อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 2 วันที่ 7 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 2 วันที่ 7 ต.ค. 58

คุณชายกิตติราชนรินทร์หรือคุณชายรองถูกเรียกมาเป็นพยานหลังจากนั้น เมื่อหม่อมอำพันจัดแจงเรียกทุกคนมาพบ นมย้อยตามมาด้วย เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็เหมือนช่วยอะไรไม่ได้ เพราะหม่อมอำพันโมโหมาก จะส่งจรวยไปนอกเมือง ไม่ให้อยู่ปรนเปรอสวาทลูกชายให้รกหูรกตาอีก

จรวยแค้นมาก แต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ บีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสาร จนคุณชายโตใจอ่อน



“หม่อมแม่ จรวยเป็นเมียผม ผมต้องรับผิดชอบ”

“มันจะมีแต่ผิดสิยะ ชอบไม่มี เธอนะเธอ ลองเสด็จทรงรู้เข้าเป็นได้ร้อนกันไปหมด นังจรวย...นับแต่นี้หล่อนห้ามเสนอหน้าขึ้นมาบนตำหนักอีก จำไว้นะยะ อย่าให้เรื่องนี้ถึงพระเนตรพระกรรณได้เป็นอันขาด”

จรวยกัดฟันแน่น จำต้องรับคำสั่งเพราะไม่มีทางเลือก หม่อมอำพันพอใจมาก แต่ไม่วายกำชับลูกชายคนรอง

“เธอด้วยชายรอง ช่วยกันปิดความให้ดี”

คุณชายรองก้มหน้ารับคำสั่งแบบเสียไม่ได้ ก่อนจะไประบายความไม่ชอบใจกับพี่ชายในเวลาต่อมา โดยเฉพาะที่อีกฝ่ายจะเก็บเรื่องจรวยเป็นความลับจากเสด็จพระองค์หญิง ตามคำสั่งของแม่

“ในเมื่อพี่บอกจะรับผิดชอบจรวย ก็ควรทำเป็นกิจจะลักษณะ หลานคุณป้าสอางค์จะได้ไม่เป็นหม้ายขันหมาก”

“ใครบอกว่าฉันจะให้เจ้าหล่อนเป็นหม้ายขันหมาก ฉันจะแต่งเมียตามที่ทรงโปรด แต่จะขอเมียบ่าวไว้รับใช้”

“แต่ผมว่ามันไม่ยุติธรรม ที่ผู้หญิงดีๆสักคนต้องมาโดนกดขี่แบบนี้”

“ชายรอง...แกอยู่อังกฤษมาแค่สามปี อย่ามาทำตามธรรมเนียมผู้ดีฝรั่งอั้งหม้อหน่อยเลย ฝรั่งมันผัวเดียวเมียเดียว แต่ผู้ชายไทยมีได้หลายเมีย บางคนมีเป็นสิบเป็นร้อยด้วยซ้ำ”

คุณชายโตผละไปแล้ว ไม่ได้ยี่หระหรือรู้สึกผิดกับพฤติกรรมของตนแม้แต่น้อย คุณชายรองได้แต่มองตามด้วยความเอือมระอา ก่อนจะพยายามสงบจิตสงบใจ เพราะต้องไปวังรัชนีกุลเพื่อเอาใจหญิงคนรัก

แต่คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหรือคุณหญิงก้อย ก็ทำให้คุณชายรองแทบทรุด เมื่อเธอบอกจะไปเรียนต่อที่อเมริกา

“หญิง...เด็จป้าส่งผมไปอังกฤษ ต้องจากหญิงไปตั้งสามปี นี่กลับมาแทนที่จะได้อยู่ด้วยกัน หญิงกลับจะทิ้งผม”

