อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 พ.ย. 58

คำรณยืนมองอรรณพตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นเพราะยืนไม่ได้ ด้วยความสะใจ
อรรณพพูดทั้งๆที่ถูกคลุมหน้าอยู่ “พวกแกเป็นใคร ต้องการเงินใช่มั้ย จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา”
คำรณยิ้มเยาะ “เงินน่ะ ต้องการแน่ครับท่าน แต่ถึงเวลา ท่านจะรู้เองว่าต้องจ่ายเท่าไหร่”
อรรณพอึ้งไปครู่นึง พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายแบบนี้เขาก็นึกได้ ตะคอกกลับ “ไอ้คำรณ ไอ้เนรคุณ”
คำรณนึกไม่ถึง “จำเสียงผมได้ด้วยเหรอ” เขาหัวเราะชอบใจ “ขนาดเดี้ยงจนยืนไม่ได้แล้ว ยังความจำดีอีกนะครับท่าน” คำรณดึงผ้าดำที่คลุมหน้าอรรณพออก

อรรณพจ้องหน้าคำรณเขม็ง ด้วยความเกลียดชัง โกรธแค้น “ฉันรู้ตัวช้าไปด้วยซ้ำ ถ้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ ฉันไม่ชุบเลี้ยงให้แกมาแทงข้างหลังฉันได้หรอก”


“น้อยๆหน่อยโว้ย กะอีแค่ให้งานทำเรียกว่าชุบเลี้ยงเลยเหรอ แล้วแกก็เป็นคนไฟเขียวให้ไอ้ไตรภพเอาฉันออกจากงานด้วย เพราะงั้นอย่ามาทวงบุญคุณ ไอ้ง่อย” คำรณกับพวกลูกน้องเดินไป
อรรณพพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ทำไม่ได้ เลยได้แต่มองตามคำรณไปด้วยความแค้น

ไตรภพ นินันท์ ธนาธิป ต่างมองโทรศัพท์เป็นตาเดียว ต่างภาวนาให้คนร้ายโทรกลับมาซะที
วิสาเดินเข้ามาในห้อง “ดึกมากแล้ว คงไม่มีใครโทรมาหรอก ไปพักผ่อนกันได้แล้ว”
นินันท์เครียดมาก “นิห่วงคุณพ่อค่ะคุณแม่ นี่ตกลงมันจะเอายังไง จนปานนี้ยังไม่เห็นติดต่อกลับมาซะที”
“แม่รู้ว่านิห่วงพ่อ แต่ถ้าพวกนั้นไม่โทรมา เราก็ทำอะไรไม่ได้ เครียดไป ก็มีแต่จะยิ่งแย่นะ”
“คุณแม่พูดถูกนะคุณ ไปนอนเถอะ มองในแง่ดี พวกมันติดต่อมาช้าเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีเวลาเตรียมตัวมากขึ้นเท่านั้นนะ” นินันท์พยักหน้ารับ ก่อนจะตามสามีออกจากห้องไป
วิสาหันไปมองไตรภพ
“น้าสาไปพักผ่อนเถอะครับ ผมขอคิดอะไรหน่อย เดี๋ยวก็ไปนอนแล้วครับ”
“ถนอมสุขภาพด้วยนะคะคุณภพ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าคุณภพเป็นอะไรไปอีกคน พวกเราก็ไม่รู้จะไปพึ่งใครเลยนะคะ”
ไตรภพยิ้มรับ “ผมทราบครับน้าสา ไม่ต้องห่วงครับ”
วิสาเดินออกจากห้องไป
ไตรภพนั่งลง แล้วเอนหลัง หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แต่สมองทำงานคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดเวลา ขณะนั้นเอง มือถือไตรภพก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีข้อความจากไลน์เข้ามา ไตรภพหยิบมือถือมากดดู ภัทรลดาส่งไลน์ข้อความเขียนว่า “ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณพ่อเป็นคนดี สิ่งศักดิ์สิทธิจะต้องคุ้มครองท่านค่ะ”
ไตรภพยิ้มบางๆ ในเวลาวิกฤติแบบนี้ ได้กำลังใจจากภัทรลดา ทำให้ตนรู้สึกดีขึ้นมาก

