อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6/5 วันที่ 18 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6/5 วันที่ 18 ต.ค. 58

“อ้าว พี่สาวเขาสวยขนาดนั้น น้องสาวก็สวยซีฮะ”
“เออ งั้นฉันยกให้นาย ทั้งพี่ทั้งน้องเลยก็แล้วกัน”
“โธ่ ผมไม่ใช่พระยาเทครัวนะครับ ไปล่ะ ไปขอข้าวเด็จป้ากินดีกว่า”
ชายเล็กพรวดพราดออกไป ชายรองนั่งลงอย่างอารมณ์เสียแล้วเผลอจิ้มข้าวเหนียวมะม่วงกินอย่างกระแทกกระทั้น
“ฮึ เด็กบ้า”

ชายรองกินไม่หยุดปาก รสชาติของอาหารกล่อมให้อารมณ์ของเขาดีขึ้น หน้าเคร่งเครียดของเขาคลายลง ชายรองกินไปเรื่อยๆ แล้วเอาส้อมจิ้มโดนชามดังกริ๊ก เมื่อมองดูพบว่าจานว่างเปล่า แล้วเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ากินของศัตรูเข้าไป
“ฮึ ของน่ะดีหรอก แต่คนน่ะแย่”



ชายเล็กกำลังเดินดูของมีค่าที่วางประดับบนไซด์บอร์ด ศรีจิตราเดินมาชะงักกึก ชายเล็กเห็นด้วยหางตา ศรีจิตราเข้าแอบหลังไซด์บอร์ดดู ชายเล็กยิ้มในหน้าหยิบรูปปั้นเล็กขึ้นมา
“โอ้โฮ นี่คงราคาเป็นพัน” บดินทร์บอก
ชายเล็กเอาซุกอกเสื้อ ศรีจิตราเบิกตากว้าง ชายเล็กคว้าอีกตัวมาดู
“ว้า ตุ๊กตาแก้ผ้า แขนก็ขาด สงสัยขายได้หลายพัน”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ นายยอด”
ศรีจิตราก้าวออกมาทำหน้าเคร่ง บดินทร์ยิ้มเผล่
“แน่ะ คุณอีกแล้ว”
“เธอวางรูปปั้นวีนัสลงเดี๋ยวนี้นะ”
“หา นี่น่ะเหรอรูปปั้นวีนัส ไม่น่าเชื่อเลย”
“ทำไม”
“โธ่ เป็นเทพธิดาของความรักทั้งที ก็น่าจะสวยหน่อยซีครับ นี่เอวก็หนา อ้วนก็อ้วน อกก็ห่าง”
ศรีจิตราขยับผ้าคล้องคอมาป้องอกแล้วเชิดหน้า
“ถ้าสวยอย่างคุณ ค่อยสมกับเป็นเทพธิดาแห่งความรักหน่อย”
ศรีจิตราอึ้งไปเล็กน้อยแล้วทำเย็นชากว่าเดิม
“นี่นายยอด เธอไม่ต้องทำมาเป็นพูดเฉไฉ เธอวางรูปวีนัสลง แล้วก็ที่เธอซุกไว้ในอกเสื้อด้วย”
ชายเล็กถอนใจเฮือก
“ก็ได้ครับ”
ชายเล็กเอารูปวีนัสวางรวมทั้งรูปปั้นรูปแรกด้วย

“แล้วเธอก็ออกไปได้แล้ว จำไว้นะว่านี่เป็นครั้งที่สอง ถ้ามีครั้งที่สามอีก ก็ถือว่าเธออาการหนัก ยากจะเกินแกงแล้ว”
ชายเล็กยืนเคร่งแล้วก็ทำหน้าเหี้ยมขึ้น

