อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/5 วันที่ 20 ต.ค. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/5 วันที่ 20 ต.ค. 58

“แหม แต่อากาศอย่างนี้ ถ้าได้นอนล่ะก็เป็นหลับไม่ตื่นเชียวล่ะ”
“ครับ อย่างยายสานี่ แค่ฝนตกปรอยๆก็หลับเค้เก้แล้ว”
สาลินเกือบร้องกรี๊ด ชายรองทำเสียงซื่อ
“ครับ ผมพอจะนึกภาพออก”
สาลินมองอย่างฝากไว้ก่อน ชายรองจิบน้ำมะตูมอุ่นๆ
“ดื่มน้ำ ดื่มท่า เรียบร้อยแล้ว คุณชายกลับได้แล้วมั้งคะ”
ชายรองรู้ว่าโดนไล่

“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า”
สาลินยิ้มสะใจ ทันใดนั้นก็มีฝนห่าใหญ่ตกถะถั่งพรั่งพรูลงมาอีก ชายรองยิ้ม สาลินแทบจะร้องว้าออกมา ชายรองรู้สึกสาสมใจ


“ถ้าอย่างงี้ อย่าเพิ่งกลับเลยครับ กินข้าวด้วยกันดีกว่า อย่าหิ้วท้องกลับไปที่วังเลย”
“แหม กับข้าวชาวบ้านชาวสวน น่าจะกลืนไม่ลงมังคะ” สาลินว่า
“ฉันจะลองดู”
สาลินเชิด คุณยายเลื่อนชามลอยกลีบกุหลาบให้ชายรองล้างมือ ยายพิณประคองชามที่เอาอาหารไปอุ่นใหม่ควันฉุยก่อนจะคลานเข่ามาวางเรียงรายราวลิเกเก่า
“เอ้า แม่พิณ เอาอะไรมาอีก”
“หม่อมฉันไปอุ่นพระแกงมาให้ทรงเสวยเพคะ”
สาลิน คุณตา และคุณยายสะดุ้งเฮือก กิตติทำตาปริบๆ ยายพิณยังพนมมือแต้อยู่
“พูดธรรมดาเถอะครับป้าพิณ ผมเป็นแค่คนธรรมดา ท่านพ่อผมต่างหากถึงจะเป็นเจ้า”
สาลินแปลกใจที่กิตติอ่อนโยนถึงขนาดนั้น ยายพิณนั้นซาบซึ้งจนน้ำตาไหล
“ยังไง คุณชายก็เป็นเจ้าสำหรับหม่อมฉันเพคะ”
ยายพิณ ตาผล และแกะยกมือไหว้ท่วมหัว

ฝนเทลงมาใหม่ ชายรองออกมาจากใต้โต๊ะแล้ว ศรีจิตรายืนห่างออกมา ทันใดก็มีลมกรูเกรียวพาฝนสาดเฉียงเข้ามาค่อนศาลา ชายรองขยับหนีฝนจนไปอยู่ใกล้ศรีจิตราแค่ฟุตเดียว ศรีจิตราเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง
“ทำไมคุณทำท่าเหมือนหายใจไม่ออก”
“เปล่านี่คะ” ศรีจิตราปฏิเสธ
“หรือว่าผมอยู่ใกล้คุณเกินสามเมตร เอางี้ไหมฮะ ผมออกไปยืนนอกศาลาจะได้ไม่ผิดจารีต”
ศรีจิตรายิ้มเล็กน้อย
“นี่ไม่ใช่เรื่องม่านประเพณีนะคะ”
“แน่ะ คุณรู้จักนิยายเรื่องนี้ด้วย”
“ค่ะ”
“ส่วนผมน่ะนมย้อยเล่าให้ฟัง นมย้อยน่ะเป็นขุมคลังนิทานเลยนะครับ ตอนเด็กพอผมนอนไม่หลับ นมย้อยจะจับผมหนุนตัก แล้วเล่านิทานกล่อมจนผมหลับ”

ศรีจิตราอมยิ้มเพราะรู้สึกดีกับชายรองมากขึ้นไปอีก จรวยหัวหูเปียกลู่โผล่ขึ้นมาแอบดูจากพุ่มไม้บริเวณนั้น
ยายพิณตักข้าวแจกรอบวงจนมาถึงชายรอง

