อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 11/5 วันที่ 17 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 11/5 วันที่ 17 พ.ย. 58

“ตอนนี้เกาะไข่หงส์ของคุณ มันยิ่งกว่าทองคำฝังเพชรอีกนะครับ ใครๆก็อยากได้ทั้งงั้น เพียงแต่คุณไม่ยอมขาย”
“แต่ถึงฆ่าผมไป พวกเค้าก็ไม่มีทางได้เกาะไปอยู่ดี”
“แต่เจ้าของเกาะคนใหม่ ก็อาจจะเจรจาง่ายกว่าคุณ จริงมั้ยล่ะครับ”
ไตรภพคิดตาม รู้สึกว่าอาทรพูดมีเหตุผล
“ที่พี่อาทพูดก็มีเหตุผลนะคะ ถ้าเป็นจริง คุณต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะค่ะ ไม่อย่างงั้น ครั้งนี้คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่”
ไตรภพมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเกาะไข่หงส์จะเป็นปมให้ตนถูกตามฆ่าได้

อรรณพกำลังคุยสไก๊ป์กับไตรภพ ผ่านหน้าจอไอแพดอยู่ โดยมีวิสาอยู่ใกล้ๆ อรรณพดีใจสุดๆ “ไอ้บ้า ทำไมเพิ่งจะติดต่อกลับมาวะ รู้มั้ย ว่าน้าแกเค้าเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว”


ไตรภพพูดไปกินไป “รอดตายมาได้ ผมก็มีเรื่องต้องทำตั้งเยอะตั้งแยะนะครับท่าน แล้วลูกสะใภ้คนโปรดท่านก็เป็นลมเป็นแล้งไปอีก จะให้ผมทำไงล่ะครับ”
วิสายิ้มดีใจ “เอาเถอะค่ะ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว จบงานนี้ น้าคงต้องเดินสายแก้บนอีก คงเป็นเดือนกว่าจะครบทุกวัด”
ไตรภพยิ้มแย้ม “แล้วผมจะช่วยเองครับน้าสา เออ แล้วยัยแคทเป็นยังไงบ้างครับน้าสา”
“ตอนนี้อยู่กับยัยนิจ้ะ ไม่ต้องห่วงนะ พอรู้ว่าพ่อเค้าปลอดภัย ก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว”
“ห่วงพ่อแค่นี้เองเหรอ ลูกคนนี้นี่ รู้งี้หายไปซักเดือนดีกว่า”
“คิดได้นะไอ้ลูกเวร รีบๆกลับได้แล้ว งานการรอแกกลับมาทำอยู่เต็มไปหมด อย่าอู้”
พิมลภาแอบยืนฟังอยู่หน้าห้อง ก่อนจะปิดประตูลงด้วยความหงุดหงิด