“หญิงไม่ได้ทิ้งคุณรองนะคะ หญิงไปเพื่ออนาคตของเราต่างหาก คุณรองเคยพูดให้หญิงเตรียมตัวเป็นภริยาทูตในอนาคต ต่อไปคุณรองจะเป็นถึงเอกอัครราชทูต แล้วหญิงมีความรู้แค่นี้ จะออกหน้าออกตาทัดเทียมคุณรองได้ยังไง”

“หมายความว่าหญิงทำเพื่อผม”

“ไม่ใช่เพื่อคุณรอง จะให้หญิงทำเพื่อใครล่ะคะ”

คุณชายรองตามมารยาหญิงไม่ทัน เชื่อและปลื้มสุดหัวใจที่หญิงคนรักยอมทำเพื่อเขาขนาดนี้ ต่างจากคุณหญิงศศิรัชนีหรือคุณหญิงกลาง พี่สาวคุณหญิงก้อย สังหรณ์ใจว่าการไปอเมริกาครั้งนี้ต้องไม่ธรรมดา

“หญิงก้อย...เรื่องนี้ปรึกษาท่านพ่อแล้วหรือยัง”

“ท่านพ่อเด็จต่างประเทศตลอด ทรงมีเวลาให้หญิงปรึกษาเหรอคะ”

“เฮ้อ...พี่ไม่รู้แล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่มันดูมีเงื่อนงำยังไงชอบกล ตั้งแต่เธอหายไปพัทยาเมื่อสองสามวันก่อน...ที่ไปอเมริกา ไปเรียนแน่หรือ เธอไม่ใช่คนใฝ่เรียนเท่าไหร่”

“อ้อ...ค่ะ พี่หญิงคะ...ของเก่าพวกนี้ พี่ช่วยเอาไปบริจาคทีนะคะ หญิงไม่ใช้แล้ว”

จบคำก็เปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่กองเสื้อผ้าบนเตียง พร้อมโยนแหวนเกลี้ยงหัวฝังพลอย ของแทนใจคุณชายรองลงกล่อง คุณหญิงกลางมองตามแล้วสงสัย อดไม่ได้ต้องหยิบมาดู เห็นรอยสลักสกุลวุฒิวงศ์ เลยตัดสินใจเก็บไว้ให้

ooooooo

คุณชายบดินทราชทรงพลหรือคุณชายเล็กแอบกลับจากเมืองนอก และตรงมาวังวุฒิเวสม์โดยไม่บอกให้ใครรู้ แถมนึกสนุก เข้าไปกราบหม่อมอำพันที่กำลังลุ้นไพ่ตัวโก่ง จนขาไพ่แตกกระเจิง!

อารมณ์เกรี้ยวกราดของหม่อมอำพัน ไม่ได้ทำให้คุณชายเล็กยี่หระนัก นึกขำมากกว่า จนเมื่อคุณชายรองกลับมาในเย็นวันเดียวกัน ต้องช่วยไกล่เกลี่ย แต่หม่อมอำพันก็ไม่หายเคือง

“ตารอง...ดูน้องแกนะ ทำอะไรอย่างนี้ไม่รู้ พิลึก พิเรนทร์ พิสดาร”

“โธ่หม่อม...ผมแค่ทักทายญาติมิตรหม่อมเล่นๆเท่านั้นเอง”

“เล่นๆอะไรยะ ท่านหญิงวาดเป็นลม ดีไม่ตายคาวงไพ่ คุณหญิงเสนาก็เกือบจมน้ำในบึงตาย คุณนายป๋อมก็ตกลงมาจากรั้ว ดีที่แข้งขาไม่หัก ดีนะยะเขาไม่ไปฟ้องผัวเขา”

“คุณนายผู้กำกับบาดเจ็บคาบ่อน ถ้าฟ้องมันจะเข้าตัวนะครับ”

หม่อมอำพันค้อนตาคว่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง ทวงบุญคุณลูกชายคนเล็ก

“กลับมาก็ดี จะได้ช่วยฉันทำมาหากิน อย่าลืม มรดกของท่านพ่อก็แบ่งกันไปแล้ว มีติดตัวกันคนละกระผีกริ้น”

