อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ต.ค. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ต.ค. 58

“ทำไมล่ะพี่ธรรณ อาจารย์ฟางฮุ่ยหลินน่ะดูดวงแม่นมากเลยนะคะไหนช่วงนี้ชีวิตพี่ธรรณก็มีแต่เรื่องยุ่งๆแล้ว ก็ให้อาจารย์เขาดูดวงให้พี่ธรรณกับบริษัทซะหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นา เผื่ออาจารย์มีวิธีแก้ เปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดี”

ธรรณธรถามน้องสาวว่าเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยหรือ เธอย้อนถามหรือเขาไม่เชื่อ ทำเอาเขาอึ้งเถียงไม่ออก อนิมารวบรัดว่าชวนเกวลินไปด้วยและเธอก็รับปากแล้ว ธรรณธรสนใจขึ้น อนิมายุ “พี่ธรรณจะได้รู้ด้วยไงคะ ว่าพี่ธรรณกับเกวเป็นเนื้อคู่กันรึเปล่า”

ด้านเกวลินกำลังตื๊อชวนกรณ์ให้ไปด้วยกัน อ้างจะได้ดูว่าใครเป็นเนื้อคู่เขา ปู่เดินมาได้ยินรีบขอไปด้วยเพราะอยากรู้ว่าตนเป็นเนื้อคู่กับเกวลินหรือเปล่า เกวลินถลึงตาใส่


“ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องไปดูหรอก ฉันตอบเลยว่าไม่ใช่”

ปู่หน้าเสีย กรณ์เห็นปู่ทำหน้าเว้าวอนจึงบอกถ้าให้ปู่ไปด้วยตนถึงจะไป เกวลินจำยอม

ooooooo

วันต่อมา ธรรณธร เกวลิน อนิมา กรณ์และปู่มาที่สำนักซินแสฟาง บรรยากาศดูน่าศรัทธาเต็มไปด้วยเครื่องรางนำโชคและเทพเจ้าจีน กรณ์มีท่าทีไม่เชื่อถือเรื่องพวกนี้

ซินแสฟางมองหน้าธรรณธรอยู่นานก่อนส่ายหน้าจุ๊ปากอย่างไม่น่าเชื่อ “จุ๊ๆๆร้อยวันพันปีถึงจะได้เห็นดวงอย่างนี้ซักคนนึง เกิดเวลามังกร วันมังกร เดือนมังกร ปีมังกร ยามตกฟากก็เป็นเวลาที่ประตูสวรรค์เปิดอีก... คุณเป็นคนที่มีพลังของมังกรอยู่ในตัว และเป็นมังกรไฟ คุณเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งนี่! คุณเกือบไปเยือนเมืองยมบาลมาแล้วแต่คุณก็กลับมาได้ บวกกับวันเดือนปีเกิดของคุณมันเป็นฤกษ์ยามวิเศษ คุณถึงกลายเป็นคนที่มีพลังพิเศษ”

“แล้วมันดีไหมคะซินแส” อนิมาถาม

“ดีและไม่ดี ถ้าใช้ไปในทางดีก็จะเจริญไปทางดี แต่ถ้าใช้ไปในทางไม่ดี คุณก็จะเป็นคนโหดเหี้ยมน่ากลัวเลยทีเดียว”

ธรรณธรสะดุ้งในใจ อนิมาซักที่พักนี้เขาเกิดเรื่องบ่อยๆมันจะร้ายแรงมากไหม ซินแสแนะนำ ให้ตั้งมั่นอยู่ในสติก็ไม่มีใครมาทำอะไรคนดวงนี้ได้ แต่เจ้ากรรมนายเวรที่ตามอยู่ก็ดวงแรงใช่ย่อย ต้องระวังให้ดี...เกวลินสงสัย คนที่ทำร้ายธรรณธรก็โดนจับไปแล้ว ปู่แทรกถาม

“ซินแสครับ แล้วผมล่ะครับ ไอ้อาการเห็นผีของผมทำยังไงมันถึงจะหายครับ”

“ไม่หายหรอก มันเป็นพวกพรวิเศษที่สวรรค์มอบให้ เพื่อเอามาช่วยเหล่าวิญญาณที่ตกทุกข์ได้ยาก เมื่อมีแล้วก็ใช้ให้เป็นประโยชน์”

