อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 4 วันที่ 11 ต.ค. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 4 วันที่ 11 ต.ค. 58

อร เพราะเธอลาพัก เกวลินโอดโอยแค่อ่านหนังสือยังตะกุกตะกัก จะให้เป็นเลขาได้อย่างไร ธรรณธรข่ม “คุณเป็นพนักงานบริษัทผมแล้ว สั่งอะไรก็ต้องทำได้หมด”

เกวลินบอกว่านี่มันนอกเหนือหน้าที่ตน ธรรณธรว่ามันไม่ได้ยากอะไรเลย แค่เข้าประชุมพร้อมตนแล้วคอยจดว่าใครพูดอะไรบ้าง อนิมาเสริมว่าไม่ยาก ลองทำดูเผื่อจะย้ายมาทำประจำ งานเบากว่าเช็กสต๊อก เกวลินเบ้หน้าไม่อยากทำ ไม่ทันไรจันทร์เข้ามารายงานว่าช่างเอากล้องวงจรปิดมาส่ง ธรรณธรสั่งให้ไปบอกว่าติดตามจุดที่เคยบอกไว้ อนิมาแปลกใจถามบ้านเรามีขโมยหรือ ธรรณธรปัดว่าอยากดูอย่างอื่น เขาไม่อยากเล่าอะไรให้น้องใจเสีย

เกวลินเดินพลิกไปพลิกมาเพราะยังไม่ชินกับรองเท้าส้นสูง พอถึงห้องทำงาน ธรรณธรเตรียมตัวจะเข้าประชุม เกวลินขอสมุดดินสอเพื่อไว้ใช้จด เขากลับส่งแมคบุ๊กให้ บอกบริษัทตนใหญ่โตจะมาให้เลขาใช้สมุดดินสอได้อย่างไร อายเขาตาย เกวลินสวนว่าใช้ไม่เป็นไม่อายกว่าหรือ ธรรณธรขยับเข้ามาสอนกดปุ่มเปิดปิด แล้วให้หัดพิมพ์ไป



ยิ่งพอเข้ามาในห้องประชุม เกวลินยิ่งประหม่ากับความโอ่โถง ธรรณธรให้เธอนั่งข้างๆตรงหัวโต๊ะ เธอขอไปนั่งจดหลังห้อง เขาเอ็ดใส่ว่าแล้วเวลาที่จะสั่งงาน ต้องตะโกนข้ามหัวคนอื่นไปหรืออย่างไร เกวลินจ๋อยเดินกลับมาหัวโต๊ะ

ผู้บริหารสามสี่คนเดินเข้ามาพร้อมแชมเปญ พอเธอเห็นหน้าเกวลินก็เอ่ยปากไล่ ธรรณธรรีบบอกว่านี่คือเลขาคนใหม่ของตน แชมเปญหน้าเสียไม่พอใจ...

เช้าวันเดียวกัน แพมโทร.ตามกรณ์ให้เข้ามาเรียนรู้การใช้เครื่องชงกาแฟก่อนร้านจะเปิด เขารับคำ แพมดีใจมาก...เวลาผ่านไป อนิมานั่งอ่านนิตยสารรออย่างหงุดหงิดอยู่ที่ร้าน โทร.ถามแพมทำไมยังไม่มา แล้วต้องโวย “แต่งตัว! แกจะแต่งตัวไปให้ใครดูแค่มาสอนพนักงานชงกาแฟ”

พอเห็นกรณ์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก็บอกแพมให้รีบมา ตนไม่อยากอยู่กับเขาสองคน กรณ์รีบขอโทษที่ มาสาย แต่พอรู้ว่าแพมยังไม่มาก็โล่งอก อนิมาจึงโวยต้องมาให้ตรงเวลา แล้วถามเขาชงกาแฟเป็นไหม เขาตอบว่าไม่เป็น เป็นแต่ชงเหล้า

“แล้วทำไมไม่ไปสมัครงานร้านเหล้า มาสมัครงานร้านกาแฟทำไม”

“ก็ร้านเหล้ามันมีแต่เปิดกลางคืน ผมต้องการหางานกลางวันทำ”

“จะล่าเหยื่อทั้งกลางวันกลางคืนว่างั้น”

