อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 8 วันที่ 25 ต.ค. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 8 วันที่ 25 ต.ค. 58

หลวงวรงค์กับขวัญวงศ์มากราบขุนวิจิตรและคุณหญิงกุล ทั้งสองบอกไม่น่าลำบากมาเลย พวกตนกำลังจัดรถจะไปหาที่เรือนอยู่พอดี หลวงวรงค์กล่าวอย่างนอบน้อมว่าตนเป็นผู้น้อยมาทำงานต่างเมือง ถูกแล้วที่ต้องเป็นฝ่ายมาหาผู้ใหญ่ ขวัญวงศ์สำทับว่าน้องชายตนเป็นคนแบบนี้เสมอ คุณหญิงและขุนวิจิตรพอใจในกิริยามารยาทของหลวงวรงค์อย่างมาก

เมื่อเกศกับแก้วขึ้นเรือนมา หลวงวรงค์ยิ้มอย่างยินดีเพราะเคยเห็นแก้วที่งานวัดและพึงพอใจมาก เกศเข้าใจว่ายิ้มให้ตนก็เขินอาย คุณหญิงให้ลูกๆไหว้ทั้งสองคน ขวัญวงศ์ยิ้มให้เกศเพราะพึงใจเธอตั้งแต่งานวัดเช่นกัน แต่เกศชม้ายตาให้หลวงวรงค์



“เราเคยเจอกันแล้วขอรับที่งานวัด แต่กระผมไม่รู้ว่าคุณเกศ คุณแก้วเป็นบุตรท่านขุน” หลวงวรงค์พูดจาคล่องแคล่วยิ้มแย้ม ชำเลืองมองแก้วด้วยรอยยิ้ม

เมฆแอบมองปฏิกิริยาของทั้งสองก่อนจะก้มหน้าลง ขุนวิจิตรเห็นอากัปกิริยาของหลวงวรงค์แล้วหันไปสบตายิ้มกับคุณหญิง

ค่ำนั้นเกศอดรนทนไม่ไหวผลุนผลันเข้ามา แก้วติง “พี่เกศไม่เคาะประตูอีกแล้วนะคะ”

“ก็พี่รีบนี่ พี่มีเรื่องอยากจะระบายให้เธอฟัง ไม่งั้นพี่ต้องนอนไม่หลับเป็นแน่”

แก้วถามเรื่องอะไร เกศบอกเรื่องหลวงวรงค์ แก้วตกใจที่พี่สาวจะคุยเรื่องผู้ชาย

“ก็เราเป็นผู้หญิงก็ต้องพูดเรื่องผู้ชายสิ จะให้พูดเรื่องผู้หญิงด้วยกันก็แปลก ยิ่งเป็นชายหนุ่มรูปงามนามเพราะ เปี่ยมด้วยเสน่ห์อย่างหลวงวรงค์ด้วยแล้ว ยิ่งต้องพูดยิ่งต้องเพ้อถึงทีเดียว”

“เบาๆหน่อยสิพี่เกศ หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ใครได้ยินเข้ามันจะไม่งามนะคะ”

“ใครกล้าเอาไปพูดให้มากเรื่องดูสิ พี่จะจับโบยซะให้หลาบจำเลยทีเดียว”

แก้วมองพี่สาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร่ำเพ้อถึงหลวงวรงค์แล้วส่ายหน้า...ด้านหลวงวรงค์นั่งสีซอเพลงหวานคิดถึงใบหน้าของแก้ว ขวัญวงศ์เข้ามาแซว เขาย้อนถามพี่ไม่ได้คิดหรือ ขวัญวงศ์หัวเราะที่น้องรู้ทัน หลวงวรงค์เน้นว่า เราสองคนคิดถึงสาวงามคนละคนกันแน่

“แกคิดถึงใครล่ะ คนพี่หรือคนน้อง”

“ในใจพี่ขวัญคิดถึงสาวคนไหน ผมไม่ได้คิดถึงคนนั้นแน่นอน”

“ก็ดี เพราะพี่ก็ไม่ยอมปล่อยให้สิ่งใดที่ต้องใจพี่ ตกไปเป็นของแกแน่นอนเช่นกัน” ขวัญวงศ์พูดจาแฝงแววร้ายกาจ ขณะที่หลวงวรงค์ไม่รู้ตัวได้แต่ขำๆแล้วคิดถึงแก้วต่อไป

เฉกเช่นเดียวกับทะนงที่นั่งเข่นเขี้ยวฝนด้ามแปรงสีฟันให้แหลมคม...จะไม่ยอมให้ธรรณธรได้สิ่งที่ควรเป็นของตนไปได้ สีหน้าและแววตาเขาดูร้ายกาจ

ooooooo

หลังจากนั้น หลวงวรงค์กับขวัญวงศ์ก็แวะเวียนมาฝากท้องที่บ้านขุนวิจิตรแทบทุกวัน ด้วยอ้างว่าฝีมือทำอาหารรสละมุนเป็นอย่างยิ่ง คุณหญิงบุ้ยใบ้ไปทางแก้วที่นั่งทานข้าวเงียบๆข้างเกศ หลวงวรงค์เข้าใจผิด “คุณเกศเหรอขอรับ...”