ปู่อยากจะขอคืนพรวิเศษนี้ ซินแสเอ็ดก็ให้ช่วยพวกเขาไป เกวลินปรามปู่อย่าเพิ่งแทรก แล้วถามซินแสว่า การที่ธรรณธรตายแล้วฟื้นบวกกับพลังดีของวันเดือนปีเกิด เลยทำให้เขาระลึกชาติได้ด้วยหรือเปล่า ซินแสหันมองธรรณธรทันที กล่าวเน้น มันไม่ใช่การระลึกชาติ แต่เป็นช่วงเวลาของวิญญาณเจ้ากรรมนายเวรมาเข้าร่าง...กรรมเก่ากำลังจะตามทัน ทุกคนตกใจ

กรณ์กระซิบอนิมาว่าซินแสดูมั่วหรือดูแม่น เธอปรามอย่าพูดจาดูหมิ่น ท่านเป็นหมอดูที่แม่นมาก ใครลองดีเป็นเจอดีมาหลายรายแล้ว

ธรรณธรเอ่ยถามพอจะมีวิธีกำจัดวิญญาณตนนี้ไหม จะได้ไม่มาสิงร่างตนอีก ซินแสส่ายหน้าชี้ไปที่เกวลิน “ไม่มี เพราะเขามีบ่วงผูกติดกับผู้หญิงคนนี้” เกวลินสะดุ้ง ซินแสย้ำ “เหมือนที่คุณเองก็มีบ่วงผูกติดอยู่กับคนนี้เหมือนกัน คุณทั้งสองแล้วก็วิญญาณดวงนั้นมีบ่วงผูกติดกันอยู่ จะให้หลุดออกไปได้ต้องแก้ที่ปมเท่านั้น”

กรณ์ถามงงๆ “แล้วปมนั้นมันคืออะไร”

“บางอย่างก็เป็นความลับของสวรรค์ที่ต้องการให้มนุษย์อย่างพวกเราเผชิญกันเอง เพื่อจะได้จดจำและไม่กลับไปทำอีก ถ้ามันเป็นกรรมชั่ว ให้ทำใจยอมรับและพร้อมเผชิญหน้ากับมันด้วยสติและปัญญา คุณก็จะผ่านมันไปได้”

สีหน้าธรรณธรกังวลใจ ปู่ฉวยโอกาสแทรก ถามอีกว่า ตนมีบ่วงติดกับเกวลินไหม ซินแสตอบทันควันว่าไม่มี ปู่เศร้าจ๋อย ธรรณธรสบตาเกวลินอึ้งๆ

พอเดินออกจากสำนักยังไม่ทันพ้น ปู่ก็โพล่งขึ้นว่า มั่วพูดออกมาได้อย่างไรว่าตนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเกวลิน ถ้าไม่มีแล้วชาตินี้มาเจอกันได้ไง กรณ์สำทับว่าหมอดูคู่กับหมอเดา

อนิมาเอ็ด “ถ้านายสองคนยังไม่เลิกลบหลู่ท่านซินแส ฉันจะไปบอกให้ท่านสาปนายทั้งสองให้เป็นใบ้เดี๋ยวนี้เลย”

กรณ์ท้วงตกลงเป็นหมอดูหรือแม่มดกันแน่ อนิมาถลึงตาใส่ เกวลินปรามให้ทุกคนหยุดเพราะเห็นธรรณธรเครียดมาก กรณ์รีบบอกธรรณธรอย่าไปเครียดอย่าไปเชื่อ หาว่ามั่วทั้งนั้น ธรรณธรถอนใจบอกให้กลับไปคุยกันที่บ้าน อนิมาค้อนกรณ์ที่ยังดื้อแพ่ง

ooooooo

เป็นครั้งแรกที่กรณ์กับปู่ได้มาบ้านธรรณธร ทั้งสองตะลึงกับความโอ่อ่า กรณ์เหน็บอนิมา มิน่าเธอถึงได้ทำตัวเป็นคุณหนูขนาดนั้น อนิมางงมันเกี่ยวอะไรกัน ปู่ถามหาห้องน้ำ อนิมาชี้ทางบัวลอยเข้ามาถาม “เป็นยังไงบ้างคะ ตกลงคุณธรรณเป็นคู่กับคุณเกวรึเปล่า แล้วเนื้อคู่คุณนิล่ะคะเจอรึยัง แล้วจะได้แต่งเมื่อไหร่”

