อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/4 วันที่ 2 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/4 วันที่ 2 พ.ย. 58

“แต่ในฐานะผู้ดูแลงานวันนี้ ฉันถือว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะต้องเข้ามาอบรมความประพฤติของเธอ”
สาลินหน้าตื่น มีพิรุธล้นพ้นตัว “เรื่องคุณหญิงก้อย ฉันไม่รู้เรื่องนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย
“ไม่ได้ทำหน่อย แต่ทำเยอะใช่ไหม” สาลินเผยอยิ้มแล้วเชิด “เธอคงคิดว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่มีหลักฐาน จับมือใครดมไม่ได้ล่ะซี”
“ใช่” คุณชายรองคว้ามือสาลินมา สาลินอึ้ง “คุณ ! คุณจะทำไมฉัน” คุณชายรองพลันก้มลงคล้ายจุมพิตมือ “คุณทำอะไร”
“ก็จับมือเธอดมไง นี่....กลิ่นพริกไทยยังคลุ้งอยู่เลย”

สาลินรีบชักมือกลับ “ไม่จริง คุณหาความฉัน” สาลินเอามือตัวเองมาดมแล้วจามแฟ่ด คุณชายรองอึ้ง สาลินเอาหลังมือป้ายขี้มูกไปถึงแก้ม
คุณชายรองส่งผ้าเช็ดหน้าให้ สาลินทำปั้นปึ่งรับมาเช็ด “คราวนี้ เธอไม่ต้องเอามาคืนก็แล้วกัน”
สาลินเชิด คุณชายรองแอบยิ้ม ดวงตาพราวแล้วเดินออกไป สาลินมองผ้าเช็ดหน้าที่มีกลิ่นโคโลญจ์ประจำตัวคุณชายรอง สาลินยิ้มอายๆ อยู่ลำพัง



บรรยากาศในงานคึกคักกว่าหัวค่ำ แขกในงานแต่งแฟนซีกันนานาชนิด สวมหน้ากากหลากหลายแบบเดินกันขวักไขว่ ในฟลอร์ยังไม่มีคนเต้น มุมหนึ่งคุณชายรองกับคุณชายเล็กที่ถอดหน้ากากแล้วเดินไปหาศุภรที่ยืนคุยกับศศิรัชนีไม่ยอมห่างจากกัน
คุณชายรองโวยเพื่อน “ไง ศุภร ใครบอกให้นายแต่งชุดทหารเสือมาประชันกับพวกฉันสามคนพี่น้อง”“
“ช่วยไม่ได้ ชุดนี้ไม่มีลิขสิทธิ์โว้ย อีกอย่างทหารเสือจริงๆ ต้องมีสี่ต่างหาก”
“คุณศุภรเป็นดาตาญังค่ะ”
คุณชายเล็กแซว “พระเอกอีกแล้วนะเฮีย หญิงกลางไม่เข้าไปดูแลหญิงก้อยหน่อยเหรอครับ ตกน้ำตกท่า”
“ไม่ล่ะค่ะ เตือนแล้วว่าอย่าทำขายหน้าก็ทำจนได้ หญิงไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว”
ศุภรรีบพูด “เดี๋ยวจะได้เวลาเต้นรำแล้วล่ะครับ ผมขอจองคุณกลางไว้ตลอดงานเลย”
คุณชายเล็กค้าน “อ๊ะ เฮีย....ไม่ได้นะ ผมก็จองหญิงกลางไว้เหมือนกัน”
