อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 15/2 วันที่ 31 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 15/2 วันที่ 31 ต.ค. 58

“ไม่ทราบค่ะ แต่คงสำคัญมากตำหนักโน้นเตรียมงานกันคึกคัก”
“คนสำคัญ ใครหว่า”
คุณชายรองนิ่ง ไม่ยอมบอก
ห้องนอนศรีจิตรา สาลินนั่งตัวโยกโคลงไปมา เรอดังเอิ้กจากที่เมาเมื่อหัวค่ำ สาลินสวมชุดราตรียาว คล้ายเกาะอก
แต่มีสายเล็กๆ อวดคอไหล่งามระหง นั่งอยู่บนเตียง มาลา วรรณา คุกเข่ากับพื้น ปล้ำใส่รองเท้าส้นสูงปรี๊ด ปักเลื่อมระยิบระยับ
ศรีจิตราสวมชุดราตรีสีอ่อนเครื่องประดับครบก้าวมาอย่างเอาใจช่วย “ได้ไหมคะ”
“เกือบแล้วค่ะ”

“ฮึบ”
สาลินตัวเอนกอดเสาเตียง รองเท้าเข้าจนได้ มาลา วรรณาเหน็ดเหนื่อย ปาดเหงื่อ
มาลาบ่น “ว้าย เหงื่อตกถึงกลีบ”


วรรณารีบแก้ “กีบ!”
สาลินอับอายแก้ตัว “ตอนซื้อเดือนก่อนมันยังหลวมอยู่เลย”
“สาอ้วนขึ้นเหรอ แล้วชุดล่ะคับไหม”
สาลินปฏิเสธยิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้อ้วน ไม่คับซักหน่อย” สาลินลุกพรวดไปยืนหน้ากระจกบานยาว เช็กดูพุงก่อนอื่น เงาสะท้อนภาพสาวน้อยแสนสวย สาลินเช็คพุงดูก็พบว่าแฟบดี จึงโล่งอกหันมาหา ศรีจิตรา มาลา วรรณา ทั้งสามมองอย่างชื่นชมประโลมใจ
“สา สาสวยยังกะนางซิน”
“ซินที่แปลว่า “นางบาป” หรือเปล่าพี่ศรี”
“ฮื้อ ต้องนางซินเดอเรลล่าซีจ๊ะ”
“แล้วพี่ศรีเป็นใครล่ะ”
ศรีจิตรายิ้ม พูดเล่น ซึ่งนาน ๆ ทีปีละหนจึงทำ “งั้น พี่รับบทแม่เลี้ยงใจร้ายเอง”
มาลาสนุก “วุ้ย งั้นพี่สองคน ก็เป็นลูกสาวแม่เลี้ยงซีคะ”
วรรณาแซว “ก็ได้ค่ะ แต่ว่าพี่สองคนน่ะ เท้าเล็กกว่าคุณสานะคะ”
ทั้งหมดหัวเราะ สาลินหุบยิ้ม ลองเดินดู ถลกชายกระโปรง ดูเท้าที่ถูกบีบอัดของตัว “แหม ก็สาเป็นสาวชาวสวนนี่คะ ขืนเท้าเล็กเป็นผู้ดีก็คงตกท้องร่องตาย”
คุณสอางค์ถือถาดของกินพวก ขนมน้ำชา คานาเป้เข้ามา แต่งชุดราตรีระยิบระยับ
“อุ้ย วันนี้คุณป้าใหญ่สวยเหมือนนางฟ้าเลยค่ะ”
“จ้า ก็วันนี้ป้าเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวให้หนูไงจ๊ะ เดี๋ยวจะเสกรถฟักทองให้หนูไปพบเจ้าชาย”
สาลินเป็นงง
มาลาเสริม “ค่า ให้คุณสาเจอเจ้าชายรูปหล่อ”
วรรณาเม้าท์ “แต่ว่ามีเจ้าชายสององค์เลยนะคะ คืนนี้ ฮิฮิฮิ”