“บัวลอยอยากรู้มากใช่ไหม ฉันคิดเรื่องละ 500 จะเอากี่เรื่อง” ธรรณธรถามนิ่งๆ

บัวลอยหัวเราะแหะๆรีบไปเตรียมน้ำมาเสิร์ฟ ธรรณธรดึงเกวลินออกไปคุยในสวน ท่าทางเขาเครียดมาก เกวลินเกริ่น ถ้าเขาไม่ใช่เมฆ ไม่ใช่การระลึกชาติ ธรรณธรแทรก ตนกับเมฆเป็นคนละคนกัน เกวลินยิ่งแปลกใจว่าเมฆจะมาสิงเขาทำไม

“เมฆเข้าสิงผมเพื่อจะไปหาคุณ แต่การที่เมฆเลือกผม มันต้องมีสาเหตุอะไรแน่ๆ”

“ตกลงเราสามคนเกี่ยวพันอะไรกัน นี่ถ้าหนังสือเล่มนั้นยังอยู่ เราก็น่าจะรู้คำตอบ”

“เกว ถ้าในอดีตผมทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ คุณจะโกรธผมไหม” ธรรณธรหวั่นใจ

เกวลินย้อนถามว่าอดีตของเขาคือเมื่อไหร่ ธรรณธรตอบว่าชาติก่อน เธอจึงหัวเราะ ถ้าชาติก่อนก็ไม่เกี่ยวกับชาตินี้ ตนจะไปโกรธทำไม ธรรณธรยังเครียดเน้นย้ำ

“ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่าผมไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น”

“คุณพูดอะไร พูดเหมือนกับว่าคุณรู้ว่าชาติก่อนคุณไปทำอะไรมา”

ธรรณธรปัดว่าตนพูดเผื่อไว้ เกวลินมองอย่างสงสัย...ด้านอนิมานั่งถอนใจเฮือกๆ จนกรณ์แหย่ว่าเป็นป้าแก่ อนิมาบ่นตนไม่สบายใจไม่รู้ว่ากรรมเก่าที่จะตามพี่ชายตนคืออะไร อันตรายแค่ไหน จะเกิดอะไรร้ายแรงหรือไม่ ตนแทบจะบ้า กรณ์สำทับถ้าเธอยังคิดอยู่อย่างนี้ก็บ้าแน่ อนาคตไม่มีใครหยั่งรู้ แม้แต่ซินแสยังบอกว่าสวรรค์ไม่ต้องการให้มนุษย์รู้ก่อนมันไม่สนุก

อนิมาฉุน “ความเดือดร้อนของพี่น้องเนี่ยนะสนุก น่าสงสารเกวที่มีพี่ชายอย่างนายจริงๆ”

“ผมห่วงน้องสาวผมเสมออยู่แล้ว แต่ผมไม่นอยด์ จนประสาทเสียเหมือนคุณเท่านั้นเอง”

อนิมาสวนแล้วจะให้ทำอย่างไร กรณ์บอกให้ตั้งสติ สติมาปัญญาเกิดแล้วจะรู้ว่าต้องทำอะไร อนิมาเบ้ปากใส่แบบงอนๆ

เกวลินกับปู่กลับมาที่บ้านหน่วยกู้ภัย ยุ้ยทำงานบ้านอยู่ซักถามเป็นอย่างไรกันบ้าง ปู่รีบบอกว่าเชื่อถืออะไรไม่ได้ ยุ้ยเห็นเกวลินเครียดๆจึงถามมีเรื่องอะไร เธอเป็นห่วงเห็นธรรณธรพูดแปลกๆ ยุ้ยว่าเขาก็เป็นคนแปลกอยู่แล้ว พูดแปลกก็ไม่น่าสงสัย

“เขาพูดเหมือนกับว่าเขาทำอะไรไม่ดีไว้ในอดีต”

