อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 18 ต.ค. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 18 ต.ค. 58

“แล้วเคยไปเมืองนอกไหม” เธอส่ายหน้า เขาถามอยากไปไหม เกวลินอึ้งมอง “ถ้าอยากไปผมจะพาไป ก็...ถ้าผมไปดูงานต่างประเทศ คุณก็ตามไปด้วยได้”

เกวลินแทบกรี๊ด กระโดดๆ “จริงเหรอ ฉันจะได้ไปต่างประเทศเหรอ คุณพูดจริงๆนะ”

ธรรณธรพยักหน้า เธอดีใจกระโดดกอดคอเขา ธรรณธรอึ้งตัวแข็งเขินๆ กระซิบบอกให้เก็บอาการหน่อย ดีใจออกนอกหน้าเกินไป เกวลินเพิ่งรู้ว่าเป็นเลขาเขามันดีอย่างนี้นี่เอง พอจะขยับถอย ธรรณธรรวบเอวเธอไว้สบตาซึ้งๆ...ปู่เดินมาถึงดึงเกวลินออกโวย

“เป็นปลากัดรึไง บอกแล้วไงเกวอย่าไปมองตามัน ไปเล่นกันทางโน้นดีกว่า” ปู่ลากเธอ



เกวลินร้องอย่าทำอย่างนี้ ตนเดินเองได้ แต่ปู่ไม่สนใจลากเธอไป ธรรณธรมองตามเคืองๆ ปู่ดึงเกวลินให้มารวมกลุ่ม กำชับอย่าไปอยู่ใกล้ธรรณธร หาว่าไว้ใจไม่ได้ เกวลินถามไว้ใจไม่ได้ตรงไหน ปู่สวนถ้าเมื่อกี้ตนไม่เข้าไปเธอโดนจูบไปแล้ว เกวลินโวยพูดแบบนี้ได้อย่างไร ปู่โวย

“ก็แค่สายตามัน ปู่ยังกลัวเกวจะท้องเลย ตามันยังกะปลากัด เอะอะจ้องๆ”

ยุ้ยได้ยินรีบวิ่งตื๋อ ต๋องเห็นด้วยกับปู่ เกวลินโวยไปกันใหญ่ไม่คุยด้วยแล้ว หันไปจะชวนยุ้ยแต่ยุ้ยหายไปเสียแล้ว แมคชี้ว่าตีปีกไปจ้องตาธรรณธรโน่น ทุกคนเรียกยุ้ยพร้อมกัน...

เวลาผ่านไป พวกปู่ลงเล่นน้ำทะเล เกวลินนั่งชายหาด ธรรณธรเดินมานั่งข้างๆ เธอหันมายิ้มให้ เขาจ้องมองเธอจนเธอเขิน ยุ้ยเห็นวิ่งมาจะถ่ายภาพคู่ ธรรณธรจึงโอบเกวลิน ยุ้ยรีบถ่ายฉับ เกวลินเขินวิ่งไล่ยุ้ยขอดูภาพ ปู่มองอย่างไม่พอใจ กลับเข้าห้องพักด้วยอารมณ์หงุดหงิด ต๋องติงไม่พอใจแล้วมาพาลใส่เพื่อนได้อย่างไร โกรธใครก็ต้องทำคนนั้นถึงจะถูก ทั้งสองวางแผนกัน

ตกดึก ปู่ ต๋องและแมควิ่งมาเคาะประตูเรียกเกวลินกับยุ้ยให้ออกไปดูอะไรน่าตื่นเต้น และบอกว่าต้องตามธรรณธรด้วย...ธรรณธรตั้งท่าจะอ่านบันทึกบนเตียง กฤตโทร.เข้ามาแซวถามความรักเบ่งบานไปแค่ไหน เขาหาว่าเพื่อนเพ้อเจ้อ

“เพ้อเจ้อยังไง ใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์ความรักไปเลยสิ กล้าๆหน่อยเว้ยเพื่อน...อะไรวะหนังสือก็ไม่กล้าอ่าน จีบหญิงก็ไม่กล้าจีบ มันไม่ใช่แล้วมั้ง”

