อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16 วันที่ 1 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16 วันที่ 1 พ.ย. 58

นมย้อยมองดู “เลือกเอาก็แล้วกัน จะแต่งเป็นนางกุลา หรือนางวาลี”
เจียมค้อนนมย้อย แล้วครุ่นคำนึง “นางวาลีรูปชั่วแต่ได้ผัวเป็นพระอภัย”
ยายน้อมเหน็บ “ย่ะ แต่ลงท้ายถูกผีอุศเรนทับจนตาย”
เจียมค้อน “งั้นเป็นนังกุลาดีกว่า แปลงเป็นโสนน้อยได้กับเจ้าชายเหมือนกัน”
ยายน้อมย้อน “ย่ะ ลงท้ายก็ถูกจับได้ โดนประหาร”
“ว้าย งั้นไม่เอาค่ะ”
นมย้อยเสนอ “ยังมีอีกคนนะ เป็นนางเอกเดี่ยวๆ เลย ไม่ใช่นางรองหรือนางอิจฉา”
“อุ้ย เอาค่ะ คุณนม ใครคะ”

“ก็นางประแดะไงจ๊ะ นางประแดะหูกลวงดวงสมร”
เจียมหน้างอแล้วเชิดไม่ยอมแพ้พ่าย “แต่มีผัวตั้งสองคนนะคะ”


ยายน้อมว่า “ย่ะ คนนึงแขกเลี้ยงวัว อีกคนขอทาน”
“แต่ก็ดีกว่าไม่มีนะคะ”
นมย้อยและน้อมสะดุ้งหยุดต่อปาก มีอาการอึ้งไป เพราะไม่มีผัวทั้งคู่

วันรุ่งขึ้น ถนนแถวห้องสมุด กระทะทอดไข่นกกระทาเหลืองอร่าม น้ำมันเดือดพล่าน มีกระชอนทองเหลืองช้อนขึ้น ผ่านหน้าสาลินที่ยืนจ้องอยู่ตาเป็นมัน ที่รถเข็นแม่ค้าเทไข่ลงกระจาดไม้ไผ่สาน แล้วหยิบใส่ถุงกระดาษให้สาลิน สาลินหยิบขนม อ้าปาก แล้วชะงักนึกย้อนไป
สาลินเอาขนมร้อนจี๋ใส่ปาก แล้วหันมาเจอคุณชายรอง “กินเป็นซี อย่างน้อยฉันก็รู้ว่า ควรกินตอนที่มันเย็นแล้ว”
สาลินชะงักแล้วเป่าลมใส่ เป่าแล้วเป่าอีกจนเย็น แล้วเอาใส่ปากเคี้ยวแบบเจ้าหญิงสูงศักดิ์ มีร่างสูงไหล่กว้าง
ก้าวมาเบื้องหลัง สาลินรับรู้ได้ จิตใจระทึกยินดีบางอย่าง แล้วหันมาเตรียมพบ
“ฮัลโหล” คุณชายเล็กแต่งตัวธรรมดามีแจ็กเก็ตทับ ยืนยิ้มเผล่อยู่ตรงหน้า สาลินผิดหวังแต่ข่มไว้มองหน้า “อร่อยไหมฮะ”
สาลินส่งถุงให้คุณชายเล็ก คุณชายเล็กรับมากินหมับๆ “นี่คุณหายไปไหนมา ตั้งเดือนมั้ง”
“โธ่ ก็ผมคนทำงานหาเช้ากินค่ำนี่ครับ แล้วอีกอย่างผมไม่ได้หายไปซักหน่อย ผมก็ไปตรวจปั๊มยายซ้อนประจำ วันหนึ่งผมแวะไปที่บ้านสวน ไม่เจอคุณ เจอแต่คุณผู้หญิงสวยๆ ท่าทางนุ่มนวลเหมือนชาววัง” คุณชายเล็กทำพูดเรื่อยเจื้อย
“หือม์ ก็แปลว่าคุณเจอพี่ศรีเข้าน่ะซี”
“อ๋อ นึกว่าใคร นั่นคือพี่ศรีพี่สาวคุณ”
