อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย. 58

ที่สนามบินสุวรรณภูมิ...

ท่ามกลางผู้คนที่ลากกระเป๋าเดินกันขวักไขว่นั้น สโรชา สุนทรเกษม สาวสวยเปรี้ยวปรี๊ด เดินพลางหยิบโทรศัพท์กดโทร.ออกบอกเพื่อนที่เมืองนอกอย่างร่าเริง...

“Hello...ฉันมาถึงเมืองไทยแล้วนะ แกจะตามมาเมื่อไหร่...ไม่ล่ะ...ฉันไม่เข้าบ้านหรอก เหม็นหน้าคน ฉันจะไปนอนโรงแรม แกอย่าบอกป๊าแล้วกันว่า ฉันกลับมาแล้ว...”

สโรชาเดินสวยเชิดเข็นรถมาโดยไม่มองทาง เกือบเฉี่ยววิศรุตที่เดินสวนมา ดีแต่เขาเอี้ยวตัวหลบทัน



“Hey! You!”

“Hey! I’m sorry sorry” วิศรุตเอ่ย พอจะเดินก็นึกได้ “no! It’s you, not me to say I’m sorry”

พอสโรชามองหน้าวิศรุตเต็มตาก็ตะลึงในความหล่อเท่ของเขา อุทานตาโต

“Oops!” แล้วแกล้งทำเสียงฝรั่งพูดไทย “ก็ได้ค่ะ ขอโทษค่ะ ฉันผิดเองค่ะ ขอโทษ”

“ครับไม่เป็นไร ผมก็ขอโทษเหมือนกัน” วิศรุตหายโกรธและไม่ติดใจ ค้อมศีรษะให้แล้วเดินไปโบกมือทักทายลูกทัวร์ที่เดินตรงมาหา

สโรชาถอดแว่นกันแดดอันโตออก มองตามวิศรุตไปราวกับต้องมนต์...

สโรชาไปเช็กอินที่โรงแรมของพิสิฐผู้เป็นพ่อ ขณะกำลังยื่นพาสปอร์ตให้พนักงาน พิสิฐเดินมา พนักงานยกมือไหว้พิสิฐตลอดทาง สโรชารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น จนเมื่อพิสิฐเดินผ่านไปแล้ว เธอจุ๊ปากกับพนักงานบอกเบาๆ

“อย่าบอกป๊าว่าลูกสาวมาพักที่นี่...ตกลงไหม” พลางวางแบงก์ร้อยดอลลาร์ ใช้นิ้วดันเลื่อนไปให้พนักงาน แต่พนักงานดันกลับ ยิ้มให้บอกว่า

“เรารักษาความลับให้แขกที่มาพักค่ะ”

สโรชายกนิ้วโป้งให้ เซ็นชื่อในเอกสารแล้วผละออกมา เบลบอยรับกุญแจแล้วเดินนำไป...

ooooooo

พอเข้าห้อง สโรชาทิปพนักงานแล้วสั่ง อีกสามชั่วโมงตนจะออกไปช็อปปิ้งจัดรถไปส่งด้วย

จากนั้นเดินสำรวจความสะอาดเรียบร้อยของห้องอย่างละเอียด ชมว่าเรียบร้อยดีมาก แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ

ตรงกันข้ามกับบ้านวิศรุต กลับถึงบ้านเขาอาบน้ำที่ลานอาบน้ำกลางแจ้ง ใช้ฝักบัวเปิดน้ำแรงพุ่งราดตัว น้ำไหลเป็นสายไปตามแผ่นหลังกว้าง ธารามองจากด้านหลัง ตะโกนบ่น

“แบบนี้ได้ยังไงคะ ไปรับแขก แต่ไม่ได้แขกกลับมา ปล่อยให้เขาไปเที่ยวที่อื่นก่อนอย่างนี้ก็จัดบ้านเก้อสิคะ”

วิศรุตอาบน้ำเสร็จคว้าผ้าขนหนูคลุมตัวเดินออกจากลานอาบน้ำ พูดอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า

“ไม่เก้อหรอก เขาไปฟังเพลงที่หัวหินแค่สองคืน มะรืนก็มา” ธาราถามเสียงสูงว่าแล้วที่จองไว้วันนี้ล่ะ? “จองไว้ก็เปลี่ยนได้ เราทำโฮมสเตย์ตามใจแขก ไม่ซีเรียส” ธาราบ่นว่าแบบนี้ก็ขาดทุนตาย “ขาดทุนอะไร บ้านของเราเอง มีคนมาพักก็ได้เงิน ถึงไม่มีคนมาพักเราก็จัดบ้านสวยๆ สะอาดๆ แค่นี้ก็กำไรแล้ว”

