อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

แววตาของศรีจิตราหม่นลงวูบหนึ่ง “พบแล้ว เขาก็...โอภาปราศรัยดี”
“เอามะม่วงเราเอามา 3 ชะลอม 2 ชะลอมถวายเสด็จ อีกชะลอมเอาไปตำหนักโน้นดีไหมคะ”
อุ่นเรือนทำหน้าสงสัย “เอาไปทำไมลูก”
“ก็เอาไปซูฮกแม่สามีของพี่ศรีน่ะซีคะ”
“ยายสาอะไรกันลูก น่าเกลียดตาย”

“เอ แต่เอาของฝากมาเยอะแยะ แล้วไม่ให้เขาเลยไม่น่าเกลียดกว่าหรือคะ”
อุ่นเรือนส่ายหน้า “แต่มันเหมือนเราอยากรู้จักเขาจนออกนอกหน้า”


“ไม่ใช่แม่ให้นี่คะ แต่เป็นสาเองเอาของมาไหว้เขา ไม่น่าเกลียดหรอกค่ะ”
“แต่ลองเรียนคุณป้าก่อนไม่ดีหรือ”
สาลินทำหน้าตูม “ว้าเอาอีกแล้ว รายงานคุณป้าก่อนอีกแล้ว อีกหน่อยสามีจะหอมแก้ม ถ้าคุณป้า
ไม่อนุญาตก็ไม่ได้ซีคะ”

อุ่นเรือนร้องอุทานตกใจ ศรีจิตราหันมาหยิกน้องสาว
คุณสร้อยนอนตะแคงครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่บนเตียงของคุณสอางค์ ขณะที่สาลินคุกเข่าอยู่ที่พื้น

“จะเอาผลไม้จากสวนไปฝากหม่อมอำพันค่ะ”

“จะเอาของไปฝากหม่อม เอ้า อยากประจบเขาก็ตามใจซิคะ ให้ใครในวังเอาไปให้ก็แล้วกัน”
“ค่ะ ให้คนที่อยู่ในวังตอนนี้เอาไปให้” สมองสาลินแล่นปราด พลางเอามือลูบผมเปียตัวเอง
“ค่ะ คุณป้า”

สาลินผูกเปีย 2 ข้าง มือข้างหนึ่งหิ้วชะลอมผลไม้เดินตัวเอียงไปตามถนน เมื่อเลี้ยวโค้งก็เห็นตำหนัก
เล็กอยู่เบื้องหน้า

ที่มุมนั่งเล่นใกล้หน้าต่างซึ่งลับตาคนพอควร เทพีเพ็ญแสงเอนตัวระทวยบนโซฟานอน ชายรอง ยืนมองอย่างสุดรัก
“วันนี้คุณรองไม่ไปไหนหรือคะ”
“ถ้าไปก็ไม่เจอหญิงน่ะซีครับ”
“พี่หญิงกลางทำขนมมาฝากคุณรองค่ะ”
อีกฝ่ายยิ้มกรุ้มกริ่ม “แล้วหญิงมีอะไรมาฝากผมบ้างหรือเปล่า แต่แค่หญิงมาก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว”
พูดพลางขยับตัวมานั่งเบียดเทพีเพ็ญแสง สบตากันหวานฉ่ำ
จรวยโผล่หัวขึ้นมาจากหลังตู้เตี้ย สายตาสอดส่อง

สาลินหิ้วชะลอมหยุดรออยู่หน้าตำหนัก พลางมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นมีใครก็ถือวิสาสะเดินขึ้น
บันไดไป
“สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ”

ชายรอง นั่งอิงแอบเทพีเพ็ญแสง หน้าเอียงคลอเคลียกัน
“ยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหม”
หญิงก้อยยังตั้งแง่ “ ไม่ทราบค่ะ ไม่รู้ว่าคุณรองจะต้องตามพระทัยเด็จป้าอีกแค่ไหน”
“ไม่เอาน่าคนดีของผม”
พูดพลางมองอีกฝ่ายที่แหงนเงยเผยอปาก ดวงตายวนยั่วหยาดเยิ้มอย่างหลงใหล ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากงาม ฝ่ายหลังสนองตอบด้วยการยกสองมือโอบรอบคอ
จรวยตาโตเอามือปิดปาก พร้อมกับที่สาลินหิ้วชะลอมไม่รู้อิโหน่อิเหน่เข้ามา จากฉากกั้นห้อง
“สวัส....”