“เป็นไง พี่สาวฉันสวยไหม”
“สวยฮะ สวยพอๆ กับคุณ”
“คุณอย่ามาโกหกเลย พี่ศรีสวยกว่าฉันตั้งเยอะ เอ ทำไมพี่ศรีไม่ยักเล่าว่าเจอคุณ คุยอะไรกันบ้าง”
“อ๋อ ไม่ได้คุยหรอกครับ เพราะผมได้แต่แอบดูอยู่ที่ท้องร่องสวน”
“อ้าว แล้วทำไมคุณไม่เข้าไปทำความรู้จัก”
“ไม่เอาฮะ ผมอาย” คุณชายเล็กเอานิ้วใส่ปากกัดตามเคย
“คุณอายเป็นด้วยเหรอคะ”
คุณชายเล็กวิจารณ์ในใจ “พูดเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยแฮะ”
“แล้วเมื่อไร คุณจะไปบ้านสวนอีกล่ะ ฉันจะได้หลอกพี่ศรีมาเจอคุณ”
“โธ่ นี่ยังไม่เลิกคิดเรื่องจับคู่คุณศรีกับผมอีกหรือ”
“แหม แต่ตอนนี้ฉันไม่ค่อยได้อยู่บ้านสวนเสียด้วย ช่วงนี้ฉันเทพจรลงเท้า” ความจริงยุคนั้น คนพูดว่าชีพจรลงเท้าแล้ว แต่สาลินพูดตามคุณตา คุณยาย
“ผมหิวจัง คุณกินอะไรมาหรือยัง”
“กินแล้ว อิ่มจะแย่ กินอีกไม่ไหวหรอก ฉันไปนั่งเป็นเพื่อนดูคุณกินก็ได้”

ร้านเสียโป สาลินสูดเส้นบะหมี่คำสุดท้ายเข้าปากดังผล็อบ บะหมี่ชามใหญ่ถูกวางลงแทน คุณชายเล็กนั่งตรงข้าม ตรงหน้ามีข้าวหน้าเป็ด มองตาค้าง สาลินคีบลูกชิ้นจากชามใหม่มากิน
“ไหนบอกว่าจะมานั่งเป็นเพื่อนเฉยๆไงฮะ”
สาลินไม่อับอายใดๆ “ตอนนี้ฉันต้องใช้พลังงานแยะ ขืนกินน้อยเย็นนี้ฉันต้องไปเป็นลมแน่”
“คุณไปหาบน้ำฟันดินที่ไหนหรือฮะ”
“ฮึ หาบน้ำฟันดินน่ะยังง่ายกว่า นี่ฉันต้องไปซ้อมรำทุกวันเลยที่วังวุฒิเวสม์”
คุณชายเล็กไม่รู้มาก่อนว่าสาลินมารำด้วย “อ๋อ งานวันประสูติเด็จป้า” สาลินมอง “เอ๊ย....เสด็จพระองค์หญิงใช่ไหมฮะ”
“นี่ฉันต้องโดนคุณป้าสร้อยเอาน้ำข้าวร้อนๆ มานวดแขน นวดมือ ถูกจับหักนิ้วทุกวัน ท่ารำบางท่าก็ต้องยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมเป็นนางสวาหะ” สาลินโอดกาเหว่า คุณชายเล็กหัวเราะก๊าก “แถมยังต้องแต่งแฟนซีอีก นี่ชุดฉันยังไม่ได้ตัดเลย”
“วันอาทิตย์หน้านี่แล้ว เดี๋ยวไม่ทันนะฮะ”
“คุณรู้ได้ยังไง”
“อ้าว ผมก็วงในเหมือนกันนี่ฮะ”
“ฮึ ที่ฉันต้องมาเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแสนสาหัสนี่ ก็เพราะอีตาคุณชายเล็กตัวดีนั่นทีเดียว”
คุณชายเล็กลูกชิ้นติดคอ สำลัก “น่า คุณก็คิดซะว่าเป็นนางซินไปงานบอลล์ของเจ้าชายก็แล้วกัน”