กรณ์สะกดอารมณ์กดโทรศัพท์หาแพม “ผมถึงแล้วนะครับ ผมอยากเจอคุณจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกหวาดผวายังไงไม่รู้ มาเร็วๆนะครับ”

อนิมาได้ยินแล้วเจ็บใจที่ถูกหลอกด่า...พอเวลาผ่านไปอีกสักพัก แพมโทร.เข้ามาบอกว่าให้อนิมาช่วยสอนกรณ์ใช้เครื่องชงกาแฟ เพราะตนขาพลิกตอนนี้อยู่โรงพยาบาล อนิมาเซ็งสุดๆ บอกกรณ์ว่าวันนี้ตนจะเป็นคนสอนเขา กรณ์ติงจะได้เรื่องหรือ อนิมาโวยว่าตนเป็นเจ้าของร้านต้องทำได้อยู่แล้ว อนิมาเริ่มต้นด้วยการเปิดสวิตช์แต่เครื่องกลับไม่ติด เธองงเปิดปิดอยู่หลายรอบ จนกรณ์ก้มหยิบปลั๊กโชว์ว่าไม่ได้เสียบ เธอเอ็ดให้เสียบจะถือไว้ทำไม กรณ์ถอนใจเซ็งๆ

ooooooo

ในห้องประชุม ทุกคนถกปัญหากันอย่างจริงจัง เกวลินมึนตั้งใจฟังแต่จดไม่ทัน จนหูดับมองปากแต่ละคนขยับแต่ไม่ได้ยินเสียง ธรรณธรชำเลืองมองหน้าจอเห็นเธอพิมพ์เว้นเป็นคำๆแบบพิมพ์ไม่ทัน แชมเปญสังเกตเห็นคิดแกล้งถามเกวลินว่าอัตราส่วนสินค้าที่ขาย แยกตามประเภทของไตรมาสที่แล้วเป็นอย่างไรบ้าง เกวลินอึ้ง ธรรณธรจึงตอบแทนอย่างคล่องแคล่ว แล้วย้อนถามแชมเปญว่าถามทำไม เธอหน้าชาที่เขารู้ทัน เกวลินถอนใจโล่งอกเหมือนธรรณธรช่วยชีวิตไว้

เวลาผ่านไป เกวลินเบื่อมากที่ยังประชุมกันไม่เสร็จ ถอดรองเท้าห้อยไว้ที่ปลายนิ้วแกว่งเล่น เผอิญรองเท้ากระเด็น เธอพยายามใช้เท้าเขี่ยหาโดยท่อนบนนั่งนิ่ง ธรรณธรเห็นเกิดความรำคาญจึงทำทีเป็นปากกาหล่นแล้วก้มเก็บ หยิบรองเท้าสวมให้ แชมเปญสงสัยว่าเขาทำอะไร

เมื่อประชุมเสร็จทุกคนเดินออก เกวลินขอบคุณธรรณธรที่ช่วยเก็บรองเท้าให้ อ้างว่ามันหลวม ธรรณธรไม่ตอบโต้กลับโทร.เรียกอนิมาให้มาหา แล้วบอกให้เกวลินตามเขาไป ธรรณธรเดินเร็วจนเกวลินตามไม่ทันเพราะยังไม่ถนัดรองเท้าส้นสูง เขาสั่งพนักงานคนหนึ่งว่าตนจะไม่กลับเข้ามา มีอะไรให้โทร.หาตนได้เลย แชมเปญวิ่งตามมาหวังจะสะกดรอย

ธรรณธรพาเกวลินมาห้างสรรพสินค้า ตรงไปยังแผนกเครื่องแต่งกายสตรี อนิมากำลังเลือกรองเท้าไว้ให้เกวลินมาลอง แล้วยังพาไปเลือกเสื้อผ้าอีกหลายชุด เกวลินท้วงไหนว่ามาทำงานเลขาชั่วคราวแล้วจะซื้อเสื้อผ้าทำไม เขาอ้างเผื่อเลขาจะลาพักหรือลาออกไปเธอจะได้ทำแทน เกวลินโวยวันเดียวตนก็เข็ดแล้วให้หาคนอื่นทำแทน ธรรณธรสวนจะให้เธอทำ

