อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[1] วันที่ 12 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[1] วันที่ 12 พ.ย. 58

“พี่ศรีบอกคุณอย่างนั้นหรือฮะ” ศรีจิตราแอบหัวเราะ
“ฮื่อ อีตาคุณชายเล็กนี่คงตาถั่ว”
คุณชายเล็กคอย่นหลับตาปี๋ “โธ่....อย่าว่าเขาบ่อยนักซีครับ”
“ก็มันจริงนี่ พี่ศรีน่ะดีแสนดีไม่ยักชอบ ดันไปชอบยายแจ๊ดแจ๋ ฮึ ยายนั่นจะมาสู้พี่ศรีได้ยังไง” สาลินค้อนลมค้อนแล้ง คุณชายเล็กเหลือบดูแล้วกลั้นหัวเราะ “นี่.....ตกลงคุณจะยอมช่วยรักษาแผลหัวใจให้พี่ศรีใช่ไหม”

“ฮะ ผมว่าไม่มีใครที่จะรักษาแผลใจให้คุณศรีได้ดีเท่าผมอีกแล้ว” คุณชายเล็กดวงตาเชื่อมเปี่ยมหวัง
ศรีจิตราตัดสินใจแสดงตัว “ยายสา คุยกับใครอยู่น่ะ” ศรีจิตราแกล้งทำชะงักไป


คุณชายเล็กอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก สาลินยิ้มร่า “พี่ศรี มาพอดี นี่ไงคะคุณพล ที่สาเล่าให้ฟัง โอ้โฮกว่าจะได้เจอกัน คุณพลคะ นี่พี่ศรีของฉัน”
ศรีจิตราไหว้บดินทร์ “สวัสดีค่ะคุณ....”
“พลครับ ผมชื่อพล”
“เราเคยเจอกันใช่ไหมคะ”
“ครับ เราเคยเจอกันแล้ว แนะนำตัวแล้ว เพียงแต่อาจจะสับสนเล็กน้อย”
“สับสนระหว่างคุณกับคุณชายเล็กใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ”
“แล้วเมื่อไหร่คุณจะทำให้ใครต่อใครหายสับสนเสียที”
คุณชายเล็กเก้อไป สาลินมองทั้งคู่อย่างลุ้น สงสัยนิดๆ ศรีจิตราคุยกับ “นายพล” อย่างมีความนัยแปลกๆ
“อีกไม่นานนี่ล่ะครับ ถึงเวลาที่ผมจะแสดงตัวซักที”
ศรีจิตรายิ้มพึงใจ “เชิญเข้าบ้านก่อนซีคะ กำลังเตรียมสำรับพอดี จะได้ทานข้าวเย็นด้วยกัน”
“วันนี้ผมขอตัวก่อนครับ เพราะต้องไปตรวจปั๊มต่อ งั้นผมลาเลยละกัน”
“อ้าว”
“ผมไปนะครับ” คุณชายเล็กผละไป
“ว๊า.....เลยไม่ได้อยู่คุยเลย ไงพี่ศรี คุณพลหล่อไหม ลืมตาคุณชายเล็กเถอะ เดี๋ยวสานัดคุณพลมาบ้านเราบ่อยๆ”
“จ้ะ เข้าบ้านเถอะสา” ศรีจิตรายังมองตามคุณชายเล็ก สีหน้าสลดไปนิดหนึ่ง

ปั๊มน้ำมันพุดซ้อน รถบริษัทน้ำมันจอดอยู่ คุณชายเล็กกำลังตรวจเช็คจดบันทึกอยู่
