อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

อนิมาแอบเห็นกรณ์กับแชมเปญก็รู้สึกไม่พอใจ พอกรณ์เดินเข้าร้านเธอก็เหน็บว่าเขาเข้างานช้าเพราะมัวเอาเวลาไปล่อลวงผู้หญิง เขาติงว่าเธอคอยตามดูเขาทุกฝีก้าวเลยหรือ เธอโวยว่ามันบังเอิญ กรณ์จึงกวน “วันหลังถ้าเจอผมอยู่กับผู้หญิงอื่นอีก เข้ามาทักก็ได้นะ จะได้แนะนำให้รู้จักว่าบรรดาแฟนๆของผมมีใครกันบ้าง แล้วคุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย...”

“ฉันไปเป็นแฟนนายตั้งแต่เมื่อไหร่”



“ทำเป็นลืม ก็เมื่อตอนที่ผม...จุ๊บๆ...” กรณ์ทำปากจุ๊บ

อนิมาแขยงเอาหมอนฟาดใส่แล้วเดินหนีอายๆ กรณ์ยิ้มทำท่ากวนอย่างชอบใจ...

เที่ยงนั้นธรรณธรพาเกวลินมาทานอาหารร้านหรู เธอติงไหนบอกจะมาประชุม เขาว่าถ้าบอกตามตรงเธอจะยอมมาหรือ เกวลินสวนใครว่าตนจะได้เลือกร้านแพงกว่านี้...ธรรณธรยิ้มๆถามถึงพ่อกับแม่เธอเป็นอย่างไรบ้าง ฝากบอกพวกท่านว่าตนว่างจะไปเยี่ยมที่สวน หญิงสาวโวยจะไปยุ่งกับพวกท่านทำไม เขาอ้างว่าคิดถึงแล้วถามอีกว่าเธอยังทำงานหน่วยอาสาอยู่ไหม เธอพยักหน้า เขาถามไม่เหนื่อยบ้างหรือ เธอบอกเขาว่างานช่วยเหลือคนทำไมต้องเหนื่อย

“น่าสนใจดี วันหลังให้ผมไปด้วยสิ”

เกวลินฟันธงว่าเขาทำไม่ได้ เขาถาม...ทำไม เธอสาธยาย “เพราะชีวิตคุณมันสุขสบาย กินอาหารดีๆ มีแต่คนคอยเอาใจ อยากได้อะไรก็ชี้นิ้วสั่ง คุณจะทนลำบากได้ยังไง”

ธรรณธรท้าให้คอยดูว่าตนทำได้ เกวลินยิ้มเยาะจะคอยดู

ooooooo

วันต่อมา เกวลินกำลังจะไปกับหน่วยอาสา ธรรณธรขับรถมาจอดหน้าบ้านแล้วขอร่วมไปด้วย ปู่ทำท่าไม่พอใจคอยกีดกันสารพัด ยุ้ยยิ้มแย้มดีใจ กรณ์ต้องคอยปรามปู่

วันนี้หน่วยอาสามาช่วยบูรณะโรงเรียนแถบชานเมือง ทุกคนช่วยกันขนเครื่องมือลงจากรถ ธรรณธรจะช่วยเกวลิน ปู่คอยกันท่า ธรรณธรร่วมทำงานทุกอย่างแม้กระทั่งล้างห้องน้ำซึ่งเกวลินไม่คิดว่าเขาจะยอมทำ แต่เขาก็ทำได้สะอาด จากนั้นทุกคนก็มาช่วยกันทาสีผนังอาคาร ปู่แกล้งให้ธรรณธรปีนขึ้นไปทาที่สูงๆ ยุ้ยคอยเป็นห่วง ธรรณธรทาสีไปเรื่อยๆ เกวลินทึ่งที่เขาสามารถทำทุกอย่างได้จริงๆ พลันบันไดโงนเงนเขาร้องเฮ้ย...