“เจ้าชายองค์ไหน”
“ที่ยังว่างก็เหลืออยู่องค์นึงไงฮะ” คุณชายเล็กยืดตัว ดวงตาพราวกรุ้มกริ่ม
“อีตาคุณชายเล็กนะหรือ ไม่เห็นจะอยากเจอเลย นี่เขาเป็นเพื่อนคุณใช่ไหม หน้าตาเป็นยังไง”
“หล่อ เท่ ไม่แพ้ผมเท่าไรหรอกฮะ” สาลินทำจมูกย่น “แต่ไม่ถึงกับเป็นปริ้นซ์ชาร์มมิ่งอย่างพี่...เอ้อ คุณชายรอง”
“พี่ศรีน่ะ เชียร์ฉันกะอีตาคุณชายเล็กนี่เหลือเกิน บอกว่าดียังงั้นดียังงี้ ดีไปหมด”
“หรือฮะ ดีจัง”
“ฮึ ถ้าดีนักก็ให้พี่ศรีแต่งกับอีตานี่เองจะดีกว่า”
คุณชายเล็กสำลักลูกชิ้นติดคอ กุมคอหน้าเขียว อาซิ้มร้องโวยวาย สาลินเข้าทุบหลังก็ไม่หาย ร่างสูงใหญ่ก้าวมาเข้าข้างหลังคุณชายเล็ก เอามือรัดรอบอก ยกขึ้นเขย่า คุณชายเล็กพ่นลูกชิ้นออกมา คุณชายเล็กหมดแรงหันไปขอบใจ มวยมณีอยู่ตรงหน้า ดูกำยำล่ำสัน หน้าวูบ ผมมวยเป็นช่อชั้น
“ง่า ขอบคุณครับ”
“ยินดีฮ่ะ”
ที่บ้านสวน ห้องนอนสาลิน สาลินยืนบนม้านั่งเตี้ย ผ้าผืนงามที่คุณชายรองให้ถูกจับเดรปคร่าวๆ เป็นราตรียาวพันรอบตัว คุณยายกับอุ่นเรือนปากคาบเข็มหมุดนับสิบเล่ม ดึงเข็มหมุดออกปักตรึงเป็นจักรผัน สาลินยืนสะดุ้งเฮือกๆ ยุกยิกไปมา
“หนูอยู่นิ่งๆซีลูก แม่ขอคุณป้ามาได้วันเดียวเองนะ”
คุณยายว่า “อย่ายุกยิกซียะ ต๊าย ยังกะหัวละมานกลับชาติมาเกิด”
สาลินอุทธรณ์ “ก็เข็มหมุดมันทิ่มก้นหนูนี่คะ”
อุ่นเรือนดุ “ว้าย ยายสา พูดอะไรน่าเกลียดจริง เป็นสาวเป็นนาง”
“ถ้าเป็นนาง ก็ต้องเสียสาวแล้วซีคะ โอ๊ย” อุ่นเรือนหยิก สาลินร้องโอดโอย
ยายพิณผลักประตูเข้ามา “อุ๊ย แม่คุณ งามยังกะเจ้าหญิง”
คุณยายถาม “แกไปเคยเห็นเจ้าหญิงที่ไหนมา”
“ก็ลิเกวัดใต้เมื่อคืนไงคะ เจ้าหญิงฟ้าลั่นลิ้นดำนางเอกน่ะ ใส่มงกุฎนางงามจักรวาลเหมือนอาภัสราเลยนะคะ”
“หนูชอบจีรนันท์มากกว่า”
อุ่นเรือนคุยกับลูกสาว “จีรนันท์น่ะเขางามเหมือนตัวพระ อาภัสราน่ะสวยเหมือนตัวนาง”
คุณยายเห็นด้วย “ใช่ลูก เหมือนเรากับพี่ศรีน่ะแหละ”
“เออ วันงานพี่ศรีเขาแต่งแฟนซีเป็นอะไรลูก”
“เขาไม่ยอมบอกค่ะ บอกว่าเป็นความลับ” สาลินครุ่นคิดตามศาสตร์แห่งการอนุมาน “เดี๋ยวนี้พี่ศรีเขาพิลึกๆนะคะ” อุ่นเรือน คุณยายมอง “มีลับลมคมใน มีพูดเล่น มีล้อเล่น สดชื่นกว่าแต่เก่าเยอะ”