สาลินหน้าหงิก ศรีจิตรารีบเบี่ยงประเด็น “แล้วนี่อะไรคะคุณป้า”
“ของกินลูก เอามาให้ยายสา”
“กินทำไมคะ อีกเดี๋ยวก็จะกินเลี้ยงอยู่แล้ว”
“ก็กินรองท้องไปก่อนซิลูก พอนั่งโต๊ะจะได้กินน้อยๆ ดูแล้วงามสมเป็นหญิงผู้ดี” คุณสอางค์ให้เหตุผล คล้ายในฉากก่อนงานเลี้ยงในเรื่องวิมานลอย สาลินยืดตัว คุณสอางค์พูดต่อ “หนูน่ะท้องยุ้งพุงกระสอบ ขืนปล่อยให้ฉลองเต็มคราบ ชุดต้องแตกแน่”
สาลินหุบยิ้ม “แหม....คุณป้า”
มาลา วรรณาหัวเราะคิก สาลินค้อนขวับแล้วนั่งลงบนเตียงอย่างแรง แล้วคว้าขนมมากินหมับๆ เศษขนมร่วน
กระจายเกลื่อน คุณสอางค์และศรีจิตราต้องเข้ามาปูผ้า ปัดชุดกันวุ่น ร้อง “กินดีๆ ลูก”

ห้องโถงตำหนักเล็ก คุณชายรองสวมทักซิโด้ ดูหล่อสมาร์ทสง่างาม ยืนอยู่กลางห้องโถง คุณชายเล็กเดินลงบันไดมาสวมทักซิโด้เช่นกัน แต่ดึงโน่นเกานี่อย่างรำคาญมาตลอด นมย้อยกับเจียมยืนมอง
“อุ้ย คุณเล็กของนม หล่อยังกะดาราฝรั่ง”
คุณชายเล็กยักคิ้ว “ผมเป็นยังไงบ้าง พี่รอง”
“ดูดี สมเป็นตัวเอกของงาน”
“หา....ผมน่ะหรือตัวเอกของงาน”
“ใช่ งานเลี้ยงคืนนี้คงไม่มี ถ้าไม่มีนาย”
“นี่ผมสำคัญขนาดนั้นเชียว น่า.....พี่รองบอกผมมาซะทีว่าเด็จป้าเชิญใครมา”
“ถ้าฉันบอกก็ไม่เซอร์ไพร์สซี”
“ผมเกลียดเซอร์ไพร์ส น่านม บอกผมหน่อย”
“แหม คุณเล็กก็ลองนึกดูซีคะ ว่าเด็จป้า คุณสอางค์ คุณศรีอยากให้คุณเล็กเจอตัวใครที่สุด”
คุณชายเล็กคิดปราดไป หน้ายิ้มทะเล้นหุบ ตาเหลือก “หา หมายความว่า”
คุณชายรองดูนาฬิกา “ได้เวลา ไปได้แล้ว” คุณชายเล็กเหงื่อแตกหันรีหันขวาง “นี่นายเป็นอะไร จะมาเบี้ยวไม่ได้นะ เด็จป้าทรงเล่นงานนายตายแน่”
“พี่รองไปก่อน โธ่ ผมตื่นเต้น เลยปวดท้องเลย”
“หา หนักหรือคะ”
“ไม่ใช่ ปวดฉี่ ขอไปฉี่ก่อน” คุณชายเล็กเดินเลี่ยงไปทางห้องเล็ก
คุณชายรองมองตามแล้วออกจากตึก นมย้อย เจียมเดินตาม
มุมห้องทีวี ที่โทรศัพท์ คุณชายเล็กคว้าขึ้นมาหมุนหมายเลข คุณชายโตเดินผ่านมาแล้วหยุดฟัง “ฮัลโหล”
ดนตรีขึ้นกลบเสียงพูดสายของคุณชายเล็ก คุณชายโตฟังอย่างงง ๆ แต่ไม่แสดงตัว