เกวลินตกใจวิ่งเข้าจะช่วยจับ เผอิญจิ้งจกตกใส่หน้าเขาพอดี เขาร้องจ๊าก...แล้วร่วงลงมาหัวโขกพื้น ทุกคนตกใจ เกวลินเข้าประคอง

“คุณ คุณเป็นอะไรรึเปล่า”

“โอย...ผู้ใดตีกบาลกระผมฤาขอรับ”

“เมฆ!” ทุกคนเรียกพร้อมกัน หลังจากธรรณธรกลายเป็นเมฆ เขาก็ทำงานหนักยกของได้ทีละมากๆทำให้ทุกคนสบายขึ้น ทำงานกันอย่างสนุกสนานเฮฮา...ครูใหญ่เดินเข้ามาพร้อมนักข่าวและตากล้องขอสัมภาษณ์การมาทำงานของจิตอาสา นักข่าวถามมีเรื่องอะไรแปลกๆเล่าบ้างเวลาออกมาทำงานแบบนี้

ต๋องนึกสนุกแทรกตอบ “เรื่องแปลกๆต้องนี่เลย คนระลึกชาติ ทีมอาสาของเรามีนักธุรกิจร่วมอยู่ด้วยคนนึง แต่ตอนนี้เขากำลังระลึกชาติ กลายเป็นคนโบราณ พูดภาษาโบราณ เราลงความเห็นกันว่าเขาน่าจะระลึกชาติได้”

นักข่าวสนใจถามเขาอยู่ไหนและตามไปถ่ายภาพ เมฆเงอะงะทำตัวไม่ถูก พอเขาถามวันเดือนปีเกิด เมฆก็ตอบว่า ข้างขึ้นเดือนสิบแปด ปีมะโรง ต๋องถามปี พ.ศ. เมฆงงไม่รู้จัก เกวลินเดินมาเห็นตกใจรีบเข้าไปดึงเมฆออกมาอย่างโกรธๆ ถามใครเป็นต้นเรื่องนี้ ต๋องจ๋อย...

เช้าวันใหม่ เกวลินมาถามจันทร์กับบัวลอยว่าธรรณธรตื่นมาเป็นอย่างไรบ้าง จันทร์เล่าว่าบ่นเจ็บหัว... ธรรณธรเดินเข้ามาบ่น “ไม่ได้เจ็บแค่หัวนะ ปวดไปทั้งตัวด้วย”

“บอกแล้วว่าคุณทำงานแบบนั้นไม่ได้หรอก คนไม่เคยใช้แรงก็แบบนี้แหละ แถมยังเจ็บตัวอีก สะใจไหมล่ะ”

ธรรณธรสวนว่าสะใจดี คราวหน้าจะไปอีก เกวลิน แปลกใจที่เขายังไม่เข็ด ไม่ทันไรบัวลอยหน้าตาตื่นเข้ามาบอกให้เขาดูข่าวในทีวี ธรรณธรงงรีบเปิดดู นักข่าวรายงาน

“บุคคลที่ถูกกล่าวถึงทราบตัวแล้วว่าคือ คุณธรรณธร นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่มักจะเก็บตัวไม่ค่อยออกสังคม ประเด็นที่เป็นคนระลึกชาติได้ จากคำบอกเล่าของคนใกล้ตัว จะเป็นจริงรึเปล่า เราจะพยายามติดต่อคุณธรรณ คืบหน้าอย่างไรจะรายงานให้ฟังในช่วงต่อไป มาดูภาพกันอีกครั้งนะครับ...”

ธรรณธรช็อกรีโมตหล่นจากมือ หันไปมองหน้าเกวลินอย่างช้าๆ เธอส่ายหน้าปฏิเสธ...

ooooooo

หลังจากข่าวออกอากาศก็มีเสียงโทรศัพท์ไม่ขาดสายมาที่บ้านธรรณธร รวมทั้งมือถือทำให้เขาหงุดหงิดตำหนิเกวลินว่าเพื่อนเธอทำอะไรกับตน ทำไมเธอไม่ห้าม เกวลินแก้ตัวแทน

“พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ ตอนฉันเข้าไป คุณก็ให้สัมภาษณ์ไปแล้ว นี่ฉันรีบดึงออกแล้วนะ ไม่งั้นได้สาธยายไปมากกว่านี้อีก”

