อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 2 วันที่ 25 ต.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 2 วันที่ 25 ต.ค. 58

ภัทรลดาขว้างถังอะลูมิเนียมใส่เขาด่าว่าเลวทรามที่สุด เวรกรรมจริงๆที่ตนต้องมาเจอกับคนอย่างนี้ แล้วคว้าเป้เดินไป เขาถามว่าจะไปไหน เธอตอบอย่างไม่แยแสว่าเรื่องของฉัน ไตรภพหัวเราะด่าว่าจะโง่ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย เพราะทางที่เธอจะไปนั้นมันไปไม่ได้มันอันตราย คิดจะไปอาศัยใครก็คงไม่มีใครให้อาศัยหรอก

ภัทรลดาไม่เชื่อเดินดุ่มไปอย่างทิฐิ ยิ่งเดินไปก็ยิ่งน่ากลัวแต่เธอไม่ยอมหันหลังกลับ เดินไปจนตกลงไปในหลุมเท้าแพลงเนื้อตัวถลอก จะปีนขึ้นก็ปีนไม่ได้ ร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีใครได้ยิน แต่ที่แท้ไตรภพได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เขายิ้มอย่างสะใจ ยิ่งเมื่อเห็นฟ้าคะนอง ฝนจะตกเขานึกในใจว่า “พิมลภา” เธอยังต้องลำบากอีกเยอะ!



คืนนี้ ไตรภพกลับมาทำอาหารอย่างดี เปิดเพลงแล้วลีลาศไปคนเดียวอย่างอารมณ์ดี ชูแก้วกาแฟเอ่ย “แด่เธอ...พิมลภา”

ooooooo

ที่บ้านนินันท์ ขณะนินันท์กับธนาธิปสอนการบ้านและเล่นกับลูกเกดอยู่นั้น วิสาเดินเข้าครัวเปิดตู้เย็นเจอนิตยสารที่มีรูปชุดแต่งงานของอรรณพกับพิมลภาขึ้นปกที่นินันท์เอาไปซ่อนไว้ วิสาเห็นแล้วสะเทือนใจมาก

วิสาคิดถึงอดีตเมื่อ 28 ปีก่อนที่อรรณพยังยากจน เขาบอกเธอว่า ตนรับปากกับแม่ของไตรภพไว้ว่าจะไม่แต่งงานใหม่ขอวิสาอย่าโกรธตนที่เราต้องอยู่กันแบบนี้ วิสาขอแต่ให้เขารักตนก็พอ ตนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

ต่อมาอรรณพซื้อแหวนทองวงเล็กๆสวมให้วิสา บอกว่า ตอนนี้ตนมีปัญญาซื้อให้ได้แค่นี้แต่ถ้ารวยเมื่อไรสัญญาว่าจะหาที่ดีกว่านี้ให้ วิสายิ้มปลื้ม บอกว่าขอแต่ให้เขามีความรัก ได้แหวนวงแค่นี้ตนก็มีความสุขแล้ว

วิสาคิดถึงอดีตแล้วสะเทือนใจ เพราะวันนี้เมื่อเขารวยขึ้นมาจริงๆ แม้แต่ความรักเขาก็ไม่มีให้ตน แต่ประเคนซื้อเครื่องเพชรให้พิมลภาไม่อั้น

ยิ่งคิด วิสาก็ยิ่งเจ็บปวดที่ถูกคนที่ตนรักมากที่สุดหักหลังอย่างเลือดเย็น

คืนนี้ พิมลภากลับจากทานข้าวกับอรรณพและได้เครื่องเพชรมากล่องใหญ่ มาเจอพ่อกับแม่กำลังโทร.ติดต่อภัทรลดา แต่ติดต่อไม่ได้ โทร.ไปทางสนามบินรู้ว่าเธอซื้อตั๋วเที่ยวบินกลับไว้แต่ไม่ได้มาขึ้นเครื่อง ก็ยิ่งเป็นห่วง พ่อจะแจ้งความพิมลภารีบห้ามไว้เกรงจะสาวมาถึงตน จึงโทร.ไปเช็กกับพราว พราวบอกว่าตนกำลังดูแลอาทรอยู่เพราะภัทรลดาฝากไว้ก่อนไป ถามประชดว่าหรือกลัวตนจะดูแลไม่ดีจะมาดูแลเองก็ได้นะ

