อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 58

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 58

พรรณรายไม่เชื่อระแวงว่าพ่อพาพิไลไปอยู่ที่อื่นแล้วแอบไปหากัน

“ถ้าพ่อเลวอย่างนั้นก็อย่ามาเรียกพ่อว่าพ่ออีกเลย พิไลจะไม่มาเกี่ยวข้องกับครอบครัวเราอีก ลูกๆทุกคนสบายใจได้”

ทุกคนสีหน้าผ่อนคลาย มีแต่พรรณรายที่ยังติดใจสงสัย จึงไปดูที่ห้องพักของพิไล สำรวจดูแล้วเห็นข้าวของหายไปหมด พรรณรายจึงเชื่อว่าพิไลไปแล้วจริงๆ แต่พอรู้ว่าพิไลไปแล้วก็บ่น...

“น่าเสียดายจริงๆที่ยังไม่ได้ตบมันแก้แค้นให้คุณแม่สักฉาด”



เมื่อแน่ใจว่าพิไลไปแล้ว พรรณรายเดินฮัมเพลงผ่านสวนกลับบ้าน เจอขวดน้ำมันพรายที่พิไลทำหล่นไว้ สงสัยว่าขวดอะไร หยิบขึ้นมาหยดใส่มือสองสามหยดดมดู รู้สึกกลิ่นเหม็นจึงเช็ดออก เจอชิ้นก็เอาให้ดูถามว่าของน้าชิ้นหรือเปล่า ชิ้นบอกว่าไม่ใช่ แล้วขอตัวไปจัดของว่างให้สันติกับอาทรที่มาเยี่ยม

พอพรรณรายรู้ว่าสันติมา ก็ดีใจมากรีบไปที่โต๊ะสนามหน้าบ้านที่อัมรากำลังนั่งคุยกับสันติและอาทรอยู่

“พี่พรรณมาพอดี เดี๋ยวทานของว่างด้วยกันนะคะ น้าชิ้นกำลังไปเตรียมอยู่ เห็นว่ามีขนมปังหน้าหมูของโปรดพี่พรรณด้วย”

พรรณรายบอกว่าไม่เอาเดี๋ยวอ้วน แต่จะไปซื้อผ้าดำแถวพาหุรัดมาตัดเสื้อเพราะยังต้องไว้ทุกข์คุณแม่อีก วานสันติให้ขับรถพาไป สันติอึกอัก เธอเข้าไปจับแขนเขาอ้อน “นะ...ฉันขอร้องล่ะ”

อาทรอาสาจะขับรถไปให้แต่พรรณรายไม่เอา คาดคั้นกับสันติว่าจะไปกับตนหน่อยได้ไหม สันติจึงรับปาก บอกว่าสภาพอย่างเธอเวลานี้ไม่ควรขับรถ เร่งให้ไปกันเลยไหม ทำเอาทั้งอาทรและอัมรางง อาทรถามสันติว่าเป็นอะไรไป แล้วอัมราล่ะ?

“อย่าค่ะพี่ออย อัมว่าพี่อาร์ตคงมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ไปกับพี่พรรณ” แล้วชวนทานของว่างกันเถอะ อาทรถามว่าเธอไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ “ค่ะ...อัมเชื่อใจพี่อาร์ต ทานขนมกันเถอะค่ะ กำลังร้อนๆเลย”

ooooooo

พรรณรายเดินซื้อของที่พาหุรัดอย่างมีความสุขมาก สันติก็ทำหน้าที่สุภาพบุรุษอย่างยอดเยี่ยม เดินตามช่วยถือของ พรรณรายชี้ชวนให้ดูอะไรก็พยักพเยิดเห็นด้วย ข้ามถนนก็ประคองอย่างทะนุถนอม คุยกันกะหนุงกะหนิงเหมือนคู่รัก

พรรณรายพาเข้าร้านเบเกอรี่เจ้าอร่อยที่อารีย์มักซื้อไปฝากเสมอ สันติช่างคุยอย่างไม่เคยเป็น ถามว่า