พิมลภาหงุดหงิด “มันตายยากตายเย็นอย่างงี้เนี่ย” ทันใดนั้น ก็มีตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ถูกปาเข้าใส่พิมลภา เธอโมโห “ใครน่ะ” ขาดคำ แคทก็ปรากฏตัวออกมา “นี่เรากล้าปาของใส่ฉันเหรอ”
แคทวิ่งเข้ามาหาพิมลภา ตะโกนใส่หน้า “แดดดี๊ยังไม่ตาย คนโกหกแดดดี๊ยังไม่ตาย”
พิมลภาโมโหมาก แต่ยังไม่ทันจะดุด่าแคท ธนาธิป นินันท์ก็รีบเข้ามาหาแคท นินันท์รีบปรามไว้ก่อน กลัวหลานถูกตี “ยัยแคท”
แคทหันไปแลบลิ้นใส่หน้าพิมลภาอีกที ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องนั่งเล่นไปทันที พิมลภาเห็นทั้งคู่มา ทำอะไรแคทไม่ได้ เลยพยายามระงับอารมณ์
ธนาธิปปั้นยิ้ม “คุณพิมทราบแล้วรึยังครับ ว่าไอ้ภพให้การกับตำรวจว่าถูกลอบฆ่า ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา”
พิมลภาแกล้งตกใจ “เหรอคะ ตายจริง แล้วนี่คุณไตรภพไปมีเรื่องมีราวกับใครเข้าคะ”
“ทำไมถึงคิดว่าคุณภพต้องไปมีเรื่องกับใครล่ะคะ คนเลวๆมันทำร้ายคนอื่นได้เสมอล่ะค่ะ โดยไม่ต้องมีเรื่องบาดหมางกันด้วยซ้ำ”
พิมลภาแกล้งกลัวๆ “แหม คุณนิพูดซะน่ากลัวเชียวสงสัยพิมคงต้องระวังตัวเพิ่มขึ้นซะแล้ว”
นินันท์ยิ้มเยาะ “อุ๊ย คนอื่นคงต้องระวังมากกว่ามั้งคะ ภัยเงียบข้างกายมันเยอะ อย่างคุณพิม ไม่ต้องระวังหรอกค่ะ”
พิมลภาตีหน้าตาย “ไม่หรอกค่ะ ของอย่างงี้มันเกิดขึ้นกับใครก็ได้ พลาดนิดเดียว” เธอปั้นยิ้มหวาน “ถึงตายเลยนะคะ”
“จริงค่ะ นิจะจำเอาไว้”
พิมลภายิ้มรับ ก่อนจะเดินเลี่ยงไป
“ไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรเลย เค้าคงไม่เกี่ยวกับเรื่องไอ้ภพล่ะมั้ง”
“ระแวงไว้ก่อนดีกว่าค่ะ เพราะคุณภพไม่เคยมีเรื่องกับใคร” นินันท์มองตามพิมลภาไป “นอกจากยัยนี่”
ทั้งคู่มองตามพิมลภาไป ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พิมลภากำลังคุยโทรศัพท์มือถือด้วยความโมโห “นี่น่ะเหรอมือโปรงานแค่นี้ก็พลาด เฮงซวย”
คำรณเองก็กำลังคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ใครจะคิดว่ามันจะดวงแข็งขนาดนี้ล่ะคุณ เอาเป็นว่า เราไม่ต้องเดือดร้อนไปด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว”
“แต่ฉันไม่ต้องการแค่นี้ นายบอกท่านมงคลให้ส่งคนมาอีกสิ”
“จะบ้าเหรอคุณ ฆ่าคนนะ นึกว่าเรื่องล้อเล่นรึไง พลาดไปคราวนี้ ท่านมงคลเค้าก็ต้องระวังตัว ไม่ลงมือทำอะไรง่ายๆแล้ว”
พิมลภาโมโห “งั้นฉันก็หมดปัญญาเอาเกาะไข่หงส์มาแล้วเหมือนกัน อยากได้ก็ไปทำเองละกัน”
คำรณเอาน้ำเย็นเข้าลูบ “ใจเย็นๆสิคุณ คุณยังมีน้องสาวคุณอยู่ ลืมแล้วไง เราก็ทำตามแผนเดิม กล่อมให้น้องสาวคุณรับยัยเด็กนั่นเป็นบุตรบุญธรรม หลังจากนั้น ค่อยจัดการไอ้ไตรภพ แล้วฮุบสมบัติยัยเด็กนั่นมาอีกทีก็ไม่สาย”
“ก็ได้ ฉันจะลองดูอีกครั้ง” พิมลภากดวางสาย สีหน้าแววตา ดูถมึงทึง น่าสะพรึงกลัว