พุดซ้อนยืนเชิดตรงหน้า “นี่...แก รู้ไหม แม่สาลินเดี๋ยวนี้นะ แต่งตัวไปทำงานแต่เช้า คงไม่กล้าอยู่สู้หน้าพี่สาว ก็ตัวเองน่ะไปแย่งผัวเขานี่”
“แค่ว่าที่คู่หมั้นครับ หมั้นหมายอะไรก็ยังไม่มี”
“เหมือนกันนั่นแหละ เอ๊ะ....แต่แม่พี่สาวเองก็ไวไฟอยู่ไม่ใช่น้อยนี่ แกเองไปจับมือถือแขน ถึงเนื้อถึงตัวมาแล้วไม่ใช่หรือ” คุณชายเล็กถอนใจ แต่มีแววยิ้มนิดหนึ่ง “ยิ่งอกหักมาอย่างนี้ อาจจะเซซังมาให้แกดามหัวใจก็ได้นะ”
“นี่เจ๊ ผมมาตรวจปั๊มนะครับ ไม่ได้มาตรวจสำมโนประชากร”
“อย่ามาทำพูดเลย โถ...เป็นแค่เด็กปั๊มยังจะใฝ่ฝันถึงลูกสาวผู้ดี แต่กับหนูชบาทิพย์อย่าหวังนะ ลูกสาวฉันรักนวลสงวนเนื้อ ขาอ่อนน่ะแกไม่ได้เห็นหรอก”
“แบบนั้นน่ะเหรอฮะ”
ด้านหลังพุดซ้อน เห็นชบาทิพย์ยืนแนบสนิทกับสมชาย กระโปรงไมโครสเกิร์ตถลกเห็นเกือบถึงลำไส้ใหญ่ สมชายกุมมือ ชบาทิพย์ระริกคิกคัก
“ว้าย” พุดซ้อนถลาไป คุณชายเล็กโคลงหัวตามไปดู “อีชบา หยุดเดี๋ยวนี้นะ” พุดซ้อนดุสมชาย “นี่แกมาจับมือถือถันอะไรลูกสาวฉัน”
“แค่จับมือ ไม่ได้ถือถันครับ”
“แหม....แม่ พี่สมชายเขาแค่ดูหมอให้หนู”
“ใช่ๆ”
“อ้อ ดูหมอดูมดกัน ระวังเถอะย่ะ มันจะไม่ได้ดูแค่มือ มันจะดูไปถึงมด...ลูก”
“แม่!” ชบาทิพย์เว่าอีสานเถียงแม่ฉอด ๆ พุดซ้อนด่าลูกด้วยอีสาน ไม่มีใครฟังใคร
ทันใดมีรถสปอร์ตหรูเลี้ยวขวับมาในปั๊ม สองแม่ลูกหันมามอง หน้าบึ้งตึงกลายเป็นยิ้มยวน คุณชายเล็กเป็นอึ้ง อัศนีย์ก้าวลงจากรถอย่างลำบาก ที่คอมีเฝือกเด่นชัด
คุณชายเล็กเร่ง “สมชาย รีบไปเถอะว่ะ เดี๋ยวความแตก นายเอาเอกสารให้ยายพุดซ้อนเซ็น”
“ครับ”
“เฮ้ย แล้วทำตามที่ฉันบอกนะ” คุณชายเล็กกระซิบบางอย่าง แล้วเดินไปที่รถหยิบเอกสารให้สมชาย
พุดซ้อนทัก “วุ๊ย สวัสดีค่ะ คุณอัศนีย์ เถ-ลิง-การ”
ชบาทิพย์สงสัย “คอไปโดนอะไรมาคะ”
“ช่างมันเถอะครับ คุณน้า สาลินกลับมารึยังครับ”
“เอ ไม่ทราบค่ะ อาจจะยังมังคะ เดี๋ยวนี้กลับดึกดื่นค่ะ เพราะไม่กล้าสู้หน้าพี่สาว ไปแย่งผัวเขาไง เห็นข่าวลงว่า”
“ไม่เป็นไร ผมเข้าไปหาที่บ้านเลยดีกว่า”
“พี่สาไม่ได้ทำงานเป็นพาสสะเน่อร์กับคุณแล้วเหรอคะ”