“ฮึ ใครพ้นคุณป้าสร้อยของแกมาได้ ก็สดชื่นทั้งนั้นแหละ” คุณยายค้อนอุ่นเรือน
อุ่นเรือนทำหน้าขอร้องแม่ตัวเอง “แม่ว่า เพราะเดี๋ยวนี้คุณชายรองมาสนิทชิดเชื้อด้วยมากกว่า คุณพี่สอางค์บอกว่าหมดเยื่อใยกับทางโน้นแล้ว พี่ศรีคงเข้าพิธีอย่างโล่งใจล่ะ”
สาลินชะงักหน้าหงิก เท้าสะเอวขวับ คล้ายนางแบบโว้กยุคปัจจุบัน “กะไว้แล้วไม่มีผิด พอหมดหนทางก็หันมาหาพี่ศรี อีตาบ้า”
สาลินก้าวลงจากแท่นมานั่งโครมบนเตียง อุ่นเรือน คุณยายยังจับผ้าอยู่
อุ่นเรือนดุ “เอ๊ะ หนูนี่ แล้วมันไม่ดีตรงไหน มา มายืนต่อ”
“ไม่เอาค่ะ ว้าย” สาลินคลำก้น “เข็มทิ่มก้นหนูอีกแล้ว”

เวลาล่วงเลยไปจนค่ำคืน ประตูห้องนอนสาลินแง้มออก คุณตาที่ปะแป้งตุ๊กแกที่คอแขนเยี่ยมหน้ามาดู ที่กลางห้อง เห็นคนยืนบนม้าเตี้ยหันหลังให้ ยายพิณกับอุ่นเรือนคุกเข่าตรึงชายกระโปรง เห็นว่าชุดเป็นสุ่มกว้างงามงด ขาดแต่การตกแต่ง
“เออแน่ะ สวยยังกะนางฟ้า”
สาลินถือจานขนมมาข้างคุณตา เคี้ยวหมับๆ คุณตาสะดุ้งโหยง “จริงด้วยค่ะ”
“อ้าว ยายสา แล้วนั่นใคร”
คนในชุดสุ่มหันหน้ามาเห็นไหล่ลาด เนินอกนวลขาว คออันเริ่มเหี่ยว ใบหน้าอันเคยงามบาดจิตในยุค'20s คุณยายถาม “เหมือนนางฟ้าจริงเหรอจ๊ะ”
“จ้ะ เหมือนนางฟ้าตกสวรรค์”
ทุกคนหัวเราะยกเว้นคุณยาย คุณยายค้อนขวับหันไปยืนเป็นหุ่นต่อ
คุณตากับสาลินมานั่งบนเตียง “อ้อ วันก่อนนายพลมาหาหนู แต่หนูไม่อยู่”
“เจอกันแล้วค่ะ เมื่อวานเขาไปดักเจอหนูแถวห้องสมุด”
อุ่นเรือนวิตก เพราะกำลังจะให้ สาลินรักชายเล็ก กลัดเข็มแรง คุณยายร้องอุทาน “ว้าย แม่อุ่น เข็มทิ่มก้นแม่”
อุ่นเรือนยกมือไหว้ “โทษค่ะแม่” อุ่นเรือนถามสาลิน “นี่เขามาชอบหนูแน่แล้วหรือลูก”
“ก็ต้องชอบซีคะ หนูออกจะน่ารัก” คุณตา คุณยาย อุ่นเรือนเซ็ง ยายพิณหัวเราะผ้าแถบหย่อน
“แต่เขายังไม่ได้มาอินเลิฟหรอกค่ะ”
อุ่นเรือนขอลูกสาว “ยังไงหนูก็อย่าเพิ่งรีบร้อนนะลูก”
คุณยายเสริม “เอาไว้รอเจอคุณชายเล็กก่อน”
“นี่คุณยายก็เป็นไปกับเขาด้วยหรือคะ” คุณยายทำไม่รู้ไม่ชี้ สาลินอารมณ์เสีย กินขนมทั้งก้อนดับพิโรธ