แชมเปญตามมาต่อว่าธรรณธร “ว่างถึงขนาดพาเลขามาช็อปปิ้งได้ ก็คงจะว่างพอไปทานข้าวกับแชมเปญแล้วใช่ไหมคะ...คุณพ่อท่านอยากรู้เรื่องคอลเลกชั่นใหม่ค่ะ คุณช่วยไปอธิบายให้ท่านฟังที”

ธรรณธรแย้งไม่ได้ จะหาข้ออ้างแชมเปญก็ดักคอว่ามาเลือกเสื้อผ้าให้เลขาสำคัญกว่าคุยงานกับหุ้นส่วนบริษัทหรือ อนิมาจึงให้เขาไปกับแชมเปญ ตนจะดูแลเกวลินเอง เขาจำต้องยอม

เมื่อธรรณธรอยู่ต่อหน้าพลเทพกับธัญญา คุยเรื่องเฟอร์นิเจอร์คอลเลกชั่นใหม่ของบริษัท จู่ๆพลเทพก็ส่งบัตรกำนัลที่พักรีสอร์ตกลางหุบเขาที่เยอรมันให้ บอกว่าอากาศกำลังดี แชมเปญตื่นเต้นบอกธรรณธรว่าตนไม่ได้ไปยุโรปนานแล้ว ธรรณธรโพล่งขึ้นว่าตนอยากจัดการเรื่องคอลเลกชั่นใหม่กับเรื่องยักยอกเงินบริษัทให้เสร็จก่อน ถ้าไปเที่ยวทั้งที่งานค้างคา ตนเที่ยวไม่สนุก ธัญญาช่วยพูดว่าฝากงานคนอื่นทำแทนไม่ได้หรือ ได้ข่าวว่ามีเลขาคนใหม่

“ไม่ใช่เลขาใหม่หรอกครับ แค่มาทำชั่วคราว เอาจริงๆนะครับ เรื่องงานผมไม่ไว้ใจใครแล้วครับ ยิ่งโดนนายทะนงโกง ผมยิ่งระแวงใหญ่” ธรรณธรมองแชมเปญเคืองๆ ธัญญาสะอึก

พลเทพแทรก “แล้วบ้านเก่าริมน้ำที่ธรรณซื้อไว้ จะเอามาทำคอนโดกับผมไหม”

“บ้านหลังนั้น ผมตั้งใจจะเก็บไว้ ไม่ได้คิดจะพัฒนาครับ” ธรรณธรคิดอะไรขึ้นมาได้

ด้านเกวลินคันปากยิบๆถามอนิมาว่าธรรณธรกับแชมเปญเป็นแฟนกันหรือ อนิมาบอกไม่ค่อยแน่ใจ มันซับซ้อนมากกว่านั้น เกวลินเปลี่ยนมาอ้อนวอนขอร้องอนิมาให้พาตนกลับไปหาพ่อกับแม่ ถ้าไม่พาไปตนจะหนีไปเอง อนิมาต้องวิ่งตามและยอมแพ้

พลเทพกำลังจี้ให้ธรรณธรนัดวันที่จะไปเที่ยวเยอรมัน เขาอึกอักก็พอดีอนิมาโทร.เข้ามาบอกว่าพา

เกวลินมาบ้านพ่อแม่ เขาจึงย้ำให้เฝ้าดีๆจะรีบตามไป แล้วเขาก็ไหว้ลาพลเทพกับธัญญา เดินออกไป ทำให้พลเทพไม่พอใจอย่างมาก...รถธรรณธรแล่นไปมีมอเตอร์ไซค์ชายชุดดำขี่ตาม

ooooooo

เกวลินกลับมาถึงบ้านร้องเรียกพ่อแม่แต่ไม่มีใครออกมา อนิมามองไปทั่วบ้านเห็นรูปเกวลินถ่ายคู่กับกรณ์ก็ชะงัก รีบถาม “เกวรู้จักกับผู้ชายคนนี้ด้วยเหรอ รู้ไหมมันคือไอ้บ้าโรคจิต มันมาหลอกหักอกเพื่อนนิ หลอกฟันผู้หญิงเป็นว่าเล่น นี่เกวเป็นแฟนกับตานี่เหรอโอย ซวยจริง”