พูดยังไม่จบคำ ก็ทำตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
กิตติราชนรินทร์และเทพีเพ็ญแสงยังจมอยู่ในห้วงรักเหวลึก สาลินอ้าปาก

ตาโตจากไข่เป็ดเป็นไข่ช้าง ชายรองถอดริมฝีปาก หญิงก้อยซบแก้มแนบแก้ม ดวงตาปรือของเธอมองข้ามไหล่ของชายรอง
ชายรองเห็นสาลินยืนเป็นภาพเบลอและย้อนแสง หญิงก้อยเบิกตากว้าง สาลินยืนตะลึง คล้ายพจมานในบ้านทรายทอง หญิงก้อยร้องอุทานแล้วผลักชายรองออกก่อนจะขยับถอย ชายรองหันมา ด้วยความงง เขาเห็นสาลินก็ลุกขึ้นดึงเทพีเพ็ญแสงขึ้นยืนตาม สาลินเพิ่งเห็นหน้าชายรองและหญิงก้อยชัดๆ
“คุณ”
ชายรองขมวดคิ้วจำได้แต่ก็ไม่สามารถนึกสาเหตุได้ในสามโลกว่าทำไมยายเด็กปากจัดจึงมายืนอยู่ตรงนั้น สาลินปลอยชะลอมหลุดมือหล่นแปะลงบนพื้น ชายรองขมวดคิ้ว เขาเพิ่งแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด สาลินก็เพิ่งจำหน้ากิตติได้เช่นกัน
“นี่เธอ ยายเด็กถ้ำมอง”
“คุณชายขี้เก๊ก” สาลินว่า
“นี่มาถ้ำมองฉันอีกแล้วเหรอ”
สาลินสมองคิดอึงอล
ชายรอง หญิงก้อย มองตรงหน้าสาลินเหมือนหยุดนิ่ง เธอเห็นเหมือนลูกศรชี้ไปที่หญิงก้อยพร้อมคำบรรยาย “คุณหญิงเทโพ”
“สามีคุณหญิงก้อย เป็นอภิมหาเศรษฐี ชื่อ อัศนีย์ เถลิงการ”
สาลินทำหน้าอี๋
ส่วนที่ชายรองมีลูกศรชี้ ตัวอักษร “ขี้เก๊ก” “บ้ากาม” “เป็นชู้กับเมียชาวบ้าน”
สาลินทำหน้าอี๋มากกว่าเดิมสิบเท่า ชายรองผละจากหญิงก้อยก้าวมา หญิงก้อยนั่งลงไขว่ห้างวางท่าสง่า เธอไม่ได้อายแต่แค่แปลกใจ จรวยแหวกดอกไม้ที่แจกันใหญ่มองอย่างงงๆ
“คุณมาทำอะไรที่นี่”
“มาทำอะไรที่นี่ ถามได้ นี่บ้านฉัน” ชายรองว่า
“นี่บ้านคุณ หมายความว่าคุณคือ”
“แล้วเธอล่ะมาทำอะไร”
“มาหาหม่อมอำพัน”
“มาหาหม่อมแม่”
สาลินทำตาปริบๆ
สาลินทำท่าเหมือนจะหายใจไม่ออก “มะ หม่อมแม่”
ภาพในหัวของสาลินเห็นว่าที่ชายรองมีลูกศรชี้ “ลูกชายหม่อมอำพัน” เธอคิดต่อว่า “ คงไม่ใช่คนนี้นะ”
หญิงก้อยปรายตาดูชะลอมผลไม้แล้วยิ้ม
“หม่อมแม่คุณรองมีญาติเป็นชาวบ้านนอกด้วยหรือคะ”
สาลินทำตาปริบๆ
“บ้านนอก”
สาลินมองดูชุดที่ใส่ก็เห็นว่ารวยหรูแล้วเห็นชะลอมที่กลิ้งอยู่ก็รู้ว่าไอ้นี่เอง แล้วเธอก็หยิบมา
“หม่อมแม่ผม ไม่มีญาติแบบนี้หรอก มีธุระอะไร”
“ไม่มีธุระอะไร แค่เอาผลไม้มาให้” สาลินบอก
“โถ อุตส่าห์มีน้ำใจ รับไว้แทนหน่อยซีคะ” เทพีเพ็ญแสงทำสมเพช
“เธอจะให้เรียนหม่อมแม่ว่าอะไร” กิตติถาม
“บอกว่าเป็นของฝากจากเมืองนนท์ น้องสาวคุณศรีจิตราว่าที่ลูกสะใภ้หม่อมฝากมาให้”
ชายรองชะงักแล้วก็สีหน้าเผือดลง สาลินเชิดหน้า หญิงก้อยลุกขึ้น
“น้องสาวศรีจิตรา”
“ศรีจิตรา สะใภ้ สะใภ้ที่ไหนกัน”
ชายรองหันมาหา “หญิง”
“ไหนบอกมาซี ว่าใครจะมาแต่งกับใคร”
สาลินเชิดหน้า
“ก็คุณศรีจิตรา ภักดีนฤนาถ พี่สาวของฉัน กำลังจะแต่งงานกับหม่อมราชวงศ์กิตติราชนรินทร์ วุฒิวงศ์”
ชายรองตัวชาวาบ หญิงก้อยยกหลังมือข้างหนึ่งปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วจึงถอยหลังกรูดไปเกาะเสาด้วยท่วงท่างดงามราวนางเอกฮอลลีวูดยุค 50 สาลินมองด้วยอาการทึ่งจัด
หญิงก้อยสะบัดหน้าหันมามองกิตติ
“ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ ว่ายังไงคะ แม่คนนี้พูดความจริงใช่ไหม”
“หญิงอย่าเพิ่งโกรธ” ชายรองพูดกับสาลิน “นี่ เธอ หยุดพูดบ้าๆอย่างนี้”
“ฉันไม่ได้พูดบ้าๆ ฉันพูดความจริงทุกคำ พี่สาวฉันกำลังจะแต่งงานกับคุณชายกิตติราชนรินทร์”
“จริงใช่ไหมคะ จริงใช่ไหม”
ชายรองก้าวไป หญิงก้อยจับปกเสื้อนอกแหงนเงยถาม ชายรองกุมมือแล้วก้มดูวิงวอน
“หญิง ฟังผมก่อน”
สาลินมองดูท่วงท่าฮอลลีวูดอย่างทึ่งจัด
“มันเป็นความจริงใช่ไหมคะ”
“มันเป็นความจริงหญิง”
“คุณรองกำลังจะแต่งงานกับพี่สาวแม่คนนี้”
ชายรองกับหญิงก้อยหันหน้ามามองสาลิน สาลินอ้าปากค้าง ภาพในหัวสาลินมีลูกศรชี้ที่ชายรอง ว่า “ม.ร.ว. กิตติราชนรินทร์ วุฒิวงศ์” “คุณชายรอง”
หญิงก้อยปลดมือชายรองแล้วก้าวถอยมา 2 ก้าวก่อนจะเซแซ่ดๆไปเกาะรูปปั้นหนึ่ง เธอก้มหน้าแล้วค่อยๆเงยดวงตาเริ่มแค้นขัดสหัสสา แล้วหันหน้าขวับมามองชายรอง ชายรองใจหายวาบ

