อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/3 วันที่ 19 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/3 วันที่ 19 ต.ค. 58

“ตกใจซิ แต่ก็ไม่ตกใจเท่า เวลาเห็นคนมาเล่นหนังสดต่อหน้า”
อีกฝ่ายตาวาว “ นี่ ฉันมีเรื่องจะพูดอะไรกับเธอหน่อย”
“เรื่องอะไรไม่ทราบ”
“มีก็แล้วกัน คงไม่เสียเวลาอันมีค่าของเธอนักหรอก”
“ก็ได้” สาลินพูดพลางหันมาหาลลิตากับบราลี “ฉันกลับก่อนนะ ฉันเกิดมีธุระกระทันหัน”
จากนั้นก็เชิดหน้าหันกลับมา ชายรองเปิดประตูให้ตามมารยาทอันเคยชิน พอสาลินก้าวขึ้นรถ เขาก็รีบปิดประตู แล้วเดินไปขึ้นรถขับปราดออกไป

ลลิตาและบราลีชะเง้อมองตาม
“ต๊าย เปิดประตูให้ด้วย มารยาทผู้ดีอังกฤษ”
บราลีทำหน้าสงสัย”เอ ใครกันนะ”


“โธ่ ลืมเสียแล้ว พระญาติของฉัน คุณชายรองกิตติราชนรินทร์แห่งวุฒิวงศ์ไง”
“อ๋อ ที่ควงยายคุณหญิงเทโพ เทพวย วันนั้นใช่ไหม”
ลลิตาพยักหน้าหงึก “ถูกต้อง”
“คนที่ยายสาเอาน้ำไปราดเป้ากางเกงเขาถึง 2 ครั้ง 2 ครา”
“เยส ออฟคอร์ส”
บราลีพูดต่อ “คนที่ยายสาบอกว่าบ้ากาม เป็นชู้ชาวบ้าน ฟัดกับยายคุณหญิงกลางวันแสกๆ”
“แอพโซลูทลี่ เอ๊ะ บ้ากาม แล้วฉุดยายสาขึ้นรถไปสองต่อสอง ไปทำอะไรล่ะ?”
บราลียักไหล่ “มันเป็นเรื่องของปัจเจกชน ฉันไม่สน”

รถหรูแล่นมาจอดเทียบฟุตบาธ สาลินหันมามองพูดอย่างเชิดๆ
“จอดตรงนี้แหละ มีอะไรก็ว่ามา”
“ฉันไม่คุยกับใครข้างถนน ที่ฉันไม่พูดตรงนี้เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญ”
สาลินพูดแขวะ “ตาย พูดตรงนี้มันไม่สมเกียรติหม่อมราชวงศ์ชายหรือไง”
“มีแต่เธอล่ะมั้งที่บ้าเรื่องยศเรื่องเกียรติ ที่ฉันไม่พูดตรงนี้ ก็เพราะเขาห้ามจอดรถ ไม่งั้นโดนตำรวจจราจรเล่นงาน ไม่เคยรู้เลยหรือ”
“ไม่เคย เพราะฉันไม่เคยมีรถ”
ชายรองชะเง้อมองไป “นั่นไงมาแล้ว”
ตำรวจจราจรมาโบกมือไล่ เขารีบก้มหัวให้แล้วสตาร์ตเครื่อง พารถพุ่งไปอย่างแรง จนสาลินหน้าคะมำ

ชายรองขับรถหน้าเคร่งเย็นชา สาลินเชิดอยู่ได้ครู่หนึ่งก็เกิดอาการระแวงแคลงใจ
“นี่จะพาฉันไปไหน”
“ฉันไม่พาเธอไปต้มยำทำแกงหรอก อย่างเธอน่ะ”
สาลินถลึงตามอง “ทำไม ฉันเป็นยังไง”
“ก็เป็นอย่างที่ไม่มีใครเขาเอาไปต้มยำทำแกงน่ะซี”

“ทำไมจะไม่มียะ ฉันออกจะสวย” สาลินค่อนว่าในใจ
รถชายรองแล่นเข้ามาในสวนสวย ก่อนจะจอดเทียบใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ออกดอกพราวไปทั้งต้น