ไตรภพกำลังจัดอาหารแล้วรินน้ำส้มใส่แก้ว ภัทรลดาค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้น ไตรภพหันไปเห็นภัทรลดาตื่นพอดี ยิ้มบางๆ “ตื่นแล้วเหรอคุณ”
ภัทรลดานึกไม่ถึง “คุณภพ” เธอเพ่งมองไตรภพนิ่ง เพื่อจะดูให้แน่ว่าใช่ไตรภพจริงๆ
ไตรภพเดินถือถาดใส่อาหารกับน้ำส้มเข้าไปหา ไตรภพยิ้มขำๆ “เป็นอะไรคุณ จ้องซะยังกะไม่เคยเห็นผม”
ภัทรลดาเอื้อมมือไปจับแก้มไตรภพเบาๆ เพื่อยืนยันว่าไตรภพจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน ภัทรลดามองหน้าไตรภพนิ่งๆ “คุณจริงๆด้วย ฉันไม่ได้ฝันไป”
ไตรภพยิ้มบางๆ สุขใจที่ภัทรลดาห่วงใยตน “แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะ ที่ไม่ใช่ความฝัน”
ภัทรลดาอึ้งไป จะพูดตรงๆก็เขิน เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อ แล้วนี่ตกลงคุณรอดมาได้ยังไง”
ไตรภพหน้าหงิก “ตอบไม่ตรงคำถาม”
“ก็ฉันอยากรู้เรื่องนี้มากกว่านี่”
ไตรภพตักอาหารขึ้นมาจะป้อนภัทรลดา “งั้นก็กินให้หมด ระหว่างกินผมจะเล่าให้คุณฟังเอง”
“คุณก็เล่ามาสิ ฉันยังไม่หิว”
“ไม่ได้ คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นลมไปตอนเจอผม คุณพราวบอกผมว่าคุณเครียดมาก ไม่ยอมพักผ่อนแล้วก็ไม่กินข้าวด้วย เพราะฉะนั้นต้องกินจานนี้ให้หมดก่อน”
ภัทรลดาหน้าบึ้งตึง “ฉันกินเองได้”
“แต่ผมจะป้อน”
“ทำไมอ้ะ”
“ก็ตอนนี้คุณเป็นคนป่วย”
“ฉันไม่ได้แย่ขนาดกินข้าวเองไม่ไหวหรอก”
ไตรภพยิ้มกรุ้มกริ่ม “งั้นก็ถือซะว่าชดเชยที่ผมทำให้คุณเป็นห่วงก็แล้วกัน” เขาตักอาหารส่งถึงปากภัทรลดา “อ้ามมมมมม”
ภัทรลดามองอาหารในช้อนแล้วเชิดใส่ “มีแต่ผัก ฉันอยากกินหมู”
ไตรภพหมั่นไส้ แต่ก็ตักหมูให้ “อ้ะ”
ภัทรลดากินอาหารที่ไตรภพป้อน แล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ไตรภพยิ้มแย้ม แล้วตักอาหารจะส่งเข้าปากตัวเอง
ภัทรลดาโวยวาย “เดี๋ยวๆ ของฉันๆ”
“งก” ไตรภพหันไปป้อนให้ภัทรลดาต่อ
ภัทรลดากินอาหารเคี้ยวตุ้ยๆ “น้ำๆ”
“ได้ที เอาใหญ่เลยนะ” ไตรภพหยิบน้ำส้มป้อนให้
ภัทรลดาดื่มน้ำเสร็จ “ก็อยากบริการเอง ก็ต้องใช้ให้เข็ดสิ”
ไตรภพยิ้มขำๆ แต่ก็ตักอาหารป้อนภัทรลดาทีละคำ ภัทรลดาก็กินไปคุยหยอกล้อกันไป ความสุขกลับคืนมาหาทั้งคู่อีกครั้ง

ไตรภพกลับเข้าบ้านมาแล้วรีบเข้าไปไหว้วิสาทันที อรรณพ ภัทรลดา ตามหลังมาอีกที
วิสาดีใจมาก “คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองแล้วนะคะคุณภพ ต่อไป ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา อย่าได้เจออะไรแบบนี้อีกเลยนะคะ”
“ก็เพราะน้าสาชอบทำบุญทำทานน่ะล่ะครับ บุญกุศลก็เลยเผื่อแผ่มาถึงผมด้วย ทำให้ผมรอดตายมาได้”
อรรณพหมั่นไส้ “ประจบเก่งจริงโว้ย มิน่า น้ามันถึงได้รักนัก”
ไตรภพ วิสา ยิ้มๆไม่ว่าอะไร
แคทรีบวิ่งเข้ามาหาไตรภพ ภัทรลดาทันที “แดดดดดดดี๊ พี่ภัทรรรรร” ไตรภพ ภัทรลดารีบเข้าไปกอดแคท หอมแก้มด้วยความคิดถึง
“แดดดี๊คิดถึงแคทที่สุดเลยนะ ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้กลับมาเจอแคทซะแล้ว”
“ต้องกลับมาสิคะ แคทไม่ยอมให้แดดดี๊ตายหรอก แดดดี๊ต้องอยู่กับแคทตลอดไปนะ”
ภัทรลดาหน้าเสีย หันไปพูดกับอรรณพ “ยัยแคทรู้เรื่องด้วยเหรอคะ นึกว่าคุณพ่อจะปิดไว้ซะอีก”
อรรณพหน้าเสีย “ก็กะว่าจะปิดล่ะนะ แต่พอดี...” เขามองไปทางด้านหลังภัทรลดา
ภัทรลดาหันไปมองตาม เห็นพิมลภาเดินยิ้มแย้มออกมาจากข้างใน “ยินดีต้อนรับกลับนะคะคุณไตรภพ พิมห่วงคุณแทบแย่น่ะค่ะ”
ไตรภพยิ้มเยาะแบบรู้ทัน ในขณะที่แคทแลบลิ้นใส่พิมลภา แล้วกอดไตรภพแน่น ภัทรลดามองพี่สาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะจากท่าทีของอรรณพ ก็พอรู้แล้วว่าแคทรู้เรื่องไตรภพเรือชนเพราะใคร