คุณชายเล็กยิ้มกว้าง ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ แถมโบ้ยไปให้พี่ชายคนโต “งั้นผมคงต้องพึ่งใบบุญพี่ชายโตแล้วล่ะครับ พี่ชายกำลังจะแต่งกับสาวเจ้าที่เสด็จประทานมาให้ คงได้สมบัติมาตั้งตัวไม่น้อยเชียวล่ะ”

คุณชายโตรีบออกตัว “นี่...นายอย่ามาพล่ามให้หม่อมแม่เข้าใจผิดเลย นายทำงานบริษัทน้ำมันฝรั่ง เขาจ่ายเป็นเงินดอลลาร์ คิดเป็นเงินไทย มากกว่าฉันกับนายรองสี่ห้าเท่าตัว”

หม่อมอำพันตาโต เช่นเดียวกับจรวย ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณชายเล็กจะได้เงินเดือนมากมายขนาดนั้น คุณชายรองต้องช่วยยืนยันแทนน้องชายว่าเป็นความจริงแน่นอน

“อุ๊ย...ดีเลย เจียดมาให้แม่ใช้บ้าง จะไว้เป็นเงินทุนสำรอง เผื่อเหลือเผื่อขาด”

“หม่อมจะลงทุนที่ไหนหรือครับ”

“ก็ในวงสโมสรของฉันน่ะสิยะ”

คุณชายเล็กกลั้นยิ้มแทบแย่ ก่อนจะแซว “อ้อ... สโมสรบ่อนหม่อมอำพันน่ะเอง”

หลังพูดคุยกันตามประสาพี่น้องแบบพอหอมปากหอมคอ คุณชายเล็กก็ตามคุณชายรองไปเฝ้าเสด็จพระองค์หญิงที่ตำหนักใหญ่ สาวๆต้นห้องเสด็จฯยิ้มชอบใจใหญ่ ที่ขวัญใจคนดังอย่างคุณชายเล็กกลับจากเมืองนอก

เสด็จพระองค์หญิงก็ปลื้มใจกับความสำเร็จของหลานชายคนเล็ก แต่ไม่วายอ่อนใจกับคารมของอีกฝ่าย ที่ชอบค่อนแคะแดกดันตัวเองขำๆว่าเป็นลูกชายบ่าวไม่ใช่ราชนิกุลเหมือนพี่ชายอีกสองคน

“พูดอะไร...ลูกบ่งลูกบ่าว หม่อมแม่แกเขาไม่โกรธตายหรือ”

“โธ่...หม่อมนั่นแหละเป็นคนพูดพ่ะย่ะค่ะ ว่าพี่โตน่ะลูกหม่อม พี่รองน่ะลูกเสด็จ แต่เกล้าฯน่ะลูกนมย้อย”

“แกจะมาน้อยอกน้อยใจอะไรตอนนี้”

“ใครว่าเกล้าฯน้อยใจ เกล้าฯชอบจะตาย ว่าบ้านเกล้าฯน่ะไม่เหมือนใครดี จริงไหมพี่รอง”

คุณชายรองพลอยขำไปด้วย รู้ดีว่าน้องชายช่างเย้าแหย่ไปแบบนั้นเอง ไม่ได้คิดจริงจังอย่างที่พูด

คุณสอางค์ซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วย อดหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้ จนคุณชายเล็กสังเกตเห็น

“คุณสอางค์ นี่คุณสอางค์หรือครับ โธ่...ผมจำไม่ได้”

“อะไรกันคะ เห็นมาแต่อ้อนแต่ออก จำดิฉันไม่ได้”

“ก็ผมไม่อยู่สามสี่ปี แต่คุณสอางค์กลับสวยขึ้น สาวขึ้นกว่าเดิม แล้วผมจะจำได้ยังไงล่ะครับ”

