อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/5 วันที่ 30 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/5 วันที่ 30 ต.ค. 58

หม่อมอำพันกินต่อเพราะลืมตัว คุณชายโต นมย้อย น้อม มองงงๆ “จริงๆ นะตาโต ตั้งแต่เราเอานังนี่มาเป็นสะใภ้ แม่เสียไพ่ไม่หยุดไม่หย่อน สงสัยนังนี่แหละ อีตัวขัดลาภตัวจริง”
“โธ่ หม่อมครับ อย่าว่าจรวยเลยครับ เอ.....แล้วหม่อมทานต่อ ไม่เปรี้ยว ไม่เหม็นโอ่แล้วเหรอครับ”
“อุ๊ย....แม่กำลังโกรธน่ะลูกเลยลืมตัว ไป ไป เอาไปเททิ้งให้หมด” หม่อมอำพันลุกขึ้นชั้นบน
“ไม่ต้องทิ้งหรอกครับนม ผมทานเอง” คุณชายโตทานต่อสบายอารมณ์ นมย้อยขอชิมบ้าง

คุณชายเล็กมาส่ง ศรีจิตราหน้าตำหนักใหญ่ ศรีจิตราหัวเราะขำ “ทะเลาะกันขนาดนี้เชียวเหรอคะ”
“ครับ คุณป้าถึงกับประกาศว่าจะไม่เหยียบตำหนักเล็กอีกเลยนะครับ นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคุณป้าจะยอมมาครั้งนี้ เพราะคุณศรีแท้ๆ เชียว”


“เพราะเสด็จป้าต่างหากล่ะคะคุณเล็ก”
ทั้งสองมาลงนั่งคุยกันต่อที่โต๊ะสนามหน้าตึก เสด็จเสด็จออก ทอดเนตรทั้งสองอย่างที่เคย
“คุณศรีครับ เรื่องที่ผมไปพบคุณศรีที่บ้านสวนวันนั้น คุณศรีคงไม่บอกคุณสานะฮะ”
ศรีจิตราสายตาหยั่งเชิง “ไม่บอกหรอกค่ะ แต่สงสัยว่าทำไมต้องปิดด้วย แล้วเมื่อไหร่คุณชายจะได้พบยายสาเสียที”
“อีกไม่นานหรอกครับ เราได้เจอกันแน่ ๆ”
ศรีจิตราเริ่มแน่ใจในสิ่งที่ตนสงสัยมากขึ้น เสด็จทรงยิ้มเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

วันต่อมา ในคอฟฟี่ช็อปหรู ที่โต๊ะด้านในคุณชายรองกินอาหารอยู่กับศุภร ที่โต๊ะหน้าร้าน ไนเจล จิตริณี สาลิน กินอาหารเสร็จแล้ว บริกรกำลังเช็คบิล ไนเจลจ่ายเงิน
จิตริณีลุกขึ้น คว้ากระเป๋าถือไปด้วย “ขอเข้าเพาเดอร์รูมเดี๋ยวนะคะ” จิตริณีเดินไป
คุณชายรองและศุภรก็กินอิ่มจิบน้ำแล้วมองหาบริกร
“อ้าว เจออีกแล้ว”
“ใคร โจทย์นายหรือ”
“โจทย์นายมากกว่ามั้ง คุณสาไง” คุณชายรองหันมามอง เห็นสาลินคล้ายมาลำพังกับไนเจล คุณชายรองเย็นชาขึ้นมาดวงตาหยัน เสียงศุภรดัง “มากับบอสฝรั่งเขาอีกแล้ว”
สาลินมองดูไนเจล เห็นมีท่าทางเศร้ากับขัดใจระคนกัน จึงยื่นมือไปแตะมือให้กำลังใจ “ใจเย็นๆ นะคะ บอส”
“ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่เจ็บกระดอง”
“คะ? อะไรนะ”
“กระดองใจไงครับ”
คุณชายรองเดินช้าๆ ผ่านมา คุณชายรองมองดูมือสาลินที่แตะไนเจล สาลินเงยหน้าขึ้น เห็นคุณชายรอง คุณชายรองหยุดมองอย่างตำหนิ คิดในใจ “ทำตัวเหมือนหญิงรักสนุก”
ส่วนสาลินหมั่นไส้ในใจ “ฮึ ควงมากับหญิงรักสนุกคนไหนล่ะ”