“เขาลาออกแล้วน่ะซีครับ” สองแม่ลูกเป็นงง อัศนีย์มองไปที่คุณชายเล็ก คุ้นๆ “เอ๊ะ นั่นใครครับ”
“อ๋อ คุณพลค่ะ เขามาตรวจปั๊ม”
“คุณพล !” อัศนีย์เดินตรงมาหาคุณชายเล็กทันที พยายามมองหน้าให้ชัดๆ คุณชายเล็กหันหลังให้

อัศนีย์เดินมาหาคุณชายเล็กที่ยังยืนอยู่กับสมชายพุดซ้อน ชบาทิพย์มองอยู่ห่างๆ อัศนีย์เห็นแล้วว่าคือคุณชายเล็ก
ถามลองใจ “สวัสดีครับคุณพล” สมชายหันมาทันที คุณชายเล็กหันตาม
“สวัสดีครับ เออ....รู้จักผมเหรอครับ ว่าแต่คุณเป็นใคร”
อัศนีย์เข้าใจว่าชบาพูดถึง “พล” ที่คือสมชาย เลยไม่ติดใจอีก
“ไม่มีอะไร อ้าว.....สวัสดีครับคุณชายเล็ก” สมชายแยกไป เอาเอกสารไปให้พุดซ้อนเซ็น
“สวัสดีครับคุณอัศนีย์ มาหาสาลินเหรอครับ”
“ใช่..... แล้วคุณล่ะ”
“ผมมาตรวจปั๊ม ได้ข่าวว่าเธอลาออกจากไนท์คลับของคุณแล้วนี่ เป็นโชคดีของเธอที่ไม่ต้องไปทำงานในที่อโคจรแบบนั้น”
“เฮ้ย....พูดให้เกียรติกันหน่อย ฝากไปบอกพี่นายเลยนะ ว่าฉันจะตามตัวสาลิน กลับมาทำงานกับฉันให้ได้ แล้วก็ไม่ต้องมาเล่นละครมาหลอกสาลินว่าเลิกกับหญิงก้อยแล้ว มุขมันตื้นเกินไป”
“เฮ้อ....บอกให้เอาบุญว่ะ พี่รองไม่ได้เล่นละครหลอกสาลิน ที่พี่รองกลับมาหายายก้อย เขาเล่นละครหลอกทั้งนายทั้งยายก้อยให้ตายใจต่างหาก แล้วพี่รองก็ชนะ ได้สาลินกลับคืนมา”
อัศนีย์เป็นอึ้ง “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเอาคืนด้วยแผลบนหัวแกก็แล้วกัน ฝากไปให้พี่แกดูต่างหน้า”
อัศนีย์เงื้อไม้เท้าจะฟาดบนคุณชายเล็ก คุณชายเล็กตั้งการ์ดรับ ยึดไม้เท้าไว้ได้ อัศนีย์ชกคุณชายเล็กเซไปข้างรถจะฟาดไม้ที่หน้าคุณชายเล็ก สมชายวิ่งกลับมาเตะไม้เท้ากระเด็นจากมือ คุณชายเล็กสวนชกท้องอัศนีย์เข้าเต็มรัก อัศนีย์จุกตัวงอ คุณชายเล็กเสยหมัดเข้าปลายคาง อัศนีย์ล้มฟาดไปทั้งยืน
พุดซ้อนชบาทิพย์ร้องกรี๊ดวิ่งเข้ามาดู
“ว้าย ตายแล้ว กล้าดียังไงมาชกอภิมหาเศรษฐี”
“แมนจังเลยคุณพล พี่สมชาย คุณอัศนีย์ ต๊าย....โดนชกก็ยังล้อหล่อ”
อัศนีย์สลึมสลืมเต็มที อัศนีย์มองทุกคนที่จ้องมองมา ทั้งคุณชายเล็ก สมชาย พุดซ้อน ชบาทิพย์ แล้วทันใดภาพก็ดับวูบลง
