ว่าคุณชายรองต้องขอชิ่งตามระเบียบ “เชิญครับคุณศรี” คุณชายเล็กพา ศรีจิตรากลับไปทางสวน คุณชายรองมองตาม

โถงตำหนักเล็ก หม่อมอำพันกำลังเอะอะใส่ทุกคน คุณชายโตยังนั่งปลอบอยู่ นมย้อยนั่งประจำที่ น้อมนวดไหล่ให้หม่อมอำพัน จรวยนวดเท้า เจียมยกถาดทั้งของแช่อิ่ม ทั้งมะม่วงข้าวเหนียวมูนราดกะทิโรยถั่วทองน่าทานมาวาง
“หนอย มาว่าฉันเป็นกระสือ ถ้าฉันเป็นกระสือ นังคุณข้าหลวงก็ต้องเป็นปอบ มาเกาะกินสมบัติเสด็จ”
“เหมือนกันเลยนะคะ”
“ใช่ เหมือนกันเลย เอ๊ะ คุณนม ว่าใครเหมือนกัน”
“เออ...” นมย้อยนึก “ก็เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องไงคะ เพราะทางบ้านราชดำริก็ได้รับเงินจุนเจือจากเสด็จเหมือนกัน”
“จริงซี แล้วยังมีหน้ามาลำเลิกพวกเรา หนอย....จะให้ตัดเงินปี ไปตัดทางบ้านยายน้องสาวหล่อนก่อนเถอะ พวกทึนทึกหาผัวไม่ได้ก็อิจฉาตาร้อนแบบนี้แหละ”
“ใจเย็นครับหม่อม ทานของหวานอร่อย ๆ ดีกว่าครับ” คุณชายโตหยิบจานข้าวเหนียวมูนส่งให้หม่อมอำพัน
หม่อมอำพันทานอย่างลืมว่าของใคร “แหม อร่อย ลองทานซีลูก ใครซื้อมาล่ะ”
“อ้าว ก็ของคุณศรีที่เอามาฝากนี่ไงละคะหม่อม”
หม่อมอำพันรีบกลืนชิ้นสุดท้าย “ว้าย สงสัยฉันจะหิว ความจริงก็รสไม่ดีเท่าไร มะม่วงบ่มแก๊ส เปรี้ยวเชียว” หม่อมอำพันจิ้มอีกชิ้นเอามาดม “บางลูกก็เหม็นโอ่ ท่าทางคงไม่ได้คัดได้เลือก” คุณชายโต นมย้อยอึ้ง
จรวยยิ้มสมใจ “แหม.....จะเอาใจว่าที่แม่สามีสักที ไม่รู้จักคัดสรรให้ดีเสียก่อน นี่สมคงรีบร้อนขนมาให้ทั้งขนัดเลยละค่ะ”
คุณชายโตเซ็ง นมย้อยตาเขียว หม่อมอำพันยิ้มละไม “ท่าจะจริง” จรวยยิ้มประจบ หม่อมอำพันมองหน้าจรวยแล้วหุบยิ้ม ดวงตาจงชัง ชักตีนหนีจากการนวด “แต่ยังไง หนูศรีเขาก็ยังมีน้ำใจหามาฝากนะ อย่างน้อยเขาก็เป็นลูกหลานเจ้าสัว ทางคุณตาเป็นถึงคหบดี มีสวนปลูกผักผลไม้เป็นร้อยเป็นพันไร่ ไม่เหมือนนังบางคนปลูกแต่กาฝาก”
จรวยคลานออกมา แล้วลุกพรวดขึ้น ทุกคนสะใจ “เจียม ยายน้อม จัดของว่างให้ฉันกับคุณชายด้วย แต่ผลไม้ไม่ต้องจัดมา ฉันกินแล้วแพ้ มันคัน”
“คันอะไรคะ”
“คันคอน่ะซี” จรวยเดินฉับๆไป เจียมและน้อมลุกตาม
หม่อมอำพันกินต่อเพราะลืมตัว คุณชายโต นมย้อย น้อม มองงงๆ “จริงๆ นะตาโต ตั้งแต่เราเอานังนี่มาเป็นสะใภ้ แม่เสียไพ่ไม่หยุดไม่หย่อน สงสัยนังนี่แหละ อีตัวขัดลาภตัวจริง”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/4 วันที่ 30 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