“แล้วคุณจะทำยังไง”
“ฉันก็จะกราบทูลเสด็จตามความเป็นจริง ให้ไล่เธอออกไปจากวัง”
“แต่ไม่ว่ายังไง วันนี้ ผมต้องได้นาฬิกานี้ไป”
ชายเล็กก้าวพรวดมาคว้านาฬิกาเรือนที่เสียขึ้น ศรีจิตราผงะถอยตกใจ
“นี่ก็คงถือว่าเป็นครั้งที่ 3 แล้ว”
“นี่ นี่เธอมันสันดานโจร ไม่สำนึกจริงๆ นี่แน่ะ”
ศรีจิตราพลันคว้าแจกัน ชายเล็กตาเหลือกกระโจนถอยหลัง ศรีจิตราจะทุ่มลง ชายเล็กเอานาฬิการับ พอเห็นเป็นนาฬิกาศรีจิตราก็ชะงักเพราะไม่กล้า
ชายเล็กทำท่ายียวน “เอาจริง คุณก็ไม่กล้า”
เสียงคนอื่นเดินมา ศรีจิตราตาสว่างวาบแล้วก็ตะโกน
“ช่วยด้วยค่ะ ขโมย”
ทันใด มาลา วรรณา และนางข้าหลวงรุ่นเฮฟวี่เวทก็กรูเข้ามา บดินทร์คอหด
“ไหนคะไหน / ใครคะ”
“นายยอดค่ะ”
“ว้าย ไอ้ยอด รูปชั่วตัวดำแล้วยังเนรคุณ ไป”
ทุกนางวิ่งกรูเข้าไป ศรีจิตราหวาดเสียว ทุกนางกรูผ่านบดินทร์ออกประตูตำหนักหายไป ศรีจิตรา
ดูชายเล็กอย่างงงๆ
“นายยอด แล้วทำไมทุกคน”
ชายเล็กยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินเข้ามาอีก ศรีจิตราชี้ดาบ
“อย่าเข้ามานะ”
“คุณอยู่คนเดียวแล้ว ใครจะมาช่วยคุณได้”
ศรีจิตรากลัวแต่แข็งใจชูดาบไว้ตรงหน้า สร้อยกับสอางค์พรวดมาพร้อมกับนางข้าหลวงเฮฟวี่เวทอีก 2 นาง ศรีจิตราลดดาบเข้าไปเกาะแขนสอางค์
“ไหน เอะอะอะไรกัน” สอางค์ถาม
มาลากับวรรณากลับมาพอดี ศรีจิตราชี้มือ ชายเล็กยืนเด่น
“ก็นายคนนี้”
“อ้าว คุณชาย”
ชายเล็กยกมือไหว้สร้อยกับสอางค์ สร้อยกับสอางค์รีบรับไหว้ แต่ย่อตัวต่ำมาก ศรีจิตรางงเป็นไก่ตาแตกเพราะเริ่มรู้แล้ว ชายเล็กทำขรึมแต่ดวงตาระยิบระยับ
“สวัสดีค่ะ คุณชายเล็ก” สร้อยทัก
ศรีจิตราเบิกตากว้าง ชายเล็กมองมาอย่างเย็นชาแล้วแอบหลิ่วตาให้ ศรีจิตราเม้มปากตาวาว แล้วทำยิ้มเย็นตามปรกติ