คอฟฟี่ช็อปหรู สาลินเงยหน้าขึ้น เห็นคุณชายรอง คุณชายรองหยุดมองอย่างตำหนิในใจ “ทำตัวเหมือนหญิงรักสนุก”
สาลินเหน็บในใจ “ฮึ ควงมากับหญิงรักสนุกคนไหนล่ะ” สาลินเชิดหน้าบึ้ง
คุณชายรองโกรธแยกไป ศุภรเดินตามมาดึงไว้แล้วพากลับมา ศุภรยิ้มกับสาลิน “หวัดดีครับ คุณสา”
สาลินเห็นศุภรยิ้มทัก ยกมือสวัสดี ศุภรรับไหว้ “สวัสดีค่ะ คุณศุภร”
“สวัสดีครับ คุณชายคิตตี้” ไนเจลทักคุณชายรอง
“สวัสดีครับ มิสเตอร์ไนเจล” คุณชายรองหมั่นไส้สาลินเต็มที “แล้วใจคอจะไม่ทักฉันซักนิดหรือ”
“ไม่จำเป็นนี่ ฉันไม่มีธุระอะไรกับคุณ”
“แต่ฉันมี”
“ธุระอะไรไม่ทราบ”
“ก็แค่อยากขอบคุณสำหรับผลไม้”
“คุณไปขอบใจพี่ศรีเถอะ เขาอุตส่าห์ขนไปตัวเป็นเกลียว”
คุณชายรองยิ้มสมใจ “ยังไงก็ต้องขอบใจเธอ เห็นว่าเธอขึ้นมะม่วงให้จนตกลงมาจุกแอกไม่ใช่หรือ”
สาลินเบิกตากว้าง คุณชายรองสะใจ ศุภรอมยิ้มดูท่าทีคุณชายรองอย่างเริ่มแน่ใจ
สาลินคิด “พี่ศรี! เรื่องนี้ไปเล่าทำไม” สาลินทำสุขุม “หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ”
“อ้อ...ฉันคงต้องขอตัว ก่อนที่จะมีใครมาเข้าใจผิดอีก”
สาลินเหน็บในใจ “ต๊าย....กลัวยายคุณหญิงจะเข้าใจผิด” สาลินพูดเย็นชา “ฉันเองก็ไม่อยากให้ใครมาเข้าใจผิดเหมือนกัน แต่ถ้าคุณกลัวใครเข้าใจผิดจริง ก็ไม่น่าจะไปยุ่งกับใครอีก”
“เธอพูดถึงใคร”
สาลินหมั่นไส้ในใจ “ต๊าย ทำไม่รู้” สาลินตอบเย็นชา “ก็ใครเที่ยวไปควงใครต่อใครน่าจะรู้ดี”
คุณชายรองโกรธทั้ง ๆ ที่งง “ฉันต้องคุยกับเธอส่วนตัวเสียแล้ว เชิญทางนี้” คุณชายรองผายมือ
“ลินซี่” ไนเจลท้วง
“ไม่เป็นไรค่ะบอส” สาลินลุกไปกับคุณชายรอง
ไนเจลมองศุภร ศุภรแบมือยักไหล่ยิ้มแห้งๆ ไนเจลเข้าใจยิ้มแห้งๆ ตอบ ศุภรสงสัย “ไอ้หม่อมมันเป็นไรของมันวะ”
ไนเจลอยากรู้ “ถามจริงๆ น้า พ่อแม่ไม่มีปัญญาตั้งชื่อแล้วเหรอ ถึงชื่อ “หมู””
ศุภรงง “หา....ชื่อหมู ใคร...ใครชื่อหมู”
“ก็คุณไง คุณชื่อ “สุกร” มันแปลว่าหมูไม่ใช่เหรอ” ศุภรเกาหัวไม่รู้จะอธิบายยังไง ไนเจลพูดซื่อๆ “ภาษาทายง่ายๆ ก็ม่ายรู้ โง่เนอะ”