ปู่แขวะคนประหลาดแบบนั้นคงทำไม่ดีทั้งชาตินี้และชาติที่แล้ว ยุ้ยหมั่นไส้เหน็บแล้วตัวเขามีแต่เรื่องดีๆล่ะสิ แล้วหมอดูบอกว่าไปทำกรรมอะไรไว้ถึงเห็นผี ปู่อวดว่าหมอดูบอกตนมีบุญต่างหาก พลันใหญ่โทร.เข้ามา ปู่รับสายแล้วรับคำก่อนจะหันมาบอกเกวลินว่าใหญ่ต้องการกำลังเสริม ทั้งสองจึงรีบสวมชุดกู้ภัยออกไป

ooooooo

คืนนั้น ธรรณธรยืนจ้องตัวเองในกระจกด้วยแววตาข้องใจ “...ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน หรือนายยังตามฉันอยู่ นายเมฆ ฉันอยากรู้ว่าเพราะอะไรนายถึงต้องมาเข้าสิงฉัน หรือว่านายยังผูกใจเจ็บกับฉัน หรือนายต้องการเกวลิน ทำไมนายไม่ไปผุดไปเกิด นายต้องการอะไรกันแน่”

ในคืนเดียวกัน ทะนงนอนฝันเห็นภาพตัวเองเป็นขวัญวงศ์ พี่ชายของหลวงวรงค์ นั่งดื่มเหล้าด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เข่นเขี้ยว “ฉันต้องการทุกอย่างที่เป็นของมัน...ฉันต้องไม่แพ้ไอ้หลวงวรงค์ ฉันไม่มีวันแพ้มัน...เอ็งกับข้าจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ไอ้หลวงวรงค์”

ทะนงสะดุ้งตื่น นัยน์ตาเขาน่ากลัวพึมพำ...ใช่ แกกับฉันจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง แล้วเขาก็พร่ำพูดว่าต้องตาย...ต้องตาย...ต้องตาย รถหน่วยกู้ภัยแล่นมาถึงถนนที่มีป่าละเมาะสองข้างทาง มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งล้มอยู่กลางถนน มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งเจ็บอยู่ข้างทาง เกวลินรีบบอกให้ปู่จอดรถแล้วลงไปดูคนเจ็บ เห็นที่ขามีกิ่งไม้เสียบ ชายคนนั้นร้องโอดครวญ ปู่ให้เกวลินไปเอากล่องยามา เธอวิ่งไปเปิดท้ายรถจะหยิบ ก็ได้ยินเสียงคนร้องเจ็บปวดดังมาจากในป่าละเมาะก็หันมองแล้วเดินย่องเข้าไปดู ปู่หันมาแปลกใจว่าเกวลินหายไปไหน จึงเดินไปหยิบกล่องยาเอง

เกวลินเจอชายร่างใหญ่สวมชุดคนโบราณ มือกุมท้องมีเลือดไหล จึงรีบเข้าดูถามอาการ เขาจับมือเธอแน่นพร่ำพูด “เป็นความผิดของกระผมเองขอรับ”

“คุณพูดอะไร นี่คุณมีแผล...ถูกแทงมาเหรอ”

“ไม่ต้องห่วงกระผมขอรับ”

เกวลินบอกไม่ห่วงได้อย่างไร จะพาไปโรงพยาบาล เขาพร่ำพูด...ต่อให้กระผมต้องตาย กระผมก็จะขอรักและซื่อสัตย์ต่อคุณแก้วไปตลอด...เธอชะงักเมื่อได้ยินเรียกว่าคุณแก้ว แต่ก็ปัดไปก่อนบอกให้เขาเลิกพูดให้รีบไปโรงพยาบาล เขายังพยายามพูดอีก

“กระผมจะขอตามไปรับใช้คุณแก้วทุกชาติ”

“อู้ย...บอกให้หยุดพูด นายจะตายเพราะพูดมากนี่แหละ ลุกเร็ว”

“สัญญากับกระผม ว่าอย่าถือโทษโกรธหลวงวรงค์นะขอรับ”