“ตกลงแกเป็นหมอหรือแกเป็นบาร์เทนเดอร์กันแน่วะ ชงเก่งจริง”

“ก็พูดไปตามเนื้อผ้า อยากให้แกใช้เวลาให้เป็นประโยชน์จะได้ไม่มาเสียใจทีหลังไง”

“โอเคครับเพื่อน จะรีบปฏิบัติตาม แค่นี้นะ” ธรรณธรวางสายแล้วตั้งท่าจะเริ่มอ่านบันทึก ทันใดเสียงเคาะประตูดังรัว เขาเซ็งเดินมาเปิดประตู

ปู่กับต๋องยืนหน้าประตู ชวนให้เขาไปดูอะไรสวยๆที่ชายทะเล เขาจะปฏิเสธแต่พอปู่บอกว่าเกวลินกับยุ้ยไปรออยู่แล้ว เขาชะงักขอเปลี่ยนเสื้อก่อน ปู่บอกไม่ต้องแล้วและดึงเขาออกไป...แมคดึงเกวลินกับยุ้ยวิ่งออกมาไกลจนเกวลินสะบัดมือออกโวยไม่เห็นมีอะไร แมคจ๋อยไม่รู้จะโกหกอย่างไร ส่วนปู่กับต๋องดึงธรรณธรมาริมทะเล เขามองไปเห็นแต่ความมืด ถามจะให้ดูอะไร

“มีสิครับ แต่ลืมบอกไปว่า มันไม่ได้อยู่บนผืนน้ำ มันอยู่ใต้น้ำ” สิ้นคำปู่กับต๋องก็รวบตัวและเท้าธรรณธร เขาโวยให้ปล่อยจะทำอะไร ปู่สวน “ฉันไม่ปล่อยแกง่ายๆหรอกไอ้คุณธรรณ จนกว่าจะจัดการไอ้ขี้เต๊ะอย่างแกให้หายหมั่นไส้ซะก่อน ไอ้ต๋องจัดไปลึกๆ”

ต๋องรับคำ ธรรณธรดิ้นพราดๆตาเหลือกเพราะถูกจับลงทะเล ตะโกนลั่น “ไม่! ฉันไม่ลงน้ำที่นี่ อย่าเล่นกับฉันอย่างนี้นะ ปล่อยๆๆๆ”

ปู่โวยว่าไม่ได้เล่น ตนเอาจริง ธรรณธรเริ่มโกรธตวาดให้ปล่อย ทันใดเกิดฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา ปู่กับต๋องตกตะลึง ลมพายุพัดแรง เกวลิน ยุ้ยและแมคตกใจเสียงฟ้า ฝนเริ่มโปรยลงมา เกวลินหันไปมองทางที่ฟ้าผ่าเห็นปู่กับต๋องอุ้มธรรณธรอยู่ก็ร้องลั่นว่าจะทำอะไรเขาแล้ววิ่งไปห้าม แมคกับยุ้ยวิ่งตาม เสียงฟ้าและลมยังคงดังระงม

“นี่มันเกิดอาเพศอะไรขึ้นวะเนี่ย” ปู่งง

เสียงธรรณธรเหี้ยมขึ้นสั่งให้ปล่อย ทั้งสองกลัวค่อยๆ ปล่อยเขาลง ธรรณธรเริ่มมีอาการปวดหัวรุนแรง ปู่กับต๋องตกใจเข้าประคองแต่เขาสะบัดจนปู่กับต๋องกระเด็นคนละทิศละทาง ตัวธรรณธรทรุดอยู่ริมหาด ต๋องงงว่า เขาเอาแรงมาจากไหน

เกวลินมาถึงตรงเข้าประคองธรรณธร เขาร้องลั่นว่าปวดหัวๆจะวิ่งหนี เธอคว้าตัวเขาไว้ เขาตะเบ็งเสียงให้ปล่อยและจะวิ่งลงทะเล ปู่หน้าเสียพร่ำขอโทษตนไม่เล่นแล้วให้เขากลับห้อง แต่ธรรณธรยังดิ้นพราดอย่างคนบ้าคลั่ง จมูกเขามีเลือดกำเดาไหลเป็นทาง เกวลินร้องลั่น