คุณสอางค์ยิ้มไม่หุบ จนเสด็จฯอดขำไม่ได้ และอารมณ์ดีพอจะเย้าหลานชายคนเล็ก

“เฮ้อ...ฉันก็คิดว่าแกจะพาเมียแหม่มมาไหว้เสียอีก”

“โธ่...ยังหรอกพ่ะย่ะค่ะ เกล้าฯเป็นน้องเล็ก จะรีบร้อนทำไม รอให้พี่โต พี่รองแต่งก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

คุณชายรองรีบออกตัวว่าคงอีกนาน เพราะคุณหญิงก้อยจะไปเรียนต่อ เสด็จฯไม่ชอบใจเรื่องราชนิกุลหญิงคนรักของหลานชายคนรองนัก เลยตัดบทเปลี่ยนเรื่องชวนทั้งสองทานมื้อเย็น

คุณชายเล็กเข้าใจทุกอย่าง ไม่คิดแสดงความเห็นอะไรเรื่องคนรักของพี่ชายคนรอง เช่นเดียวกับความลับของพี่ชายคนโต ที่เขาแอบเห็นจรวยลอบเข้าหาตั้งแต่คืนแรกที่เหยียบเมืองไทย

ooooooo

นอกจากจะทำให้หม่อมอำพันและทุกคนในตำหนักเล็กล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับคุณชายโตแล้ว จรวยยังแผนสูง หวังทำให้เสด็จพระองค์หญิงรู้ความจริงเรื่องนี้ด้วย หม่อมอำพันจะได้ไม่หาเรื่องส่งเธอออกนอกเมืองอีก และสาวใช้ทรงโตก็สบโอกาส เมื่อเสด็จฯเสด็จมาประทับที่ศาลาใกล้ตำหนักเล็ก

จรวยยอมขัดคำสั่งหม่อมอำพัน ยกถาดน้ำชาและของว่างมาเสิร์ฟ และแม้จะถูกกันท่าและกีดกันเท่าไหร่ สาวใช้ทรงโตก็ไม่สนใจ แกล้งทำท่าแพ้ท้องต่อหน้าเสด็จฯกับคุณสอางค์ จนความลับแตก!

“หม่อมฉันท้องกับคุณชายโตเพคะ”

คุณสอางค์ถึงกับเป็นลมเมื่อได้ยิน และไม่รอช้าจะไปแจ้งข่าวคุณสร้อย น้องสาวคนเดียวที่บ้านราชดำริ

“คุณชายโตได้นังข้าหลวงในตำหนักเป็นเมีย ถึงขั้นท้อง แล้วก็หลงหัวปักหัวปํา จะยกเป็นเมียออกหน้าออกตา”

“แล้วนี่แม่ศรีจะเป็นยังไง”

“จะเป็นยังไง ก็เป็นหม้ายขันหมากเหมือนฉันน่ะสิยะ”

จบคำก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น สงสารหลานสาวคนโตเหลือเกิน ต้องเจอเรื่องน่าเศร้าแบบตนในอดีต คือพลาดหวังจากท่านชายในวังวุฒิเวสม์ อุ่นเรือนพยายามปลอบไม่ให้สองสาวใหญ่คิดมาก ก่อนจะหน้าเสีย เมื่อศรีจิตราเดิน

เข้ามาในห้องโถง ในสภาพเตรียมพร้อมเข้ากระโจมอบผิว เหมือนเคย

คุณสร้อยเห็นหลานสาวก็อารมณ์เสีย แต่โทษใครไม่ได้ เลยไปเอ็ดกับบ่าวไพร่ที่ช่วยกันเตรียมกระโจม

“กางทำไมยะ เลิก...ไม่ต้องไปบ่มมันแล้วผิวชาววัง เอาเวลาไปบ่มมะม่วง บ่มละมุด ยังจะเกิดประโยชน์กว่า”