สระน้ำเบื้องหน้าน้ำไหวเป็นระลอกดูใสสะอาด
สาลินก้าวลงมาจากรถ ชายรองก้าวตามมา บรรยากาศรอบตัวทำให้ลืมความขุ่นข้องไปชั่วขณะ “สวยจัง”
“นี่ ฉันไม่ได้ชวนเธอมาชมนกชมไม้นะ”
สาลินทำหน้าขรึม “จะพูดอะไรก็พูดไปซี”
“ฉันพูดแน่ เธอเป็นคนทำให้ฉันลำบาก เพราะฉะนั้น เธอต้องเป็นคนแก้ไขเรื่องนี้”
“เรื่องอะไรกัน อ๋อ เรื่องที่คุณถูกคู่รักของคุณโกรธ เพราะคุณต้องแต่งงานกับพี่สาวฉันน่ะหรือ”
“ก็ใช่น่ะซี”
สาลินถอนหายใจ “พุทโถ พุทถัง คุณนี่พาลพาโลจริงๆ ยังไงๆ คู่รักของคุณ ก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่วันยังค่ำ
ถึงไม่รู้จากฉัน ก็ต้องรู้จากคนอื่น คุณคิดจะหลอกคู่รักของคุณไปอีกนานเท่าไร”
“ฉันไม่เคยคิดหลอกใคร ฉันกำลังรอจังหวะเหมาะๆ บอกเขาอยู่”
สาลินยิ้มเยาะ “นั่นไง ฉันก็เลยช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้น”
“ง่ายบ้าอะไร เขารู้จากฉัน กับรู้จากเธอน่ะ มันต่างกันมากรู้ไหม”
สาลินทำกอดอกนิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้า วางท่าสุขุม “ ก็พอจะเข้าใจ”
“นี่อย่าแก่แดดให้มันมากนัก”
สาลินเดินแยกไปทางหนึ่ง กิตติราชนรินทร์รีบสาวเท้าตาม

ดอกไม้ร่วงพรูลงรอบกาย สาลินยื่นสองมือไปรับดอกไม้ ลืมเรื่องร้อนไปชั่วขณะ ก่อนจะนำดอกที่
สวยที่สุดเสียบรังดุมเสื้อ
“นี่เก็บดอกไม้พอหรือยัง”
สาลินมองค้อน “คุณหาทางกราบทูลเสด็จหรือยัง ว่าจะไม่แต่งงานกับพี่สาวฉัน”
“ยัง”
“ขนาดเด็กที่โตมากับเรือกกับสวนอย่างฉัน ยังรู้จักความรับผิดชอบ แต่เด็กที่โตขึ้นมาในรั้วในวังอย่างคุณ น่าจะมีความรับผิดชอบสูงส่งกว่าฉัน แต่นี่เปล่าเลย”
อีกฝ่ายทำหน้าเข้ม ขยับมาก้าวหนึ่ง “เธอจะว่าวังวุฒิเวสม์ไม่ได้อบรมสั่งสอนฉันใช่ไหม”
พูดพลางจับไหล่ 2 ข้างของสาลิน พร้อมกับจ้องตาเขียว ฝ่ายหลังจ้องตอบไม่ลดละ
“ถ้าจะหักคอฉันก็เอาซี”
“ถ้าไม่ติดว่าฉันต้องแต่งกับพี่สาวเธอล่ะก็ ฉันทำไปแล้ว”
สาลินยิ้มหยัน “ที่ไม่ทำเพราะว่าคุณขี้ขลาดมากกว่ามั้ง รู้ไว้ ว่าฉันไม่อยากให้พี่สาวฉันแต่งงานกับคุณ”
“ทำไม” ชายรองย้อนถาม
“เพราะคนขี้ขลาด เห็นแก่ตัว และพาลพาโลอย่างคุณน่ะ ไม่สมควรเป็นผู้คุ้มครองใครทั้งนั้น และคุณมันงก ที่คุณไม่ปฏิเสธการแต่งงานกับพี่สาวชั้น เพราะคุณงก อยากได้สมบัติจากเสด็จ”
สาลินเชิดหน้าดูแคลน
“นี่เธอชักจะมากไปแล้วนะ”
ชายรองขยับเข้าไปใกล้ สองมือจับกรอบหน้าสาลิน จ้องตาแบบกินเลือดกินเนื้อ อีกฝ่ายรีบปัดมือออก
“ปล่อยฉัน”
สาลินแยกไปอีก เขารีบตาม
“ด่าฉันแล้วมาทำเป็นเดินหนี พูดให้จบซี ฉันเป็นคนยังไงอีก”
สาลินยักไหล่ “ยังไงเหรอ ได้ ผู้ชายอย่างคุณ ถ้าแต่งงานกับคนที่คุณไม่รัก คุณก็คงจะตั้งหน้าตั้งตาทรมานใจเขาอย่างอยุติธรรมที่สุด”
“ช่างรู้ดีนักนะ”
“และผู้ชายอย่างคุณ ถ้าแต่งงานกับคนที่คุณรักทูนหัวทูนเกล้า คุณก็คงหลับหู หลับตาให้เขาสนตะพายจูงจมูกไปไหนได้ทุกที่ ใช่หรือเปล่า”
ชายรองตะลึงนิ่ง ใจหนึ่งโกรธ แต่อีกใจก็ยอมรับว่าจริง พลางคลายมือออก ก่อนจะถูกสาลินผลักเซไป แล้วสะบัดเดินเชิดออกมา เขายืนนิ่งขบกรามแน่น ตัวสั่นด้วยโทสะและอับอาย