“แค่นี้นะจ๊ะ” พิมลภาพยายามทำเสียงปกติตัดบทอย่างหงุดหงิด

“เฟคชัดๆ” พราวพึมพำยิ้มเยาะ

ooooooo

ภัทรลดาติดอยู่ในหลุมเปียกฝนทั้งคืน หลับไปอย่างอ่อนเพลีย ฝันถึงอดีตเมื่อ 16 ปีก่อน...

เวลานั้นภัทรลดาในวัย 7 ขวบ และพิมลภาในวัย 10 ขวบ ภัทรลดาตกลงไปในทะเลสาบ สำลักน้ำจนจมลงไปก้นทะเลสาบ ในสภาพที่สะลึมสะลือนั้นรู้สึกว่าพี่สาว

กอดตนไว้และตะโกนเรียกชื่อตนตลอดเวลา

“ภัทร...ภัทร...อย่าเป็นอะไรนะภัทร...ช่วยด้วยค่ะ ช่วยภัทรด้วยค่ะ”

เมื่อได้สติอีกครั้งภัทรลดามองไปรอบๆ ถามว่าตนอยู่ไหน ปิ่นมณีผู้เป็นแม่ที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตอบเสียงกระด้างว่า

“อยู่โรงพยาบาลน่ะสิ ซนจนได้เรื่อง นี่ถ้าไม่ได้พี่เขาช่วยไว้ ป่านนี้เราจมน้ำตายไปแล้ว”

“พี่พิมเหรอคะ...”

“แล้วเรามีพี่คนอื่นเหรอ เดี๋ยวพี่เขามาแล้วขอบคุณเขาหน่อยนะ แล้วต่อไปเราต้องดีกับพี่เขามากๆ เพราะพี่เขามีบุญคุณกับเรา รู้ไหม”

“ค่ะคุณแม่...ภัทรจะรักพี่พิมให้มากๆค่ะ”

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงร้องปลุก เธอถูกจับตัวเขย่าอย่างไม่อินังขังขอบ

“ตื่นๆๆ ตื่นได้แล้ว เฮ้ย...ตื่นเสียที...”

ภัทรลดาตกใจตื่น เมื่อลืมตาเห็นหน้าไตรภพเกือบติดหน้าตน พอได้สติก็รีบเบือนหน้าหนี ถามว่า

“สมภพ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” พลางกระชับเสื้อตามสัญชาตญาณ ไตรภพบอกว่าไต่เชือกลงมา “แล้วคุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” ไตรภพยิ้มสะใจบอกว่าได้ยินเสียงเธอร้องขอความช่วยเหลือตั้งเมื่อวานแล้ว เธอโวยทันทีว่า “นี่...นี่รู้ว่าฉันตกลงมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหรอ แล้วทำไมถึงไม่ช่วยฉัน” พลางจะ
ลุกขึ้นแต่เจ็บขาจนร้อง เขาพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อนนักว่า

“เจ็บขาก็อย่าฝืนเลยคุณ ทางตรงนี้มันชัน ถ้าไม่มีอุปกรณ์ถึงผมลงมาได้ก็เอาคุณขึ้นไปไม่ได้หรอก”

ภัทรลดายิ่งโมโหถามว่าเลยปล่อยให้ตนนอนตากฝนทั้งคืนงั้นหรือ เขายิ้มกวนๆบอกว่าก็เตือนแล้วไม่เชื่อเอง เธอตะแบงว่าแล้วทำไมไม่บอกให้ละเอียดด้วยล่ะ!