คุณสอางค์ร่ำไห้ด้วยความสะเทือนใจ คุณสร้อยต้องควักยาดมให้ โดยมีอุ่นเรือนดูแลไม่ห่าง ส่วนศรีจิตราได้แต่มองตามเครียดๆ อยากร้องไห้ตามใจแทบขาด แต่ก็ต้องกลั้นไว้ ไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วง

สถานการณ์บ้านราชดำริว่าหดหู่แล้ว ตำหนักเล็กแห่งวังวุฒิเวสม์น่าสมเพชไม่ต่างกัน เมื่อจรวยปั้นหน้าโศก ร้องห่มร้องไห้ขอความเห็นใจจากหม่อมอำพัน พร้อมกับพร่ำขอโทษ ที่หลุดปากเรื่องความสัมพันธ์และเรื่องท้องกับคุณชายโต หม่อมอำพันไม่เชื่อ แถมดัดหลังเอาคืนด้วยการสั่งคุณชายเล็กให้สลับห้องกับคุณชายโต

คุณชายโตหน้าเสีย มั่นใจว่าตัวเองเสียตำแหน่งลูกชายคนโปรดแล้ว แต่ก็ต้องทำใจ ก้มหน้ารับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองก่อ ส่วนคุณชายเล็กได้แต่มองมาด้วยความเห็นใจ ไม่ได้อยากย้ายห้องเลย แต่ก็ขัดคำสั่งแม่ไม่ได้

เย็นวันเดียวกันที่บ้านราชดำริ...สาลินในชุดทำงาน ถลาเข้าคุยกับแม่และพี่สาวด้วยความเป็นห่วง

“พอหนูรู้ข่าวก็รีบมาเลย โทร.ไปบอกที่บ้านสวนแล้วค่ะว่าจะมาค้าง แล้วนี่จะเอายังไงคะ”

อุ่นเรือนเป็นคนตอบ “ก็ต้องยกเลิกทั้งหมด ที่เตรียมตัวจะเข้าวังก็ล้มไป”

“ผิดจากที่หนูว่าไหมล่ะ มีเมียซุกเมียซ่อนจริงๆ แล้วพี่ศรีก็เลยกลายเป็นแม่สายบัวแต่งตัวเก้อ”

ศรีจิตราถึงกับสะอึก น้ำตาเจียนไหลอย่างช่วยไม่ได้ อุ่นเรือนต้องปรามลูกสาวคนเล็กไม่ให้พูดมาก ก่อนจะผละออกจากห้อง ทิ้งให้สองพี่น้องปลอบใจกันตามลำพัง

“พี่ไม่เป็นไรหรอกสา แค่...รู้สึกอับอายเท่านั้น”

“ไม่ต้องอายนะ พี่ไม่ได้ทำผิดอะไร ความผิดอยู่ที่อีตาคุณชายนั่นต่างหาก!”

ท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนของน้องสาว จนพลอยร้องไห้ตาม ทำให้ศรีจิตราอดยิ้มไม่ได้

สาลินปาดน้ำตา พึมพำเสียงอ่อย “ก็หนูสงสารพี่ศรีนี่”

ooooooo

วันเวลาผ่านไป...สถานการณ์ในวังวุฒิเวสม์เริ่มเข้าที่เข้าทาง คุณชายโตใช้ชีวิตฉันผัวเมียกับจรวย ส่วนคุณชายเล็ก เริ่มทำงานที่บริษัทน้ำมันของฝรั่งอย่างเป็นทางการ มีเพียงคุณชายรอง ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม จนกระทั่งวันที่เขาได้ยินข่าวใหญ่ของหญิงคนรัก ที่บินลัดฟ้าไป
เรียนต่อที่อเมริกาเมื่อหลายเดือนก่อน

“บินลัดฟ้าจากเมืองไทยไปศึกษาต่อนิวยอร์กได้ไม่ถึงสามเดือน ม.ร.ว.เทพีเพ็ญแสง รัชนีกุล กลับแต่งงานเสียแล้วกับอัศนีย์ เถลิงการ ทายาทมหาเศรษฐีของนายอรรถ เถลิงการ เจ้าพ่อการตลาดของเมืองไทย”