ภัทรลดาส่งข้อความให้กำลังใจไตรภพเสร็จ สีหน้าก็ขรึมลง ใจจริงห่วงไตรภพและอรรณพมาก แต่ตนก็คงช่วยได้แค่นี้ มือถือภัทรลดาก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีข้อความจากไลน์เข้ามา ภัทรลดากดดู เขียนว่า “ดีใจนะ ที่รู้ว่ายังมีคุณอยู่” ภัทรลดายิ้มบางๆ ตนเองก็รู้สึกดีใจ ที่ได้ให้กำลังใจไตรภพเช่นกัน

โทรศัพท์บ้านกำลังดัง ไตรภพเป็นคนรับโทรศัพท์ โดยมียงยุทธกับตำรวจคนอื่นๆอยู่ใกล้ๆ
ยงยุทธกดเครื่องบันทึกเสียง ซึ่งเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ เพื่ออัดเสียงคนที่โทรมาไว้เป็นหลักฐาน
“ฮัลโหล”
คำรณยิ้มเยาะ “รับเร็วจริงนะ คงตั้งใจรออยู่ล่ะซิ”
ไตรภพหน้าขรึมลง “มีอะไรก็ว่ามา”
“พูดตรงๆอย่างงี้ก็ดี ร้อยล้าน พรุ่งนี้เอามาแลกกับชีวิตไอ้เป็ดง่อยนั่น”

“ร้อยล้านไม่ใช่ร้อยบาท จะได้เดินเอาไปให้ง่ายๆ ขอเวลาฉันซักสองสามวันสิ”
คำรณตะคอก “อย่ามาลูกไม้โว้ย ฉันรู้ทันหรอกน่ะ ว่าพวกแกคิดอะไร ถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้เงิน แกก็อย่าหวังเจอหน้าไอ้แก่นั่นเลย”
ไตรภพพยายามระงับอารมณ์ “แล้วจะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหน”
“เดี๋ยวฉันจะติดต่อกลับมาอีกที พวกแกเตรียมทองคำให้ได้ร้อยล้านละกัน ฉันต้องการแต่ทองล้วนๆเท่านั้น”
“อ้าว ไม่เอาเป็นเงินสดเหรอ”
“เงินตั้งร้อยล้าน ต่อให้เป็นแบงค์พันทั้งหมด ก็หนักตั้งร้อยโล ฉันจะขนไปไหวเหรอ ไหนพวกแกจะเรียงเลขแบงค์ไว้จับฉันอีก ฉันไม่โง่หรอกน่ะ”
“ก็ได้ แล้วพวกแกต้องการอะไรอีก”
“ฉันต้องการให้คนถือกระเป๋าคือ...”

ไตรภพกำลังคุยอยู่กับภัทรลดา ศราภัทร ปิ่นมณี
ภัทรลดาตกใจมาก นึกไม่ถึง “ให้ฉันเป็นคนถือเงินค่าไถ่อย่างงั้นเหรอ”
“ใช่ มันจำเพาะเจาะจงว่าต้องเป็นคุณเท่านั้น”
ศราภัทรหน้าเครียด “แล้วทำไมต้องเป็นยัยภัทร ผมไม่เข้าใจว่ายัยภัทรเกี่ยวอะไรด้วย”
“ถ้าผมจำเสียงไม่ผิด คนที่โทรมาน่าจะเป็นนายคำรณครับ ส่วนที่ทำไมต้องเป็นภัทร ตรงนี้ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ”
ปิ่นมณีหงุดหงิด “ดีนะคะ ทิ้งยัยพิมอย่างไม่ไยดี แต่พอถึงเวลา กลับมาขอให้ยัยภัทรไปช่วย ไม่คิดว่าพวกเราจะรู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ”
ศราภัทรปราม “เรื่องนั้นพักไว้ก่อนเถอะคุณ กำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน ชีวิตคนสำคัญกว่าน่ะ”
พิมลภาเดินออกมาจากข้างใน “พิมก็อยากจะขอร้องด้วยคนค่ะ ถึงพิมกับคุณอรรณพจะเลิกกันแล้ว แต่พิมก็ไม่อยากให้เค้าเป็นอะไรเหมือนกันค่ะ”
ไตรภพมองพิมลภาด้วยความสงสัย
“เราก็เป็นซะอย่างงี้ล่ะยัยพิม ใจอ่อนขี้สงสาร” ปิ่นมณีหันไปพูดกับไตรภพ “เห็นแก่ชีวิตคน ฉันไม่ขัดขวางอะไรหรอกค่ะ แต่คุณก็ต้องคิดถึงความปลอดภัยของยัยภัทรด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องห่วงครับ ทางตำรวจจะดูแลอย่างดีที่สุด ไม่ให้ภัทรเป็นอันตรายเด็ดขาดครับ”
“ถ้าอย่างงั้นฉันก็พร้อมแล้วค่ะ คุณต้องการให้ฉันทำอะไรบ้างคะ”