เสด็จประทับนั่งหัวโต๊ะ ชายเล็กนั่งทางซ้ายกับสร้อยตรงข้ามศรีจิตรากับสอางค์ บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องเสวยเข้าชุดกัน ทั้งเครื่องแกล้ม เครื่องแนม เครื่องเคียง ของทุกอย่างงดงามมีสีสัน แต่ก็เป็นอาหารธรรมดาไม่ได้สลักเสลา
มาลากับวรรณาคิกคักก่อนจะตักข้าวให้ชายเล็ก ชายเล็กทำตาหวานให้ ศรีจิตรามองดูอย่างเขม่นนิดๆ สอางค์ค้อน เสด็จทรงอ่อนพระทัย สร้อยมองชายเล็กอย่างปลาบปลื้ม
“นี้แม่สร้อยเอาของมาฝากจากสวนเหรอ” เสด็จถาม
สร้อยตอบ “เพคะ”
“ฉันคิดว่าเธอหายสาบสูญไปแล้ว”
“โธ่ ยังอยู่พะยะค่ะ วันนี้เกล้าฯมาขอรับประทานข้าวซักมื้อ”
“ฝนฟ้าจะตกใหญ่มั้งคะ วันนี้”
“วันนี้นึกยังไงขึ้นมา ถึงมากินข้าวกับป้าได้”
“เกล้าคิดถึงเด็จป้าน่ะซี พะยะค่ะ”
เสด็จชะงัก
“ปากหวานยังงี้ จะมาขอเงินฉันซีนะ”
สอางค์กับสร้อยหัวเราะคิกคัก บดินทร์คอหด ศรีจิตรามอง มาลากับวรรณายิ่งคิกคักใหญ่
“โธ่ เด็จป้า ฝรั่งมันเลี้ยงเกล้าดีอยู่ เกล้าไม่รบกวนเด็จป้าหรอก แค่สมัยอยู่เมืองนอก ขัดสนขึ้นมา จนแทบจะเลิกเรียนกลางคัน เด็จป้าก็ไม่รู้ทรงทราบได้ยังไง ส่งเงินมาช่วยชีวิตเกล้าไว้ได้ทุกที”
ชายเล็กซาบซึ้งมาก เสด็จแย้มสรวล สอางค์เบะบ่อน้ำตาตื้น สร้อยทำหน้าซึ้ง
ชายเล็กพูดต่อ “เกล้าเลยตั้งใจว่าจะไม่รบกวนเงินทองเด็จป้าอีกเลย พะยะค่ะ”
เสด็จค้อน “ให้มันจริงเถอะ”
“โถ คุณชายเล็ก”
ชายเล็กซาบซึ้ง ศรีจิตรามอง สอางค์สูดน้ำมูก ศรีจิตรารีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้
“เธอสอบชิงทุนไปเอง เงินทุนน่ะมันจำกัดจำเขี่ยจะตาย แล้วเธอก็ยังหยิ่งอีก”
“ก็เดี๋ยวหม่อมจะว่าเกล้าอีกว่าหาเรื่องไปเอง”
“ที่ป้ารู้ก็เพราะพี่ชายรองของเธอน่ะแหละ ชายรองน่ะรอบคอบถี่ถ้วน พอเธอเดือดร้อนเขาก็จัดการให้ทุกที”
ชายเล็กทำตาโต
“โอ้โฮ ปิดทองหลังพระจริงๆพี่ชายเรา”
ศรีจิตราฟังอย่างเก็บข้อมูล
“นี่หม่อมเขามาบ่นกับป้า ว่าเธอเที่ยวหัวหกก้นขวิดทุกคืน”
“โธ่ ที่เที่ยวจริงๆน่ะไม่กี่ครั้งหรอกพะยะค่ะ เด็จป้า ส่วนใหญ่คือพาแขกไปเอ็นเตอร์เทนต่างหาก”
“ฉันคิดว่าแกไปติดผู้หญิงที่ไหนซะอีก”
ชายเล็กยิ้มแล้วมองศรีจิตรา
“ก็มีเพิ่งไปทำความรู้จักอยู่คนพะยะค่ะ”
“มิน่า ถึงหายไปเป็นเดือน”
“โธ่ เกล้าโผล่มาบ่อยๆ ไม่ทรงเชื่อ ก็ถามคุณคนนี้ดูซีพะยะค่ะ”
ศรีจิตราตาวาว
“คุณคนนี้ อะไร เขาชื่อศรีจิตรา”
ชายเล็กรีบบอก “รูปก็งาม นามก็เพราะพะยะค่ะ”
ศรีจิตราไม่พอใจ
“ขอบพระคุณค่ะ”
“เอ๊ะ นาฬิกามันเสียอยู่เรือนนึง บอกให้เธอเอาไปแก้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว นี่ลืมแล้วล่ะซี”
ศรีจิตรากัดริมฝีปาก ชายเล็กเหลือบดู
“โธ่ ไม่ลืมพะยะค่ะ เกล้ามาเอาตั้งหลายหนแล้ว ไม่ทรงเชื่อก็ถามคุณคนนี้ดูก็ได้”
“เพคะ”
“แต่ว่ามีเหตุขัดข้องทุกครั้ง เกล้าก็เลยเอาไปไม่ได้ซักที ไม่ทรงเชื่อก็ถามคุณคนนี้ดูก็ได้”
ศรีจิตรารู้ว่าชายเล็กแกล้งล้อจึงทำตาวาว
“คุณคนนี้อะไรของแก มันขัดข้องยังไง”
“คือว่า”
ชายเล็กเหลือบดูศรีจิตรา ศรีจิตราใจหายวาบ
“คือว่า นาฬิกาตรงนั้นมันมีหลายเรือนพะยะค่ะ เกล้าก็เลยไม่ทราบว่าเรือนไหน”
“แต่ดิฉันทราบค่ะว่าเรือนไหน เดี๋ยวดิฉันจะหยิบให้คุณชายเอง”

ศรีจิตราพูดเรียบๆ แต่ชายเล็กจับหางเสียงประชดประชันของเธอได้
ชายเล็กรับนาฬิกามาถือไว้ในมือ ดวงตาพราวระยิบ ขณะที่ศรีจิตราถอยมายืนเชิดนิดๆ