ธรรณธรหน้าเสียย้อนถามแล้วจะทำอย่างไรดี

เกวลินบอกไม่รู้ เขาโวยกล้าตอบว่าไม่รู้อีกหรือ เธอสวนจะมาดุตนได้อย่างไร ตนเตือนแล้วว่างานนี้ไม่เหมาะกับเขา ชายหนุ่มเสียงอ่อยลง ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ หญิงสาวจึงย้ำว่าไม่มีใครคิดทั้งนั้น ธรรณธรเคืองจะไม่เถียงซักคำได้ไหม

จากนั้นเกวลินก็โทรศัพท์ไปต่อว่าต๋องจนหูชาแถมโดนเพื่อนๆซ้ำเติม มีเพียงปู่ที่สะใจ...คนในบ้านธรรณธรเดินวนไปวนมาคิดว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรดี

จนชนกันวุ่นวาย ธรรณธรเอ็ดให้หยุดเดินกันเสียทีทันใดเสียงกริ่งบ้านดังขึ้น ทุกคนสะดุ้ง จันทร์กับบัวลอยออกไปดูหน้าบ้านพบนักข่าวมากันมากมาย ตะโกนบอกขอสัมภาษณ์ธรรณธร จันทร์กับบัวลอยรีบกลับเข้ามารายงาน ธรรณธรยิ่งกลุ้มใจให้ทุกคนบอกว่าตนไปต่างประเทศไม่มีกำหนดกลับ

เกวลินเห็นว่าอยู่ไปก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงขอตัวกลับบ้าน ธรรณธรโวยหาว่ามีส่วนผิดแล้วยังมาทิ้งกัน เธอบอกขอกลับไปคิดว่าจะทำอย่างไร เขาโกรธประชดไล่ทุกคนไปให้หมด...หน้าบ้านนักข่าวสลายตัวกลับไป เหลือเพียงประกิตกับเจสันที่ยังซุ่มอยู่ พอเกวลินเดินออกมา ทั้งสองก็รุมซักถามจนเธอต้องวิ่งกลับเข้าบ้าน ธรรณธรถามกลับมาทำไม

“ก็ออกไปไม่ได้น่ะสิ”

“ฮึ...นึกว่าเป็นห่วง”

“แล้วใครว่าฉันไม่ห่วงล่ะ”

“ห่วงแต่คิดจะทิ้งกันเนี่ยนะ”

จันทร์ปรามทั้งสองคนอย่าเถียงกันเลย ช่วยกันหาทางแก้ปัญหาดีกว่า ทั้งสองนั่งลง เกวลินเปิดดูภาพข่าวแต่ธรรณธรปิดด้วยความโกรธไม่อยากดู

ทางด้านกนกกับกรุณาเห็นภาพข่าวธรรณธรว่าระลึกชาติได้ กรุณานึกถึงเรื่องราวในบันทึกว่ามีทาสชื่อเมฆอยู่ด้วย แปลกใจที่หน้าตาธรรณธรเหมือนหลวง

วรงค์แต่ทำไมรู้สึกตัวเป็นเมฆ ตกลงชาติก่อนเขาเป็นใครกันแน่...อีกฟากที่เห็นข่าวแล้วโมโหมากคือพลเทพ เขาเอ็ดตะโรใส่แชมเปญว่าไม่เคยรู้เรื่องนี้บ้างเลยหรือ เธอส่ายหน้าและแสดงความเป็นห่วง

“จะไปห่วงมันทำไม ขนาดฉันเอาลูกสาวไปประเคนมันถึงที่ มันยังไม่เคยสนใจ ไม่เคยไว้หน้าฉันเลย ฉันไม่อยากได้คนเพี้ยนๆอย่างมันมาเป็นลูกเขยแล้วขายหน้าจริงๆ”

จนค่ำมืด สองนักข่าวประกิตกับเจสันยังคงนั่งตบยุงซุ่มอยู่หน้าบ้านธรรณธรด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าพวกเขาได้ข่าวก่อนจะต้องเป็นฮีโร่ของวงการข่าว