ห้องทรงพระสำราญ คุณชายรองยืนอยู่สุดห้อง ในห้องมีเพียงไฟไม่กี่จุด มีแสงส่องภายนอกส่องเข้ามา ผ่านหน้าต่างฝรั่งเศสที่เรียงรายเป็นลำสลับกับความมืดสลัว ที่สุดห้อง ร่างแบบบางระหงกว่าปรกติก้าวมา คุณชายรองค่อยๆหันไปดู เห็นร่างนั้นเป็นเงาดำ ร่างนั้นก้าวสู่แสงสว่าง จากหน้าต่างแรก เห็นว่าคือสาลินในชุดราตรียาว ดูแบบบางสูงระหง ผมเกล้ามีเครื่องประดับ ชุดที่สวมไม่วูบวับ แต่เนี้ยบไปหมดด้วย คัทติ้ง
สาลินยืนห่างคุณชายรองเพียง 2 เมตร เห็นดวงหน้าที่ตกแต่งประณีต หน้ากระจ่างไม่แพ้วันเข้าเฝ้าเสด็จวันแรก แต่แต่งตาเข้มข้นกว่า ขอบตานั้นเขียวยาวต่อหาง ขนตาหนาเป็นแพงอน ทำให้ดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ดูงามเย้ายวนขึ้น
ปากทาสีอ่อนแต่ตัดขอบได้รูป มีการเชดดิ้งแก้มจนดูมีมิติกว่าที่เคยเห็น บนมวยผมมีโบว์เพชรวูบวบ ที่หูมีต่างหูยาว และมีกำไลเพชรที่ข้อมืออีกวง
สาลินมองไปเห็นคุณชายรองอยู่ในเงามืดสลัวเช่นกัน “คุณ”
คุณชายรองก้าวมาสู่แสงสว่างจากหน้าต่างบานเดียวกับสาลิน สาลินอึ้งไป เมื่อเห็นคุณชายรองในทักซิโด้ ดูหล่อเหลา คุณชายรองมองดูสาลิน ดวงตาเป็นประกายอย่างชมเชย ระคนแววประหลาดบางอย่างที่สาลินไม่เข้าใจ
สาลินรู้สึกหน้าร้อนวูบ รีบวางท่าเจ้าหญิงยิ่งขึ้นกว่าเดิม ทันใดเท้าสาลินก็สะดุด สาลินตาเหลือก คุณชายรองร้องอุทานเบา ดวงตาทั้งคู่สบตากัน คุณชายรองเย็นนิ่งมีประกายบางอย่างเต้นอยู่ สาลินนั้นอับอายขายหน้าได้กลิ่นน้ำหอมของคุณชายรองหอมจาง ๆ คุณชายรองประคองสาลินให้ยืนตรง แล้วมองอย่างชื่นชมระคนขบขัน
สาลิน ทรงตัวได้ก็ทำเชิดกลบเกลื่อน “นี่ คุณมองอะไร”
“ฉันไม่เคยเห็นเธอแต่งตัวแบบนี้มาก่อน” สาลินเชิดหน้ายิ้มนิดๆ ไว้ตัวงดงาม คุณชายรองพูดต่อ “แต่งตัวสวยขนาดนี้ นายเล็กตาค้างแน่ เดี๋ยวเธอก็คงได้เจอนายเล็กแล้วล่ะ”
สาลินแว๊ด “นี่พูดดีๆ นะ ฉันไม่ได้แต่งตัวมาให้ใครดู ฉันไม่ใช่วัตถุทางเพศ”
“งั้นหรือ แต่ฉันว่าคนเราก็เหมือนๆกันทุกคน ไม่ว่าผู้ดีหรือยาจก ผู้ชายก็ชอบมองผู้หญิงสวย” สาลินแอบยิ้มนิดหนึ่ง ที่หน้าประตูห้องทรงพระสำราญ ศรีจิตราบิดลูกบิดประตูจะเข้ามา เสียงคุณชายรองดังมา เลยชะงัก “ผู้หญิงก็ชอบมองผู้ชายหล่อ” สาลินยิ้มนิด ๆ ทำเจ้าหญิงใหม่ คุณชายรองมองแล้วพูดต่อ “อย่างนายพลของเธอ ก็รูปหล่อ ไม่ใช่หรือ”
สาลินแว๊ด “ไม่ใช่นายพลของฉัน”