“งั้นนายต้องประดาบกับฉันหน่อยล่ะ ไอ้เจ้าเล็ก” ศุภรชักดาบปลอมออกมา คุณชายเล็กชักดาบออกมาบ้าง ทำท่าฟันแบบกำมะลอ
คุณชายรอง ศศิรัชนีหัวเราะ “พอก่อนค่ะ ฉันรับภาระคุณสองคนไม่ไหวแน่ๆ แบ่งๆ กันดีกว่านะคะ คนละครึ่งคืนก็แล้วกัน”
สามหนุ่มหันมามอง ศศิรัชนีพร้อมกัน “หญิงครับ กะจะเต้นทั้งคืนเลยเหรอครับ”
“ค่ะ ทำไมคะ” ศศิรัชนีตาแบ๊ว ยิ้มหวานซ่อนเปรี้ยว กระดกเหล้าลงคอพรวด

ห้องแต่งตัวหลังเวที คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่หน้ากระจกเงาโต๊ะเครื่องแป้ง ผมชื้นหมาดแล้ว สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เห็นชุดราตรีขนนกแขวนอยู่ใกล้ ๆ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยกแก้วขึ้นดื่มรวด เริ่มเมา มีความเคลื่อนไหวด้านหลัง “ฉันบอกแล้วว่าฉันอยากอยู่คนเดียว”
“รวยเองค่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเลิกคิ้วลุกขึ้นหมุนตัวขวับมา เห็นจรวยยืนยิ้มอย่างมีแผน

คุณชายรองแยกออกมาที่โถงด้านนอก มองหาใครบางคน แล้วตะลึงนิ่งงันไป สาลินเดินออกมาที่โถงบันได ชุดที่ใส่เปิดไหล่และเนินอก รัดเอวคอด ตัวกระโปรงเป็นสุ่มกว้างเหมือนเจ้าหญิงในนิทาน ผ้าไหมทอประกายเลื่อมเหลือบงามระยิบระยับเป็นสีรุ้ง คุณชายรองนิ่งอึ้งไป มือเกาะหัวบันไดมองขึ้นไป หน้าเฉยดวงตาระยิบระยับ สาลินมองลงมา คุณชายรองยืนแหงนมองราวทหารเสือรอคุ้มกันเจ้าหญิงสูงศักดิ์
สาลินเชิดเล็กน้อย หน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งลงบันไดมาช้าๆ ก้าวมาตรงหน้า “นี่คุณมาทำอะไรตรงนี้คะ”
“ฉันเมา” สาลินตาโต มองคุณชายรองหัวจรดเท้า คุณชายรองยิ้มนิดๆ “ฉันเมาคนในงาน ยิ่งเวลาที่ทุกคนอวดอ้างสรรพคุณตัวเองพร้อม ๆ กัน”
“ความจริงคุณน่าจะชินแล้วนะ เพราะงานของคุณต้องเจอคนแบบนี้อยู่ประจำไม่ใช่หรือ เอ๊ะเมื่อกี้เห็นใส่ชุดมหาร เสืออยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมเปลี่ยนซะล่ะ”
“ชั้นขอแต่งเป็นตัวของฉันเองดีกว่า ชั้นเบื่อทำตัวเป็นคนอื่น” คุณชายรองขยับหมวกขนนก
สาลินยิ้ม “ก็เลยกลับมาเป็นคุณชาย....”