เช้าวันต่อมา ที่แหล่งช็อปปิ้งกลางกรุง มีผู้คนพลุกพล่านเต็มไปหมด ภัทรลดายืนถือกระเป๋าใบใหญ่อยู่ที่ริมถนน สายตาคอยมองไปรอบๆ เพื่อหาคนมารับกระเป๋าใส่ทอง จะได้ไถ่ตัวเอาอรรณพออกมา
ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่ง ยืนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ใกล้ๆ แต่สายตามองไปที่ภัทรลดาตลอด ตำรวจนอกเครื่องแบบอีกคนหนึ่ง ปลอมตัวเป็นขอทานอยู่ริมถนน แต่สายตาก็คอยมองไปทางภัทรลดาอยู่ตลอดเช่นกัน
ยงยุทธกับตำรวจอีกคนนั่งซุ่มรออยู่ในรถยนต์ที่จอดอยู่ริมถนน ยงยุทธหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูด “มีอะไรผิดสังเกตบ้างมั้ยครับคุณภัทร”
ที่หูของภัทรลดา มีหูฟังกับไมค์ขนาดเล็กติดอยู่ เพื่อสื่อสารกับยงยุทธ “ไม่มีค่ะ ยังไม่เห็นมีใครมารับกระเป๋าตามที่บอกไว้เลย” โทรศัพท์มือถือของภัทรลดาก็ดังขึ้น “เดี๋ยวนะคะ มีสายเข้าค่ะ” เธอหยิบมือถือมากดรับ “ฮัลโหล”
ได้ยินเสียงคำรณดังออกมาจากในโทรศัพท์ “เปลี่ยนแผนแล้ว เดี๋ยวจ้างรถไปตามที่ฉันบอกนะ”
ภัทรลดาหน้าเสีย “ทำไมล่ะ”
“อย่าถามมากน่ะ ถ้าอยากได้อดีตพ่อผัวกลับไป ก็ทำตามที่ฉันบอก”
มีรถแท็กซี่คันหนึ่งขับผ่านมา ยงยุทธเห็นภัทรลดาโบกรถก่อนจะเปิดประตูคุยกับคนขับ แล้วขึ้นไปนั่ง ยงยุทธตกใจ “เปลี่ยนแผนแล้ว ตามไปเลยหมู่”
ตำรวจอีกคน รีบขับรถตามรถแท็กซี่ของภัทรลดาไปทันที

ที่บ้านอรรณพ ไตรภพกำลังคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีวิสา นินันท์ธนาธิป คอยฟังผลอยู่ใกล้ๆ “ครับๆ ได้ครับหมวด เราทำตามที่ตกลงกันไว้แล้วกันครับ” ไตรภพกดวางสาย
วิสาหน้าเครียด “เป็นยังไงบ้างคะคุณภพ”
“มันตุกติกอย่างที่คิดไว้จริงๆ จากที่มีคนจะมารับทอง เปลี่ยนเป็นให้ภัทรเอาทองขึ้นรถแท็กซี่ แล้วไปตามทางที่มันต้องการ”
นินันท์หน้าเสีย “อย่างงี้คุณภัทรจะเป็นอันตรายรึเปล่าคะ”
“หมวดเค้ากำลังตามไปอยู่ ไม่น่ามีอะไรหรอก” ไตรภพจะเดินออกจากบ้าน
ธนาธิปแปลกใจ “อ้าว แล้วนั่นแกจะไปไหนวะ”
“ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปทำ แกอยู่ดูแลน้าสากับยัยนิที่นี่ละกัน มีอะไร ฉันจะรีบโทรเข้ามา” พูดจบ ไตรภพก็เดินออกจากบ้านไป ท่ามกลางความเป็นห่วงของวิสา ธนาธิป นินันท์
รถของยงยุทธกำลังขับตามรถแท็กซี่ที่ภัทรลดานั่ง โดยขับตามกันไปเรื่อยๆ ทอดระยะห่างพอสมควร
ยงยุทธใช้วิทยุสื่อสารแต่ติดต่อภัทรลดาไม่ได้หันไปพูดกับลูกน้องที่นั่งอยู่เบาะหลัง “เปิดคอมฯ เช็คเครื่องส่งสัญญาณเลย”
“ครับหมวด” ตำรวจเปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค แล้วเช็คสัญญาณติดตามตัวภัทรลดาทันที
ยงยุทธหยิบมือถือออกมา โทรหาภัทรลดา มือถือของภัทรลดาดังขึ้น ภัทรลดากดรับ “คะคุณยุทธ”
“ใช้วิทยุสื่อสารไม่สะดวกแล้วนะครับ เดี๋ยวคุณภัทรถอดหูฟังออก ป้องกันไอ้พวกนั้นมันค้นตัวนะครับ”
“ค่ะ” ภัทรลดาถอดหูฟังที่หูออกตามที่ยงยุทธบอก
“ผมคงต้องทิ้งระยะห่างจากคุณภัทรซักหน่อย เผื่อพวกมันจะจับได้ว่ามีคนสะกดรอยตามคุณภัทร ตอนนี้คุณภัทรต้องตั้งสติ แล้วทำตามแผนที่วางไว้นะครับ”
ภัทรลดาสีหน้าขรึมลง “ได้ค่ะคุณยุทธ ภัทรจะทำตามนั้นค่ะ”