พาดหัวข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์และภาพบรรยากาศงานแต่งหรูหราของราชนิกุลสาวกับหนุ่มหล่อพ่อรวย กลายเป็นข่าวดังทั่วพระนคร โดยเฉพาะฉบับของวิรงรอง ตีข่าวใหญ่ เพราะได้แหล่งข่าวดีจากนิวยอร์ก

และก็เพราะภาพข่าวงานแต่งของคุณหญิงก้อยกับอัศนีย์นี่เอง ทำให้ทุกคนที่วังวุฒิเวสม์ร้อนเป็นไฟ ไม่เว้นแม้แต่เสด็จพระองค์หญิง ทอดพระเนตรภาพและข้อความในข่าว แล้วก็ถอนพระทัยยาว

“น่าสมเพชแม่ก้อย...ดูรึเป็นลูกชาติลูกตระกูล กลับชิงสุกก่อนห่าม ไปรวบรัดแต่งงานที่โน่น”

คุณสอางค์พยายามมองโลกในแง่ดี “ข่าวบอกมีพระญาติไปร่วมงานเยอะแยะนะเพคะ”

“จริงที่ไหนกันเล่า มีแค่ตาจันทร์กับหม่อมวาณีบินไปกันแค่สองคน ตาจันทร์น่ะ คงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แม่ก้อยนี่ก็เต็มที ทำอะไรก็เอาแต่ใจตัว ไม่รู้ว่าตารองรักใคร่อะไรนักหนา”

“แหม...ก็เธองามยังกะดาราฮอลลีวูด”

มาลากับวรรณา สาวๆต้นห้องเสด็จฯพยักเพยิดเห็นด้วย ก่อนจะซุบซิบกันว่าคุณหญิงก้อยอาจพลาดท่าเสียทีแล้ว ถึงต้องแต่งงานกะทันหัน คุณสอางค์ก็คิดไม่ต่างแต่ไม่กล้าพูด กลัวเสด็จฯจะคิดมากเพราะเป็นห่วงคุณชายรอง

ข่าวงานแต่งของคุณหญิงก้อย ทำให้คุณชายรองหัวใจสลายจริงๆ ยิ่งคุณหญิงศศิรัชนีหรือคุณหญิงกลาง ยืนยันว่าทุกอย่างเป็นความจริง ราชนิกุลหนุ่มก็แทบเข่าอ่อน หมดอาลัยจนไม่มีแก่ใจจะทำงาน

คุณชายโตเห็นน้องชายคนรองกลับมาถึงตำหนักเล็กในเย็นวันเดียวกัน ก็อดเห็นใจไม่ได้

“พี่เสียใจด้วยนะ...มันไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้เลย มีปัญหาส่วนตัวกันหรือเปล่า”

“เรื่องส่วนตัวไม่มีหรอกครับ ถ้าจะมีก็คงเพราะเรารวยไม่พอ เมื่อเทียบกับตระกูลเถลิงการ”

พูดจบก็จะเข้าห้อง แต่ไม่ทันขยับ หม่อมอำพันก็โผล่มาพร้อมหนังสือพิมพ์ในมือ โดยมีเจียมกับน้อม สาวใช้ประจำตำหนักเล็ก และจรวยซึ่งเริ่มท้องโย้นิดๆ เดินตามมาด้วย

“แม่นี่มันยังไงกัน รักใคร่กับลูกอยู่ดีๆ ดันไปเลือกไอ้เพลย์บอยลูกอาเสี่ยมาเป็นผัว...ทำไมใฝ่ต่ำแบบนี้ แต่ก็ดีแล้วเลิกๆกันไป ฉันไม่อยากได้สะใภ้คุณหญิง แต่ใจต่ำเหมือนนังคณิกา เท่าที่มีอยู่นี่ก็เกินทนแล้ว”