“ทีนี้ผมคงเอาไปได้เสียทีนะครับ”
“ความจริงคุณควรเอาไปตั้งนานแล้ว ถ้าไม่มามัวเล่นสนุกอยู่”
อีกฝ่ายหน้าเหรอ “เล่นสนุก เล่นสนุกอะไรกันครับ”
“ก็เล่นสนุกกับความโง่ของดิฉันน่ะซีคะ”
“โธ่ ใครจะกล้าไปทำอย่างนั้น”
พูดพลางหันไปเห็นคุณสร้อยหิ้วกระเป๋าเตรียมกลับเดินมาพร้อมกับคุณสอางค์
“นี่คุณสร้อยจะกลับบ้านราชดำริแล้วหรือครับ”
“ค่ะ นี่ก็ตั้งสามสี่ทุ่มแล้ว”
“ผมไปส่งคุณสร้อยก็ได้นะครับ”
คุณสร้อยหัวเราะระริก “วุ้ย ถ้ารู้อย่างงี้ก็ไม่เอารถที่บ้านมาหรอก แต่ดิฉันไม่รบกวนหรอกค่ะ
คราวนั้นไปส่ง ดิฉันยังเกรงใจแทบแย่”
ศรีจิตราชะงัก ชายเล็กเหลือบมองแล้วแกล้งถาม “คราวไหนหรือครับ”
“ก็เมื่อต้นเดือนก่อนไงคะ ยายศรีจำได้ไหม”
ศรีจิตราแกล้งส่ายหน้า “จำไม่ได้ค่ะ”
“อุ้ย ก็ช่วงที่พวกก่อสร้างมาคึ่กๆ แถวบ้านเราไง น่ากลัวจะตาย”
“คุณศรีจิตราคงจำได้แต่ตอนนายยอดไปส่งมั้งครับ”
อีกฝ่ายพูดแกล้ง ศรีจิตราตาวาว
“อุ๊ย นายยอดไม่เคยไปส่งดิฉันค่ะ เห็นหน้าแล้วอิฉันไม่ไว้ใจ”
“โอเค งั้นผมลาก่อนนะครับ”
พูดพลางรีบยกมือไหว้ลา คุณสร้อยและคุณสอางค์รับไหว้ ศรีจิตราไหว้ตามตาขุ่น พอฝ่ายนั้นเดินผละไป คุณสอางค์ก็พูดขึ้นมาทันที
“นี่ ช่วยฉันวางแผน ว่าจะให้คุณชายเล็กเจอยายสายังไงดี”
คุณสร้อยส่ายหน้ายิก “ว้ายไม่เอาค่ะ เดี๋ยวมาแก่นแก้วแววชะนีให้คุณชายเล็กเห็น”
“แหม คุณชายเล็กก็ซนหยอกอยู่เมื่อไร”
“ไม่รู้ล่ะ ขอหนูตรองดูให้ถ้วนถี่ก่อน”
2 นางปรึกษากันง่วน ศรีจิตราถอนใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาวีนัสมา ครู่เดียวก็ทำหน้าบึ้ง แล้ววางลง

สาลินที่อยู่ในห้องสมุด นั่งครุ่นคิดมือขีดเขียนกระดาษตรงหน้าเล่น ไนเจลที่อยู่หัวโต๊ะ ถามโพล่งขึ้นมา “วาระที่สองของวันนี้คือ เรื่องอะไรนะครับจินนี่”
ลลิตากับบราลีหันมองหน้ากัน
“ใครยะ จินนี่”
จิตริณีพูดตอบขึ้นมา “วาระที่สอง คือเรื่องบัดเจ็ตในการจัดซื้อหนังสือล็อตใหม่ค่ะ”
“ขอบคุณครับ จินนี่”
2 สาวถึงบางอ้อ “โธ่ คิดว่าใคร”
ไนเจลหันมาทางสาลิน “คุณแซลีน ผมขอลิสต์นอฟเวิลที่คุณซีเลกท์ขึ้นมาหน่อย”
สาลินนั่งเหม่อ จนอีกฝ่ายต้องเรียกซ้ำ “คุณแซลีน คุณแซลีน”
จิตริณีช่วยเรียก “คุณสาลินคะ”
ลลิตาเอาศอกกระทุ้ง สาลินผวา ทำหน้าเลิ่กลั่ก บราลีรีบบอก
“บอสถามเธอแน่ะ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 6/5 วันที่ 18 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