เมื่อคืนนี้ ยงยุทธนำเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กมาให้ที่ห้องรับแขกบ้านศราภัทร พร้อมอธิบายแผนการ “เราจะเอาเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็ก ติดไว้ที่กระเป๋าใส่ทอง ถ้ามันเอากระเป๋าไป เราก็จะสะกดรอยตาม แล้วรวบมันมาให้หมดทั้งแก๊งเลยครับ”
ศราภัทรถามย้ำ “หมายความว่า ยัยภัทรแค่เอากระเป๋าไปส่งแล้วก็กลับได้เลย ไม่มีอันตรายอะไรแน่นะครับหมวด”
“ถ้าพวกมันทำตามที่บอก ก็น่าจะเป็นอย่างงั้นครับ แต่ถ้ามันบิดพลิ้ว ผมก็เตรียมกำลังตำรวจไว้ส่วนนึง เพื่อดูแลความปลอดภัยของคุณภัทรอยู่แล้วครับ”
ปิ่นมณีกังวล “แต่ให้เอาทองไปให้ก่อน แล้วค่อยปล่อยตัวคุณอรรณพทีหลัง มันจะไว้ใจได้เหรอคะ เกิดหักหลังขึ้นมาจะทำยังไง”
“มันก็ต้องเสี่ยงล่ะครับ เพราะตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว” ไตรภพเหล่มองไปที่พิมลภา เห็นพิมลภาเงียบขรึม ไม่ออกความเห็นอะไรทั้งสิ้น
ภัทรลดาหันไปพูดกับพ่อแม่ “คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ภัทรจะระมัดระวังตัว ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จะรีบติดต่อคุณยุทธทันทีเลยค่ะ”
ศราภัทร ปิ่นมณียังมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ค่อยไว้ใจอยู่ดี