“ผมเตือนคุณ คุณฟังก็จบ ถูกไหม แล้วมันเรื่องอะไรของผมที่ต้องอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียดด้วย อีกอย่างนะ ชาวบ้านแถวนี้ไม่มีใครเขาโง่ตกลงมาสักคน” เท่านั้นไม่พอยังปรบมือแสดงความยินดีที่เธอตกเป็นคนแรกด้วย

แต่ไตรภพเตรียมอุปกรณ์สำหรับช่วยพาเธอขึ้นจากหลุมแล้ว นั่นคือเข็มขัดเส้นใหญ่รัดตัวเธอไว้ข้างหลังตนแล้วพาไต่เชือกขึ้นไป แม้จะอยู่ในภาวะคับขัน แต่สัมผัสที่ได้รับจากแผ่นหลังที่แข็งแรงและอบอุ่นของชายหนุ่มก็ทำให้ภัทรลดาอดเขินใจเต้นรัวไม่ได้...

กลับถึงบ้านพัก ไตรภพพันเท้าข้างที่แพลงให้จนเธอลุกเดินก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว เขาโยนผ้าขนหนูให้ไล่ให้ไปอาบน้ำเสียตัวเหม็น แม้การดูแลจะทำอย่างกระแทกกระทั้นประชดประชันแต่แสดงถึงความใส่ใจดูแลเธออย่างดี ภัทรลดาจึงลุกไปโดยดี

ooooooo

เพราะกลัวพ่อจะไปแจ้งความเรื่องภัทรลดาหาย พิมลภาจึงชวนมาลาตีไปที่บ้านอาทรเพื่อจะถามข่าวภัทรลดา แต่เจอประตูบ้านปิด เห็นป้าที่อยู่ข้างบ้านไปซื้อกับข้าวกลับมาจึงถามถึงอาทร ป้าช่างพูดเล่าอย่างรู้ดีว่า

“ไม่อยู่หรอกค่ะ ไปต่างจังหวัดได้สองสามวันแล้ว ไปกับผู้หญิงอีกคนท่าทางสนิทกันมาก”

ป้าคนนั้นรู้ดี เพราะวันนั้นเห็นอาทรขับรถออกไปโดยมีพราวติดรถไปด้วย เขาบอกว่าจะมีภัยหนาวทางภาคเหนือ ทางกรมสั่งให้ตนขึ้นไปประสานงาน เขาบอกป้าว่าจะไปต่างจังหวัดสองสามวันฝากป้าช่วยดูแลบ้านด้วย

มาลาตีพูดเบาๆกับพิมลภาว่าอาทรไปกับภัทรลดาหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ลงตัวเป๊ะ พิมลภาทำหน้าไม่อยากเชื่อ แต่ก็ยังคิดอะไรไม่ออก

อรรณพมาเจอคำรณที่บริษัท “โอเชี่ยน รีลเอสเตท” ของเขา คำรณไหว้อย่างประจบประแจง อรรณพขอบใจที่ช่วยเป็นธุระจัดงานแต่งงานให้ คำรณถามว่าทริปฮันนีมูนที่ตนส่งไฟล์ไปให้ท่านพอใจไหม

“น้อยไป ผมต้องการให้คุณพิมประทับใจมากที่สุด...พักที่ปารีสสักสองคืนก็พอ แล้วค่อยย้ายไปพักที่ชาโตว์สักสองสามคืน คุณไปดูนะว่าที่ชาโตว์์ที่ไหนสวยๆ บรรยากาศดี ผมจะขับรถพาคุณพิมไป ระหว่างทางก็จะ ได้ชมวิวกันไปด้วย เสร็จแล้วค่อยไปล่องเรือยอชต์กันต่อ”

คำรณน้อมรับบอกว่าจะไปจัดการให้วันนี้เลย อรรณพตบบ่าขอบใจแล้วเดินเข้าไป คำรณมองตามพึมพำกับตัวเอง

“แต่งงานคราวนี้หมดกี่ล้านวะเนี่ย...เป็นคนรวยนี่มันดีจริงโว้ย...”

ooooooo

บ้านไตรภพที่เกาะไข่หงส์ หลังจากภัทรลดาขึ้นจากหลุมกลับมาอยู่ที่บ้านไตรภพก็ถูกเขาแกล้งตลอดเวลา