เกวลินจะปฏิเสธแต่อนิมาพล่ามไม่หยุดว่าผู้ชายดีๆมีตั้งเยอะ ถึงหน้าตาเขาจะดีแต่ไม่คุ้มเลยที่จะต้องตกนรกไปตลอดชีวิต ขอร้องให้เธอเลิกคบเพราะผู้ชายคนนี้เป็นเสือผู้หญิง

“คุณนิ! เกวเลิกคบไม่ได้หรอก เพราะเขาเป็นพี่ชายเกว”

อนิมาตกใจหันมองไปรอบถามตอนนี้เขาอยู่ไหน เกวลินคิดว่าน่าจะนอนอยู่ อนิมารีบลงจากบ้าน ขอตัวกลับก่อนแล้วจะให้ธรรณธรมารับ เกวลินรีบถามมีเรื่องอะไรกับพี่ชายตน อนิมาปัดช่างมันแล้วรีบเดินออกจากบ้าน กรณ์สวนเข้ามาพอดี ต่างคนต่างตกใจกัน

“เฮ้ย! นี่คุณขึ้นไปทำอะไรบนบ้านผม เป็นนายจ้างผมไม่ได้หมายความว่าจะมายุ่งจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัว ผมได้นะ”

อนิมาถอยกรูดไล่ให้เขาไปห่างๆ กรณ์ยิ่งโวยเสียงดัง อนิมาจึงร้องให้เกวลินออกมาช่วย เกวลินวิ่งออกมาห้าม กรณ์งงยังไม่ได้ทำอะไรเลย...ไม่นานกนกกับกรุณาถือถุงอาหารกลับเข้ามา พอเห็นหน้าเกวลินก็ตกใจ เธอต่อว่าไล่ตนทำไม ทั้งสองไม่รู้จะตอบอย่างไร ชวนทุกคนกินข้าว อนิมาขอตัวกลับ รถธรรณธรแล่นมาจอด เขาลงจากรถหันมองเพราะรู้สึกว่ามีมอเตอร์ไซค์ตาม

ทุกคนนั่งคุยกันอยู่ในบ้าน ต่างแปลกใจที่โลกกลม ธรรณธรเป็นเจ้านายเกวลิน ส่วนอนิมาก็เป็นเจ้านายกรณ์ กรุณาขอบใจที่รับลูกตนเข้าทำงาน อนิมาแย้ง “นิไม่ได้เป็นคนรับหรอกค่ะ เพื่อนของนิเป็นคนรับ เขาหลงเสน่ห์กรณ์ก็เลยเผลอใจรับเข้ามาค่ะ”

กนกหันมาถามลูกชายจริงหรือ ลูกไม่ได้งานเพราะความสามารถหรือ กรณ์รีบบอกว่าไม่จริง อนิมาพูดเล่น ธรรณธรเดินเข้ามายกมือไหว้และบอกว่าตนมารับเกวลินกลับ เธอโวยไม่ยอมไป ทำไมพ่อแม่ถึงยกตนให้ใครง่ายๆ กรุณาพยายามปลอบว่าไม่ใช่อย่างนั้น แต่ก็บอกเหตุผลไม่ได้ กนกช่วยพูดว่ายังไม่ถึงเวลา อะไรคลี่คลายเมื่อไหร่ตนจะเล่าให้ฟัง

“ทุกคนพูดแต่ประโยคนี้ แล้วพ่อแม่ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าระหว่างนี้เกวจะรู้สึกยังไง เกวเหมือนเป็นสิ่งของที่พ่อแม่จะยกให้ใครเมื่อไหร่ก็ได้ โดยที่ไม่สนใจเลยว่าเกวจะอยากไปหรือไม่อยากไป ยังเห็นเกวเป็นลูกอยู่รึเปล่า...ในเมื่อพ่อแม่ไม่อยากให้เกวอยู่บ้านนี้ เกวก็ขอเลือกที่อยู่เอง เกวจะไปอยู่บ้านพวกพี่ใหญ่” ว่าแล้วเกวลินก็วิ่งหนีออกไป ทุกคนตกใจวิ่งตาม