คุณชายรองเดินนำมา สาลินตาม “ฉันไปเที่ยวควงใครต่อใครที่ไหนไม่ทราบ”
“ฉันไม่รู้หรอก ที่ฉันรู้ก็คือหญิงคนนั้นเป็นหญิงเสเพล คบผู้ชายไม่เลือกหน้า แล้วคุณก็ไปรับไปส่งแม่นั่นอยู่ตลอด”
จังหวะนี้จิตริณีหน้าผ่องออกมาจากห้องน้ำ แอบฟังหลังเสาทันที
คุณชายรองพยายามนึก “ผู้หญิงที่ฉันไปรับไปส่งก็เห็นมีแต่เธอคนเดียว ฉันไม่มีผู้หญิงเสเพลที่ไหน”
“อย่ามาโกหก....นี่คุณ ก่อนที่เรือนหอจะเสร็จ คุณควรกราบทูลเสด็จ ล้มเลิกการแต่งงานกับพี่ศรีได้แล้ว เพราะสิ่งที่คุณทำตอนนี้ คุณไม่ให้เกียรติพี่สาวฉันอย่างที่สุด”
“ฉันว่าคนที่ไม่ให้เกียรติพี่สาวเธอคือเธอต่างหาก”
“หา....ฉันยังไง”
“ได้ข่าวว่าเด็จป้าโปรดจะให้เธอเป็นคู่หมั้นคู่หมายกับเจ้าเล็ก แต่ดูซี เธอเที่ยวควงใครต่อใคร เดี๋ยวเศรษฐีเดี๋ยวยาจก เดี๋ยวไทย เดี๋ยวฝรั่ง”
“นี่คุณ” สาลินเสียงแหลมจนไนเจลและศุภรเข้ามาสมทบ
“หญิงเสเพลตัวจริงน่าจะเป็นเธอมากกว่านะ” สาลินแทบร้องกรี๊ด บริกรถือแก้วน้ำผ่านมาพอดี สาลินคว้าไว้ แล้วทำท่าจะสาดมาที่เป้ากางเกงของคุณชายรองอย่างที่เคย แต่คุณชายรองคว้ามือของสาลินไว้ทัน “อย่านึกว่าคราวนี้ฉันจะยอมให้เธอทำเป้ากางเกงฉันเปียกอีก”
“ปล่อย”
ไนเจลเข้ามา “ผมว่าค่อยๆ พูดกันดีกว่านะ อย่ากัดกันเลย”
สาลินกระชากแก้วให้หลุดจากมือคุณชายรอง แล้วน้ำทั้งแก้วก็สาดรดเป้าของไนเจลเข้าเต็มๆ “บอสคะ ฉันขอโทษ โซ ซอรี่”
“โผมไม่น่าเข้ามายุ่งเลย ซวยจริง ๆ”
ศุภรขำ “ฮ่ะฮ่ะ บอส เป้าเปียกเลยแฮะ”
คุณชายรองยิ้มร่า อารมณ์ดีขึ้น “ฉันขอตัว โทษนะครับบอส”
“ขอโทษนะครับบอส กระผมเฮียหมูไปก่อนนะครับ”
คุณชายรองหันกลับเดินไป ศุภรโค้งขอโทษนิดหนึ่งแล้ววิ่งตาม ไนเจลทำตาปริบๆ
สาลินโมโห “ฮึ พวกพาลกระแชง”
“โอ มายก็อด เขาพูดเหมือนผมเป็นชู้กับคุณ”
“เป็นคนรักค่ะ”
“ใช่ เป็นคนรัก แต่เราไม่ใช่นะ”
“ช่างเขาเถอะค่ะ วันนี้อากาศร้อน อาการเขาเลยกำเริบ”
“พูดเหมือนเขาเป็นหมาเลยนะ แต่อาการแบบนี้ผมรู้จักดี เขากำลังหึงคุณจนหน้าเป็นดำแดง” สาลินอ้าปากค้าง อึ้งไปพูดไม่ออก “โอว์ หน้าดำหน้าแดงช่ายหมาย”
จิตริณีเข้ามาสมทบ ยังมองตามคุณชายรองอยู่ ครุ่นคิดบางอย่าง
“จินนี่ เป้าผมเปียก ช่วยเป้าผมด้วย”
“ค่ะ ค่ะ เดี๋ยวจะเรียกบริกรมานะคะ เล่าให้ฟังหน่อยซีคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” จิตริณีทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร สาลินยังอึ้งพูดไม่ออก