“ฉันไม่ปล่อย คุณต้องกลับขึ้นห้องกับฉัน เดี๋ยวก็ตายหรอก”

ทันใดฟ้าก็ผ่าลงมาดังเปรี้ยง ธรรณธรผงะหมดสติไป ทุกคนตกใจช่วยกันอุ้มเขากลับห้อง

ooooooo

ในผับ กรณ์ร้องเพลงอย่างไพเราะ อนิมาเดิน เข้ามานั่งมองเคลิ้มๆ พอเขาลงจากเวที สาวๆเข้ารุมล้อม เขาเห็นอนิมาจึงเดินมาหา เธอบอกเขาว่ามารับไปเที่ยว ไปหาเกวลินกับธรรณธร ทีแรกเขาไม่ยอมไป แต่แล้วก็ขัดไม่ได้เพราะเธออ้างว่าจะปล่อยให้เธอไปค่ำมืดคนเดียวหรือ

ระหว่างทาง เกวลินโทร.เข้ามาบอกเรื่องธรรณธร อนิมาตกใจฝากดูแลก่อนตนกำลังเดินทาง จากนั้นอนิมาก็โทร.ตามกฤตว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว...รถแล่นมาถึงรีสอร์ต อนิมาติงว่ากรณ์ขับช้า เขาย้อน “ถ้าอยากถึงเร็วกว่านี้ คราวหลังก็หายตัวมา ไม่ต้องนั่งรถหรอกคุณ”

“กล้าเถียงฉันเหรอ ฉันเป็นเจ้านายของนายนะ”

กรณ์บอกไม่อยากเถียงจะรีบไปหาน้อง อนิมาเคืองวิ่งตามจะไปหาพี่ชายเหมือนกัน...มาถึงห้องธรรณธร กรณ์ถามเกวลินเป็นอะไรหรือเปล่า เธอส่ายหน้าไม่เป็นอะไร อนิมาเหน็บ

“ใช่ คนที่เป็นคงหนีไม่พ้นพี่ธรรณ พี่ธรรณเป็นอะไรมากไหม อาการหนักมากไหมคะ”

เกวลินบอกว่าเขาปวดหัวมากจนหมดสติ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน แล้วขอโทษที่เพื่อนๆเล่นพิเรนทร์จนเกิดเรื่อง อนิมาหน้าเครียด “มันคงไม่ใช่ความผิดของเพื่อนเกวหรอก เรื่องนี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว แค่ไม่คิดว่ามันจะเกิดซ้ำเท่านั้น” เกวลินทำหน้างงๆ อนิมาเล่าว่า “พี่ธรรณไม่ได้มีโรคอะไร แต่เกวรู้ไหมว่าพี่ธรรณมีพลังพิเศษมาได้ยังไง...”

อนิมาเล่าต่อว่าเมื่อ 10 กว่าปีก่อน ตอนที่พวกเรามาฉลองที่ธรรณธรเรียนจบ พวกเราฉลองกันที่นี่ ในตอนนั้นพวกเราและเพื่อนสองสามคนเตรียมตัวจะลงเล่นน้ำทะเล จู่ๆธรรณธรก็เกิดอาการปวดหัวอย่างหนัก ทุกคนจะพาเขาขึ้นห้อง แต่เขากลับวิ่งหนีลงทะเล เพื่อนๆตามไปดึงตัวก็โดนตวาดไล่ สะบัดหนี ทันใดฟ้าผ่าเปรี้ยงลงตรงหัวเขา ทุกคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง...