“ขี้เก๊กงั้นเหรอ”
“คุณพูดเองนะคะ ชั้นไม่ได้พูด”
“นี่ ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยว่า เธอแต่งอย่างนี้แล้วเหมือน”
“เหมือนเจ้าหญิง” สาลินต่อคำอย่างมั่นใจ
คุณชายรองอึ้ง “นั่นเธอรอให้นายเล็กชมเธอเถอะ” สาลินเชิด “ฉันกำลังจะบอกว่า เธอเหมือนกับเสด็จป้าตอนสาวๆ”
“เดี๋ยวเหาขึ้นหัวฉัน จริงเหรอคะ”
“จริง...เธอแต่งแบบนี้แล้ว.. สวยดี”
“เป็นเพราะผ้าผืนนี้หรอก นี่ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ที่ให้ผ้าผืนนี้ฉัน”
“ฉันให้ประชด เธอไม่รู้เหรอ”
“รู้...แต่ก็ขอบคุณ”
“กลับเข้าไปข้างในเถอะ” คุณชายรองยกแขนให้ สาลินลังเลนิดหนึ่งก็เกาะแขนคุณชายรองเดินไป
คุณชายเล็กเข้ามาจากอีกทาง “โธ่ พี่รอง ตัดหน้าเราไปเสียแล้ว”
ศรีจิตราก้าวบันไดลงมาบ้าง เสียงกระพรวนดังกรุ๋งกริ๋งทางด้านหลังและเสียงแพรส่าย ร่างระหงในชุดแพรบางเบาก้าวมาทางด้านหลัง คุณชายเล็กหันไปแล้วตะลึง ศรีจิตราในชุดเจ้าหญิงอาหรับ เสื้อตัวเล็กสั้นปักเลื่อมระยิบระยับ กางเกงฮาเร็มบางเบา มีผ้าบางจากผมยาวลงไประพื้นและทิ้งชายไปเบื้องหลัง มีผ้าปิดหน้าบางๆ เห็นเพียงดวงตาที่แต่งจนเข้มจัด ดูงดงามลึกซึ้งระคนลึกลับ ดอกไม้ที่ออกพราวอยู่รอบตัวยิ่งทำให้บรรยากาศดูราวนิทานอาหรับราตรี
“คุณ!” ศรีจิตราเลิกคิ้วกรายตัวมาใกล้ เสียงกระพรวนเท้าดังกรุ๋งกริ๋ง ยั่วยวน “สวัสดีครับ” ศรีจิตราหยุดตรงหน้าคุณชายเล็ก แหงนเงยมอง คุณชายเล็กก้มลงมอง “คุณเป็นใครครับ”
“ฉันชื่อ เซเฮราซาดค่ะ” ศรีจิตราดัดเสียงฟังดูเซ็กซี่
คุณชายเล็กยิ้มร่าทันที “ใช่แล้ว เซเฮราซาด นางเอกในเรื่องอาหรับราตรี นักเล่านิทาน ผมจำได้ คุณศรี”
ศรีจิตราหลุบตา ปลดผ้าคลุมหน้าออก แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มนิดๆ ดวงหน้านั้นงดงามสมบูรณ์แบบ “คุณชาย รู้ได้ยังไงคะว่าเป็นดิฉัน”
“โธ่ มือชั้นนี้แล้ว โอ้โฮ คุณศรีสวยจัง” ศรีจิตรายิ้มขอบคุณ “เราไปในงานกันเถอะฮะ” คุณชายเล็กยกแขนให้ ศรีจิตราเกาะแขนเดินไปด้วยกัน

ห้องแต่งตัว จรวยสนทนากับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงต่อเนื่อง
“จริงๆ นะคะ คุณชายรองน่ะรักคุณหญิงหมดใจ”
“จะให้ฉันเชื่อเหรอ เมื่อกี้เขาก็เพิ่งตัดบทฉันไป เขาไม่เหลือเยื่อใยกับฉันแล้วฆ”
“โถ.... จำใจทำน่ะซีคะ เพราะขัดเสด็จไม่ได้ คนที่เขาตัดบทจริงๆ น่ะ คือแม่สะใภ้เอกต่างหาก เธอไม่ดูดำดูดีตั้งแต่แม่นั่นเข้าวังแล้ว แม้แต่หน้าก็ไม่มองค่ะ”