วันนี้เห็นเขาเอาขนมปังสองชิ้นใส่จานมาวางแล้วเดินไปรินน้ำ ภัทรลดาที่หิวจนตาลายเพราะไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เมื่อวาน หยิบไปกินชิ้นหนึ่ง ไตรภพติงว่าเป็นของตน เธอโต้ว่าเมื่อวานเขากินข้าวของตนไปแล้ววันนี้ตนต้องกินชดเชย ไตรภพทำเป็นยอม ให้เธอกินทั้งสองแผ่น แต่พอเขาไปปิ้งย่างอาหารทะเล

หอมกรุ่นกินกับน้ำจิ้ม ก็ไม่ยอมให้เธอกินอ้างว่าเธอกินขนมปังของตนไปแล้ว

ภัทรลดารับไม่ได้นอกจากด่าแล้วจะเดินออกจากบ้านไป ไตรภพห้ามเสียงดัง “อย่าไปทางนั้น” เธอหยุดกึกทันทีเพราะยังสยองกับเหตุการณ์เมื่อคืน แต่พอเขาบอกว่าล้อเล่นเท่านั้น เธอด่าลั่น

“ไอ้บ้า...ไปตายได้แล้วไป!!” แล้วตัวเองก็เดินหนีไปอย่างแค้นใจ

คับแค้นใจจนคิดหาทางหนีไปอยู่บ้านอื่น เห็นชาวบ้านมาตากปลาก็เข้าไปช่วยเลียบเคียงจะขอไปอยู่ด้วย ถูกป้าคนนั้นปฏิเสธว่าไม่ได้ เจอลุงที่ไปหาปลากลับมาก็เข้าไปเลียบเคียงอีก คำตอบคือ “ไม่ได้หรอกหนู” สุดท้ายเธอก็จำต้องกลับมาอยู่ที่บ้านของไตรภพ โดยหารู้ไม่ว่าเขาบอกชาวบ้านบนเกาะไข่หงส์ไว้หมดแล้วว่าไม่ให้เธอไปพัก แต่เธอก็ยังฮึดสู้ต่อไป

ภัทรลดาถูกแกล้งอย่างหนัก ใช้งานหัวไม่วางหางไม่เว้น ทั้งซักผ้า ขัดส้วม ถูบ้าน กระทั่งหาบน้ำ ขณะหาบน้ำใส่ตุ่ม เธอเหยียบโคลนลื่นหกล้มแทนที่จะมาช่วยเขากลับนั่งหัวเราะชอบใจ

แต่วันนี้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากเมื่อเจอนุ้ยลูกสาวสมชายวัยหกเจ็ดขวบที่ไปต่อยหอยนางรมมา นุ้ยชอบคนสวย เมื่อเห็นภัทรลดาก็ชมว่าสวยเหมือนดารา นุ้ยติดเธออย่างรวดเร็ว ชวนกันไปที่บ้าน แม่นุ้ยจึงทอดไข่เจียวหอยนางรมให้กิน แค่ได้กลิ่นภัทรลดาก็น้ำลายสอแล้วเพราะไม่ได้กินของอร่อยมาหลายวัน

กินไข่เจียวหอยนางรมไม่ทันหมด ภัทรลดาก็ถูกไตรภพมาลากตัวกลับไปเกรงจะเสียแผนที่ตนหลอกเรื่องพายุไว้

ไตรภพพาภัทรลดาลงเรือไปบอกว่าจะพาไปหาปลา ระหว่างทางไตรภพเกือบเผลอใจไปกับความสวยน่ารักของเธอ แต่พอนึกถึงว่าเธอเป็นคนสร้างความเจ็บปวดให้วิสาและทำให้ครอบครัวแตกแยกก็ชิงชังขึ้นมาทันที คิดหาทางแกล้งเธออีก สั่งให้มาขับเรือ เธอบอกว่าขับไม่เป็นก็ดุว่าไม่มีใครเป็นมาแต่เกิด แต่พอสอนแล้วก็บ่นว่าสอนเด็กห้าขวบยังง่ายกว่าอีก