“คิดซะอย่างนี้เมื่อไหร่จะรวย”

“รวยแล้วเหาะได้ไหม ธารา” วิศรุตถามยิ้มๆ ธาราเถียงไม่ออก พอวิศรุตเดินไปธารานึกได้รีบเดินตามไปต่อปากต่อคำว่า ตนก็ไม่ได้อยากเหาะได้หรอก แต่ทำโฮมสเตย์มาสองปีรายได้ไม่คุ้มรายจ่าย อยากถามว่าทำไปเพื่อ... “เพื่อให้บ้านไม่เหงา...จริงๆนะ ฉันเคยอยู่ตัวคนเดียวมานาน พอมีโอกาสก็อยากมีเพื่อนเยอะๆ บ้านนี้ยังรับคนได้อีกมาก”

“มิน่า ถึงได้รับไอ้พวกนี้มานั่งขุดเห็ดช้อนผักตบ ก็ดีค่ะรู้อย่างนี้แล้วธาราจะได้ไม่บ่นอีกเวลาคุณลดแลกแจกแถมให้ราคาพิเศษลูกค้า” ธาราพูดๆบ่นๆ แล้วหันไปค้อนใส่ริดกับจ้อน สองหนุ่มวัยนมแตกพานตัวดำเป็นเหนี่ยงที่ทำสวนอยู่

วิศรุตเดินไปที่กอพลับพลึงหน้าบ้าน เห็นกอพลับพลึงไหวๆ มีรอยย่ำใกล้ๆ ธาราร้องบอกว่าอย่าลุยเข้าไป รีบเอาไม้ให้วิศรุตแหย่ไม้เข้าไปเขี่ยๆ แมวกับหมาวิ่งไล่กันออกมา วิศรุตบ่นว่ากอพลับพลึงพังหมด

“ริชาร์ด จอห์นนี่ มาจัดการเกลี่ยดินตรงนี้ด้วย” ธาราบอกว่ามันชื่อไอ้ริดกับไอ้จ้อน เลยถูกริดกับจ้อนถามว่าตัวเองชื่อทะเล่อทะล่า แล้วมาเปลี่ยนเป็นธาราใช่ไหมล่ะ ธาราด่าแก้เขิน จ้อนกับริดแลบลิ้นปลิ้นตาหลอกหยอกกันขำๆ วิศรุตยิ้มมีความสุขกับการหยอกล้อกันของทั้งสาม

ooooooo

สโรชาไปเดินห้าง เธอพอใจกับความใหญ่โตโอ่โถง เดินเข้าร้านเสื้อผ้าชี้ดะเอาตัวนี้ ตัวนั้น ตัวโน้น จนพนักงานใส่ถุงให้หิ้วเต็มสองมือ เดินไปแผนกของประดับบ้านเห็นของประดับชิ้นหนึ่งมีลายธงชาติอเมริกาก็นึกถึงน้ำมนต์...

ก่อนกลับเมืองไทย น้ำมนต์ถามว่าจะไม่ไปเที่ยวกันก่อนหรือ สโรชาบอกว่าไม่อยากไปเป็น กขค.ของเธอ

“ทำอย่างกับไม่เคยไปด้วยกัน แต่ก็ดีนะ ป๊าแกจะได้หายคิดถึง” สโรชาเบ้หน้าบอกว่าไม่เห็นอยากเจอเลย “ไอ้ลี่ แกจบโทมาร์เก็ตติ้ง ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะที่จะมางอนเรื่องพ่อมีเมียใหม่น่ะ”

“มีได้ แต่ต้องไม่ใช่คนนี้ ฉันรับไม่ได้ คอยดูนะฉันจะแกล้งไม่กลับบ้านต่อไปเรื่อยๆ ใช้เงินป๊าไปเรื่อยๆ...เรื่อยๆ”

“ไอ้บ้าเอ๊ย” น้ำมนต์ด่าขำๆเอือมๆ ซื้อของจนหิ้วเต็มสองมือแล้ว สโรชามาเรียกแท็กซี่กลับโรงแรม ระหว่างนั่งในรถคนขับขยี้จมูกแบบคนติดยาแต่สโรชาไม่ได้สังเกต ได้ยินเสียงคนขับพูดโทรศัพท์ “เออ...รีบอยู่...จวนถึงแล้ว...”