ภาพคุณชายรองคุยยิ้มแย้มกับศรีจิตราขึ้นมา คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ทั้งที่จะหมั้นจะแต่งกันอยู่นี่นะหรือ”
“มันฝันไปฝ่ายเดียวน่ะซีคะ สองยายแก่มันหวังจะใช้หลานมาฮุบสมบัติเสด็จ แถมยังเอาแม่น้องสาวมายัดเยียดให้คุณชายเล็กอีกนะคะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มหยัน “มิน่าเล่า นังน้องสาวน่ะกล้าเถียงฉันคำไม่ตกฟาก มันร้ายกว่าพี่สาวมันด้วยซ้ำ”
“ร้ายทั้งพี่ทั้งน้องค่ะ นังคนพี่ ขนาดยังไม่ได้ตกได้แต่ง งานการไม่เคยแตะ วันๆ คอยแต่แต่งตัวยั่วคุณชาย เปลี่ยนชุดวันละ 4-5 ชุด หม่อมอำพันน่ะชังมันมากนะคะ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในวัง หม่อมเสียไพ่ตลอด ก็เลยเรียกมันว่านังตัวขัดลาภ” จรวยสะอื้น
“เธอเป็นอะไรจรวย” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงถาม จรวยสะดุ้งอีก กรายมาเป่าหูอีกข้าง
นอกห้อง คุณชายโตเดินตามหาจรวย เห็นจรวยอยู่กับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณชายโตแอบฟัง
“จรวยจะรอให้ถึงวันที่เสด็จทรงรู้เช่นเห็นชาติ แล้วตะเพิดมันไปจากวัง”
“จะมีวันนั้นจริงเหรอ”
“มีซีคะ ก็วันที่คุณหญิงคืนดีกับคุณชายไงคะ ทุกอย่างก็จะลงเอย ไม่มีโอกาสไหนจะดีเท่าคืนนี้ คืนที่คุณชายรองกับคุณหญิงคือราชาราชินีของงาน” จรวยเป่าหูแทบหมดแรง
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองกระจก ไหล่ยืดตรง หน้าเชิด ปากคลี่ยิ้มพริ้มพราย
นอกห้อง คุณชายโตไม่พอใจมาก
“ขอบใจมากจรวย ถ้าเธอไม่บอกฉันคงไม่รู้ความจริงเรื่องนังสะใภ้เอกกับน้องสาวมันมีอะไรที่ฉันจะตอบแทนเธอได้บ้างไหม”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ จรวยขอแค่.....เออ เสื้อคลุมขนนกนี่ได้ไหมคะ”
“เอาไปซี ฉันยกให้”
“ขอบคุณค่ะ” จรวยเอาเสื้อคลุมขนนกมาใส่ หมุนตัวไปมาหน้ากระจก คุณชายโตมองส่ายหน้าแล้วแยกไป
กลางฟลอร์ มีหลายคู่เต้นวอลทซ์กันอยู่ เสด็จทรงจับมือสองข้างสาลินพิศดูทั่วสรรพางค์ สาลินเขินได้แต่ยืนยิ้ม คุณชายรองอยู่ใกล้ ๆ ยิ้มน้อย ๆ แต่ดวงตาพราว เสด็จทอดเนตรสาลินแล้วทรงรำลึกถึงตัวเองสมัยเด็กสาว พระเนตรรื้น “วันก่อนว่าสวยแล้ว แต่วันนี้สวยยิ่งกว่า เหมือนก้าวออกมาจากเทพนิยาย”
“ใต้ฝ่าพระบาทก็ทรงพระสิริโฉมเหลือเกินเพคะ”
“ฉันแต่งเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัว เป็นตัวประกอบเท่านั้นแหละ”
“ไม่หรอกเพคะ ถ้าไม่มีนางฟ้าแม่ทูนหัว เรื่องบางเรื่องก็คงไม่เกิดขึ้น”