เกวลินฟังแล้วรีบถามว่าธรรณธรรอดมาได้อย่างไร อนิมาตอบว่า ความจริงเขาไม่รอด เขาหยุดหายใจไปแล้วสามนาที หมอที่โรงพยาบาลลงความเห็นว่าเขาตายแล้ว ทุกคนร้องไห้ อนิมาฟูมฟายอย่าทิ้งตนไปเพราะพ่อแม่ก็ทิ้งไปแล้ว เธอร้องไห้จนเป็นลมพับไป กฤตหันมามองร่างธรรณธรน้ำตาปริ่ม บอกเพื่อนหลับให้สบาย เขาจะดูแลอนิมาอย่างดี

ทันใดร่างธรรณธรกระเด้งขึ้นนั่ง ทุกคนตกใจ เขาบอกทุกคนว่าเขายังไม่ตาย หมอเข้าดูอาการ ไฟในห้องติดๆ ดับๆ ท่ามกลางความช็อกของทุกคน

“เขาตายแล้วฟื้น!” เกวลินไม่อยากเชื่อ

“ใช่ค่ะ พี่ธรรณฟื้นมาพร้อมพลังพิเศษและ...พี่กฤตเพิ่งมาเล่าให้นิฟังเมื่อไม่นาน ว่าตั้งแต่ครั้งนั้น ภาพของผู้หญิงไทยในอดีตที่หน้าตาเหมือนเกวชัดเจนขึ้น จนพี่ธรรณวาดออกมาเป็นรูปภาพ อย่างที่เกวกับนิเคยเห็นนั่นแหละค่ะ”

“ไม่อยากจะเชื่อเลย...”

“นิเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”

“แล้วคุณธรรณได้เล่าให้ฟังหรือเปล่าคะว่าใครที่ไม่ยอมให้เขาตาย”

“พี่ธรรณเล่าว่า มีผู้ชายแต่งชุดโบราณตัวสูงใหญ่ พาเขากลับมา เขาบอกว่าพี่ธรรณจะตายไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้ไอ้ธรรณเป็นอะไรไป”

เกวลินครุ่นคิด...ส่วนปู่ถึงกับป่วย ยุ้ยหายาให้กิน ปู่จะลุกไปหาเกวลินแต่ลุกไม่ไหว กรณ์มาปรามให้นอนพัก

กฤตตามมาถึงได้ตรวจร่างกายธรรณธรแล้วบอกว่าปกติดีให้พักผ่อนต่อไป ตนจะนอนเฝ้าเขาเอง อนิมาเหวอแล้วเธอจะนอนกับใคร...อนิมาเป็นคนที่นอนคนเดียวไม่ได้ จึงให้กรณ์มานอนเป็นเพื่อน เขาถามปกติอยู่บ้านทำไมนอนคนเดียวได้ เธอบอกว่ามีบัวลอยนอนเป็นเพื่อน กรณ์ติงว่าเธอเป็นผู้หญิงเขาเป็นผู้ชาย เธอย้อนถามเขาคิดอะไรกับตนหรือ เขาส่ายหน้าไม่มีทาง

“ก็นั่นไง นายไม่คิด ฉันไม่คิด เราก็นอนห้องเดียวกันได้ ฉันอาบน้ำก่อนนะ” ว่าแล้วก็คว้าผ้าเช็ดตัวเดินลั้นลาเข้าห้องน้ำไป

กรณ์งง “โห มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ กลัวไม่เป็นรึไงยัยนี่...หรือเราต้องกลัววะ”

อนิมาออกมาในชุดนอนหวานแหวว เธอดึงตุ๊กตาจากกระเป๋าออกมากอดแถมคุยด้วยว่าต้องนอนผิดที่จะนอนหลับกันไหมก็ไม่รู้ กรณ์หาว่าเธอปัญญาอ่อนคุยกับตุ๊กตา อนิมาโต้

“ผู้ชายหยาบอย่างคุณจะไปรู้อะไร ไม่มีจินตนาการ รู้ไหมว่าจินตนาการมันสร้างโลก ทำให้สมองเติบโต มีความคิดความอ่านและความฉลาด”

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นคนเดียวกับที่ห้องประชุมวันนี้ เพ้อไปคนเดียวเถอะผมนอนแล้ว”