“ไม่ใช่หรอกคุณหลวง หากแม่เกศลงครัว ไฟคงไหม้เรือนแน่ๆ” ขุนวิจิตรกล่าวขำๆ

เกศหน้างอ ขุนวิจิตรบอกว่าเป็นฝีมือแก้วคนน้อง หลวงวรงค์ยิ่งปลาบปลื้มถึงกับเอ่ยชม “รสมือคุณแก้ว นุ่มลิ้นเหลือเกิน หากได้ชิมทุกวันกระผมคงมีความสุขมาก”

ทุกคนชะงักมองอย่างรู้สึกได้ว่าหลวงวรงค์กำลังเกี้ยวแก้วอยู่ เกศชักสีหน้าไม่พอใจ เวลาผ่านไป หลวงวรงค์กับขวัญวงศ์ลากลับ ได้ยินเสียงฟันดาบมาจากลานฝึกหลังบ้านจึงหันมองเห็นเมฆกำลังฝึกดาบกับพวกทาสอย่างแข็งขัน ขุนวิจิตรบอกว่า ถ้าสนใจก็มาประลองฝีมือที่นี่ได้ เขารับคำว่าคงต้องมาที่นี่บ่อยๆ แล้วหันไปยิ้มกับแก้ว ขวัญวงศ์ยิ้มให้เกศแต่เธอเมินหน้าหนี

แก้วเดินกลับห้อง เกศมาดักหน้าต่อว่าเป็นสาวเป็นนางอย่าชม้ายชายตาให้ผู้ชายมากนัก มันไม่งามแก้วไม่เข้าใจ เกศหาว่าทำตาใสซื่อทั้งที่คอยชายตามองหลวงวรงค์เนืองๆ แก้วปฏิเสธ

“ไม่ทำก็ดีแล้ว อย่าให้พี่เห็นอีกก็แล้วกัน” เกศพูดจบเดินไป ปล่อยแก้วงุนงงไม่สบายใจ

ทางขวัญวงศ์ก็รู้สึกได้ว่าเกศมีท่าทีให้หลวงวรงค์มากกว่าตน หลวงวรงค์ยืนยัน “ฉันชอบคุณแก้ว ยิ่งนานวันก็ยิ่งชอบจนตอนนี้มันกลายเป็นความรักแล้ว และฉันก็ต้องเอาชนะใจคุณแก้วให้จงได้ พี่ขวัญก็เหมือนกัน ต้องเอาชนะใจคุณเกศได้สักวัน”

“พี่จะพยายาม แต่คนต่ำต้อยอย่างพี่ คงจะไม่ต้องใจหญิง เท่ากับคุณหลวงอย่างนายแน่”

“ความรัก...ไม่ได้เกี่ยวกับลาภยศ รักแท้แม้เป็นแค่ไพร่หรือทาส ก็ไม่อาจนำมาเป็นเงื่อนไขที่ขวางกั้นความรักได้ เหมือนดั่งที่ฉันรักคุณแก้ว แม้คุณแก้วจะไม่ใช่ลูกของขุนวิจิตร แต่ฉันก็จะไม่มีวันเลิกรักเธอ...” หลวงวรงค์ยิ้มอย่างมั่นใจ

วันเวลาผ่านไป หลวงวรงค์พาแก้วมาเที่ยวงานวัด เดินชมร้านอย่างเพลิดเพลิน พอเดินออกมาห่างผู้คนสักหน่อย หลวงวรงค์ก็หยุดเดินหันมาบอกแก้วว่ามีอะไรจะให้ แล้วเขาก็ควักกำไลข้อมือออกมาจากผ้าเคียนเอว สวมใส่ให้แก้ว เหมือนเป็นบ่วงที่กำลังคล้องทั้งสองไว้

“กำไลวงนี้เป็นตัวแทนหัวใจของพี่ สวมไว้กับข้อมือของเจ้า เพื่อเป็นสัญญาเตือนว่าความรักของพี่จะอยู่กับเจ้าตลอดไป”

แก้วเขินติง ผู้คนเยอะแยะไม่รู้จักอาย หลวงวรงค์กลับบอกว่าอยากให้ทุกคนเป็นพยานให้เรา ชาวบ้านต่างยิ้มหัวเราะคิกคัก...เจิมแอบมองรีบมารายงานเรื่องนี้ให้เกศฟัง เกศเจ็บใจปาข้าวของใส่เจิมด้วยความเสียใจอย่างมาก

ooooooo

เช้าวันใหม่ แชมเปญแต่งตัวสวมแว่นดำออกจากบ้านมาที่โรงพยาบาล ยืนลังเลสักพักว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ สุดท้ายตัดสินใจแจ้งเจ้าหน้าที่ เขาพาเธอมาห้องทะนง เธอค่อยๆเข้าใกล้เรียก

ทะนงนั่งนิ่งเธอจึงเรียกอีกครั้ง ทันใดนั้นทะนงหันขวับมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แชมเปญตกใจขวัญผวา ทะนงตาขวางกล่าว “แกต้องช่วยฉัน...แชมเปญ!”