ธรรณธรตะครุบตัวเกวลินทัน กรณ์ตามมากระชากเขาออกโวยให้ปล่อยน้องสาวตน แล้วดึงเธอมาอธิบาย “เกวฟังพี่นะ ที่ทุกคนทำไปเพราะหวังดีกับเกว แต่ที่ยังเล่าไม่ได้เพราะมันยังไม่ถึงเวลา อดทนอีกนิดนะเกว รอให้มันผ่านพ้นไปก่อน แล้วเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน”

เกวลินถามย้ำว่าจริงหรือที่ตนจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน กรณ์รับรองว่าไม่เคยโกหก แล้วขอคุยกับธรรณธรส่วนตัว เมื่อทั้งสองเดินพ้นทุกคนออกมา กรณ์ก็กล่าว

“คุณธรรณ คุณรู้รึเปล่าว่าผมเคยฉุดน้องสาวคุณมาจูบปากตั้งสองครั้ง”

“อะไรนะ!”

“น้องสาวคุณไปเที่ยวผับที่ผมทำงานอยู่ เราทะเลาะกัน ผมหมั่นไส้ก็เลยดึงมาจูบสั่งสอน แล้วคราวหน้าผมว่าจะปล้ำเธอด้วย ท่าทางเธอเซ็กซี่ดี”

ธรรณธรชกเปรี้ยงเข้าที่หน้ากรณ์ เขาหันมาถามว่าโกรธใช่ไหมพอรู้ว่าน้องสาวถูกทำร้าย ตนก็มีน้องสาวคนเดียวเหมือนกัน ถ้าเมื่อไหร่ตนรู้ว่าเธอถูกเขาทำร้าย ขอให้รู้ไว้ว่าตนก็จะโกรธเหมือนเขา แต่จะไม่ชกแค่ครั้งเดียว ธรรณธรทึ่งในตัวกรณ์

สองหนุ่มเดินกลับมา กรุณาแปลกใจที่ปากลูกมีรอยช้ำ กรณ์ปัดไม่มีอะไรให้ธรรณธรพาเกวลินกลับไปได้ เธอกอดลาพ่อและแม่ ธรรณธรถามหาอนิมา กนกบอกว่ากลับไปแล้วบอกจะไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาล

เมื่อออกมาหน้าบ้าน เกวลินถามธรรณธรคุยอะไรกับกรณ์ เขาตอบว่าคุยกันตามประสาพี่ชายที่มีน้องสาว และชมว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายอย่างกรณ์ ไม่ทันไรชายชุดดำลากไม้เข้ามาหวดใส่ ธรรณธรเห็นใช้พลังจิตตวัดตัวเกวลินกระเด็นหลบไปอย่างแรง ชายชุดดำจึงหวดใส่อีกที เขาใช้แขนรับแล้วล้มลง เงยหน้ามาสายตาเปลี่ยนเป็นเมฆลุกขึ้นต่อสู้ คนร้ายสู้แรงเมฆไม่ได้ วิ่งหนีขึ้นมอเตอร์ไซค์ขี่ไป เมฆหันมาเรียก “คุณแก้ว...”

เกวลินตกใจที่ธรรณธรกลายเป็นเมฆไปได้ สักครู่เขาสะบัดหน้างงๆ เกวลินรีบถามเป็นใครกันแน่ เมฆหรือธรรณธร เสียงเขาตอบเครียดๆ “ฉันเอง...เป็นอะไรมากไหมเกวลิน”

“ไม่เป็น คุณนั่นแหละที่โดนฟาด”

ธรรณธรถามคนร้ายไปไหนแล้ว เกวลินตอบว่ามันหนีไปแล้ว เขาประคองเธอเดินเพราะเธอเจ็บเข่าและถามว่ามันทำร้ายเธอหรือ หญิงสาวค้อนขวับ “ก็คุณน่ะแหละผลักฉัน...”

ooooooo

กลับถึงบ้าน ธรรณธรโทร.เล่าให้กรุณากับกนกฟัง ทุกคนคิดว่าต้องเป็นพวกทวงหนี้ แล้วเขามาบอกเกวลินว่าโทร.บอกพ่อแม่เธอให้แจ้งความไว้ ช่วงนี้พวกฉกชิงวิ่งราวเยอะ เกวลินมองแผลที่แขนธรรณธรอย่างแปลกใจ เพราะมันเป็นแผลตำแหน่งเดียวกับที่ตนเจอเขาครั้งแรก