เกวลินว่าทำไมตนต้องสัญญาอะไรตอนนี้ เขารบเร้าให้สัญญา เธอจึงเออออไปเพื่อให้เขายอมไปโรงพยาบาลก่อน แล้วประคองเขาไปนอนในรถกู้ภัย...ปู่ทำแผลให้คนเจ็บเสร็จเขาดูกระปรี้กระเปร่าขึ้น ขี่รถออกไปไม่ยอมไปโรงพยาบาล ปู่กลับมาที่รถ เกวลินบอกให้รีบพาคนถูกแทงส่งโรงพยาบาล ปู่เปิดรถเก็บกล่องยา แต่แล้วทั้งสองต้องตกใจเมื่อไม่เห็นมีคนเจ็บในรถเลย เกวลินหน้าเหวอ ตกลงชายคนนั้นเป็นคนหรือเปล่า เธอมึนงงแทบช็อก

พอกลับถึงบ้าน คืนนั้นเกวลินไม่อาจอยู่คนเดียวได้ วิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงขอนอนกับกรณ์ บอกว่าเจอผีมาไม่กล้านอนคนเดียว กรณ์ให้เล่า เธอปัดขอเล่าพรุ่งนี้ กรณ์ให้ไปอาบน้ำเธอก็ไม่ยอม เขาจึงบอกให้ไปอาบน้ำและนอนที่ห้อง ตนจะไปนอนเป็นเพื่อน

เหตุการณ์ประจวบกับที่ธรรณธรได้อ่านหนังสือบันทึก ถึงตอนที่แก้วกอดรั้งหลวงวรงค์ไม่ให้ทำร้ายเมฆ แล้วร้องบอกให้เมฆหนีไป หลวงวรงค์สั่งทาสสามคนตามไปฆ่าเมฆ แก้วอ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยเมฆไปแต่หลวงวรงค์ไม่ยอม สะบัดแก้วล้มลงไม่ไยดีและตามออกไป

ธรรณธรเครียดหยุดอ่าน เอนตัวพักสายตาด้วยความกลุ้มใจทำไมตัวเองถึงดุร้ายเยี่ยงนั้น ขณะเดียวกัน เกวลินนอนกระสับกระส่าย ฝันว่าเมฆถูกแทงนอนอยู่ที่พื้น เขาพร่ำบอกแก้วว่าเป็นความผิดตัวเอง แก้วสวนว่าเมฆไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เขาช่วยชีวิตตน เมฆบอกไม่ต้องห่วงต่อให้ตายตนก็จะขอรักและซื่อสัตย์ต่อคุณแก้วตลอดไป...แก้วร้องไห้โฮเมฆต้องไม่ตาย เมฆต้องอยู่กับตน เมฆเอื้อนเอ่ยว่าจะขอตามไปรับใช้ทุกชาติ แก้วปรามไม่ให้พูดเยี่ยงนี้ เมฆยังย้ำ

“สัญญากับกระผม อย่าถือโทษโกรธหลวงวรงค์”

“แต่เขาจงใจฆ่าเมฆ”

เมฆขอให้สัญญา แก้วส่ายหน้า เมฆมีท่าทางจะขาดใจยังย้ำขอคำสัญญา แก้วจึงต้องรับปากแล้วเขาก็หลับตาลงสิ้นใจ...เกวลินสะดุ้งตื่น น้ำตาอาบแก้ม

ธรรณธรอ่านมาถึงตอนหลวงวรงค์ยืนฟังคำพูดก่อนสิ้นใจของเมฆ ถึงกับทำดาบร่วงจากมือ ยืนอึ้งท่าทางเสียใจ...ธรรณธรเองก็ใจหายที่หลวงวรงค์ทำผิดพลาดอย่างมหันต์

ooooooo

เช้ามืดวันต่อมา ธรรณธรนอนไม่หลับ นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก มีบันทึกของแก้วอยู่ข้างตัว กฤตก้าวเข้ามาในชุดทำงานสีหน้าเหนื่อยหอบ “นี่ไอ้ธรรณ ฉันเป็นหมอนะไม่ใช่พนักงานส่งพิซซ่า จะได้โทร.ตามให้มาได้ดั่งใจทุกครั้ง เกรงใจฉันบ้างไหม”

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