แชมเปญร้องให้ปล่อย สะบัดมือออกอย่างแรงแล้ววิ่งหนีไปทันที ทะนงตาขวางหัวเราะหึๆ...แชมเปญออกมายืนตัวสั่นด้วยความตื่นกลัว ไม่อยากคิดว่านี่หรือคือพ่อของตน เจ้าหน้าที่เข้ามาถามเป็นอะไรหรือเปล่า เธอสะดุ้งพยายามคุมสติ ส่ายหน้าแล้วเดินหนี

กรณ์กำลังเทกแคร์ลูกค้าและส่งที่หน้าร้าน ทันทีที่เปิดประตู เห็นหญิงสาวนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่หน้าร้าน ลูกค้าเดินเลี่ยงหนี กรณ์รีบเข้าไปถามว่าเป็นอะไร แต่พอเห็นหน้าว่าเป็นแชมเปญก็ตกใจ เธอเห็นหน้ากรณ์ก็ปล่อยโฮโผกอดเขา

“คุณเป็นอะไร ทำไมผมโทร.ไปก็ไม่รับ ไลน์ก็ไม่ตอบ ผมนึกว่าคุณโกรธผมซะแล้ว”

แชมเปญสะอื้นบอกว่าไม่ได้โกรธเขาแต่โกรธตัวเองต่างหาก กรณ์รีบถามว่ามีเรื่องอะไร เธอพูดไม่ออกกอดเขาร่ำไห้ อนิมาออกมาโวย “นี่ฉันจ้างนายให้มาทำงานเป็นบาริสต้านะ ไม่ได้จ้างมาให้ยืนกอดสาวพลอดรักอยู่หน้าร้านฉัน”

กรณ์กับแชมเปญสะดุ้ง ผละออกจากกัน แชมเปญกับอนิมาเห็นหน้ากันต่างตกใจ กรณ์รีบถามว่ารู้จักกันด้วยหรือ แชมเปญไม่ตอบรีบลากลับ เขาจะดึงเธอเข้าไปนั่งในร้านแต่เธอรีบจ้ำอ้าวออกไป อนิมากระแนะกระแหนไม่ตามไปส่งหรือ เขาย้อนถามว่าเธอยอมไหม อนิมาหน้างอที่เขาไม่ได้แคร์ตนเลยและข้องใจว่าแชมเปญมารู้จักกับกรณ์ได้อย่างไร

ในคืนนั้น ทะนงได้ทำร้ายเจ้าหน้าที่แล้วหนีออกมาจากโรงพยาบาล งัดบ้านแถวนั้นเข้าไปซ่อนตัว กินอาหารในบ้านนั้น เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหลบออกมานั่งที่ป้ายรถเมล์อย่างเนียนๆ

ooooooo

วันต่อมามีข่าวนักโทษโรคจิตแหกคุกใช้แปรงสีฟันแทงเจ้าหน้าที่ดับสยอง ทำให้พลเทพโกรธจัด ธัญญาเครียดเป็นห่วงน้องชาย แชมเปญแอบฟังพ่อแม่คุยกันแล้วยิ่งเครียดไปด้วย

กฤตกับอนิมาเป็นห่วงธรรณธรอย่างมาก ช่วยกันเตือนให้ระวังตัว ไม่ทันไรเกวลินมาที่บ้าน ธรรณธรห้ามน้องกับเพื่อนบอกเรื่องทะนงแหกคุกกับเธอ...ธรรณธรเดินมาหาเกวลินแล้วบอกว่าเขากำลังจะไปหาพอดี แต่หน้าตาเธอตื่นเต้นจนเขาแปลกใจ

เกวลินจ้องหน้าธรรณธรสักพักก่อนจะถาม “คุณเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิดรึเปล่า”

ธรรณธรตอบอึกอักว่าไม่อยากเชื่อแต่ก็ไม่แน่ใจ เกวลินบอกว่าตนก็เหมือนกัน แต่พอได้อ่านบันทึกของคุณยายเทียดก็รู้สึกว่าเราสองคนต้องเคยเป็นใครในนั้นมาก่อน เขาหน้าเสีย

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 8 วันที่ 25 ต.ค. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