รถแท็กซี่มาจอดหน้าซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ในรถ ภัทรลดากำลังมองไปรอบๆเพื่อหาคนที่จะมาเอากระเป๋า ขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของภัทรลดาก็ดังขึ้น ภัทรลดารีบหยิบมาดูเบอร์ แล้วกดรับทันที “ฉันถึงแล้ว จะให้ทำยังไงต่อ”
ได้ยินเสียงคำรณดังออกมาจากในโทรศัพท์ “ลงจากรถ เดี๋ยวคนของฉันจะไปรับแกเอง”
ภัทรลดาหน้าเสีย “รับ จะรับไปไหน”
“เดี๋ยวก็รู้ ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”
ภัทรลดาจ่ายเงินให้แท็กซี่แล้วลงจากรถ พร้อมกระเป๋าใส่ทอง รถแท็กซี่ขับออกไป ภัทรลดามองไปรอบๆ ไม่เห็นใครซักคน ก็ใจคอไม่ดี ภัทรลดาหยิบมือถือออกมา ชั่งใจว่าจะโทรหายงยุทธดีรึเปล่า ขณะนั้นเอง ก็มีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดในซอย ก่อนที่ลูกน้องคำรณจะลงจากรถ พร้อมกับหยิบกระเป๋าใบใหญ่ออกมาใบหนึ่ง
ภัทรลดาเห็นมีคนลงมา ก็เดาได้ทันทีว่าเป็นลูกน้องของคำรณ เขาโยนกระเป๋าลงตรงหน้าภัทรลดา ภัทรลดางงๆ “อะไรอ้ะ”
“เอาทองในกระเป๋าแกทั้งหมด เปลี่ยนมาใส่กระเป๋าใบนี้ แล้วก็ทิ้งกระเป๋าแกกับโทรศัพท์มือถือไว้ที่นี่”
ภัทรลดาตกใจมาก เพราะทุกอย่างผิดแผนไปหมด “ทำ ทำไมต้องทำอย่างงั้นด้วยเสียเวลาเปล่าๆ ไปเลยไม่ได้เหรอ”
ลูกน้องคำรณเปิดชายเสื้อ ให้เห็นปืนของตนที่เหน็บอยู่ ภัทรลดาเห็นปืนเข้าก็กลัว
“อย่ามาลูกเล่น โทรศัพท์สมัยนี้มันทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง เกิดแกเตี๋ยมกับตำรวจให้ตามสัญญาณมือถือแกมา พวกฉันก็ซวยสิ” ลูกน้องคำรณตะคอก “ทำตามที่บอกเดี๋ยวนี้”
ภัทรลดาก้มลงหยิบกระเป๋า แล้วเปิดกระเป๋าของตน เพื่อหยิบห่อใส่ทองออกมาเปลี่ยนถ่าย ภัทรลดาเอาตัวบังลูกน้องคำรณไว้ แล้วแอบเอามือถือในมือตน ถ่ายรูปรถยนต์เอาไว้ ภัทรลดาขึ้นไปนั่งบนรถ พร้อมกระเป๋าใบใหม่ที่วางเอาไว้ที่ตัก
ลูกน้องคำรณส่งถุงดำให้ “คลุมหน้าซะ”
ภัทรลดาเอาถุงดำมาคลุมหน้า ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ลูกน้องคำรณหยิบเอากระเป๋าที่ตักภัทรลดาออก แล้วโยนไปที่เบาะหลัง ภัทรลดาโวยวาย “ทำอะไรน่ะ ฉันยังไม่ได้ตัวประกันคืน แกจะเอาของไปแบบนี้ไม่ได้นะ”
ลูกน้องคำรณเอ่ยอย่างรำคาญ “เรื่องมากจริงวะ” มันเอี้ยวตัวไปทางเบาะหลัง แล้วหยิบกระเป๋ากลับมาวางที่ตักภัทรลดาเหมือนเดิม ก่อนที่จะขับรถออกไป แล้วกระเป๋าติดเครื่องส่งสัญญาณ ก็ถูกวางทิ้งไว้ข้างทาง

ที่ตึกร้างแห่งหนึ่ง อรรณพกำลังกระเสือกกระสนจะลุกขึ้นยืน แต่ไม่สำเร็จ พอจะยืนขึ้นก็ล้มลงไปทุกครั้ง
คำรณยิ้มเยาะ หัวเราะอย่างสะใจ “ท่านอรรณพ นักธุรกิจหมื่นล้านผู้ยิ่งใหญ่ แหม สภาพตอนนี้เหมือนหมาถูกรถทับไม่มีผิดเลยนะครับท่าน”
ขาดคำ อรรณพก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าคำรณทันที อรรณพแค้นสุดๆ “ไอ้ชาติชั่ว”
คำรณปาดน้ำลายทิ้ง ก่อนจะตบหน้าอรรณพจนหน้าทิ่ม แล้วตามเตะซ้ำเข้าไปอีก 3-4 ที จนอรรณพทั้งเจ็บทั้งจุก จนขยับตัวไม่ได้ คำรณโกรธจัด “ไอ้แก่ ไอ้ง่อยขาเดี้ยง กูได้ทองจากลูกสะใภ้มึงเมื่อไหร่ มึงโดนจัดหนักแน่”
อรรณพตกใจ “แก นี่แกดึงหนูภัทรเข้ามาเหรอ ไอ้เลว หนูภัทรเค้าไม่เกี่ยวอะไรด้วย แกเอาเค้ามาเดือดร้อนทำไม”
คำรณยิ้มเยาะ “ฉันเองก็ไม่อยากเอามาหรอก แต่ได้รับคำสั่งมาอีกทีว่ะ”
“ใครสั่งแก”
“เดี๋ยวแกก็รู้ ว่าแต่ตอนนั้น แกจะยังหายใจหายใจอยู่รึเปล่า อันนี้ฉันไม่แน่ใจว่ะ” คำรณเตะซ้ำเข้าไปอีกที จนอรรณพจุก ก่อนจะเดินไปอย่างสะใจ
อรรณพจุกพูดไม่ออก แต่มองตามคำรณไปด้วยสายตาแข็งกร้าว ถมึงทึง