โถงตำหนักเล็ก คุณชายรองเดินออกมายังโถงแล้วชะงัก ตาตุ้มนั่งอยู่ในมือมีไดอารี่เปิดอยู่ จรวยแต่งชุดสีอ่อน หน้างามละมุน
“อะไรนี่” คุณชายรองก้าวไปดึงไดอารี่ออกจากมือตาตุ้ม ตาตุ้มเบะ
จรวยตกใจดึงมากอดไว้ “อะไรกันคะ คุณชาย”
“ไดอารี่เก่าฉันหายไป หาอยู่เป็นนานสองนาน นี่เธอเอามาให้ลูกฉีกเล่นหรือ”
“ดิฉัน ดิฉันไม่เกี่ยวนะคะ”
“ไม่เกี่ยว แล้วมาอยู่นี่ได้ยังไง” จรวยน้ำตาหยด เจียม แม่น้อมเดินเข้ามา
“ดิฉัน ดิฉันเห็นหม่อมเอามาทิ้งถังผง ปกมันสวยดี ตาตุ้มเลยเอามาเล่นค่ะ”
คุณชายรองพลิกเปิดดูเห็นบางหน้าที่เขียนไว้สั้นๆ 1 บรรทัด มีลายมือเขียนแต้มรัมมี่ มีชื่อ หม่อมอำพันและขาไพ่
“อ้าว คุณชายหาอยู่หรือคะ” เจียมถาม
“อิฉัน เห็นหม่อมเอามาจดแต้มรัมมี่มาตั้งนานแล้วค่ะ” แม่น้อมอธิบาย
จรวยสะอื้นน้ำตาไหล คุณชายรองอึ้งมองดู
หม่อมอำพันกับคุณชายโต นมย้อยเดินมา “มีอะไรกัน ตารอง อ้าว นังจรวยสวยเก๋หล่อนร้องไห้ทำไมยะ”
“จรวยร้องไห้ทำไม” คุณชายโตลงประคองจรวย
จรวยยิ้มละมุนเช็ดน้ำตา “ไม่มีอะไรค่ะ”
“ต้องมีซี ยังไงหรือคะ คุณชาย” นมย้อยถาม
คุณชายรองชูไดอารี่ให้ดู “สมุดไดอารี่เก่าผมฮะ ที่ผมหาอยู่เป็นปีแล้ว เพิ่งรู้ว่าหม่อมแม่เอามาจดแต้มรัมมี่”
หม่อมอำพันอึ้งนิดหนึ่งแล้วค้อนคม “ก็ใครจะรู้ล่ะจ๊ะ เห็นเอาไปหมกไว้ห้องใต้ถุน แม่เห็นมีหน้าก็เหลือก็เอามาจดสถิติ”
จรวยยิ้มเศร้า สูดน้ำมูกพรืด คุณชายรองหันมามอง “ดิฉันขอประทานโทษค่ะ ที่ปล่อยให้ตาตุ้มเอามาฉีกเล่น”
คุณชายรองพยักหน้า “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ฉันผิดเองจรวย”
จรวยชะงักมองหน้าคุณชายรอง คุณชายโตขมวดคิ้ว “นี่นายประชดใช่ไหม”
“เปล่าฮะ พี่โต ผมทำไม่ถูกจริงๆ แทนที่จะซักถาม ก็ไปปึงปังกล่าวโทษจรวยเข้าแล้ว ฉันขอโทษจรวย” คุณชายรองพูดอย่างจริงใจ คุณชายโตอึ้ง นมย้อย เจียม แม่น้อม มองกันงงๆ
หม่อมอำพันค้อนขวับ “ต้องไปขอโทษ ขอโพยอะไรมัน”
จรวยหน้าสดใสยกมือขึ้นพนม “ฮือ ไม่เป็นไรค่ะ คุณชาย”
“ขอบใจ ผมขอตัวก่อน” คุณชายรองเข้าไป