“เดี๋ยวนี้คนหันมานิยมทานขนมเค้กกันมากขึ้น คุณพรรณชอบขนมเค้กเหรอครับ”

“ใช่...แต่ยัยอัมน่ะชอบขนมไทย แล้วนายล่ะ ชอบขนมแบบไหน” พรรณรายถามส่งสายตาอย่างมีความหมาย

“ผมชอบขนมเค้กครับ” สันติตอบทันที สบตาพรรณรายมองกันนิ่ง

พรรณรายทานขนมเค้กเลอะมุมปาก สันติรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ พรรณรายชะงักอย่างคิดไม่ถึง พอสันติจะเก็บผ้าเช็ดหน้า เธอขอเอาไปซักให้ สันติยื่นผ้าเช็ดหน้าให้วางมือบนมือเธออยู่นาน ยิ้มหวานให้ พรรณรายยิ้มตอบหวานไม่แพ้กัน

อัมราจะไปหาเดชที่ห้องหุ่น ผิดสังเกตว่าวันนี้พ่อล็อกห้อง อ๊อดบอกว่าคุณพ่อสั่งตนไว้ให้บอกทุกคนว่าห้ามไปกวนในห้องหุ่น คุณพ่อจะทำงาน อัมราแปลกใจที่คุณพ่อจะปั้นหุ่นอีก สงสัยว่าคุณพ่อปั้นใคร?

ภายในห้องหุ่น เดชขึ้นรูปหุ่นอย่างตั้งอกตั้งใจมีสมาธิ จนเห็นได้ชัดว่าหุ่นที่ปั้นนั้นรูปร่างเป็นผู้ชาย

หุ่นแต่ละตัวในห้องหุ่น มองเดชปั้นหุ่นอย่างไม่สบายใจ อารีย์เองก็มองเดชปั้นหุ่นด้วยสีหน้ากังวล...

ooooooo

พิไลต้องอยู่ที่บ้านเวทย์กับเทิดรอเวทย์กลับมา เทิดฉวยโอกาสใช้พิไลทำงานแทนตน ทั้งซักผ้า ทำความสะอาด ส่วนตัวเองนอนเอกเขนกสบายอารมณ์

หลังจากซักผ้าทั้งของเวทย์และเทิดที่เปลี่ยนไว้เต็มตะกร้าเอาไปตากแล้ว พิไลก็กลับมาทำความสะอาดที่โต๊ะหมู่บูชา เห็นหัวกะโหลกวางอยู่ก็มองหวาดๆ แต่พอเห็นโอ่งเล็กๆน่ารักก็หยิบดู

“พิไล...ช่วยด้วย...” เสียงเพทายร้องอย่างอ่อนแรงจากในโอ่งเล็ก พิไลตกใจทำโอ่งตกแตก วิญญาณเพทายลอยออกมารวมเป็นรูปร่างอยู่ตรงหน้าพิไล “คะ...

คุณเพทาย...” พิไลอุทานแทบไม่เป็นภาษา

“ขอบใจมากนะพิไลที่ช่วยฉัน” เพทายเอ่ย พอดีเทิดวิ่งเข้ามาเห็น ตกใจวิ่งเตลิดออกไป เพทายหันมองคำรามอย่างดุร้าย “ไอ้คนชั่ว ถึงทีฉันบ้างล่ะ!”

เทิดวิ่งไปก็ตะโกนบอกเพทายไปว่าตนไม่เกี่ยว... เพทายบอกว่าต้องเกี่ยวเพราะเทิดเป็นลูกน้องเวทย์ แล้วพุ่งเข้าบีบคอเทิด พอดีเวทย์กลับมาถึง ใช้แส้อาคมหวดใส่เพทายจนลงไปดิ้นพราดๆ เทิดดีใจที่รอดตาย แต่เพทายถูกแส้อาคมของเวทย์หวดจนหมดสภาพเอาแต่ร้องบอกว่ายอมแล้ว...ยอมแล้ว...

เวทย์ถามเทิดว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เทิดบอกว่าเพราะพิไลทำโอ่งอาคมแตก เวทย์ถามว่าแล้วตอนนี้พิไลอยู่ไหน?