ทุกคนในบ้านยังนั่งอยู่ในห้องรับแขก แชมเปญโทร.เข้ามา เกวลินเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของธรรณธร เขากดรับสายแล้วบอกเธอว่าตนไม่เป็นอะไร ขอบคุณที่เป็นห่วง แชมเปญแนะนำให้เก็บตัวอย่าเพิ่งออกไปทำงานหรือไปไหน ธรรณธรฝากขอโทษพลเทพด้วยตนจะรีบจัดการเรื่องนี้ไม่ให้กระทบบริษัท...พอวางสายเกวลินก็เหน็บ เป็นแฟนกันทำไมไม่ให้แชมเปญมาดูแลเขาแทนตน ธรรณธรสวนว่าไม่ได้เป็นแฟน

“พูดซะหวานจะไม่ใช่ได้ยังไง บัวลอยก็บอกว่าเป็นแฟนคุณ”

บัวลอยสะดุ้ง จันทร์ชี้หน้า ธรรณธรว่า “จะไปเชื่ออะไรกับบัวลอย แล้วทำไม หึงเหรอ”

เกวลินปัดเสียงสูงว่าไม่ได้หึงอย่าหลงตัวเอง ไม่เห็นมีอะไรน่าหึง ธรรณธรแกล้งเดินเข้าประชิดให้ดูใกล้ๆว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง เธอใจสั่นผลักเขาออกแล้วเดินหนี...บัวลอยกระซิบจันทร์ ว่าทั้งสองมีท่าทีแปลกไหมเหมือนเป็นแฟนกัน จันทร์ยิ้มพยักหน้า

“อืม...คุณธรรณดูมีความสุขเวลาอยู่กับคุณเกว” แล้วจันทร์ก็คิดให้บัวลอยคอยสืบดูว่าทั้งสองเป็นแฟนกันหรือเปล่า บัวลอยล้อไหนไม่ให้ยุ่งเรื่องเจ้านาย จันทร์ยกมือจะตีที่มาย้อน


ooooooo

ค่ำนั้น เกวลินเอายาแก้ปวดมาให้ธรรณธรกินก่อนนอน อนิมากลับมาถึงรีบวิ่งมาถามเป็นอย่างไรบ้าง เกวลินบอกว่าเขาเครียดจนปวดหัวเพิ่งให้ทานยา อนิมาเครียดตามคิดหาวิธีช่วย ธรรณธรบอกน้องสาวว่าตนอยากพักผ่อน เธอจึงฝากเกวลินช่วยดูแลแล้วเดินออกไป

ธรรณธรให้เกวลินมานั่งใกล้ๆ เขากุมมือเธอแล้วหลับตาลง เกวลินมองอย่างสงสาร สักพักธรรณธรฝันเห็นเรื่องราวในอดีตชาติเป็นครั้งแรก...เห็นคุณแก้วดึงมือหลวงวรงค์ไว้ อีกมือเขาถือดาบท่าทางโกรธเกรี้ยว เธอห้ามไม่ให้เขาทำร้ายเมฆ แต่เขากราดเกรี้ยว

“ปล่อยพี่ พี่จะบั่นหัวมัน เอาเลือดมันมาล้างตีน!”

แก้วร้องบอกให้เมฆหนีไป เห็นเมฆวิ่งลงจากเรือน ทาสสามคนวิ่งตาม แก้วกอดรัดหลวงวรงค์ไม่ให้ไปทำอะไรเมฆ...

ธรรณธรกระสับกระส่ายเหงื่อผุดเต็มหน้าสะดุ้งตื่น สีหน้าสับสน เกวลินตกใจถามเป็นอะไร เขาบอกว่า เขาฝันร้าย หญิงสาวเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้ เขาดึงเธอมากอดย้ำอย่าไปไหน ให้อยู่เป็นเพื่อนตน เกวลินอึ้งงงอยู่ในอ้อมกอดไม่รู้ว่าเขาฝันเห็นอะไร

รุ่งเช้า ธรรณธรกับเกวลินจะออกไปบริษัท ให้บัวลอยไปดูลาดเลาว่าปลอดนักข่าวหรือไม่ บัวลอยกลับมาบอกว่าทางสะดวก แต่พอรถธรรณธรแล่นออกประตู ประกิตกับเจสันวิ่งออกมาขวางหน้าขอสัมภาษณ์ ธรรณธรต้องค่อยๆหักรถขับหนีออกไป แต่ทั้งสองก็ไม่ยอมแพ้ขี่มอเตอร์ไซค์ตามถึงบริษัท รปภ.ช่วยกันให้ธรรณธรกับเกวลินฝ่าดงนักข่าวที่มาอออยู่ก่อนเข้าตัวตึก พนักงานพากันอยากรู้อยากเห็น เกวลินดักคอ “อย่าถาม! ฉันไม่ตอบ คุณธรรณสั่งไว้”