ที่ด้านในร้านผ้าไหม คุณชายรองนั่งอยู่ที่โต๊ะของศุภร กำลังพลิกดูใบเสร็จประดามีอย่างแรง หน้าบึ้ง ศุภรอยู่ที่ตู้เอกสาร มองดูอาการแล้วยิ้มในหน้า “เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวใบเสร็จขาด ไม่มีไว้ทำบัญชีโว้ย” คุณชายรองมองหน้า ศุภรยักไหล่หันมาแล้วชะงัก แล้วยิ้มเมื่อเห็นจิตริณีเข้ามา “คุณจิตริณี มีอะไรให้รับใช้ครับ”
“สวัสดีค่ะคุณศุภร สวัสดีคุณชายกิตติ”
คุณชายรองลุกขึ้น งงนิดหน่อย ก้าวมาหาจิตริณี ศุภรขยับไปด้านข้าง “ครับ คุณจิตริณี”
“ดิฉันจะบอกว่า ไม่อยากให้คุณกับสาลินต้องเข้าใจผิดกัน”
“เข้าใจผิด”
“เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ เมื่ออาทิตย์ก่อน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมาที่ห้องสมุด” คุณชายรองงงงันไป ศุภรร้องฮ้า

ในมโนของจิตริณี คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเผชิญหน้าสาลินที่เคาน์เตอร์ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงจ้องถลึงตา สาลินหน้าซีด กลัวตัวสั่นงันงก “คุณหญิงเข้ามาด่าว่าคุณสาอย่างสาดเสียเทเสีย”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชี้นิ้วด่า เอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากสาลินไปด้วย สาลินหน้าหงายเซไปอย่างอ่อนแอ

“เธอว่าคุณสาจะแย่งคุณชายไปจากเธอ” จิตริณีเล่าต่อ
คุณชายรองอ้าปากค้าง “อะไรนะครับ”
“คุณสาตกใจมาก อับอายสายตาผู้คนทั้งห้องสมุด”

ในมโนของจิตริณี สาลินทรุดล้มตะแคง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงจ้องอย่างสมใจแล้วสะบัดไป สาลินยกมือขอร้องวิงวอนตามหลัง คนทั้งห้องสมุด มี ไนเจล ลลิตา บราลี แว่น นำทีมก้าวมา มองสาลินอย่างตำหนิจงชัง ไนเจลชี้หน้าด่าสาลิน สาลินร้องไห้ระล่ำระลัก

“จากนั้นคุณสาก็ถูกบอสตำหนิอย่างรุนแรง” คุณชายรองหน้าเผือดลง จิตริณีวิงวอน “นี่เป็นสาเหตุให้เธอหลบหน้าคุณ เพราะไม่อยากให้คุณหญิงก้อยมาเข้าใจผิดอีก”
“ให้ตายเถอะ นี่ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย แล้วที่ว่าไม่อยากให้คนคนนั้นมาหึงหวง”
“คือคุณหญิงก้อยนี่แหละ”
คุณชายรองยิ้มออก “เข้าใจแล้วครับ”
“เมื่อคุณทราบแล้ว อย่าผิดใจกับลินซี่อีกเลยนะคะ ดิฉันมาบอกเท่านี้ละค่ะ ขอตัวก่อนค่ะ บาย” จิตริณีโบกมือลาเดินไป
คุณชายรองร้องขอบคุณไล่หลัง ศุภรโบกมือตอบ คุณชายรองยืนบึ้ง
ศุภรขยับมาใกล้ “คุณทรามวัยกายสิทธิ์นี่ก็น่ารักดีแฮะ” คุณชายรองยังอึ้ง

จิตริณีออกมาจากร้าน พลางยิ้มในหน้า พึมพำกับตัวเอง “ถ้าอยากให้คุณชายกับลินซี่แตกกันล่ะก็ ยากหน่อยนะอาร์นี่” จิตริณีเดินไป
คุณชายรอง ศุภรตามออกมา คุณชายรองยิ้มออกมาได้ เหมือนลุล่วงกับทุกสิ่ง
“เป็นไรวะ”
“เปล่า ไอ้ภร ฉันว่าฉันชักหิวข้าวแกงแถวร้านเสียโปแล้วว่ะ”
“อ้าว ไหนว่าร้อน คนเยอะ แมลงวันแยะ”
“ก็อร่อยดีนี่”
ศุภรยิ้มอย่างรู้ทัน “หิวเมื่อไหร่บอกละกัน จะไปเป็นเพื่อน” ศุภรกลับเข้าร้าน คุณชายรองยิ้มอยู่คนเดียว