อนิมาคุยกับนานะตุ๊กตาของเธอต่อ กรณ์บ่นว่าเธอหลอนกว่าผีเสียอีก เธอยิ้มขำๆ...คืนนั้นเกวลินก็ฝันเห็นอดีตว่าคุณแก้วร้องเรียกเมฆ มีคนสามคนรุมฟันคนหนึ่งคน เธอสะดุ้งตื่นงงๆ

ooooooo

เช้าวันต่อมา แชมเปญแวะไปหากรณ์ที่ร้านกาแฟ แต่เด็กในร้านบอกว่าเขาไปเที่ยวกับเจ้าของร้านสองสามวันถึงจะกลับ เธอหน้าเจื่อน

แสงแดดแยงตาทำให้ธรรณธรตื่นขึ้น กฤตยกอาหารมาวางให้ทานจะได้รู้ว่ายังไม่ตาย เขาสบถเกือบตายไม่ต่างจากสิบปีก่อน กฤตว่าเป็นเพียงภาพซ้ำ อย่าคิดมากเลย เพราะมีคนที่คิดมากรออยู่ กฤตชี้ไปที่เกวลินที่ยืนมองอยู่ระเบียงฝั่งตรงข้าม

เมื่อรู้ว่าธรรณธรฟื้นแล้ว เกวลินก็มาขอโทษแทนเพื่อนๆ แล้วต้องแปลกใจที่เขาไม่โกรธเกรี้ยวเหมือนเคย เขาบอกว่าคงเพราะเหตุการณ์ซ้ำที่วนกลับมา ทำให้รู้สึกว่าทำไมตนไม่ตายไปตั้งแต่วันนั้น เกวลินถามอยากตายอย่างนั้นหรือ เขาตอบเศร้าๆว่าดีกว่าอยู่อย่างตัวประหลาด เธอปลอบว่าเขาไม่ได้ประหลาดเสียหน่อย...แค่ไม่ค่อยปกติ ธรรณธรหัวเราะหึๆ

อนิมาพยายามกันกรณ์ไม่ให้ไปรบกวนด้วยการชวนไปเก็บเปลือกหอย...ธรรณธรกับเกวลินออกมาเดินเล่น เกวลินเอ่ยถาม ตอนเจอกันที่บ้านริมน้ำเขาไม่เห็นหนังสือของตนเลยหรือ เขาทำหน้าอึกอักไม่กล้าบอก ทำทีถามถึงลักษณะของหนังสือ แล้วบ่นว่าอากาศร้อนขอตัวกลับห้อง

ธรรณธรถือหนังสือลังเลว่าจะคืนดีหรือไม่ กฤตแนะนำถ้าไม่อ่านก็คืนเสีย แล้วตบไหล่เพื่อนเบาๆบอกว่าวันนี้ตนต้องกลับไปเข้าเวร

เย็นวันนั้นไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ปู่เพราะกลัวติดหวัด พวกเขาเล่นเกมทายผิดต้องโดนเขียนหน้า ธรรณธรเดินผ่านไปยืนริมทะเล เกวลินมองตามอย่างห่วงๆ ยุ้ยบอกเป็นห่วงก็ตามไปดูแล เธอลังเล ยุ้ยจึงดึงไปด้วยกัน เห็นธรรณธรยืนมองพระอาทิตย์ตก ยุ้ยดันให้เกวลินเข้าไปหาแต่เธอไม่อยากรบกวน ยุ้ยรำคาญจึงตะโกนเรียกธรรณธรแล้วตัวเองวิ่งหนีไป เขาหันมาเห็นเกวลินยืนเก้อ เธอชี้ว่ายุ้ยแกล้ง ธรรณธรยิ้มขำๆเอ่ยชวนไปเดินเล่นกัน

เกวลินมองธรรณธร ถามขำอะไร เขาบอกขำที่หน้าเธอโดนเขียน เธอนึกได้เอามือลบอายๆ ธรรณธรเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้ แล้วดึงเธอให้มายืนดูพระอาทิตย์ตก อธิบายว่า

“ช่วงรอยต่อระหว่างวันจากกลางวันไปกลางคืน เวลานี้แหละเป็นช่วงที่ท้องฟ้าสวยที่สุด ภาษาอังกฤษเขาเรียก Twilight หรือช่วงเวลาที่มีแสงสองสีบนขอบฟ้า เดี๋ยวเรารอดูพร้อมกันนะ”