หม่อมอำพันเชิดใส่ตามคุณชายรองไป นมย้อยนั่งลง เจียม แม่น้อมมองดูคุณชายโตประคองเมีย
“ฮือ คุณชายพูดดีกับรวย”
“ฉันก็ดีใจที่เธอกลับเนื้อกลับตัวได้” คุณชายโตภูมิใจ
“เห็นไหม เวลาที่เราทำดีกับใคร เขาก็จะดีตอบเรา” นมย้อยสอน จรวยยิ้มออกได้

ปั๊มน้ำมันพุดซ้อน อัศนีย์นอนหลับตาพริ้มแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นเพดานห้อง อัศนีย์พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ห่มผ้าถึงหน้าอกก็ชันตัวขึ้นนั่ง มองดูรอบตัวคือห้องในปั๊มพุดซ้อนนั่นเอง ผ้าห่มร่วงจากอกเห็นแผงอกเปลือย อัศนีย์ก้มลงมองตัวเองแล้วคลำๆขาพบว่าไม่มีกางเกง อัศนีย์ใจหาบวาบ แง้มผ้าดูก็แน่ใจว่าไม่มีเสื้อผ้าเหลืออยู่ เห็นมีอ่างน้ำวางอยู่บนโต๊ะเล็กใกล้ มีกลีบกุหลาบแขวนลอยอยู่ “ฮะ ชบาทิพย์ เธอใช่ไหม”
มีเสียงฮัมเพลงดังมา ชบาทิพย์เดินออกมา อยู่ในชุดนอนบางเบาแนวเบบี้ดอล ถือขวดน้ำอบออกมาด้วย “ตื่นแล้วหรือคะ คุณอัศนีย์”
อัศนีย์ผงะดึงผ้าห่มมาปิดแนบอก ดวงตาหวาดหวั่น “นี่ผมหมดสติไปอีกแล้วเหรอ”
“ค่ะ ชบาดูแลคุณเอง ชบาพาคุณมานอน เพื่อ “ผสม””
“หา....ผสม ผสมอะไร”
“พูดผิดค่ะ ปฐม ปฐมพยาบาล”
“คุณน้าล่ะ”
“คุณแม่ไปกู้เงิน เอ๊ย ไปเก็บดอกเบี้ยเงินกู้น่ะค่ะ”
“แล้ว...เสื้อผ้าผมหายไปไหน”
“ก็ตอนคุณล้ม เสื้อผ้าคุณเปื้อน ชบาก็เลยถอดให้ แล้ว “ผสม””
“ผสมอะไร”
“ผสมน้ำกับผงซักฟอกแช่ไว้ไงคะ อย่าห่วงเลยค่ะ ชบาไม่เห็นอะไรเลย”
อัศนีย์ดูตัวเอง เชื่อแค่เสี้ยวเดียว “ตัวผมไม่เห็นมีรอยเปื้อนอะไรเลย”
“จะมีได้ยังคะ เมื่อกี้ชบาเช็ดตัวคุณไปรอบนึงแล้ว”
อัศนีย์รู้สึกเหมือนเสียตัว “อะไรนะ”
“อย่าห่วงเลยค่ะ ชบาไม่เห็นอะไรเลย นี่ชบาเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว มาเถอะค่ะ ชบาจะ “ผสม””
“ผสมอะไรอีก”
“ผสมน้ำอบไว้เช็ดตัวให้คุณอีกรอบไงคะ” ชบาทิพย์เทน้ำอบลงในอ่างน้ำ แล้วเด็ดกลีบกุหลาบทีละกลีบลงในน้ำ มองอัศนีย์มาดมั่น
“ไม่เอา เดี๋ยวผมผสม เอ๊ย เดี๋ยวผมทำเอง” อัศนีย์ตวัดผ้าพันตัวลุกขึ้นยืน แล้วเซผ้าเลื่อนหลุด