สาลินเดินก้าวฉับๆ มา ด้วยสีหน้าบึ้งตึง พอฝนพรำสายลงมา ก็ถึงกับร้องวี้ดอย่างขัดใจ แล้วรีบออกวิ่ง ชายรองวิ่งตาม ทั้งคู่วิ่งมาตรงที่จอดรถ
“ฝนตกแล้วขึ้นรถ”
สาลินสะบัดเสียงใส่ “ไม่ ฉันไม่ขึ้น”
อีกฝ่ายไม่ฟังเสียง รีบลากเธอมาที่รถ สาลินพยายามดิ้น แต่ก็ถูกกอดรัดไว้แน่น ใบหน้าทั้งคู่เข้ามาใกล้
กันอย่างไม่ได้ตั้งใจ สายตาประสานกัน ท่ามกลางเม็ดฝนที่โปรยปรายหนักขึ้นทุกที
“ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ อย่าดื้อ”
ขาดคำก็รีบเปิดประตูให้ สาลินจำยอมเข้าไปแต่โดยดี

สาลินนั่งหลังตรงอยู่ในรถ เอามือคลึงหัว พลางมองอีกฝ่ายตาเขียว ไม่รู้ตัวว่าเสื้อขาวนั้นเปียกน้ำจนเห็นโนมเนื้อ
“คุณขับรถภาษาอะไร”
ชายรองหันมาจะเถียง แล้วชะงักกึกเมื่อเห็นสาลินชัดๆ
“คุณมองอะไร”
“มองดูว่าเธอเปียกฝนขนาดไหนน่ะซี”
สาลินก้มดูตัวเองแล้วใจหายวาบ หน้าแดงระเรื่อ แล้วกลับเป็นซีด รีบยกสองมือกอดอก
“นี่คุณ มองดูถนนเดี๋ยวนี้นะ”
อีกฝ่ายเริ่มเก้อเขินไปด้วย ไม่กล้าชำเลืองอีก ได้แต่ขับรถตัวเกร็ง
“จอดเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะลง”
“จะลงไปให้เปียกกว่านี้หรือ”
“ช่างฉัน”
ชายรองทำหน้ากวน “หรือว่าตอนนี้ผ้ามันยังแนบเนื้อไม่พอ”
“คุณ พวกจิตทราม ฉันบอกให้หยุดรถ”
“แล้วเธอจะกลับยังไง”
สาลินตวาดเสียงกลับ “แท็กซี่”
“แท็กซี่คงชอบเสื้อบางๆ ของเธอ”
“หยาบคาย”
“อ้าว เธอชอบความจริง ชอบคนตรงไปตรงมาไม่ใช่หรือ” เขาพูดย้อน “ฉันก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”
สาลินค้อนตาคว่ำ ยกมือบังอก

“ ความจริง แต่ถ้ามันไม่สุภาพก็ไม่ควรพูด”
รถเลี้ยวเข้าถนนร่มครึ้ม สองข้างทางต้นไม้สวยเขียวขจี ฝนยังคงเทกระหน่ำ