เวทย์ไปเจอพิไลเพิ่งฟื้นอยู่ในห้องนอนตน พอเห็นเวทย์ พิไลก็ลุกโผกอดบอกให้ช่วยด้วยตนถูกผีเพทายหลอก เวทย์กอดพิไลไว้เต็มมือ ลูบหลังเบาๆ บอกไม่ต้องกลัวตนจัดการผีเพทายเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็อย่าหยิบจับอะไรที่โต๊ะหมู่บูชาอีก

พิไลขอโทษ เลยถูกเวทย์ “ลงโทษ” เสียจนระทวย เทิดแอบดูอยู่ที่ประตู พึมพำสมใจก่อนผละไป...

“นังพิไลมันเอาพี่เวทย์อยู่แบบนี้ รับรองเงินทองต้องไหลมาเทมาแน่ๆ ฮ่ะๆๆ”

ooooooo

คืนนี้...อัมรารอพรรณรายที่ยังไม่กลับด้วยความเป็นห่วง พอดีได้ยินเสียงรถเข้ามาจึงวิ่งไปรับพี่สาว

พรรณรายยิ้มหวานลงจากรถอย่างอารมณ์ดี บอกสันติที่ขับรถให้ว่าคืนนี้สนุกมากเลย สันติอวยพรให้ฝันดี ทั้งคู่ต่างแสดงความห่วงใยกันและกันอย่างมาก เมื่อสันติจะกลับ ต่างโบกมือลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ อัมราที่วิ่งมารับพรรณรายชะงักมองอึ้ง แล้วค่อยๆถอยกลับไปเงียบๆ

เมื่อพรรณรายกลับเข้าห้องก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่สันติเอามาเช็ดเค้กที่เปื้อนมุมปากให้ตนอย่างอารมณ์ดีฮัมเพลงอย่างมีความสุข พออัมรารู้ว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าของสันติ ก็นึกถึงวันที่สันติซ้อมบอลจนเหงื่อท่วม สันติ

ยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อ แต่อัมราเอาผ้าเช็ดหน้าของตนให้ซับแทน สันติเช็ดหน้าเสร็จก็เอาผ้าเช็ดหน้าของอัมราใส่กระเป๋ากางเกงบอกว่าขอยึดไว้เลย จะเอาไว้เช็ดหน้าเวลาเหนื่อยๆ จะได้สดชื่นหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแบบนี้...

อัมราถามพรรณรายว่าสันติให้ผ้าเช็ดหน้าหรือ พรรณรายเล่าอย่างมีความสุขว่าวันนี้สันติดูแลตนดีมาก เป็นสุภาพบุรุษมาก ผิดกับอาทรที่เอาแต่ขัดใจ พูดอย่างชิงชังว่า “สมควรแล้วที่โดนพี่ทิ้งน่ะ” ส่วนที่กลับบ้านมืดเพราะหลังจากซื้อของและไปทานขนมเค้กกันแล้ว ยังไปดูหนังกันด้วย

ฟังพรรณรายพร่ำเพ้อถึงสันติแล้ว อัมราน้ำตาซึมคิดหนัก ถามตัวเองว่า

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...พี่อาร์ตชอบพี่พรรณจริงๆ เหรอเนี่ย?”

ฝ่ายสันติคิดถึงพรรณรายจนนอนไม่หลับ ลุกขึ้นหยิบกระดาษวาดรูปมาร่างภาพพรรณรายอย่างรวดเร็ว ร่างไปยิ้มไปอย่างมีความสุข ไม่รู้ตัวว่าผีตายทั้งกลมนั่งมองอยู่ที่มุมห้องไม่วางตา...

รุ่งขึ้น อัมราไปเปิดประตูเพื่อเตรียมใส่บาตร เจอสันติมายืนชะเง้ออยู่หน้าบ้าน ถามอัมราว่าพรรณรายตื่นหรือยัง อัมราถามงงๆว่ามาหาพี่พรรณหรือ?