ไตรภพวางอวนไว้ พอลากอวนขึ้นมามีกุ้งหอยปูปลาติดขึ้นมามากพอสมควร ภัทรลดาตื่นเต้นดีใจมาก เขาบอกว่าอย่างน้อยก็กินได้สองสามวัน แต่พอให้เธอเอาไปทำอาหาร เธอทำมาได้น้อยจนเขาแปลกใจ พอถามเธอบอกว่า

“ฉันปล่อยลงทะเลไปหมดแล้ว” พอไตรภพโวยวายเธอบอกว่าตนไม่กล้าฆ่า โทษว่าเขาผิดเองที่ไม่ทำให้มันตายก่อนเอามาให้ตนทำอาหาร เลยถูกไตรภพด่า

“ดัดจริต!”

“ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้ ไม่พอใจก็อย่ากิน ฉันกินคนเดียวก็ได้” แล้วลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนไตรภพก็กินผักชุบแป้งทอดเซ็งๆ แต่พอกินชะงักรู้สึกอร่อยผิดคาด จนกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบยั้งใจไม่อยู่

“ถ้าอร่อยก็ชมมาเดี๋ยวนี้เลย” ภัทรลดาพูดเย้ยๆ เยาะๆ ไตรภพไม่พูดแต่ก้มหน้าก้มตากินเอ๊า...กินเอา...

ภัทรลดายิ้มอย่างสะใจที่ลบคำปรามาสของเขาได้ แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ก็ภูมิใจที่ตัวเองทำได้

ooooooo

นินันท์เห็นแม่ยังเศร้าจึงเปิดเพลงให้ฟังเบาๆ บอกแม่ว่าฟังเพลงสักหน่อยดีกว่าอยู่เงียบๆ

วิสาดึงทั้งนินันท์และลูกเกดไปกอด ด้วยความรักที่อย่างน้อยตนก็ยังมีลูกและหลานอยู่เคียงข้าง...

เช้าวันรุ่งขึ้น นินันท์ตกใจเห็นแม่แต่งตัวสวยแต่เช้า ถามว่าคุณแม่จะไปไหน วิสายิ้มบางๆ บอกว่า

“แม่จะไปหาเพื่อนเก่าน่ะจ้ะ มีของที่จะเอาไปคืนให้นิดหน่อย”

ที่ห้องจัดงานเลี้ยงโรงแรมหรู บรรยากาศงานเลี้ยงแต่งงานของอรรณพกับพิมลภาจัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการมาก เป็นงานที่จัดตั้งแต่เช้าไปจนถึงค่ำตามฤกษ์ที่ได้มาตอนเช้าจึงจัดงานทั้งวัน

ในงานนี้คุณหญิงนวลสวาท ควงลูกชายคือหมวดยุทธมาด้วยเพราะทั้งคุณหญิงนวลสวาทและปิ่นมณีต่างหมายให้หมวดยงยุทธจับคู่กับภัทรลดา วันนี้ภัทรลดาไม่อยู่ ปิ่นมณีปดตามแผนที่คุยกันกับศราภัทรและพิมลภาไว้แล้วว่า ภัทรลดาไปเทกคอร์สที่อเมริกาและเจอภัยหนาวเครื่องเลยดีเลย์กลับมาไม่ทัน

“ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณหญิงมากนะครับที่อุตส่าห์มา พอดีได้ฤกษ์มาตอนเช้า ก็เลยต้องจัดตั้งแต่เช้าไปถึงค่ำเลยน่ะครับ” ศราภัทรชี้แจง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เก๋ออก งานอื่นเขาจัดเลี้ยงตอนกลางคืน แต่งานนี้เลี้ยงทั้งวันสมกับเป็นคุณอรรณพจริงๆ”

พอดีได้ฤกษ์ที่คู่บ่าวสาวจะจดทะเบียนสมรสกัน คำรณกับมาลาตีที่ทำหน้าที่พิธีกรขึ้นเวทีประกาศเชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเวทีจดทะเบียนสมรสต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติ

แต่พออรรณพกับพิมลภาในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นเวทีไปนั่งที่โต๊ะเตรียมจดทะเบียนสมรส อรรณพก็ชะงักหน้าซีดเมื่อเห็นวิสา นินันท์ และธนาธิปเดินเข้ามาในงาน คำรณกับมาลาตีไม่รู้จักวิสา ถามกันงงๆ ว่าใคร?! ปิ่นมณีถามศราภัทรว่านั่นใครหรือ พอศราภัทรบอกว่าภรรยาเก่าอรรณพ ปิ่นมณีก็หน้าเสียกลัวเกิดเรื่องฉาวกลางงาน

“ระวังนะตายุทธ เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยกันทัน” คุณหญิงนวลสวาทกระซิบเมื่อรู้ว่าทั้งสามคนนั้นเป็นใคร

พออรรณพตั้งสติได้ก็เอ่ยแสดงความยินดีที่วิสากับลูกมางาน วิสาตอบยิ้มๆว่ายังไงก็ต้องมา อรรณพจึงแนะนำวิสากับพิมลภาว่า “พิมจ๊ะ...นี่คุณสาที่ผมเคยเล่าให้ฟัง หนูนิคุณเคยเจอแล้ว ส่วนนั่นธนาธิปลูกเขยผมเอง”

พิมลภาไหว้ทั้งสามคนอย่างอ่อนน้อม อรรณพบอกวิสาว่าจะเปิดห้องให้พักเพราะวันนี้มีอาหารเลี้ยงทั้งวันจนค่ำเผื่อเธอกับลูกจะเหนื่อย วิสาบอกไม่ต้องเพราะตนเอาของมาคืนเขาเท่านั้นเองเดี๋ยวก็ไปแล้ว

วิสาล้วงกระเป๋าถือ คำรณกับมาลาตีตกใจกลัวเธอจะหยิบปืนออกมา แต่กลับกลายเป็นหยิบถุงผ้าปักเล็กๆ ออกมา ข้างในมีแหวนทองที่อรรณพซื้อให้ พออรรณพเห็นก็หน้าเครียด นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาทันที...

ooooooo

อรรณพนึกถึงเมื่อ 28 ปีก่อน ขณะที่สวมแหวนทองวงนี้ให้วิสา เขาเอ่ยคำกลอนหวานกินใจอย่างกรุ้มกริ่มว่า

“แม้รักร่วมสวมใส่ไว้ติดกาย เมื่อใดวายสวาสดิ์วอดจึงถอดเอย”

“ฉันไม่มีวันถอดหรอกค่ะ จะใส่ติดตัวไปจนตายเลย” วิสาเขินอาย ใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความสุขและความรัก

อรรณพมองแหวนหน้าเสีย พิมลภาสังเกตอยู่ เธอปั้นยิ้มหวานเชิญชวนนินันท์อย่าเพิ่งกลับเพราะไหนๆ ก็มาแล้ว แต่นินันท์บอกว่าบ่ายนี้ธนาธิปมีติดประชุมที่กรมเลยอยู่ไม่ได้จริงๆ

“ผมทำงานอยู่กรมเดียวกับอาทรน่ะครับ” ธนาธิปจงใจบอก พิมลภาหน้าเสียแต่ยังยิ้มหวานบอกว่าคนกันเองแท้ๆเลย ธนาธิปผิดคาดเพราะพิมลภานิ่งได้กว่าที่คิด วิสามองหน้าอรรณพ เอ่ยลาแล้วพากันเดินออกจากห้องงานไปท่ามกลางความโล่งใจของศราภัทรกับปิ่นมณี

ส่วนมาลาตีกับคำรณที่ใจหายใจคว่ำอยู่ก็โล่งอกที่ไม่มีทั้งการตบตีหรือยิงกัน มาลาตีถามว่าแล้วจะทำอย่างไรต่อไป