“แต่อิฉันว่า คุณชายรองเธองามกว่านะคะ” ยายพิณขัด ทุกคนชะงัก “ดูซี ผ้าไหมนี่ก็ของเธอ เหมาะกับผิวคุณสาอย่างกะอะไรดี รู้ใจกันขนาดนี้อิฉันว่าไม่แคล้วกันหรอกค่ะ”
“ยายพิณ คุณชายรองเขาของแม่ศรีนะ” คุณตาติง
“อุ๊ย....ทำไมอิชั้นเป๋ออีกแล้ว โทษค่ะ เจ้ากรมเป๋อจริงๆ”
ทุกคนรีบเมิน ไม่กล้าวิพากษ์ต่อ สาลินตาปริบ ๆ

คืนต่อมา ที่ห้องนอนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยืนอยู่หน้ากระจก วิรงรอง ฉัตรอาชากำลังช่วยกันแต่งหน้า ทำผม และตกแต่งชุดแฟนซีที่แขวนอยู่ ทั้งวิรงรองและฉัตรอาชาก็อยู่ในชุดออกงานด้วยเช่นกัน
“งามมากค่ะหญิง”
“รับรองครับ ในงานคืนนี้ไม่มีใครเจิดจรัสเท่าคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงไปได้”
“ขอบใจจ้ะ เพราะงานนี้หญิงต้องเจอคู่ปรับอย่างนังสองพี่น้องหน้าด้านนั่น หญิงต้องเหนือกว่ามันทุกอย่าง”
วิรงรองขยิบตาให้ฉัตรอาชา ฉัตรอาชารีบหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดพกพาออกอกเสื้อ กดบันทึกเสียงทันที
วิรงรองทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งๆ ที่รู้จากอัศนีย์มาหมดแล้ว “นังหน้าด้านไหนคะ”
“อ๋อ.....ก็นังคนพี่ที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายกับคุณรอง กับนังน้องสาวที่คิดจะแย่งคุณรองไปจากพี่ของมัน”
“ต๊าย....เรื่องเหมือนนิยายสิบสตางค์ ดูราคาถูก แต่น่าฟังมาก ช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยซีคะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงจะเล่า ศศิรัชนีเข้ามาเสียก่อน แต่งชุดออกงานเหมือนกัน ถือถาดของว่างเข้ามาด้วย ฉัตรอาชารีบเก็บเครื่องบันทึกเสียง
“ของว่างมาแล้วค่ะ”
“อุ๊ย ขอบคุณค่ะพี่หญิงกลาง งั้นติ่งขอทานเลยนะคะ”
“เชิญค่ะ” วิรงรอง ฉัตรอาชาเข้ารุมของว่าง ซุบซิบกัน ศศิรัชนีเข้ามาหาคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “หญิงสวยมากจ้ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“หญิงก้อย หวังว่างานนี้เธอคงไปด้วยเจตนาดีนะ ไม่มีอะไรแอบแฝง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกึ่งตวาด “พี่กลางหมายถึงอะไรคะ”