เสด็จทรงพระสรวล ยกคฑาเพชรวูบวับขึ้นโบก “ฉันเองก็อยากโบกคฑาให้ทุกเรื่องจบอย่างมีความสุขเหมือนกัน”
เสด็จทรงตรัสกับคุณชายรอง “เอ...นี่เจ้าเล็กอยู่ไหนล่ะนี่”
“เกล้าเห็นวน ๆ อยู่แถวนี้แหละพะยะค่ะ”
อีกมุม คุณชายเล็กพาศรีจิตราเข้ามาในโถง คุณสอางค์ คุณสร้อย เข้าถึงตัวคุณชายเล็ก
“คุณเล็ก มาหลบอยู่ตรงนี้กับยายศรีนี่เอง มาค่ะ มานี่เดี๋ยวนี้เลย”
“จะพาผมไปไหนครับ”
“ก็พาไปรู้จักยายสาไงคะ”
“หา คุณสา”
สองป้าลากคุณชายเล็กตรงไปที่ประทับเสด็จ คุณชายเล็กรีบสวมหน้ากาก ศรีจิตราตามมา

ที่ประทับเสด็จ คุณชายรองหันมาเห็นพอดี “มานั่นแล้วพะย่ะค่ะ”
คุณสอางค์ คุณสร้อยพาคุณชายเล็กมาหาเสด็จ ศรีจิตราตามมาด้วย คุณชายเล็กพยายามขืนตัวเพราะเห็นสาลินจ้องเขม็ง
“เข้าไปค่ะคุณเล็ก ไปเดี๋ยวนี้” คุณสอางค์คะยั้นคะยอ
“มาได้แล้วนะเจ้าเล็ก” สาลินมองคุณชายเล็กอย่างคุ้นตา
“ถ้าวันนี้เจ้ายังโยกโย้อีก ป้าจะโบกคฑาสาปเจ้าให้กลายเป็นคางคกเลย คอยดู”
คุณชายเล็กทำเสียงใหญ่ทุ้ม “ไม่โยกโย้แล้วพะย่ะค่ะ”
“งั้นก็ทำความรู้จักกันเสียซี สาลินนี่คุณชายเล็ก หม่อมราชวงศ์บดินทราชทรงพล วุฒิวงศ์ ศรีจิตราช่วยแนะนำ สาลินที”
“เพคะ คุณชายคะนี่ สาลิน ภักดีนฤนาถ น้องสาวดิฉันเองค่ะ”
“สวัสดีค่ะ คุณชาย” สาลินไหว้ คุณชายเล็กรับไหว้ทำท้าโก้ จนคุณชายรองเขม่น
“สวัสดีครับน้องสาลิน งามไม่แพ้กันเลยนะครับ คนนึงงามอาหรับราตรี อีกคนงามเหมือนซินเดอเรลล่า”
“งั้นดิฉันต้องรีบออกจากงานก่อนเที่ยงคืนซีคะ ไม่งั้นจะกลายร่างเป็นนางขี้เถ้า”
ทั้งหมดหัวเราะ มีคุณสร้อยที่หัวเราะเจื่อน หมั่นไส้สาลินที่ดูช่างจำนรรจาเกิน คุณสร้อยตัดบท “ถ้าอย่างนั้น....คุณชายพาน้องสาลินออกไปแดนซ์เลยซีคะ”
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ” คุณชายเล็กโค้งให้สาลิน พาควงออกฟลอร์ไป ทุกคนมองตามโล่งอก คุณชายรองมองน้องชายอย่างสงสัยเล็ก ๆ
เสด็จหันมาถามคุณชายรอง “เจ้าเล็กเป็นอะไร แปลกๆ”
“เกล้าก็ว่าอย่างนั้นพะยะค่ะ”
“เมื่อกี้ก็ยังดีดีอยู่นะเพคะ” คุณสอางค์เห็นด้วย
“คงตื่นเต้นกระมังคะ” คุณสร้อยคาด
เสด็จทรงเปลี่ยนเรื่อง “ศรีจิตรา อาหรับราตรีเรื่องไหนกันล่ะ”
“หม่อมฉันเป็นนางผู้เล่านิทานเพคะ เซเฮราซาด”
“พันหนึ่งราตรีนั่นเอง เข้าใจแต่งนะ งามเหลือเกิน ชายรองพาน้องออกไปเต้นรำเถอะ”
“พ่ะย่ะค่ะ” คุณชายรองโค้งพาศรีจิตราออกไป
คุณสอางค์ คุณสร้อยมองตามอย่างโล่งอก เสด็จมองทั้งสองคู่อย่างประเมิน
คุณสอางค์ดีใจ “เฮ้อ.....ในที่สุดก็เข้าคู่กันได้เสียทีเพคะ งามสมกันจริง ๆ”