“ช่วงสนธยา...ฉันว่ามันดูลึกลับ คลุมเครือและก็น่าพิศวง แต่มันก็สวยที่สุดจริงๆ”

สองคนเดินเล่นคู่กัน เกวลินนึกได้เอ่ยถามไปบ้านเขาตั้งหลายครั้งไม่เคยเห็นพ่อแม่เขาเลย เขาตอบว่าพ่อเสียไปตั้งแต่เขาอายุ 10 ขวบ เกวลินเสียใจด้วยแล้วถามถึงแม่ เขาขรึมลงไม่ตอบ

“ฉันคงถามผิดเรื่อง เราเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า” เกวลินรู้สึกผิด

“แม่ผมทิ้งพวกเราไปแต่งงานใหม่ เขารับเราไม่ได้ที่ผมเป็นคนประหลาด”

“มีแม่ที่ไม่รักลูกด้วยเหรอ”

“คุณน่ะโชคดีแล้วที่มีครอบครัวอบอุ่น เอาล่ะ ทีนี้เปลี่ยนเรื่องได้แล้ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ในความฝันของผม คุณเคยรู้สึกเหมือนผมบ้างไหม...เหมือนเราเคยผูกพันกัน”

เกวลินอ้ำอึ้งค่อยๆบอกว่าตนก็รู้สึกผูกพันกับเมฆ ธรรณธรเคืองทำไมต้องเมฆไม่ใช่ตน เกวลินร้องอ้าว... ก็เขาเป็นคนบอกเองว่าเขากับเมฆเป็นคนเดียวกัน ธรรณธรหงุดหงิดบอกให้เปลี่ยนเรื่อง เกวลินจึงแย็บถามว่าช่วงนี้แฟนเขาหายไปไหน เขาทำหน้างง เธอเน้นว่าแชมเปญ

“บอกแล้วว่าเขาไม่ใช่แฟนผม และเราก็ตกลงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้ว”

“ไม่ใช่แฟนแล้วเหรอ เป็นเพราะฉันรึเปล่า ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ...”

ธรรณธรได้ทีโทษว่าเป็นเพราะเธอ และเธอจะต้องรับผิดชอบ เกวลินร้องเฮ้ย...“ฉันไปเกี่ยวอะไร ฉันอยู่ของฉันดีๆ คุณนั่นแหละที่เข้ามาหาฉันเอง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลยนะ”

ธรรณธรสะอึกถามเสียงเข้มว่าไม่รู้สึกอะไรกับตนเลยหรือ เธอย้ำว่าใช่ เขาขยับเข้าใกล้ถามซ้ำไม่เคยเลยหรือ เธอก็รับว่าไม่เคย ธรรณธรก้าวเข้าประชิด เกวลินถอย เขารวบตัวเธอมาจูบทันที พอถอนตัวออกเขาก็ถามอีก “ทีนี้รู้สึกอะไรกับผมรึยัง...”

ใจเกวลินเต้นตึกตักๆๆ มองหน้าเขาด้วยความตกใจ พอตั้งสติได้ก็ผลักเขาออกวิ่งหนี ธรรณธรวิ่งตามคว้าแขนเธอไว้ เธอโวย “คุณมีสิทธิ์อะไรมาจูบฉัน ฉันไม่ได้เป็นแฟนคุณนะ”

“แล้วต้องเป็นแฟนเหรอ ถึงจะจูบได้”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“งั้นเราเป็นแฟนกัน”

เกวลินโวยพูดง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร เขาถามแล้วจะให้ทำอย่างไรก็ตนจูบไปแล้ว เธอยิ่งโกรธ “จูบแล้วรับผิดชอบเหรอ งั้นก็ไม่ต้องเลย”

ธรรณธรรั้งเธอไว้ไม่ให้วิ่งหนี ถามตกลงจะเป็นแฟนกันไหม เธอตวาดกลับว่าไม่ เขาดึงเธอเข้าประชิดถามขู่ หญิงสาวทั้งโกรธทั้งน้อยใจ “คุณขอเป็นแฟนด้วยการขู่บังคับเหรอ เอาแต่ใจจนเคยตัวนะ ฉันจะแก้นิสัยคุณยังไงดี...คนเลว” ว่าแล้วก็กระทืบเท้าเขาอย่างแรง