“ว้าย” อัศนีย์ใจหายวาบ ตะครุบผ้าไว้ กระโดดถอยหลัง “อย่าห่วงเลยค่ะ ชบาไม่เห็นอะไรเลย” อัศนีย์วิ่งเข้าห้องน้ำไป ชบาทิพย์หยิบกลีบกุหลาบมาวางในมือ แล้วเป่าปลิวไป ดวงตาวามวาว “ฮิฮิฮิ ชบาเห็นหมดทุกอย่างเลย”
หลายวันต่อมา ที่ศาลาการเปรียญ บรรดาญาติธรรมทั้งหลายคุยกันเซ็งแซ่ มุมหนึ่ง คุณตาคุณยาย ยายพิณตาผลนั่งเชิดไม่กลัวใคร อุ่นเรือน ศรีจิตรา สาลิน มีท่าทางสงบ พุดซ้อน ชบาทิพย์นั่งอยู่อีกมุม มองมายังสองพี่น้อง ยายปริกนั่งอยู่ในกลุ่มด้วย ด้านหนึ่งของศาลา จัดโต๊ะเก้าอี้อย่างดีไว้ มีแจกันดอกไม้ และพรมปูพื้นอย่างดี
สาลินสงสัย “แม่ขา.....วันนี้มีแขกสำคัญเหรอคะ ทางวัดจัดสถานที่กันยกใหญ่
“ไม่รู้ซีลูก คงคนใหญ่คนโตจากกรุงเทพมาทำบุญละมัง”
คุณตาเปรย “ก็คงจะอย่างนั้น มรรคทายกประกาศให้มาทำบุญที่ศาลาใหญ่”
คุณยายแปลกใจ “แถมยังบอกชาวบ้านให้แต่งตัวสวยมาต้อนรับ”
ศรีจิตรายิ้ม รู้เรื่องการเสด็จอยู่คนเดียว
พุดซ้อนเหน็บ “ต๊าย มากันทั้งพี่ทั้งน้อง หน้าเห่อราวกับขึ้นปราสาทเหม”
“ทำไมพี่สากับพี่ศรีไม่ตบกันล่ะแม่ คราวพ่อมุดมุ้งน้าดาหวัน แม่ยังจิกหัวตบน้า แทบเป็นแทบตาย”
บรรดานางบุญรอบข้างตาโพลง พุดซ้อนตาเหลือกหยิกชบาทิพย์ “ลูกชบา เงียบลูก” พุดซ้อนค้อนกลุ่มสาลิน “พวกนั้นน่ะพวกผู้ดี คงถือคติสมบัติผลัดกันชม”
“ต๊ายนี่ไม่มีหิริโอตัปปะบ้างหรือ ไหนว่าเป็นชาววังไง” ยายปริกเม้าด้วย
“คงเหมือนชาววังในเรื่องพระลอมั้งคะ นางรื่นนางโรย สนุกน้ำสนุกบกกับนายแก้วนายขวัญ 2 ดอก แล้วถึงถามชื่อเสียงเรียงนาม”
มหาดเล็กเดินเข้ามากระซิบมรรคทายก มรรคทายกประกาศ “ทุกคน...ได้เวลาแล้ว มาตั้งขบวนต้อนรับกัน”

ลานวัด นมย้อยแต่งตัวราวท่านผู้หญิงลงมาพร้อมเจียม แม่น้อมและนางข้าหลวง คุณชายเล็กก้าวลงมาจากอีกด้าน บนศาลาคนฮือลุกขึ้นดู
สาลินชะเง้อตาม “อุ๊ย พี่ศรี คุณพลมาด้วย เอ....นั่นคุณนมย้อย คนจากในวังนี่คะ”
“ไอ้เจ้าพล มาหายายสาเหรอ” คุณตาสงสัย
คุณยายคิดๆ “คงรู้ข่าวคุณชายเลยมาตัดหน้า เอ แต่ทำไมมากับคนในวังล่ะ”
“ก็คุณพลเขาเพื่อนสนิทกับคุณชายเล็กนี่คะ เดี๋ยวคุณชายเล็กอาจจะมาด้วยก็ได้” ยายพิณคาด