อนิมาขับรถตามมาที่บริษัทตอนเที่ยง เจอนักข่าวออหน้าตึกก็รีบโทร.บอกกฤตให้ช่วยมาดูธรรณธรเกรงจะเครียดจนเจ็บป่วย กฤตแนะนำให้ธรรณธรหลบไปพักผ่อนสักสองสามวัน เพราะถ้าปล่อยให้อยู่ต่อไปจะอารมณ์เสียมากขึ้น ยิ่งมีความอดทนต่ำอยู่ด้วย อนิมาเห็นดีด้วย

เกวลินหาอาหารกลางวันมาให้ธรรณธรในห้องทำงาน เขามองเธอแล้วถามเอาใจเป็นเหมือนกันหรือ เธอสวนว่าทำตามหน้าที่เท่านั้น ธรรณธรถอนใจเขาทานอะไรไม่ลง อนิมาพรวดพราดเข้ามา เขาจึงเอ็ดว่าเคาะประตูเป็นบ้างไหม

“เป็นค่ะ แต่ไม่คิดจะเคาะเพราะนิมีเรื่องจะมาบอกพี่ธรรณ...นิอยากให้พี่หลบไปอยู่ที่อื่นซักพัก ให้เรื่องเงียบไป ปัญหาพวกนักข่าวจะได้จบ”

“จะให้พี่หนีว่างั้น...แล้วจะให้พี่ไปไหน”

อนิมาอึกอัก ธรรณธรรู้ว่าเป็นความคิดของกฤตจึงโทร.ไปหาเพื่อบอกว่าไม่ไป กฤตถามว่าทำไม ธรรณธรย้อนยังมีหน้ามาถามอีก เขาก็รู้ว่าทำไม

“ฉันรู้ แต่ไม่นึกว่าแกจะยังกลัวทะเลอยู่”

“ฉันไม่ได้กลัวแค่ไม่อยากไปรื้อฟื้นความจำ”

“ถึงแกจะไม่ไปอีกตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ชีวิตของแกก็เปลี่ยนไปแล้ว จริงไหม”

“แล้วทำไมต้องเป็นทะเลด้วย ฉันหลบไปที่อื่นก็ได้นี่”

กฤตเน้นว่าที่นั่นปลอดภัยสำหรับเขาที่สุด เพราะมันเป็นของเพื่อนตน จะได้ช่วยปิดบังพวกนักข่าวให้ ธรรณธรชั่งใจสักพักจึงตกลงแต่จะไม่ไปคนเดียว เขาปรายตาไปทางเกวลิน เธอปฏิเสธทันควันโดยไม่ฟังอะไร ธรรณธรจึงวางสายจากกฤตแล้วหันมาพูดจริงจังกับเกวลิน

“ถ้าคุณไม่ไปผมก็ไม่ไป”

“เกี่ยวอะไร คุณก็ไปกับคุณนิสิ”

อนิมารีบบอกว่าตนไปไม่ได้ ต้องอยู่ดูแลงานบริษัทแทน ธรรณธรแทบไม่เชื่อหูตัวเอง อนิมาออกตัวว่าเขาอยากให้ตนทำงานไม่ใช่หรือ คราวนี้ตนจะทำให้ดู เขาแย็บแน่ใจหรือว่าจะไม่วุ่นวายไปทั้งบริษัท เธอโวย “อย่ามาดูถูกนินะ...ว่าไง ตกลงเกวจะไปเป็นเพื่อนพี่ธรรณไหม”

เกวลินอึกอัก ธรรณธรเสนอ “ถ้าไม่อยากไปกับผมสองคน ก็ชวนเพื่อนๆคุณไปด้วยก็ได้”