ศรีจิตราลอบยิ้มกับตัวเอง ผลักประตูเข้าไป “สา อ้าว คุณชายรอง” ศรีจิตราไหว้คุณชายรอง
คุณชายรองรับไหว้ “สวัสดี ฉันกำลังคุยกับน้องสาวเธอ เรื่องความเสมอภาคทางเพศ” สาลินเชิด
“แล้วคุณชายเล็กล่ะคะ”
คุณชายรองพูดไม่ออก สาลิน ศรีจิตรามองหน้ากันสงสัย
หน้าตำหนักเล็ก บรรดาคนรถจับกลุ่มนั่งเงียบ รถกระบะตำรวจแล่นมา มีรถผู้กำกับแล่นนำมาอีกคัน นมย้อย คุณชายโต น้อม เจียม ออกมาหน้าตึก “เอ๊ะ รถใครมาคะ” นมย้อยสงสัย
รถทั้งสองแล่นมาจอด กลุ่มนายตำรวจเครื่องแบบสีกากี และผู้กำกับ พร้อมผู้ช่วย ลงมาจากรถทั้งหมดหกนาย
น้อม /เจียมตกใจ “ว้าย ตำรวจ”
“แม่น้อม เจียม ไปเตือนหม่อมเดี๋ยวนี้” คุณชายโตสั่ง
น้อม / เจียมรับคำ “ค่ะ ค่ะ”
ทั้งสองวิ่งเข้าตึก คุณชายโตทำใจดีสู้เสือ เข้าไปสวัสดีท่านผู้กำกับ
นมย้อยทำอะไรไม่ถูก “สวัสดีค่ะผู้กำกับ”
“สวัสดีครับ”
“มีเรื่องอะไรกันครับ”

ห้องโถงชั้นบนตำหนักเล็ก หม่อมอำพันประกาศก้อง “ป๊อก 2 เด้ง”
คุณหญิงเสนาหงุดหงิด “เอ๊ะ นี้ขนาดดิฉันเปลี่ยนที่นั่งแล้วนะ”
“แหม ขอดิฉันเถอะค่ะ ดวงตกมาร่วม 2 ปีแล้ว”
ยายน้อมกับเจียมโผล่พรวดมา “หม่อมขา ตำรวจมาค่ะ ตำรวจ ตำรวจ ตำรวจ”
ท่านผู้หญิงไม่เชื่อ “วุ้ย ยายน้อม อย่ามาอำกัน”
“ยายน้อม ไม่ตลกนะยะ เมื่อเช้าก็ทีนึงแล้ว” หม่อมอำพันเอ็ด
“แต่ตำรวจมาจริงๆ นะคะ เอารถกระบะมาด้วย”
“ฮิฮิ.....มาก็ไม่กลัว คุณนายผู้กำกับอยู่ที่นี่ทั้งคน”
“ใช่ค่ะ ผัวดิฉัน จะมาจับเมียก็ให้มันรู้ไปซีคะ”
ทั้งหมดหัวเราะระรื่น ท่านผู้กำกับฯ พรวดเข้ามา ตามด้วยตำรวจ 5 นาย ผู้กำกับมองเมียนิ่งอย่างระอาใจปนแปลกใจเล็กน้อย เพราะคนที่โทรไปรายงานบอกว่ามีขโมยเข้าบ้าน
“ว้าย คุณผัว”
ตำรวจยศผู้น้อยพากันตะเบ๊ะพรึบให้คุณนาย หม่อมอำพัน ท่านผู้หญิง คุณหญิง คุณนาย ทั้งหลายถือไพ่ค้างอยู่
อึดใจหนึ่ง
ผู้การประกาศ “ทุกคนอยู่ในความสงบ”
คุณนายทั้งหมดร้องกรี๊ดบ้าคลั่ง หม่อมอำพันวิ่งนำฝ่าด่านตำรวจออกมาเป็นคนแรก ทั้งกลุ่มวิ่งตาม ตำรวจวิ่งไล่จับจ้าละหวั่น ยายน้อม เจียมวิ่งตามไป วงไพ่ว่างเปล่า เหลือเพียงคุณนายผู้กำกับนั่งครึ่งเชิดครึ่งซีด
ผู้การก้าวมาดูเมียอย่างปลงสังเวช “ไง! คุณ”
“มาก็ดีค่ะ กำลังเสีย คุณช่วยไว้พอดี”
หม่อมอำพันวิ่งมากลางโถง ตรงเข้ามาหาคุณชายโตและนมย้อย “ตาโต ช่วยแม่ด้วย”