“คุณรองหลอกลวง ทุกคนโกหกหญิง ร้ายกาจที่สุด”
สาลินเพลินเหมือนได้ดูละครเวทีมหากาพย์

หญิงก้อยกำสองมือแน่นแล้วยกขึ้น 2 ข้างตัวก่อนจะกรีดร้องสุดเสียง
“กรี๊ด”
สาลินยกมืออุดหู หญิงก้อยร้องกรี๊ดระดับดีว่าโอเปร่าก่อนจะยกแจกันทุ่มลงพื้นแล้ววิ่งออก ชายรองวิ่งตาม จรวยวิ่งเข้ามาดู สาลินเอาชะลอมผลไม้ฝากจรวยแล้ววิ่งตามออกมา

วาณีที่อยู่ในวงไพ่คลี่ไพ่ชำนิชำนาญกำลังมือขึ้น อำพันหน้าหงิกเพราะรอมานานก็เรียกไม่มา คุณหญิงคุณนายคนอื่นๆ ลุ้น ยายน้อมเอาชามของกินเล่นมาวางข้างอำพัน เสียงกรี๊ดดังมาพร้อมเสียงของแตก อำพันลืมตาโพลงแล้วถามยายน้อม
“อะไร ตำรวจหรือเปล่า”
ยายน้อมนิ่งเล็กน้อยคล้ายรอให้เครื่องร้อนแล้วจึงร้องสุดเสียง
“ตำรวจ ตำรวจ ตำรวจ”
ทุกคนวิ่งวุ่นด้วยความโกลาหล
“หยุด ตำรวจเหรอน้อม”
“หม่อมบอกตำรวจ อิชั้นก็บ้าจี้ตามสิเจ้าคะ”
“แล้วเสียงกรี๊ดอะไร”
“ตำรวจมังคะ” น้อมบอก
ทันใดประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอย วงไพ่เกิดความโกลาหลอลหม่าน วาณียัดเงินใส่อกเสื้อลุกพรวด อำพันปาไพ่จนกระจาย คุณหญิงคุณนายอื่นๆ วิ่งวน อำพันร้องห้ามทุกคน

หญิงก้อยยังคงกรีดร้อง สาลินอุดหู กิตติเข้าไปจับแขน เทพีเพ็ญแสงสะบัดวิ่งถลาออกไป ชายรองวิ่งตาม จรวยก้าวออกจากหลังแจกัน สาลินส่งชะลอมให้ จรวยรับมาอย่างงง ๆ

ชายโตที่กำลังหลับอยู่ข้างเปลตาตุ้มผวาลุกพรวด ตาตุ้มเองก็ตื่นขึ้นมาแผดเสียงร้องจ้า
“เฮ้ย ผีที่ไหนร้อง”

นมย้อยกับเจียมถือถาดอาหารกลางวันขึ้นเทอเรซมา หญิงก้อยยังร้องกรี๊ดวิ่งฝ่ากลาง นมย้อยกับเจียมหมุนคว้างจนพอจะตั้งหลักได้ กิตติวิ่งฝ่ากลางมาอีกคน นมย้อยกับเจียมต้องบาลานซ์ถาดสุดความสามารถ

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