“คุณชายชื่อยาวเพคะ จะเสวยพระกระยาข้าวกี่สารภีเพคะ”
คุณตากับคุณยายขายหน้ากว่าห้าเบี้ย แต่สาลินมีชะงักเรื่องนินทาชื่อชายรอง
ชายรองยิ้ม “ตักเท่าๆกับทุกคนน่ะครับ”
“จะเท่าใครล่ะเพคะ คุณตาคุณยายน่ะกินนิดเดียว แต่คุณสาน่ะท้องยุ้งพุงกระสอบ”
สาลินตาเบิกกว้างโดยมีอาการแทบเอาชามแกงปายายพิณ ชายรองสะใจ
“งั้นเอาน้อยกว่าคุณสาลินหน่อยนึงก็แล้วกัน”
สาลินตาวาว
“คุณชายชื่อเพราะมากนะคะ” ยายชม
“ขอบพระคุณครับ แต่ความจริงไม่มีใครเรียกชื่อเต็มๆหรอกครับ เขาก็เรียกผมแค่กิตติเท่านั้น”
“แหม เรียกสั้นๆก็ดูเป็นชาวบ้านไปซีคะ ดูไม่เต็มยศเต็มเกียรติเต็มศักดิ์เต็มบารมีท่าน” สาลินว่า
ชายรองยิ้มมองดูสาลินดวงตาวาววับแล้วตรงเข้าบีบคอสาลินสุดแรงเกิด สาลินตาเหลือกพยายามแกะมือเท้าก็ดิ้นพราดๆ กิตติตาเหี้ยมยิ่งเพิ่มแรงเค้น สาลินเริ่มหายใจขัด มือจับหน้าชายรองเริ่มเปะปะอ่อนแรง
คุณตายิ้มย่องผ่องใสขณะตักแกงให้คุณยาย คุณยายหยิบเครื่องเคียงชิ้นพอคำป้อนคุณตา ยายพิณถือโถข้าวเข้ามาตักเติม
สาลินสำลักจนลมหายใจใกล้ขาดห้วง
ทั้งหมดคือภาพในมโนของกิตติ กิตติยิ้มในขณะที่กำลังดึงผมเจ้าแกะ
แกะร้อง “โอ๊ย โอ๊ย”
“คุณชายขา ไปดึงผมเจ้าแกะมันทำไมคะ”
ชายรองตื่นจากภวังค์ ทุกคนมองจ้องมา ชายรองรู้สึกตัวจึงรีบดึงแกะมากอด
“แกะน่ารักน่ะครับ”
ชายรองชวนคุยเป็นเชิงออกตัวผสมเชิงอบรมบ่มนิสัยสาลิน
“ที่พวกผมชื่อยาวๆกัน ก็เป็นเพราะเจ้านายประทานให้ ไม่มีใครเอามา “ค่อนขอดล้อเลียน” หรอกครับ”
สาลินเชิดหน้า
“เห็นว่าที่วังมีคุณชายสามท่านหรือคะ” ยายถาม
“ครับ มีพี่ชายโต มีผม แล้วก็นายเล็ก พี่ชายโตชื่อดิเรกราชวิทย์ ผมชื่อกิตติราชนรินทร์ นายเล็กชื่อบดินทราชทรงพล”
“ทั้งคล้องจอง ทั้งเพราะ” ตาชม
“ความหมายดีนะคะ” ยายก็ชม
ชายรองมองสาลินในทำนองว่าเห็นไหม ไม่มีใครเขาเอามาล้อเลียนอย่างเธอหรอก สาลินทำเป็นชี้ชวนชมอาหารกับคุณตา สาลินกำลังซดแกงเลียงแบบผู้ดี แต่ทันใดก็สำลักกระอักกระไอ
“ว้าย ขอโทษเถอะค่ะคุณ อิฉันใส่พริกไทยหนักมือไปหน่อย” พิณบอก
สาลินอับอายขายหน้าจึงได้แต่เชิดหน้ากลบเกลื่อน