ศรีจิตรายิ้ม รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้คุณชายเล็กคงแสดงตัวเป็นแน่
ชบาทิพย์กระซิบกับพุดซ้อน “แม่ วันนี้พี่พลหล่อจัง อย่างกะคุณชายแน่ะ”
“อุ๊ย....ขี้ข้า ยังไงก็ขี้ข้า”
ทันใดมหาดเล็ก มาลา วรรณา นางข้าหลวงอีกสามนางลงมาถือพุ่มดอกไม้บูชาพระ มหาดเล็กพลันกางกลศกั้น ประตูรถเปิดออก คุณสอางค์ลงนำมาเครื่องเพชรพราว จับพระหัตถ์เสด็จที่ทรงภูษาเรียบกริบ ราวมีรังสีแผ่ออกเป็นปริมณฑล คุณชายรองลงตามมา หล่อเนี๊ยบไม่แพ้คุณชายเล็ก
บนศาลาคนฮือฮา สาลิน อุ่นเรือน คุณตา คุณยาย ยายพิณตกตะลึงพรึงเพริด ศรีจิตราน้ำตาเอ่อ หลวงตายืนอึ้ง ชาวบ้านมองกันเลิกลัก
สาลินร้อง “แม่ คุณชายรอง เสด็จพระองค์หญิง”
คุณชายเล็กและคุณชายรองเข้าไปจูงพระหัตถ์เสด็จ คุณสอางค์ยืนประสานมือ สาลินมองหน้าศรีจิตรา ศรีจิตรายิ้มแก้มปริ พุดซ้อนตาเหลือก ชบาทิพย์ยกมือกุมอก กระบวนเสด็จเริ่มขึ้น คุณสอางค์เดินนำคุณชายเล็ก คุณชายรองกับเสด็จก้าวตาม นมย้อย มาลา วรรณา มหาดเล็ก นางข้าหลวงเดินตามเป็นแถว เจียม แม่น้อมตามหลัง

ขบวนเสด็จขึ้นบนศาลาการเปรียญ เสด็จประทับบนเก้าอี้ คุณชายเล็ก คุณชายรองลงนั่งกับพื้น บรรดาผู้ติดตามทั้งหมดลงนั่งกันทั้งหมด สาลิน คุณตาคุณยาย อุ่นเรือน แม่พิณยังตาค้างอยู่ พุดซ้อน ชบาทิพย์ตาค้างยิ่งกว่า แล้วกราบเสด็จพร้อมหน้ากัน พระมานั่งบนอาสนะเป็นทิวแถว สงบสำรวมเกร็งกว่าทุกวัน คุณสอางค์นั่งยิ้มละไม มาลา วรรณา นางข้าหลวง มหาดเล็กนั่งล้อม พานพุ่มบูชาพระทั้ง 10 วางราย นมย้อย เจียม แม่น้อมนั่งด้านหลัง นมย้อยพยักหน้าให้คุณชายรองและคุณชายเล็ก ทั้งสองคลานเข่าอย่างชำนาญมาหากลุ่มคุณตา

ศรีจิตราและสาลินไหว้คุณชายทั้งสอง ศรีจิตรารอดูการเปิดเผยตัวของคุณชายเล็กอย่างใจจดใจจ่อ ด้านหลังพุดซ้อน ชบาทิพย์มองดูตาเขม็ง
“สวัสดีครับ คุณแม่ คุณตา คุณยาย ยายพิณ”
“สวัสดีค่ะ โธ่ เป็นบุญของพวกเราจริงๆ ได้เฝ้าบารมีเสด็จพระองค์หญิง” คุณยายชื่นใจ
“งามเหลือเกินนะเพคะ” ยายพิณปลื้มปริ่ม
“วันนี้มากันพร้อมหน้า ทั้งผมและเจ้าเล็ก”