ธรรณธรร้องลั่นด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่ปล่อยมือ เกวลินพยายามแกะมือเขาออก ยุ้ยผ่านมาเห็นถามเล่นอะไรกัน เกวลินร้องให้ยุ้ยช่วยเอาธรรณธรออกไปไกลๆตนที เขาล้อ

“ทำไม กลัวโดนผมจูบอีกเหรอ”

“ฮ้า! คุณธรรณ คุณธรรณจูบแก” ยุ้ยอ้าปากค้าง

“ใช่ครับ เราตกลงเป็นแฟนกันแล้วด้วย” ธรรณธรยิ้มรับหน้าตาเฉย

ooooooo

ด้วยคำพูดของธรรณธรที่ว่าเราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว ทำให้เกวลินต้องโวยว่าใครไปตกลงกับเขา เขาทำแบบนี้ทำไม และบอกยุ้ยอย่าไปเชื่อ ธรรณธรเสียงอ่อย “ก็...ผมขี้เกียจเสียเวลา”

เกวลินอายสุดๆหยิกแขนเขาเต็มแรงแล้ววิ่งหนี ยุ้ยรีบวิ่งตามปล่อยธรรณธรยืนเจ็บงงๆว่าตัวเองพูดผิดตรงไหน

เย็นวันนั้น กรณ์ใช้มือถือถ่ายภาพพระอาทิตย์ตกแล้วส่งไลน์ไปให้แชมเปญ เธอกำลังนั่งเซ็งอยู่ที่ระเบียงห้อง เห็นภาพที่กรณ์ส่งมาจึงพิมพ์ถามกลับไปว่า อยู่ทะเลหรือ ภาพสวยมาก...เขาพิมพ์กลับมาว่า อยากนั่งดูพระอาทิตย์ตกกับเธอ แชมเปญอ่านแล้วอมยิ้ม ยกมือถือขึ้นถ่ายพระอาทิตย์ตกส่งกลับไปให้กรณ์ พร้อมข้อความ “นี่ไง ฉันก็กำลังนั่งดูเป็นเพื่อนคุณอยู่”

กรณ์ยิ้มหน้าบานส่งข้อความมาให้เธอว่า “สักวันเราคงได้นั่งดูอยู่ด้วยกัน”

อนิมาผ่านมาเห็น ถามเขาทำอะไรอยู่ เขาสะดุ้งส่งสติกเกอร์ผิดรูปกลับไป รีบแก้ไขส่งใหม่แล้วโวยอนิมาที่ทำให้ตกใจ อนิมาล้อว่าหลอกจีบสาวอยู่ใช่ไหม กรณ์หงุดหงิดเลี่ยงหนี

ธัญญาเข้ามาหาแชมเปญในห้อง เห็นเธอยิ้มแย้มจึงถามถึงธรรณธรว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง แชมเปญวางมือถือถอนใจบอกแม่ตามตรงว่าเราเป็นเพื่อนกัน เขาไม่ได้รักตน ธัญญาหนักใจ

“พ่อมาคุยกับแม่ ว่าถ้าหนูกับธรรณไม่ได้เป็นอะไรกันซักที พ่อก็จะถอนหุ้นออกจากบริษัทของธรรณ เพราะมีข่าวเสียๆหายๆ พ่อคิดว่าถ้าอยู่ต่อก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น สู้ถอนเอาเงินไปลงทุนอย่างอื่นดีกว่า ลูกจะว่ายังไง”

“หนูจะว่าอะไรได้ล่ะคะ พ่อเคยฟังหนูเหรอ แต่ก็ต้องบอกธรรณไว้เนิ่นๆ ธรรณจะได้เตรียมตัว”

ธัญญาคุยด้วยอีกเรื่อง ชวนไปเยี่ยมทะนงเพราะเขาถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลประสาทแล้ว เห็นว่าอาการกำเริบ แชมเปญรับคำเซ็งๆ....

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 18 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