โถงชั้นบนตำหนักเล็ก ที่วงไพ่ หม่อมอำพันกรีดไพ่ขวับหน้าขมวดมุ่น เพราะต้องรอทุกหน้า คุณนาย คุณหญิง ท่านผู้หญิงชรา แทบทุกคนหน้าดำคร่ำเครียด ค้อนควักคุณนายผู้การตำรวจที่ได้อยู่คนเดียว คุณนายยิ้มแย้ม ยายน้อม เจียม และบรรดาข้าหลวงยกถาดวางอาหารเข้ามาในห้อง
หม่อมอำพันพาลใส่ “อ้อ....มาแล้วหรือยะ กว่าจะยุรยาตร นวยนาดวาดกรมาได้ ฉันน่ะหิวจนตาลาย ทิ้งไพ่ผิดเสียจนจะจำนำผ้าซิ่นแล้ว”
ยายน้อม เจียมสบตากัน อ่านสายตาได้ความว่าวันนี้เสียอีกแล้ว
คุณหญิงค้อน “หม่อมน่ะแค่จำนำซิ่น แต่อิฉันคงล่อนจ้อนกลับบ้านเลยล่ะค่ะ”
ทุกคนค้อน คุณนายผู้การฯที่รอไพ่ก็เอาเงินมานับปึกใหญ่ คุณนายเห็นทุกคนมองมาอย่างหมั่นไส้ ก็ยิ้มย่ามใจ
หันมาหายายน้อมที่อยู่ใกล้ พร้อมกับกระทำสิ่งต้องห้ามคือ สะกิดเอว “ไหน ยายน้อม วันนี้มีอะไรกินบ้าง”
ยายน้อมชะงักลืมตาโพลง “มีตำ ตำ ตำ ตำ”
คุณนายตาเหลือกปาไพ่ทิ้ง ไพ่กระจายเต็มหน้ายายน้อม “ผัวฉันมาเหรอ”
คุณหญิงอุทาน “ตำรวจ !”
เจียมและนางข้าหลวงเด็กพยายามจะบอกว่าไม่ใช่ แต่คุณนายทั้งปวงร้องกรี๊ดประสานกันลุกพรวดขึ้น ไพ่กระจาย บางนางเตะสำรับ บ้างเตะกระโดน จานเม็ดก๋วยจี้กระจายว่อน บางนางโกยเงินเข้าตัก ยกชายผ้าพาเงินหนีไป
หม่อมอำพันลุกขึ้นร้องกรี๊ด “หยุดก่อนค่ะ” บรรดาขาไพ่นิ่งชะงัก “ตำอะไรยายน้อม”
ยายน้อมยิ้มโพล่งออกมาได้ “ตำส้ม เจ้าค่ะ”
“ตำส้ม หรือส้มตำค่ะ ไม่ใช่ตำรวจค่ะ”
บรรดาขาไพ่ร้องอุทาน โล่งอก แล้วลงนั่งเล่นกันต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หม่อมอำพันค้อนยายน้อมวงใหญ่

ระเบียงหลังบ้านราชดำริ คุณสร้อยกับคุณสอางค์อยู่บนตั่ง ที่พื้นอุ่นเรือน ยายพิศ เด็กลูกมือทำขนมกันอยู่ กำไลพาสาลินเข้ามา สาลินคลานเป็นแต่แกล้งทำกระโดกกระเดกแกล้งคุณสร้อย สาลินไหว้ คุณสอางค์ คุณสร้อยและอุ่นเรือน คุณสอางค์ยิ้มพริ้มเพรารับ
คุณสร้อยค้อนชนิดคอเคล็ด “มาแล้วหรือยะ แม่โฉมเอก ทุกคนเขารอเราอยู่”
“มีเรื่องอะไรเหรอคะถึงให้หนูรีบมา”
“นี่....คราวก่อนที่หนูไปเข้าเฝ้าอีกครั้งน่ะ เสด็จยิ่งโปรดหนูมากขึ้นไปอีกรู้ไหม เสด็จก็ทรงดำริว่าจะประทานนัดเลี้ยงตอบแทนหนู”
“เลี้ยงอะไรกันคะ”
“เลี้ยงอาหารค่ำคืนนี้ลูก จัดโต๊ะอาหารเต็มยศแบบยุโรปสไตล์ ผู้หญิงใส่ชุดราตรี ผู้ชายใส่ทักซิโด้ ซางแซวแซวเลยทีเดียว” คุณสอางค์พูดไป ก็ดวงตาเป็นประกายเคลิ้มสู่ภวังค์ฝัน ยกมือกรายนิ้วไปด้วย เกิดประกายฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งรอบตัว ทุกคนมองอย่างตระหนกมากกว่าทึ่ง

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 14/5 วันที่ 30 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