“คุณชายเล็กมาด้วยเหรอคะ ไหนล่ะคะ” สาลินซัก
คุณชายรองเป็นงง “อ้าว.....ก็นั่งอยู่ตรงหน้าเธอนี่ไง”
“แต่นี่คือคุณพล” ทุกคนยิ่งงง ยกเว้นศรีจิตรา
คุณชายรองมองน้องชาย “นี่มันอะไรกันเจ้าเล็ก”
คุณชายเล็กยิ้มเอียงอาย “คุณตา คุณยาย คุณแม่ครับ คุณสา ผมขอโทษ ที่ผ่านมาผมยังไม่ได้แนะนำตัวผมอย่างเป็นทางการเสียที”
“คุณไม่ใช่คุณพล แต่คือคุณชายเล็กเหรอคะ” อุ่นเรือนถามเพื่อให้แน่ใจ
“คุณศรีครับ ช่วยอธิบายหน่อย”
“คุณตา คุณยาย แม่ ยายสา นี่คุณชายบดินทราชทรงพล วุฒิวงศ์ คุณชายเล็กของวุฒิเวสม์ค่ะ”
สาลินตาวาวทั้งโมโหทั้งดีใจ อุ่นเรือนมองแล้วรู้แจ้ง คุณตา คุณยายยังงงๆ ยายพิณกุมอก พุดซ้อนตากลับล้มมาทางชบาทิพย์ ชบาทิพย์ประคองไว้ ชาวบ้านมองหน้ากันเลิกลัก
“คุณโกหกพวกเรา”
คุณชายรองดุ “โกหกแม้แต่ฉัน ตกลงเจ้าพลก็คือแกนั่นเอง”
“โธ่ ผมไม่ได้โกหกนะครับ พล ก็ชื่อท้ายของผมไง ตอนอยู่เมืองนอก ผมก็ชื่อพล ฝรั่งเรียกผมว่าพอล ทำงานทั้งขนขยะ ล้างจาน ตรวจน้ำมันตามปั๊ม ไม่ได้เป็นเจ้าเป็นนายใครสักหน่อย”
สาลินไม่พอใจ “แต่คุณไม่บอกนี่ว่าคุณคือคุณชายเล็ก”
“เอาเป็นว่าผมบอกไม่หมดก็แล้วกันฮะ”
คุณชายรองส่ายหน้าระอาใจ สาลินหน้าบึ้ง
อุ่นเรือนสรุป “ตกลง คุณชายมีสองสถานะนะคะ อยู่กับพวกเราคุณคือนายพล เจ้าหน้าที่ตรวจน้ำมัน”
คุณตาถาม “แล้วเวลาอยู่ที่วังล่ะครับ”
ศรีจิตราตอบแทน “ก็เป็นคุณชายเล็ก ที่ชอบแกล้งหลอกเป็นคนอื่นอยู่เนือง ๆ”
คุณยายตกใจ “หา....มีหลอกเป็นคนอื่นอีกเหรอ”
“ค่ะ เดี๋ยวหลอกเป็นคนรถ เดี๋ยวหลอกเป็นขโมย”
สาลินเข้าใจ “อย่างนี้นี่เอง คุณถึงหลบหน้าฉันทุกครั้งที่ฉันเข้าวัง”
คุณชายรองซัก “คุณศรีรู้มาตลอดเหรอครับ”
“มาจับพิรุธผู้ร้ายได้ช่วงหลังๆ นี่ล่ะค่ะ
“โอ้โฮ.....ผมผิดถึงขั้นผู้ร้ายเลยเหรอครับ”
“ค่ะ ถึงขั้นต้องมีบทลงโทษขั้นอุกฤษฏ์ด้วยซ้ำไป”
คุณชายเล็กโอดครวญ “คุณตา คุณยาย คุณแม่ช่วยผมด้วยครับ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[1] วันที่ 12 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