ชายรองนั่งกินผลไม้ในจานที่ปอกฝานมาอย่างประณีตงดงาม คุณตาไม่ค่อยกินเพราะมัวแต่ดูจนเพลิน ยายพิณคลานมา “ถวาย” เพิ่มไม่หยุด คุณยายคอยชี้ชวนเอาใจ สาลินนั่งมองตาขุ่น
“อ้าว ยายสา ไม่กินหรือลูก” ตาถาม
“เบื่อค่ะ” สาลินตอบ
“อ้าว เมื่อวานเห็นบ่นอยากกินไม่หยุดปาก” ยายว่า
“ก็เมื่อวานมันอยากกิน แต่วันนี้มันยังไงไม่รู้ค่ะ มันพิพักพิพ่วน จะกินอะไรก็ไม่คล่องคอ”
ชายรองรู้แต่ทำหน้าเฉยก่อนจะวางส้อมแล้วมองไปนอกชาน
“ฝนหยุดซะที คราวนี้คงหยุดจริงนะคุณชาย ฟ้าโปร่งแล้ว”
“ดีค่ะ คุณชายจะได้กลับซะที”
ชายหันมาหาคุณตากับคุณยาย
“ขอบพระคุณครับ อาหารที่นี่อร่อยมาก” กิตติชม
“แหม ขอบพระคุณค่ะ ที่คุณชายชอบ” ยายบอก
พิณสอด “น้ำพริกฝีมือคุณยาย แต่พระกระยายำกับแกงเลียงนพเก้าฝีมือบ่าวเองเพคะ”
ชายรองลุกขึ้น คุณตากับคุณยายลุกตาม ชายรองไหว้ลา คุณตากับคุณยายรับไหว้
“ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”
“โชคดีมีชัยนะครับ / สวัสดีค่ะ” ตากับยายล่ำรา
ยายหันมาบอกสาลิน “อ้าว ยายสา นั่งเอ้อระเหยอยู่ทำไม ไปส่งคุณชายซีลูก”
สาลินหน้าบึ้ง ค่อยๆขยับกายเชื่องช้า

ในที่สุดฝนก็ขาดช่วง ชายเล็กแง้มชามเครื่องเสวยดู
“ว้า เย็นหมดหรือยังก็ไม่รู้”
ศรีจิตรามองเห็นควันยังกรุ่นอยู่
“ยังหรอกค่ะ ยังร้อนอยู่เลย นี่คุณชายจะขึ้นเฝ้าไหมคะ”
“ไม่ล่ะฮะ เดี๋ยวผมโดนเด็จป้าค่อนเอาอีก”
“ไม่จริงหรอกค่ะ เสด็จทรงโปรดคุณชายออก”
“ขอบคุณฮะ แต่วันนี้ผมนัดกับนมย้อยเอาไว้ฮะ ว่าจะกินข้าวด้วยกัน”
ชายเล็กส่งถาดให้ศรีจิตรา
“ผมกลับแล้วล่ะครับ เชิญคุณศรีเถอะฮะ เดินดีๆนะครับ”
ศรีจิตราเชิญเครื่องเสวยลงจากศาลาไปในสนามหญ้า ชายเล็กเดินดุ่มไปแต่ด้วยอะไรอย่างหนึ่งศรีจิตราจึงชะงักหันไปดูบดินทร์ ชายเล็กเองก็ชะงักหันมามองศรีจิตรา ชายเล็กโบกมือให้ ศรีจิตรายิ้มหันกลับ ชายเล็กก็หันกลับ ชายเล็กเดินผ่านซุ้มไม้จนมาเห็นจรวยลับๆล่อๆ
“นั่นใคร”
จรวยเดินออกมาด้วยสีหน้ามีพิรุธในขณะที่ฝนยังตกปรอยๆ
“นี่เธอมาทำอะไรตรงนี้”
“มา มาอาบน้ำเพ็ญค่ะ” จรวยเริ่มล้วงควักตามตัว
“หา อาบน้ำเพ็ญ”
“ค่ะ อาบน้ำฝนในคืนเพ็ญ จะโชคดีศรีสวัสดิ์ ผัวรักผัวหลงค่ะ”

ชายเล็กส่ายหัวดิกโดยไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียวแล้วก็เดินไป จรวยทำหน้าแสยะไล่หลัง ดวงจันทร์เพ็ญกำลังขึ้นเหนือฟ้าอยู่จริง ๆ
ชายรองออกมาที่เทอเรซ สาลินยุรยาตรตามมา