ยงยุทธหยิบกระเป๋าที่ภัทรลดาวางทิ้งเอาไว้ขึ้นมา โดยมีตำรวจลูกน้องคอยตรวจบริเวณรอบๆอยู่ ยงยุทธเจ็บใจมาก “โธ่โว้ย คลาดกันจนได้”
“เอาไงดีครับหมวด กระเป๋าถูกทิ้งอย่างงี้ แล้วเราจะรู้ได้ไงล่ะครับว่าคุณผู้หญิงไปไหน”
ยงยุทธกำลังคิดหนัก ก็เหลือบเห็นโทรศัพท์มือถือของภัทรลดาอยู่ในกระเป๋า ยงยุทธหยิบมือถือออกมาดู เห็นว่ามือถือยังเปิดอยู่ เลยเอะใจ ลองกดหน้าจอเข้าไปดู เผื่อภัทรลดาทิ้งหลักฐานอะไรเอาไว้บ้าง ยงยุทธเช็กดูซักพัก ก็เจอรูปที่ภัทรแอบถ่ายรถยนต์ของลูกน้องคำรณไว้
ยงยุทธดีใจมาก “มีจริงๆด้วย” เขาหันไปบอกลูกน้อง พร้อมกับยื่นมือถือให้ดูรูป “จ่า แจ้งท้องที่ให้ตามหารถคันนี้ทะเบียนนี้ อย่างมากก็คลาดกับเราไม่ถึงห้านาที ยังไปไหนไม่ไกลหรอก”
“ครับหมวด” ตำรวจลูกน้องรับมือถือมาดู
ยงยุทธเริ่มมีความหวังว่าจะไปช่วยภัทรลดาได้ทัน

ลูกน้องคำรณ ขับรถพาภัทรลดามาที่ตึกร้างที่เป็นที่คุมขังอรรณพ “ถึงแล้ว” ภัทรลดาดึงผ้าดำคลุมหน้าออก มองไปรอบๆ “ถึงแล้วก็ลงไปซะทีสิ ไม่อยากช่วยพ่อผัวแล้วเหรอ”
ภัทรลดาลงจากรถไปพร้อมกระเป๋า ก่อนที่ลูกน้องคำรณจะขับรถออกไป ภัทรลดาเดินถือกระเป๋าเข้าไปในตึกร้าง
พอเข้าไปได้ซักพัก ก็เห็นคำรณยืนรออยู่ โดยมีลูกน้อง 2 คนหิ้วปีกอรรณพออกมาจากข้างในด้วย ก่อนจะโยนอรรณพทิ้งลงที่พื้น
ภัทรลดาเป็นห่วง จะเข้าไปหา “คุณพ่อ”
“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ถ้าไม่เอาทองมา ก็ไม่ต้องเอาไอ้แก่นี่ไป”
อรรณพแค้นมาก “อย่าไปฟังมันหนูภัทร มันไม่คิดจะปล่อยฉันอยู่แล้ว รวมทั้งหนูด้วย ไม่อย่างงั้น มันไม่เจาะจงให้หนูมาไถ่ตัวฉันหรอก”
คำรณรำคาญ “ปากแกน่าจะเดี้ยงแบบขานะ จะได้หยุดเห่าซะที” คำรณหันไปเตะอรรณพซ้ำทันที
ภัทรลดารีบห้าม “อย่านะ”
“งั้นก็เอาทองมา ฉันก็เบื่อไอ้แก่นี่เต็มทนแล้ว” ภัทรลดาหน้าเสีย พยายามมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่ายงยุทธกับตำรวจจะตามมาช่วยได้ทัน คำรณตะคอก “มองอะไรวะ รีบๆส่งมาซิ”
ภัทรลดาไม่มีทางเลือก เลยโยนกระเป๋าลงบนพื้น ลูกน้องคนหนึ่งเดินไปหยิบกระเป๋ามาให้คำรณ คำรณรับกระเป๋ามา ยิ้มดีใจก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้อง ลูกน้องทั้ง 2 คน ชักปืนออกมาเล็งไปที่ภัทรลดาทันที

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