ท่าทางเกวลินตื่นเต้นถามย้ำว่าชวนเพื่อนไปได้จริงหรือ เขาตอบว่าได้แต่อย่าทำให้ตนเดือดร้อนอีก เกวลินสบตาอนิมา เธอพยักหน้าให้ เกวลินดีใจกระโดดไปมาร้องว่าปู่กับยุ้ยต้องดีใจมากแน่ ธรรณธรรีบบอกว่าปู่ไม่ต้องไปได้ไหม เธอหันมองทำนองจะได้อย่างไร ทำเอาเขาเซ็ง

อนิมากลับมาที่ร้าน กรณ์กำลังทำบัญชีอยู่ เธอบอกให้เขาเลิกทำแล้วออกไปซื้อของกับเธอ กรณ์ติงว่าทำงานอยู่ อนิมาโต้ว่าที่ชวนไปซื้อเสื้อผ้าก็เป็นงานเหมือนกัน กรณ์ถอนใจเซ็งๆ

กรุณาโทร.หาเกวลิน ถามไถ่ถึงธรรณธรเป็นอย่างไรบ้าง น้ำเสียงเกวลินตอบอย่างร่าเริงจนกรุณาแปลกใจ เกวลินบอกแม่ว่าธรรณธรต้องหลบไปซักสองสามวัน เลยชวนพวกตนไปเที่ยวด้วย กรุณาติง “แหมเพราะได้เที่ยวนี่เอง งานการเขาก็ต้องตั้งใจทำ ไม่ใช่ห่วงแต่เที่ยวนะ”

เกวลินบอกแม่ว่าตนรู้ กรุณานึกได้ “เออเกว...แกลองดูสิ หนังสือที่ยืมไปน่ะแม่ว่าในนั้นมันต้องมีประวัติทาสที่ชื่อเมฆ มันจะใช่เมฆเดียวกับคุณธรรณรึเปล่า”

“ในหนังสือมีคนชื่อเมฆด้วยเหรอแม่” เกวลินแปลกใจ

“มีสิ ถ้าแม่จำไม่ผิดเคยอ่านว่าเป็นทาสที่เป็นเพื่อนเล่นของคุณแก้วมาตั้งแต่เด็ก คุณแก้วที่เป็นเทียดของเกวน่ะ ตอนหลังมีเรื่องมีราวอะไรกันแม่ก็จำไม่ได้ แกลองไปอ่านดูว่ามันยังไงกัน”

เกวลินรับคำ กรุณาย้ำให้ดูแลธรรณธรดีๆก่อนจะวางสายไป เกวลินครุ่นคิดแล้วเดินไปหาธรรณธรที่ห้องทำงาน...ระหว่างนั้น เขาหลับฝันเห็นอดีตเมื่อสิบปีก่อน ตัวเขาเดินกุมหัวอยู่ที่ชายหาด ปวดหัวอย่างรุนแรงจนวิ่งลงทะเล เกิดฟ้าผ่าเปรี้ยงดังสนั่นลงมาตรงหัวเขาพอดี...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ธรรณธรสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งเหนื่อยหอบ เกวลินก้าวเข้ามาถามเขาเป็นอะไร เขาส่ายหน้าถามมีอะไร เธอบอกว่าเลิกงานแล้วตนขอกลับไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้าน และจะบอกเพื่อนๆด้วย เขาพยักหน้าก่อนจะนัดกันว่าพรุ่งนี้จะไปรับที่บ้าน เกวลินยื่นถุงเสื้อให้

“คุณนิฝากมาให้ คุณนิบอกให้คุณใส่ตัวนี้แทนตอนกลับบ้าน”

ธรรณธรรับชุดมาดูแล้วเข้าใจสิ่งที่อนิมาต้องการ เกวลินช่วยถอดสูท ให้เขาสวมชุดเพื่อพรางตัวออกจากบริษัทไปพร้อมกัน

ooooooo

เมื่อใหญ่ ปู่ ต๋อง แมคและยุ้ยรู้ว่าจะได้ไปเที่ยวทะเลก็ดีใจกันใหญ่ กรณ์ไม่อาจไปได้เพราะต้องทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน ยุ้ยบ่นเสียดาย ต๋องเสนอตัวจะดูแลเธอเอง ใหญ่เห็นว่ายังมีอีกเรื่อง ถ้าทุกคนไปเที่ยวกันหมดแล้วใครจะคอยตอบวอเวลาหน่วยกู้ภัยเรียกมา