“เฉยๆไปก่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน” คำรณกระซิบตอบเบาๆ

ooooooo

ภัทรลดาถูกไตรภพแกล้งให้ซักผ้ากองพะเนิน เธอซักไปตากไป จนผ้าที่ราวแห้งส่วนหนึ่งแล้วส่วนที่ต้องซักก็ยังไม่หมด

ไตรภพเดินเปลือยท่อนบนไปที่ราวตากผ้าเลือกเสื้อตัวที่แห้งแล้วใส่ ภัทรลดาถามว่าจะไปไหน เขาตอบประชดๆว่า

“ปลาในกระชังก็จับไม่ได้ จับมาก็ปล่อยไปอีก ผมก็ต้องไปซื้อปลาตายหรือปลากระป๋องมาให้คุณน่ะสิ”

ภัทรลดาฉุกคิดได้ถามว่าออกทะเลได้แล้วหรืองั้นตนก็กลับบ้านได้แล้วสิ เขาสวนทันทีว่าตนไปแค่เกาะใกล้ๆแถวนี้กลางทะเลกับฝั่งยังมีพายุอยู่ โชคดีที่เธออยู่บนเกาะเลยเจอแค่ฝนตก

ระหว่างนั้น เดชาที่มาสอดแนมถ่ายรูปไตรภพกับภัทรลดาไว้ มันถามลูกน้องว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเมียหมอนั่นหรือ ลูกน้องคาดว่าไม่น่าจะใช่ มันมองภัทรลดาตาวาวบอกว่าเห็นทีต้องเลียบๆ เคียงๆ ดูหน่อยเสียแล้ว

ไตรภพเอารายการที่จดมาให้ชาวบ้านไปซื้อของให้ สั่งว่าซื้อเสร็จให้เอามาส่งที่เรือตนด้วย ขณะนั้นเองเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากนินันท์โทร.มาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเป็นอย่างไรบ้างหายเงียบไปเลย

“บนเกาะไม่มีสัญญาณ นี่พี่ก็เพิ่งขึ้นฝั่งถึงได้รับสายเราได้” เขาอยากรู้ว่างานแต่งงานของอรรณพเป็นอย่างไร เพราะตนเอาตัวเจ้าสาวมากักไว้คงวุ่นวายน่าดู แต่คำตอบที่ได้รับจากนินันท์คือไม่มีอะไร ปกติดี

ไตรภพแปลกใจที่เจ้าสาวหายทั้งคนอรรณพยังเก็บอาการได้จนนินันท์บอกว่าเป็นปกติดี!

ooooooo

ระหว่างที่ภัทรลดาอยู่ที่บ้านนั้น นุ้ยเอาหม้อกล้วยบวดชีมาให้บอกว่าแม่ให้เอามากิน แม่บอกว่ากะทิคราวนี้ทั้งหอมและมันอร่อยมากเลย

ภัทรลดาเอาถ้วยมาตักแบ่งให้คนละถ้วย เลียบเคียงถามนุ้ยว่ารู้ไหมว่าอีกกี่วันถึงจะออกเรือได้ นุ้ยถามว่าทำไมหรือ

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของพี่สาวพี่ พี่อยากจะกลับไปร่วมงานมากเลย อย่างน้อยถ้าออกเรือตอนนี้แล้วขึ้นเครื่อง ก็คงพอจะไปงานตอนค่ำทันแต่คงไม่มีทางหรอก”

นุ้ยบอกว่าทัน เพราะพ่อยังออกเรือไปรับนักท่องเที่ยวได้เลย ภัทรลดาถามว่าแล้วพายุที่เข้าตอนนี้ล่ะ นุ้ยบอกว่าไม่มีพายุไม่งั้นพ่อจะออกเรือได้อย่างไร ภัทรลดาจึงรู้ว่าถูกไตรภพและคนทั้งหมู่บ้านหลอกมาตลอด! เธอลิ่วไปที่ท่าเรือ แต่ไม่มีเรือเลย ถามนุ้ยว่ามีเรือไปฝั่งไหมตนอยากไปบนฝั่งเดี๋ยวนี้เลย

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 2 วันที่ 25 ต.ค. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