“ทางนี้ครับแม่”
“พาหม่อมไปหลบในครัวก่อนค่ะ”
คุณชายโตดึงหม่อมอำพันออกไปทางหลังตึก นมย้อยรับหน้าบรรดาขาไพ่ที่วิ่งกรูตามกันมา รวมทั้งยายน้อม เจียม ตำรวจเข้ามาขวางทางออก พร้อมเป่านกหวีดเสียงลั่น คุณนายร้องกรี๊ด

เรือนครัวตำหนักเล็ก คุณชายโตพาอำพันหนีออกมาที่เรือนครัวหลังตำหนัก
คุณชายเล็กวิ่งมาพอดีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ตำรวจมาจากไหนครับพี่โต”
คุณชายโตหมั่นไส้ “มันคงมีเจ้าคนปากดีมันโทรไปแจ้งล่ะมั้ง” คุณชายเล็กอมยิ้ม
“นี่ จะเอายังไงกันดี แม่ไม่อยากขึ้นโรงพักนะ”
“งั้น หม่อมมาหลบหลังครัวกับผมดีกว่า” คุณชายเล็กกล่อม
“นายดูแลหม่อมนะ ฉันจะไปเจรจากับทางผู้กำกับเอง”
“ได้ครับพี่ มาทางนี้เลยครับ รับรองไม่มีใครตามเจอหม่อมแน่ๆ” คุณชายเล็กพาอำพันหลบไปทางด้านหลัง เห็นกองถ่านสูงระดับเอว
“ว้าย ให้แม่มาหลบในกองถ่านนี่น่ะเหรอเจ้าเล็ก”
“ตรงนี้ล่ะครับ ตำรวจไม่กล้าเข้ามารื้อหรอก” หม่อมอำพันอิดเอื้อน คุณชายเล็กแอบขำ

ห้องโถงตำหนักใหญ่ เสด็จทรงชุดราตรีงามระเหิดระหงยืนอยู่ที่กระจกเงาเหนือตู้เตี้ย วางรูปพระวงศ์ในกรอบเงิน ทรงหันมาอย่างขุ่นพระทัยนิดๆ คุณชายรองยืนอยู่ใกล้ๆ คุณสอางค์ สาลิน ศรีจิตรายืนอยู่ที่โซฟา เสด็จทรงเดินมาประทับนั่งที่โซฟา โบกพระหัตถ์ให้ทุกคนนั่ง คุณสอางค์ คุณชายรอง สาลิน ศรีจิตรานั่งลงบนโซฟา มาลา วรรณาเข้ามาคลานเข่ามาซุบซิบกับคุณสอางค์ คุณสอางค์หน้าเปลี่ยน
“นี่รอมาครึ่งค่อนชั่วโมงแล้ว เจ้าเล็กหายไปไหนกัน”
“ง่า.... เกิดเรื่องไม่ดี ไม่งามขึ้นเพคะ”
“เรื่องอะไร”
“คือ ตำรวจบุกตำหนักเล็กเพคะ มีไอ้บ้าเอ้ย คนบ้าที่ไหนไม่ทราบเพคะ โทรไปแจ้งโรงพักว่ามีโจรขึ้นบ้านจับคนเป็นตัวประกัน”
คุณชายรองขมวดคิ้ว นึกรู้ทันทีว่า ”ไอ้บ้า” เป็นใคร
“หืมม์”
“ตำรวจเลยรีบมา บุกขึ้นไป เจอบ่อนไพ่ผ่อง 2 วง ก็เลยบ่อนแตกวิ่งกระะจัดพลัดพรายไปคนละทิศเพคะ”
“หรือว่า เจ้าเล็กติดร่างแหถูกตำรวจจับไปแล้ว แล้วนี่หม่อมเป็นไง”
คุณสอางค์ไม่รู้ เป็นโอกาสให้มาลา วรรณาเสนอหน้า “นายยอดบอกเห็นหม่อมมุดอยู่หลังกองถ่านที่เรือนครัวเพคะ”