คุณสร้อยมโน “คุณเล็กกับยายสา แรกพบประสบพักตร์ ก็ดูเหมือนจะตกหลุมรักกันและกันแล้ว”
เสด็จรับสั่งขัด “ประสบพักตร์ไหนล่ะแม่สร้อย สาลินยังไม่ได้เห็นหน้าจริงเจ้าเล็กสักหน่อย ดูซีเจ้าเล็กไม่ยอมถอดหน้ากากเสียที”
คุณสอางค์นึกได้ “จริงด้วยเพคะ”
คุณสร้อยแก้แทน “คงอายน่ะเพคะ แหม.....เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก”
คุณสอางค์เช็ดน้ำตา “เห็นแล้ว อดนึกถึงเสด็จพระองค์ชายไม่ได้ โธ่....ไม่น่าพระชนม์สั้นเลย”
เสด็จ คุณสร้อยมองคุณสอางค์อย่างเบื่อ ๆ

กลางฟลอร์ คุณชายรองเต้นรำกับศรีจิตรา คุณชายเล็กเต้นกับสาลิน ศุภรเต้นกับศศิรัชนีอยู่อีกคู่ ถัดไปเห็น เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาเต้นอยู่เช่นกัน
คุณชายเล็กทำเสียงใหญ่ “เดบูตอง งานเต้นรำครั้งแรกของเธอใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“ก็นับว่าเธอเต้นรำได้ดีทีเดียว”
“ขอบคุณค่ะ เอ....เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าคะคุณชาย”
“ทำไมเหรอ”
“ทำไมดิฉันคุ้นๆ เหมือนเราเคย...”
“เคยทานข้าวเสียโป แล้วก็เคยไปนั่งกินเมี่ยงคำที่บ้านสวนของเธอออกบ่อย”
“คุณพล!”
คุณชายเล็กเปลี่ยนเสียงเป็นปรกติทันที “ครับ ผมเอง” คุณชายเล็กถอดหน้ากากทันที คุณชายรอง ศรีจิตรามองมา
“นี่หมายความว่ายังไง ที่แท้คุณคือคุณชายเล็กงั้นเหรอ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมก็คือนายพลนั่นแหละ เพียงแต่คืนนี้ผมนัดกับเจ้าคุณชายเราแต่งตัวเป็นคู่แฝดเเหมือนกันเป๊ะ”
“แล้วคุณหลอกทุกคนในงาน หลอกแม้กระทั่งเสด็จป้า” คุณชายเล็กมองไปรอบๆ ห้อง
คุณสอางค์ชี้ชวนเสด็จทอดพระเนตรคู่คุณชายเล็ก “อุ๊ย คุณเล็กเปิดหน้ากากแล้วเพคะ”
“ไม่แค่ประสบพักตร์แล้วเพคะ ประสานเนตรกันแล้วด้วย” คุณสร้อยปลื้ม
เสด็จยังมองอย่างไม่วางใจ แย้มโอษฐ์เล็กๆ ราวรู้ทันคุณชายเล็ก

สาลินมองหาใครบางคน
“นี่คุณมองหาใคร”
“หาอีตาคุณชายเล็กน่ะซี ทุกๆคนอยากให้ฉันรู้จักอีตาเพื่อนคุณ ฉันก็จะรู้จักให้สิ้นเรื่องไป อยู่ตรงไหนน่ะ”
“หลบๆ อยู่ครับ อย่าเพิ่งเจอมันเลย คุณก็บอกทุกคนไปว่าคุยกับผม เอ๊ย กะคุณชายเล็กแล้ว”
“แล้วถ้าใครไปถามคุณชายเล็กล่ะ”
“ผมก็จะเตี๊ยมกับมันให้บอกแบบคุณ มันเองก็เกลียดที่ใครมาคอยจับคู่เหมือนกัน”
คุณชายโตถือแก้วเหล้าเดินเซมา คุณชายเล็กสะดุ้งเฮือก “นายเล็ก เห็นจรวยไหม”
“ไม่เห็นครับพี่”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/4 วันที่ 2 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