จรวยเจ็บใจนักที่ถูกพูดกระทบ แต่ก็ตอกกลับไม่ได้ คุณชายโตมองมาด้วยความสงสาร เลยออกรับหน้าแทน

“แม่ครับ...ทำไมว่าเมียผมอย่างนั้น จรวยกำลังท้อง เกิดแท้งขึ้นมาจะว่ายังไง”

“ก็ดีสิ ฉันจะได้ไม่ต้องมารับเลี้ยงหลานไพร่ๆของแก!”

จรวยร้องไห้โฮ คุณชายโตต้องพากลับห้อง โดยมีหม่อมอำพันเอ็ดไล่หลังอีกหลายประโยค คุณชายรองมองเหตุการณ์ทุกอย่างเซ็งๆ ก่อนจะแยกตัวไปสงบสติอารมณ์

คุณชายบดินทราชทรงพลหรือคุณชายเล็ก เป็นคนต่อมาที่พยายามจะปลอบใจพี่ชายคนรอง แต่ก็จำต้องถอย เมื่ออีกฝ่ายขอทำใจคนเดียว แม้แต่เสด็จพระองค์หญิง ก็อยากแวะไปดูอาการหลานชายคนโปรด แต่ต้องยับยั้งใจไว้ เพราะรู้จักนิสัยดีว่าคงอยากอยู่ตามลำพัง ไม่ชอบระบายความอึดอัดใจกับใคร

ooooooo

หลังงานแต่งงานหรูหราที่นิวยอร์ก คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหรือคุณหญิงก้อย ก็หลงเพริศกับความสุขสบายที่สามีหมาดๆปรนเปรอให้ แต่เพียงไม่นาน... ราชนิกุลสาวก็เริ่มออกอาการ เพราะแม้อัศนีย์จะพยายามเอาใจ แต่ภรรยาจอมเจ้ายศเจ้าอย่าง ก็ถือตัว เย่อหยิ่ง และมองไม่เห็นหัวใครแม้แต่พ่อแม่สามี

ฝ่ายคุณชายกิตติราชนรินทร์หรือคุณชายรอง พยายามทำใจจากอาการอกหัก ด้วยการทุ่มเทกับกิจการผ้าไหมที่ร่วมลงทุนกับศุภรเพื่อนสนิท เสด็จพระองค์หญิงเห็นดีเห็นงามด้วย และทรงช่วยสนับสนุนเท่าที่ได้ ต่างจากคุณสอางค์ เห็นว่าอาชีพพ่อค้าพ่อขายเป็นอาชีพสำหรับสามัญชน ไม่สมเกียรติเชื้อพระวงศ์

คุณชายรองส่ายหน้า อธิบายเหตุผลยิ้มๆ “โธ่...ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว งานสุจริตทุกอย่างก็มีเกียรติ ทั้งนั้นล่ะครับ อีกอย่าง...ยิ่งทำงานมาก ก็ยิ่งไม่มีเวลามาคิดอะไรฟุ้งซ่าน”

น้ำเสียงเรียบๆ ซ่อนความสะเทือนใจของหลานชายคนโปรด ทำให้เสด็จฯนึกเวทนา

“ตารอง...นึกซะว่าเป็นพรหมลิขิตลูก คู่กันแล้วไม่แคล้วกัน แต่ถ้าไม่ใช่เนื้อคู่ ให้ทำยังไงก็ต้องพราก”

“เนื้อคู่หรือพ่ะย่ะค่ะ เกล้าฯไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่า”

“พูดอะไรอย่างนั้นตารอง เราน่ะเพอร์เฟกต์ขนาดนี้”

“ไม่จริงหรอกพ่ะย่ะค่ะ ถ้าจริงเกล้าฯคงไม่ถูกทิ้ง”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 2 วันที่ 7 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