ศศิรัชนีเหลือบมอง วิรงรองและฉัตร “ไม่มีอะไรหรอก คืนนี้ท่านพ่อทรงติดธุระ ทรงฝากเตือนไว้น่ะว่าเธออย่าทำเรื่องวุ่นวายอีก ท่านพ่อขายหน้ามามากพอแล้ว” ศศิรัชนีออกจากห้องไป
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าหงิกงอ มองไปที่วิรงรองและฉัตรอาชาอย่างรังเกียจ วิรงรองแทะน่องไก่ ฉัตรอาชากำลังบริโภคไส้กรอก
“หญิงขา ทานอะไรรองท้องก่อนไหมคะ อร่อยมากเลย น่องไก่กระเทียมพริกไทย”
“ไส้กรอกเยอรมันกับ “ซาวเออร์เคราท์” นี่ก็เต็มปากเต็มคำมากนะครับ”
“เอ๊ะ เดี๋ยวก็ต้องแสดงแล้ว จะให้พุงฉันยื่นหรือไง ...มาแต่งฉันต่อ”
วิรงรอง ฉัตรอาชาเซ็ง รีบเช็ดมือแล้วมาบรรเลงความงานให้คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงต่อ
“เออ คุณหญิงครับ ไม่เล่าต่อล่ะครับ”
“เล่าเรื่องอะไร”
“ก็นังหน้าด้านสองพี่น้องไงครับ” ฉัตรอาชากดเครื่องบันทึกเสียงอีกครั้ง

ห้องโถงตำหนักเล็ก ดาบถูกชูขึ้นประสาน “ออล ฟอร์วัน วันฟอร์ออล” คุณชายรอง คุณชายเล็ก และคุณชายโตพูดพร้อมกัน แล้วลดดาบลงหัวเราะรื่นเริง ทั้งสามอยู่ในชุด 3 ทหารเสือยุคพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 จากนิยาย ทรีมาส์เก็ทเทียร์ส ของอเล็กซอง ดูมาส์ ใส่กางเกงรัดรูป เสื้อตัวใน ตัวนอกพร้อมสายสะพาย ปักลวดลายระยิบระยับ มีหมวกปักขนนกเต็มรูปแบบ ทั้งสามเสียบดาบขวับเข้าฝัก นมย้อย เจียม ยายน้อม ยืนดูอย่างปลาบปลื้ม ทั้งสามใส่ชุดออกงานธรรมดา
“อู๊ย พ่อคุณของนม ไม่ได้เห็นพร้อมหน้ากันอย่างนี้นานแล้ว”
“เหมือนสมัยเล่นละครโรงเรียนเลย นม”
“ที่จริงเราน่าจะไปได้แล้วนะครับ พี่โต นายเล็ก”
“ยังไปไม่ได้ครับ หม่อมบอกให้รอไปพร้อมกัน” คุณชายเล็กค้าน
เสียงหม่อมอำพันดังมาจากเบื้องหลัง “แม่พร้อมแล้วจ้ะ” เหนือบันได หม่อมอำพันยืนอยู่ในชุดกระโปรงสุ่มมิเลดี้ ผมอลังการปักเข็มกลัดเพชร ริบบิ้นขนนก ถือพัดด้ามจิ๋ว คลี่กระพือ มีผ้าคลุมไหล่ปิดอกไว้มิดชิด เยื้องกายลงบันไดมาอย่างภาคภูมิ ทุกคนมองตามตาค้าง หม่อมอำพันก้าวมาใกล้ เห็นหน้าที่แต้มไฝปลอมข้างแก้ม มาหมุนตัวต่อหน้าหนุ่มๆ “ไง แม่เป็นไงบ้างลูก”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16 วันที่ 1 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