เช้าวันใหม่ ธรรณธรบอกเกวลินให้ไปทำงานเอง ตนมีธุระ เธออึ้งไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง อนิมาจึงบอกว่าจะไปอยู่ด้วย เกวลินมองธรรณธรอย่างสงสัยว่าเขาเป็นอะไร

ธรรณธรมาหากนกกับกรุณา เห็นกำลังปิดบ้านหอบกระเป๋าเสื้อผ้ากันออกมา บอกว่าจะไปหาห้องเช่าอยู่พลางๆก่อน ธรรณธรจึงเสนอบ้านของตน ทั้งสองเกรงใจไม่อยากรบกวนอีก เขาบอกว่าบ้านหลังนี้ตนซื้อไว้เฉยๆไม่มีใครอยู่ ทั้งสองมองหน้ากรณ์ถามความเห็น

ธรรณธรพามาที่บ้านริมน้ำที่ซื้อไว้ เล่าว่า “เมื่อสองปีก่อนผมพาลูกค้าต่างประเทศนั่งเรือชมแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วผมก็บังเอิญเห็นบ้านหลังนี้เข้า วันรุ่งขึ้นผมก็มาติดต่อเจ้าของบ้านเพื่อซื้อต่อ บังเอิญเจ้าของบ้านกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศพอดี ก็เลยยอมขายให้ผม”

กนกลูบเสาบ้านน้ำตาคลอ กรุณาก็น้ำตาปริ่มถามทำไมถึงอยากได้บ้านหลังนี้ ธรรณธรเองก็แปลกใจตอบตัวเองไม่ได้จนทุกวันนี้ กรุณาไม่อยากเชื่อ กนกเอ่ยปากว่า

“มันคือบ้านเก่าของเรา...ผมจะให้ดูอะไร” กนกเดินไปมุมลับหยิบกล่องเล็กๆออกมาเปิด ในนั้นมีรูปถ่ายเมื่อ 20 ปีก่อน เป็นรูปตนกับกรุณาสมัยหนุ่มสาว อุ้มเกวลินและจูงกรณ์วัยเตาะแตะ “นี่เป็นรูปสุดท้ายที่พวกเราถ่ายกับบ้านหลังนี้ ก่อนที่จะย้ายไปสระบุรี”

กรณ์มองเหมือนจำได้คลับคล้ายคลับคลา ทุกคนขนลุก ธรรณธรเองก็ประหลาดใจมาก...เวลาผ่านไป เกวลินโทร.หากรุณาจึงได้รู้ว่าทุกคนย้ายไปอยู่บ้านริมน้ำ ในขณะที่ธรรณธรไปหากฤตเพื่อเล่าเรื่องประหลาดนี้ให้ฟัง ทุกอย่างมันเกี่ยวพันกับเกวลิน กฤตยังคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ

เกวลินให้อนิมาพามาที่บ้านริมน้ำ สามคนพ่อแม่ลูกกอดกันด้วยความตื้นตันที่ได้กลับมาอยู่บ้านเก่า บ้านที่เป็นมรดกตกทอดของตระกูล ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ธรรณธรซื้อไว้ ทำให้พวกเราได้เห็นมันอีกครั้ง กรุณาพาไปดูห้องที่เคยนอนกันสี่คน กนกดีใจที่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

กรณ์ยกแก้วน้ำมาวางให้อนิมา เธอเย้ยว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณ เขาแย้งว่าไม่ใช่เธอแต่เป็นพี่ชายเธอ อนิมาว่ามันก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเขาต้องวางตัวดีๆกับตน แล้วแกล้งบ่นว่าร้อน กรณ์ไปเปิดพัดลมให้ เธอบ่นเมื่อยขาแล้วยกขาพาดจะให้นวด กรณ์ติงว่าเกินไปไหม พอดีกรุณากับกนกเดินออกมา อนิมารีบเอาขาลงยกมือไหว้ ทั้งสองยิ้มขำๆ...