“ครับ...พี่ไม่รู้เป็นอะไรคิดถึงเธอจนนอนไม่หลับทั้งคืน ดูสิครับ พี่ต้องลุกขึ้นมาวาดรูปคุณพรรณจนเช้าแล้วพี่ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวมาหาเธอนี่แหละ น้องอัมช่วยไปบอกคุณพรรณทีได้ไหมว่าพี่มาหา”

“พี่อาร์ต...” อัมราครางออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

ooooooo

ที่ห้องหุ่น เดชปั้นหุ่นจนไม่หลับไม่นอน ร่างกายทรุดโทรมมอมแมม

จู่ๆหุ่นท่านเจ้าคุณก็แจ้งแก่หุ่นทุกตัวในห้องว่า มีผู้บุกรุกเข้ามาในเขตบ้านสัตยาภา หุ่นทับอาสาออกไปดูทันที

อัมราพาสันติไปนั่งที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน เธอบอกเขาว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย ถามว่าตนทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเขาถึงทำกับตนแบบนี้ สันติถามว่าตนทำอะไร อัมราถามว่าเขาไปทำสนิทกับพรรณรายมีเหตุผลอะไรหรือ สันติบอกว่า

“เรื่องความรักน่ะไม่มีเหตุผลหรอกครับน้องอัม” อัมราตกใจถามว่าเขารักพรรณรายหรือ “ครับ พี่รักคุณพรรณ รักมาก รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน” อัมราอุทานว่าไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ตนไม่เชื่อ “ถ้าพี่ไม่รักคุณพรรณ พี่คงไม่นั่งวาดรูปเธออยู่ทั้งคืน และที่มานี่ ก็อยากเอารูปมาให้เธอ อยากให้เธอรู้ว่าพี่รักและคิดถึงเธอมากแค่ไหน”

อัมราส่ายหน้าอย่างตระหนก เข้าใจไม่ได้ น้ำตาซึม แต่สันติกลับมองอย่างรำคาญ เร่งอัมราว่า

“ถ้าน้องอัมพูดธุระจบแล้วก็กรุณาไปตามคุณพรรณให้พี่ด้วยจะขอบคุณมาก” สันติพูดอย่างไร้อารมณ์กับอัมรา แล้วก้มมองรูปวาดพรรณราย ลูบไล้รูปอย่างหลงใหล อัมราได้แต่มองอึ้ง น้ำตาคลอ...

เช้าวันเดียวกัน หลวงตาสงสัยว่าสันติจะไม่สบายเพราะปกติจะต้องมาตามหลวงตาไปบิณฑบาตทุกเช้า หลวงตาไปดูที่ห้องพัก ปรากฏว่าห้องสะอาดเรียบร้อยมาก พลันหลวงตาก็ถามเด็กวัดที่ตามมาว่าได้กลิ่นอะไรเหม็นๆไหม แล้วหลวงตาก็มองไปรอบห้องอย่างพิจารณา รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

หุ่นทับที่อาสาหุ่นท่านเจ้าคุณออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไปเจอสันตินั่งรอพรรณรายอยู่ที่โต๊ะสนาม แต่ที่ทำให้หุ่นทับตระหนกคือ มีผีตายทั้งกลมนั่งอยู่ข้างๆ สันติ หุ่นทับถาม...

“แกเป็นใคร! ที่นี่ไม่ใช่ที่วิญญาณอย่างเจ้าจะเข้าออกได้ตามใจชอบ ออกไปซะ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าเราไม่เตือน!”

ผีตายทั้งกลมยิ้มดุร้าย แล้วเคลื่อนตัวอย่างเร็วเข้าสิงร่างสันติทันที! สันติผงะหงายจะล้มแต่ทรงตัวนั่งได้เหมือนเดิม

“เข้ามาสิ...ถ้าเจ้าทำร้ายข้า...ก็เท่ากับเจ้าทำร้ายพ่อหนุ่มคนนี้ ฮ่ะๆๆๆ”

ผีตายทั้งกลมในร่างสันติหัวเราะน่ากลัว มองหุ่นทับที่ยืนงงอยู่อย่างท้าทาย

ooooooo

ที่ห้องหุ่น หุ่นท่านเจ้าคุณบอกว่ามันคงเป็นวิญญาณที่ถูกบังคับมา หุ่นทับถามว่าเราจะทำอะไรมันไม่ได้เลยหรือ