ปู่รีบออกตัวว่าตนต้องไปดูแลเกวลิน ทุกคนมองหน้าแบบเกี่ยงกัน เกวลินตัดสินใจให้จับไม้สั้นไม้ยาว แล้วใหญ่ก็เป็นคนที่จับได้ไม้สั้น ถึงกับจ๋อยที่ตัวเองต้องเป็นคนอยู่โยง

เย็นวันนั้น เกวลินนึกถึงหนังสือจึงกลับไปหาที่บ้านริมน้ำอีกครั้ง แต่ก็ไม่เจอ แปลกใจว่ามันหายไปได้อย่างไร...ในขณะที่กฤตมาหาธรรณธรเพื่อถามว่าเขาได้อ่านหนังสือบันทึกนั้นแล้วหรือยัง ธรรณธรยอมรับว่ากลัวสิ่งที่ถูกบันทึก กฤตประชดถ้ากลัวก็คืนเจ้าของไปจะเก็บไว้ทำไม

เช้าวันใหม่ ธรรณธรขับรถซึ่งมีเกวลินกับยุ้ยนั่งมาด้วย ตามด้วยรถเก่าๆของปู่ขับมากับต๋องและแมค รถจอดหน้ารีสอร์ต ทุกคนออกอาการตื่นเต้นไม่คิดว่าจะได้มาสถานที่สวยงามขนาดนี้ ปู่จะช่วยเกวลินถือกระเป๋าเธอปฏิเสธจะถือเองแต่ปู่ชิงถือเดินลิ่วไป ธรรณธรมองเคืองๆ

เมื่อเข้ามาข้างใน ธรรณธรถือกุญแจสามดอก “มีห้องอยู่ทั้งหมดสามห้อง ใครจะนอนกับใครบ้าง จับคู่กันเอาเองนะ”

ปู่ตะโกนว่าตนนอนกับเกวลิน ยุ้ยฟาดป้าบเข้าให้ “ผู้หญิงก็ต้องนอนด้วยกันสิ”

ปู่หันมาเลือกจะนอนกับแมค ต๋องมองว่าตนจะนอนกับใคร ธรรณธรหน้านิ่งดุๆ ทั้งสามยิ้มแหยๆก่อนจะยอมรับว่าพวกตนสามคนต้องนอนด้วยกัน แล้วพากันวิ่งไปจองที่นอน ธรรณธรมองตามขำๆ...พวกปู่เข้ามาในห้องต้องตะลึงกับบรรยากาศและวิวทิวทัศน์ แมคกับต๋องพูดตอกย้ำให้ปู่ยอมรับว่า คนรวยเท่านั้นที่จะพาสาวมาเที่ยวแบบนี้ได้ คนรวยได้เปรียบกว่า ปู่ไม่ยอม

“เฮ้ย แต่ฉันเชื่อว่าเกวไม่ใช่คนเห็นแก่เงินเว้ย ถ้าเกวจะรักใครก็ต้องรักด้วยใจ แล้วฉันก็จะใช้ใจของฉันนี่แหละแลกใจของเกวมา”

“โห เน่าสุดๆ แต่แกก็อย่าลืมนะว่าไอ้คุณธรรณเขาก็มีใจเหมือนกัน” ต๋องเน้น ปู่ไม่ยอมรับถือว่ารู้จักเกวลินก่อน ใกล้ชิดกว่าเข้าใจเธอมากกว่า ต๋องเตือนอย่าประมาท แมคจึงบอกให้รอดูกันว่าเกวลินจะยอมแลกใจกับใคร ปู่สีหน้ามุ่งมั่น

ในห้องพัก เกวลินตื่นเต้นที่ได้นอนเตียงนุ่มสบาย ฝันอยากมีบ้านเล็กๆริมน้ำหรือไม่ก็ริมทะเลแบบนี้ ยุ้ยให้บอกธรรณธร เขาคงยินดีสร้างให้ เกวลินโวยไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เขาจะมาสร้างให้ทำไม ยุ้ยแย็บดูไม่ออกจริงๆหรือ อย่าทำซื่อบื้อตนรู้ว่าเธอรู้ เกวลิน ไม่ยอมรับ

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 6 วันที่ 16 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