เจ้าแกะเอารองเท้าชายรองมาเช็ดน้ำและขัดให้โดยมีตาผลสอนวิธีขัด ชายรองมองด้วยความเอ็นดู
“ผมกลัวไอ้มอมคาบไป เลยเอาซับน้ำและขัดให้ขอรับ” แกะบอก
“ขอบใจมาก”
“ต๊าย ไปเอามาขัดทำไม ของเขามียี่ห้อ หรูหราราคาแพง ขัดถลากถลำหนักมือไป เดี๋ยวจะช้ำชอกเป็นริ้วเป็นรอยหมด”
เจ้าแกะตกใจจึงรีบวางรองเท้า ชายรองมองสาลินดุๆ ชายรองลูบหัวแกะ
“รองเท้าฉันไม่ได้ทำจากใยไหม ไม่ช้ำง่ายขนาดนั้นหรอก” ชายรองบอก
ชายรองเปิดกระเป๋าสตางค์ส่งเงินให้ห้าบาท เจ้าแกะยิ้มรับธนบัตรมาด้วยอาการแทบเป็นลมอยู่ตรงนั้น
“ถวายบังคมเร็วลูก” พิณบอก
เจ้าแกะลงนั่งยกมือไหว้ท่วมหัว
“ขอเดชะ พระอาญาไม่พ้นเกล้า”
สาลินสะบัดหน้า “เชอะ”
ชายรองหัวเราะลงนั่งสวมรองเท้า
“งั้น นายแกะ ช่วยสวมรองเท้าให้ฉันหน่อยนะ”
แกะสวมให้อย่างเอาใจ สาลินค้อนวงใหญ่

ชายรองเดินมาที่รถ สาลิน ผล และแกะเดินตามมา
“แล้วเสื้อนอกฉันล่ะ” ชายรองถาม
“ฉันจะเอาไปซักให้ก่อน” สาลินบอก
“ไม่ต้องก็ได้มั้ง มันก็ไม่ได้เปื้อนเนื้อเปื้อนตัวอะไรเธอนี่” ชายรองวว่า สาลินเชิด “เพราะเธอเอาผ้าเช็ดหน้าสอดไว้แล้วไม่ใช่หรือ”
สาลินเกือบเต้นเร่าๆ แต่กลัวตาผลกับเจ้าแกะรู้ความนัย
“ที่ฉันซักให้ก็เพราะฉันเป็นคนรับผิดชอบต่างหาก”
ชายรองยิ้มนิดๆ
“ก็ได้ แต่เสื้อนอกฉันเป็นของมียี่ห้อ หรูหรา ราคาแพง ซักถลากถลำหนักมือไปเดี๋ยวจะช้ำชอกเป็นริ้วเป็นรอยหมด”
ชายรองเก็บข้อมูลได้ทุกคำมาย้อน สาลินแทบเต้นอีก
“ฉันจะส่งซักแห้ง ไม่ซักให้เปลืองมือหรอก”
“แต่คงเปลืองเงินน่าดู”
ชายรองยิ้มแล้วก้าวขึ้นรถ สาลินเห็นตาผลและแกะยังพนมมือไหว้อยู่
“ไหว้ทำไม ไม่ใช่จ้งใช่จ้าวสักหน่อย” สาลินว่า
สาลินกลับเข้าบ้าน รถกิตติแล่นออกไป

ฝนหยุดสนิทแล้ว ทุกบริเวณฉ่ำชื่นด้วยหยาดฝน รถของกิตติแล่นมาจอดลง นายยอดเข้ามารับ ชายรองลุกจากรถแล้วโน้มตัวไปหยิบกระเป๋าเอกสารก่อนจะเห็นอะไรบางอย่าง

ชายเล็กนั่งบนโซฟาดูโทรทัศน์ ชายรองถือกระเป๋าเอกสารเดินมากระแทกตัวนั่งลง
“อวดดีจริงๆ” ชายรองว่า
“ใคร ผมหรือฮะ” ชายเล็กถาม
“ฉันหมายถึง น้องสาวตัวดีของว่าที่พี่สะใภ้นาย”
ชายเล็กเลิกคิ้วแล้วเล่นละครแนบเนียน
“ใครหรือฮะ น้องสาวว่าที่พี่สะใภ้ผม อ๋อ ก็หมายถึงน้องสาวคุณศรีจิตรา”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7/5 วันที่ 20 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