“ใช่ ถ้าเราทำอะไรมันก็เท่ากับเราทำร้ายพ่อสันติอย่างที่มันพูด”

หุ่นท่านเจ้าคุณบอกแก่หุ่นทุกตัวที่มองท่านงงๆว่า “พ่อสันติโดนอาถรรพณ์ของน้ำมันพรายเข้าให้แล้ว”

สันติเอารูปที่ตนวาดให้พรรณราย เธอมองทึ่งถามว่าเขาเป็นคนวาดจริงๆหรือ สันติบอกว่าตนใช้เวลาวาดทั้งคืนเลย

“ทำไมพี่อาร์ตถึงอยากวาดรูปพรรณล่ะ”

“ก็เพราะผมคิดถึงคุณพรรณ คิดถึงมากเหลือเกินจนต้องวาดรูปเพื่อให้หายคิดถึง คุณพรรณไม่ชอบรูปที่ผมวาดให้เหรอครับ”

“ชอบค่ะ พรรณชอบมาก ขอบคุณมากนะอาร์ต” พรรณรายโผกอดสันติอย่างมีความสุข สันติโอบกอดอย่างมีความสุขมากเช่นกัน

อัมรามองดูอยู่อย่างผิดหวังเสียใจมาก กลับขึ้นห้องมองรูปตัวเองที่สันติวาดให้ พึมพำน้ำตานองหน้าว่า

“ทำไมพี่อาร์ตถึงเปลี่ยนไปแบบนี้...คุณแม่ขา...นี่มันเกิดอะไรขึ้น อัมคิดถึงคุณแม่เหลือเกิน...”

อารีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆอัมรา ลูบผมเธอแผ่วเบา ปลอบว่าอย่าเสียใจไปเลยนั่นไม่ใช่อาร์ต อาร์ตไม่รักพี่พรรณเขารักลูก อัมรารู้สึกเหมือนแม่อยู่ใกล้ พึมพำเศร้าๆ

“ทำไมอัมรู้สึกเหมือนคุณแม่อยู่ใกล้ๆอัมเลย

คุณแม่คะ ถ้าวิญญาณคุณแม่รับรู้ได้ ช่วยบอกอัมหน่อยได้ไหมคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น” แม้อารีย์จะรับรู้ แต่ก็ไม่อาจบอกอะไรอัมราได้

ทันใดนั้นพรรณรายผลักประตูพรวดเข้ามา

อัมราตกใจรีบเอารูปซ่อนข้างหลัง พรรณรายถามว่าซ่อนอะไรไว้ แย่งไปดูจนได้ พอเห็นเป็นรูปวาดของอัมราก็คาดคั้นถามว่าใครวาดให้ เดาว่าอาร์ตวาดให้ใช่ไหม อัมราอ้ำอึ้ง ถูกพรรณรายจับแขนดึงออกไปอย่างไม่อินังขังขอบ

สันติที่รอพรรณรายไปแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกด้วยกัน ร้อนใจที่เธอไปนาน พอดีพรรณรายเดินอ้าวมา มีอัมราเดินตามท่าทางกลัวๆอยู่ข้างหลัง

พรรณรายเอารูปอัมราให้สันติดูถามว่าเขาวาดรูปนี้ให้อัมราใช่ไหม สันติมองงงๆ ถามว่าตนเป็นคนวาดหรือ ตนเพิ่งเคยเห็นรูปเดี๋ยวนี้เอง แล้วจะเป็นคนวาดได้อย่างไร ถามอัมราว่าทำไมไม่พูดความจริงไปว่าใครเป็นคนวาด ทำไมต้องทำให้พรรณรายเข้าใจตนผิดด้วย

เมื่อสันติยืนยันว่าตนไม่ได้วาด ทำให้พรรณรายสบายใจขึ้น อัมราจึงขอตัว สันติเร่งพรรณรายว่าเราจะไปกันได้หรือยัง พรรณรายจึงขอไปแต่งตัวก่อน