สาลินยังกอดอกแน่น ก่อนจะนึกออก จึงเปิดกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่มา
“นั่นเธอทำอะไร”
“ฉันมีวิธีก็แล้วกัน”
ขาดคำสาลินก็ปลดกระดุมเสื้อ ชายรองร้องอุทาน
“นี่จะมาถอดเสื้อในรถฉันไม่ได้นะ”
สาลินค้อนขวับ ก่อนจะสอดผ้าเช็ดหน้าบังบราเซียร์ แล้วกลัดกระดุมเสื้อ
“ฉันไม่ใช่พวกชอบทำประเจิดประเจ้อในรถโชว์คน เหมือนคนบางคน”
อีกฝ่ายส่ายหัว แล้วเราะเบาๆ
“นี่เธอเห็นฉันเป็นคนจิตทราม หมกมุ่นอยู่ในกามารมณ์ตลอดเวลาซีนะ”
พอเห็นสาลินเกิดอาการหนาวสะท้านขึ้นมา เขาก็จอดรถเอี๊ยด แล้วหยิบเสื้อนอกที่เบาะหลังมาส่งให้ “รับไปซี”
“ขอบคุณ”
สาลินเอาเสื้อนอกไปใส่ ชายรองออกรถพุ่งไป

สาลินอยู่ในเสื้อนอกตัวใหญ่ โผล่มาแค่ปลายนิ้วซีดๆ กับหัวที่เปียกลีบ ชายรองมองยิ้มๆ
ดูเหมือนเป็นครั้งแรกที่เขามองเธอด้วยแววเอ็นดู
“คุณยิ้มอะไร”
“เราน่ะเป็นผู้หญิง จะทำอะไรให้นึกถึงความเป็นผู้หญิงเอาไว้ให้มาก อย่าคิดว่าจะทำอะไรอย่างผู้ชายไปได้เสียทุกอย่าง”
สาลินสะอึก แต่ก็ทำหน้าเชิดกลบเกลื่อน
“คุณไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน อย่างน้อยสิ่งที่ฉันพูดไปในวันนี้ ฉันแน่ใจว่าฉันทำถูก ฉันพูดถูกทุกอย่าง”
“บางอย่าง เธอพูดถูกแค่บางอย่างเท่านั้นแหละ”
สาลินเมื่อเห็นอีกฝ่ายกล้ารับ ก็อ่อนวูบลง นิ่งกันไปนิดหนึ่ง
“นี่เธอจะให้ฉันไปส่งที่ไหน”
“ตรงไหนก็ได้ที่มีชายคาพอหลบฝนได้”
ชายรองขมวดคิ้ว ทำหน้าบึ้ง
“ทำไม ไอ้การที่ฉันจะไปส่งบ้านน่ะ มันเสียหายอะไรนักหรือ”
สาลินเลยเสียงแข็งกลับ “ไม่ได้เสียหาย แต่ว่าบ้านฉันอยู่ไกล ไม่อยากให้ใครต้องลำบาก”
“แต่วันนี้ฉันลำบากมาเยอะแล้ว ทั้งเรื่องหญิงก้อ....เฮ้อ....ลำบากอีกนิดคงไม่เป็นไร บ้านเธออยู่ไหน อ้อ เมืองนนท์ใช่ไหม”
“ใช่”
ชายรองพยักหน้ารับ แล้วขับรถต่อไป

ฝนยังคงตกกระหน่ำไม่หยุด ฟ้าแลบแปลบปลาบส่องเข้ามาในรถ สาลินเหลือบมาดูชายรอง ก่อนจะเพิ่งประจักษ์ถึงความคมสันของเขา
อีกฝ่ายขับรถไปเรื่อยๆ จนถึงแยกหนึ่ง ก็หักเลี้ยวขวา พลันก็มีเสียงดังปั๊ก พอเหลือบดู ก็เห็นกระเป๋าถือตกจากตักสาลินไปยังที่วางเท้า เขาเหลือบมองสูงขึ้น แล้วอ่อนใจ เมื่อเห็นเธอเอาหน้าแนบกระจกหลับใหลอยู่ เขามองอย่างหมั่นไส้ระคนขบขัน

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/3 วันที่ 19 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