เสด็จทรงอึ้ง สาลิน ศรีจิตราอ้าปากค้าง คุณชายรองอายจนหน้าซีดลง สาลินมองหน้าคุณชายรอง คุณชายรองทำเย็นชากลบความอาย “นายเล็กคงไปตามหม่อมแม่น่ะพะยะค่ะ”
“เวรกรรม แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนนี่ วังเจ้าวังนายถูกจับบ่อน”
คุณสอางค์ปลอบ “โถ ก็เป็นแบบนี้ทุกวังแหละเพคะ”
วรรณารายงาน “แต่ทางผู้กำกับไม่ได้จับหรอกเพคะ แค่ตักเตือนเท่านั้นเอง”
มาลาอธิบาย “ขืนจับ คุณนายผู้กำกับก็ต้องโดนคนแรกน่ะเพคะ”
“แต่ฉันก็อดขายหน้าสาลินไม่ได้ ต้องมาเกิดเรื่องเอาวันนี้ด้วย” เสด็จทอดพระเนตรสาลิน
สาลินเพ็ดทูลเรียบร้อย “การพนันเป็นมรดกของมนุษยชาติเพคะ” สาลินเหลือบดูคุณชายรอง “และเป็นความเสมอภาคของชนชั้นด้วยเพคะ ไม่ว่าหญิง ชาย ผู้ดีหรือยาจก”
คุณชายรองมองหน้าสาลิน ทั้งโกรธทั้งขบขัน

ห้องเสวย บนโต๊ะอาหารจัดอย่างหรูหรากว่าปรกติมากมาย กลางโต๊ะมีแจกันดอกไม้เป็นเซนเตอร์พีซ แล้วจัดดอกไม้เลื้อยไปตามความยาวของโต๊ะ วางจานกระเบื้องเนื้อบางราวเปลือกไข่ มีเชิงเทียนแก้วเจียระไน ชุดจานชามแก้วเจียระไน ถูกจัดวางไว้เต็มอัตราศึก มีมหาดเล็กมืออาชีพที่ยืมตัวมาจากวังอื่น 3 คน สวมเครื่องแบบครบครัน เชิญเสด็จ คุณสอางค์ คุณชายรอง สาลิน ศรีจิตราเข้าประทับและนั่ง พลางเลื่อนเก้าอี้ให้
สาลินนึกพลางรำพึงเบาๆ “เข้านั่งทางด้านขวา” เสียงสาลินเบา แต่คุณชายรองได้ยินหันมามองหน้า สาลินทำพริ้มเพราเข้านั่งทางขวาเก้าอี้ คุณชายรองลงนั่ง มหาดเล็กเลื่อนเก้าอี้ให้ คุณชายรองนั่งข้างสาลิน
เสด็จรับสั่ง “นี่จัดกันขนาดนี้เชียว มิน่าเล่า มาจับฉันแต่งชุดราตรี”
ทุกคนมองหน้ากัน เพิ่งรู้ว่าคุณสอางค์จัดการทุกอย่าง คุณสอางค์แก้ตัว “แหม องค์หญิง นานทีปีหนเพคะ แม่ศรีกับยายสาจะได้คุ้นเคยไว้”
คุณชายรองคลี่ผ้าเช็ดมือปูตัก สาลินมองแล้วทำตาม
“จริงซีนะ ต่อไป ศรีจิตรานอกจากจะออกงานแล้ว ยังต้องเป็นแม่งานเองด้วย จริงไหม ชายรอง” เสด็จทรงเปรยแต่พระเนตรจับท่าที คุณชายรองยิ้มไม่ยอมรับคำ ศรีจิตราผืนยิ้ม
คุณสอางค์เอ่ย “จะมียายสานั่นแหละเพคะ ไม่รู้จะได้เป็นแม่งานกับเขาบ้างหรือเปล่า”
“ไง สาลิน อยากเป็นแม่งานกับเขาบ้างไหม”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 15/2 วันที่ 31 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