อารีย์ติดตามรับรู้เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่อย่างกลุ้มใจ กลับไปถามหุ่นท่านเจ้าคุณว่าเราไม่มีทางแก้ไขได้เลยหรือ ท่านบอกว่าทางแก้มี แต่พวกเราทำไม่ได้ เพราะมันคือเจ้าของตะกรุดที่ทำให้พีทบาดเจ็บครั้งก่อน ทำให้หุ่นทุกตัวตกใจมาก

ooooooo

ที่บ้านเวทย์ พิไลกับเทิดนั่งดูเวทย์ที่กำลังบริกรรมคาถาอยู่อย่างเคร่งเครียด

ครู่เดียวก็ปรากฏเด็กหัวจุกและควายธนูที่ดุร้ายขึ้นขนาบซ้ายขวาเวทย์ พิไลกลัวถูกควายธนูทำร้าย เวทย์บอกว่า

“ควายธนูของข้าจะเล่นงานเฉพาะคนที่ข้าสั่งเท่านั้น” กุมารถามอย่างกระเหี้ยนกระหือรือว่าพ่อเรียกตนมาคงมีงานสนุกๆ แน่ๆ ใช่ไหม “ใช่...ยามสี่คืนนี้ เจ้าจงนำควายธนูไปบุกห้องหุ่น เล่นงานหุ่นทุกตัวที่มันกล้ากำแหงให้สิ้นซาก”

กุมารรับปากว่าจะจัดการตามที่พ่อสั่งให้เรียบร้อย พิไลถามว่าหุ่นมีตั้งหลายตัวจะสู้พวกมันได้หรือ ถูกกุมารด่าว่านังปากแดงดูถูกตนหรือ ถามว่าอยากเห็นฤทธิ์ตนไหม พิไลผวาเฮือกร้องขอให้เวทย์ช่วยด้วย เวทย์สั่งกุมารให้หยุด บอกพิไลว่า

“หุ่นพวกนั้นเป็นวิญญาณธรรมดา ไม่ได้ถูกปลุกเสกด้วยอาคมอย่างเจ้ากุมารกับควายธนูของข้า ต่อให้พวกมันเป็นสิบก็สู้ไม่ได้หรอก” แล้วบอกพิไลที่เร่งให้รีบไปว่า “ช่วงเวลาสามนาฬิกาถึงรุ่งเช้าจะเป็นช่วงเวลาที่วิญญาณอ่อนแรง จัดการพวกมันตอนนั้นจะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด”

“โอ้โห...พี่เวทย์นี่รอบคอบจริงๆ ไอ้หุ่นผี พวกแกเสร็จแน่ๆ” พิไลหัวเราะสะใจ

ooooooo

แม้ว่าสันติจะบอกว่าตนไม่ได้วาดรูปให้อัมรา แต่เมื่อพรรณรายกลับขึ้นไปแต่งตัวเห็นอัมรากำลังเก็บรูปวาดของตัวเองก็ของขึ้นอีก ถามว่าอัมราชอบอาร์ตใช่ไหม

อัมราบอกว่าตนไม่รู้ว่าพี่อาร์ตชอบพี่พรรณ ถ้าตนรู้ก็จะไม่...อัมราพูดได้แค่นั้นก็ถูกพรรณรายจับผิดทันทีว่าอัมราชอบอาร์ต อัมรายืนยันว่าตนจะไม่มีวันแย่ง

พี่อาร์ตจากพี่พรรณเด็ดขาด พรรณรายจึงให้พิสูจน์ด้วยการออกไปข้างนอกกับตนและอาร์ต ทำให้เห็นว่าตัวเองไม่รู้สึกอะไรกับอาร์ตจริงๆ

“ก็ได้ค่ะ อัมจะไป”

ระหว่างไปห้างด้วยกันนั้น พรรณรายพยายามที่จะแสดงให้อัมราเห็นว่าสันติรักตน และสันติก็แสดงความรักความหลงพรรณรายจนอัมรากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เบือนหน้าไปจากทั้งสองซ่อนน้ำตาตัวเอง