ด้านธรรณธรนั่งอยู่ในห้องรับแขกท่าทางอารมณ์ดี จนจันทร์กล้าคุยเล่นด้วย เสียงอนิมาดังมาว่าเอาเกวลิน มาส่งแล้ว ตนจะออกไปร้าน เกวลินเจอหน้าธรรณธรก็เหน็บ

“ชาติที่แล้วฉันคงทรมานคุณไว้มาก ชาตินี้ครอบครัวฉันถึงต้องมาเป็นหนี้กรรมกับคุณ”

“รู้แบบนี้ก็ดีแล้ว รินน้ำให้หน่อย” ป้าจันทร์จะรินให้ธรรณธรห้าม “ไม่ต้องป้า ให้เขาฝึกไว้บ้าง จะได้เป็นลูกผู้หญิงขึ้น”

เกวลินค้อนแต่ก็รินน้ำวางให้ ถามร้อนไหม เขาพยักหน้า เธอเร่งรีโมตแอร์ให้แรงขึ้นแล้วดักคออย่าบอกว่าเมื่อยขานะ เขาถามรู้ได้อย่างไรอยากนวดให้หรือ จึงยื่นขาออกไป เกวลินนั่งลงทำท่าจะนวด เขาดึงขากลับรู้สึกมีอะไรแปลกๆ ถามจะเอาอะไร เธอขอไปอยู่กับพ่อแม่

“ผมไม่เมื่อยแล้ว และผมก็ไม่อนุญาตด้วย”

เกวลินเคืองลุกขึ้นหยิบแก้วน้ำมาดื่มเองหมดแก้ว กดรีโมตปิดแอร์ สะบัดหน้าออกไป

ooooooo

ในผับ กรณ์ร้องเพลงจบวางไมค์เดินลงจากเวที เห็นแชมเปญนั่งดื่มบ่นไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากถูกกดดัน ขอให้เขาอยู่เป็นเพื่อนคืนนี้ กรณ์ตกใจย้อนถามแน่ใจหรือ

ในขณะที่ธรรณธรกำลังเดินลู่วิ่งไปคิดถึงคำสรุปของกฤตที่บอกว่าตนจะกลายเป็นเมฆเมื่อสภาพจิตใจอ่อนแอหรือเจ็บป่วย จึงออกกำลังกายอย่างหนัก แล้วเกิดเสียหลักไถลไปกับสายพานหล่นโครม...ช่วงนั้นเกวลินกำลังนั่งโกรธอยู่ริมน้ำบ้านธรรณธร ที่มีตนคนเดียวไม่รู้ว่าทำไมต้องมาอยู่บ้านนี้ ธรรณธรเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม เธอเห็นก็ไล่ให้ไปไกลๆ เขาเอ่ยเรียก

“คุณแก้ว...”

เกวลินรีบขอโทษเมื่อรู้ว่าเขาเป็นเมฆ แล้วชวนนั่งข้างๆ เมฆเอ่ยถามว่ามีเรื่องไม่สบายใจหรือ เธอแปลกใจรู้ได้อย่างไร เมฆตอบว่าทุกครั้งที่เธอไม่สบายใจจะนั่งมองน้ำทุกที เกวลินบอกมีเขานั่งข้างก็โอเคแล้ว เมฆไม่เข้าใจถามโอเคหมายความว่าอย่างไร เธอหัวเราะ เมฆหัวเราะตาม

ด้านกรณ์ไม่รู้จะพาแชมเปญไปไหนจึงพามานอนโรงแรม ท่าทางเธอเมามาก เขาให้เธอดื่มน้ำมากๆ ให้สร่างเมา เธอสลัดรองเท้าและถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วล้มตัวลงนอน...จนรุ่งเช้า แชมเปญงัวเงียตื่นขึ้น ตกใจพยายามลำดับเหตุการณ์ ก้มมองสภาพตัวเองอย่างหวั่นใจ พอได้ยินเสียงกรณ์บอกให้ทานอาหารเช้าก่อนแล้วจะไปส่ง เธอรีบหยิบเสื้อและรองเท้าขอตัวกลับ กรณ์กังวลว่าเธอคงเข้าใจผิด

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 4 วันที่ 11 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