จู่ๆคนขับก็จอดรถข้างทางรับชายคนหนึ่งขึ้นนั่งข้างหน้า สโรชาตกใจ คนขับบอกว่าไม่มีอะไร เพื่อนขอติดรถไปส่งรถด้วย เธอได้แต่พึมพำงงๆ “มีงี้ด้วยเหรอ?!”

แต่พอนั่งๆไปสโรชารู้ว่าคนขับพาไปนอกเส้นทาง พอเธอถามมันบอกว่าจะไปส่งรถ

“เอ๊า...บ้ารึเปล่า ถ้าจะรีบไปส่งรถก็จอดให้ฉันลง ฉันจะได้ไปคันอื่น”

สโรชาจะเปิดประตูรถ ปรากฏว่าล็อก พอเธอโวยวายก็ถูกเพื่อนคนขับที่ขึ้นมาเผยตัวเป็นโจร จับเธออุดปากกระชากเข้าไปแล้วชักปืนออกมาขู่ “อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากตายตอนนี้”

เวลานั้นฝนเริ่มตกปรอยๆแล้วหนักขึ้นทุกที ชายคนนั้นเร่งคนขับให้รีบไป บ่นว่าจะทำงานยังจะรับอีนี่ขึ้นมาอีก คนขับบอกว่าดูท่ามันเงินหนาหน้าตาก็ขายได้ ถือว่าแถมๆก็แล้วกัน

คนขับทิ่มรถเข้าไปจอดในหลืบมืดที่เต็มไปด้วยต้นไม้ แล้วมันก็จะปล้นเงิน แต่เพื่อนคนขับเห็นสโรชาขาวอวบก็หื่นขึ้นมา สโรชาทั้งดิ้นทั้งตะโกนให้ปล่อย ถูกมันตบจนหน้าหัน สโรชาฉวยโอกาสที่คนขับกับเพื่อนเถียงกัน คนขับจะรีบไปทำงานให้เสร็จแต่เพื่อนหื่นหน้ามืด เธอฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนีไปท่ามกลางสายฝนกระหน่ำแรง

พวกมันวิ่งไล่ตาม แต่สโรชาซุกตัวเข้าไปในพลับพลึงกอใหญ่ มันหาไม่เจอจึงพากันกลับ สโรชาทั้งกลัวทั้งหนาวจนเป็นลมหมดสติไปในกอพลับพลึง...

ooooooo

เช้านี้ วิศรุตมาวิ่งออกกำลังตามปกติ แต่พื้นดินค่อนข้างแฉะ เชือกรองเท้าหลุด ขณะเขาก้มผูกเชือกรองเท้าเห็นบริเวณกอพลับพลึงมีรอยย่ำ นึกว่าหมาเมื่อวานมาย่ำอีก แต่พอมองเข้าไปในกอพลับพลึง เขาตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวนอนอยู่!

วิศรุตจับตัวเขย่า สโรชาสะดุ้งตื่นร้องอย่างขวัญเสีย

“อ๊าย...ปล่อยนะ...อย่ามาจับตัวฉัน...”

ธาราได้ยินเสียงผู้หญิงร้องจึงวิ่งจากครัวออกไปดู เห็นวิศรุตจับสองมือของสโรชาไว้ เธอดิ้นขลุกขลักจนล้มไปด้วยกัน วิศรุตฉุดขึ้นมา ธารามองอย่างไม่ไว้ใจ บอกวิศรุตว่าไม่น่าไว้ใจ คนดีๆที่ไหนจะมานอนซุกอยู่ข้างทาง ถามว่าเธอเป็นใคร แต่สโรชามัวจ้องหน้าวิศรุตนึกไม่ออกว่าเคยเห็นหน้าที่ไหน

“ลูกเต้าเหล่าใคร? บ้านอยู่ไหน? จะพาไปส่ง” วิศรุตถาม พอสโรชาได้ยินว่าจะพาไปส่งบ้านก็ปฏิเสธไม่เอาไม่ต้อง ทั้งสี่รุมกันถามว่าทำไมไม่ต้อง เป็นพวกไร้บ้านหรือโจร สโรชาในสภาพอ่อนเพลียเห็นทุกคนจ้องอยู่ก็โงนเงนแล้วทรุดฮวบลง วิศรุตรับไว้ทันแล้วพาเข้าไปนอนพักที่โซฟาในบ้าน

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