อัมราเดินตามพรรณรายกับสันติจนจะเป็นลมเดินตามไม่ทัน ถูกพรรณรายหันดุ จึงบอกพี่สาวว่าตนไม่สบายเหมือนจะเป็นลมชวนกลับกันไหม พรรณรายไม่เชื่อ สันติเข้ามาถามว่ามีอะไรกัน พอรู้ว่าอัมราไม่สบายเหมือนจะเป็นลม ก็ตำหนิว่ารู้ตัวว่าไม่สบายก็ไม่น่ามา บ่นเสียดายที่ทำให้อดดูหนัง อัมราเสนอว่าตนกลับรถรับจ้างเองก็ได้

พลันเสียงผอบก็ทักมาอย่างดีใจ บอกพรรณรายกับอัมราว่าตนมาซื้อเกี๊ยวเจ้าอร่อยจะเอาไปฝากทุกคนที่บ้านเดชพอดี ไม่นึกว่าจะมาเจอลูกๆที่นี่

พรรณรายถือโอกาสฝากอัมรากลับไปด้วย ผอบรีบรับปาก พรรณรายฝากพงษ์ให้ช่วยดูแลอัมราด้วย แต่พอทั้งสามเดินไปที่ลานจอดรถ แดดร้อนจัดทำให้อัมราเป็นลม ผอบเอายาดมให้พงษ์เอาไปรอที่จมูกอัมรา พงษ์รับไปทำท่าจะทักท้วง ถูกผอบตัดบทให้รีบพาน้องเข้าไปนั่งด้านหลังรถก่อน

พอพงษ์ประคองอัมราขึ้นนั่งในรถแล้ว เขาหันกระซิบบอกผอบว่า

“นี่มันลิปสติกนะแม่ ดมเท่าไรจะหายล่ะ”

“โง่จริงแก ก็เพราะไม่อยากให้หายไง โชคเข้าข้างเราสุดๆ แล้ว เร็วเข้าพงษ์รีบพายัยอัมราไปบ้านเราเดี๋ยวนี้” ผอบคิดแผนร้าย พงษ์รับคำ รีบไปนั่งที่คนขับ ส่วนผอบก็กุลีกุจอไปนั่งเอาแท่งลิปสติกรอจมูกอัมราอย่างเอาการเอางานมาก

เมื่อกลับถึงบ้าน พงษ์ประคองอัมราไปนั่งในห้องรับแขก บอกอัมราที่เริ่มจะดีขึ้นแล้วว่าเข้าไปเช็ดหน้าเช็ดตาทานยาหอมหน่อยก็จะดีขึ้น อัมราถามงงๆ ว่าที่นี่ที่ไหน ผอบบอกว่าบ้านป้าเอง อัมราพยายามลุกขึ้นบอกว่าตนอยากกลับบ้าน

ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ป้าพาไปส่งแน่ แต่ตอนนี้หนูต้องทานยาหอมก่อนนะได้ดีขึ้น” อัมราพยายามจะลุกขึ้น ผอบปลอบขู่ๆว่า “ถ้ากลับไปสภาพนี้คุณพ่อต้องตกใจแน่ๆ เชื่อป้าสิจ๊ะ รอเดี๋ยวนะ ป้าจะไปเอายาหอมมาให้”

“ค่ะ” อัมรารับคำอย่างอิดโรยผอบกับพงษ์ยิ้มให้กันอย่างเจ้าเล่ห์...และรู้กัน

ooooooo

อ่านละครห้องหุ่น ตอนที่ 9 วันที่ 10 ต.ค. 58

ละครเรื่องห้องหุ่น บทประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น บทโทรทัศน์โดย ณ.ภัทรพร
ละครเรื่องห้องหุ่น กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล
ละครเรื่องห้องหุ่น ควบคุมการผลิตโดย กัลป์ กัลย์จาฤก
ละครเรื่องห้องหุ่น ผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์
ละครเรื่องห้องหุ่น ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด
ละครเรื่องห้องหุ่น ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครเรื่องห้องหุ่น เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันเสาร์ที่ 26 กันยายน 2558
ติดตามชมละครเรื่องห้องหุ่นได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