ในห้องนอนไตรภพ ภัทรลดากำลังคุยกับพิมลภาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พี่พิมไม่น่าบอกเรื่องคุณไตรภพกับยัยแคทเลยนะคะ เด็กอย่างนั้น เค้ารับไม่ได้หรอกค่ะ”
“พี่โดนคนรุมว่ามาเยอะแล้ว เธออย่าซ้ำพี่อีกคนเลยนะจ๊ะ พี่อุตส่าห์ดีใจที่เห็นเธอกับคุณภพกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”
ภัทรลดาถอนใจ หน้าเครียด “พี่พิมมีอะไรรึเปล่าคะ ถึงได้เข้ามาหาภัทรถึงในห้อง”
พิมลภายิ้มรับ “เข้าเรื่องเลยก็ดีจ้ะ จากเหตุการณ์คราวนี้ ทำให้พี่คิดได้ว่าภัทรไม่ควรประมาท พี่อยากให้ภัทรจดทะเบียนสมรสกับคุณไตรภพซะ เพราะถ้าเกิดคุณไตรภพเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ภัทรจะได้ไม่ลำบาก”
ภัทรลดาไม่พอใจ “พี่พิมก็รู้ ว่าภัทรแต่งงานกับเค้าเพื่อใช้หนี้ แล้วใครเค้าจะยอมจดทะเบียนกับภัทรล่ะคะ”
“แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วนะจ๊ะ ตอนนี้ภัทรกับคุณไตรภพก็ดูสวีทกันดีออก ถ้าจะเปลี่ยนมาจดทะเบียนตอนนี้ ก็ไม่เห็นแปลกนี่จ๊ะ”
ภัทรลดาอึกๆอักๆ ไตรภพดีกับตนขึ้นมาก แต่ก็ไม่เคยบอกรักตนจนตนเองก็ไม่แน่ใจ “เอ่อ ก็ ก็ไม่ได้สวีทอะไรนี่คะ ธรรมดาเท่านั้นเอง แล้วถึงยังไงภัทรก็เป็นคนขโมยเงินเค้า แค่เค้าไม่จับส่งตำรวจก็บุญแล้วล่ะค่ะ ถ้ายังหวังอยากได้สมบัติเค้าอีก มันก็ทุเรศเกินไปนะคะ”
พิมลภาไม่พอใจ แต่รีบเปลี่ยนแผน ปั้นยิ้ม “ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจ แต่อย่างน้อยภัทรก็น่าจะจดทะเบียนรับยัยแคทเป็นบุตรบุญธรรมนะจ๊ะ”
ภัทรลดาแปลกใจ “เกี่ยวอะไรกับยัยแคทคะ”
“พี่บอกแล้วไงจ๊ะ ว่าเพื่อความไม่ประมาท ก็ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณไตรภพ ยัยแคทก็แทบไม่เหลือใครเลยนะ ถ้าได้ภัทรเป็นแม่บุญธรรมคอยดูแลก็คงหมดห่วง แล้วเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับทรัพย์สมบัติด้วย ภัทรจะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจไงจ๊ะ”
ภัทรลดาคิดตามที่พิมลภาพูด เริ่มคล้อยตามขึ้นมาทีละน้อย พิมลภายิ้มร้ายๆ เริ่มวางแผนขั้นต่อไป

ภัทรลดาเอาของว่างให้ไตรภพที่กำลังเปิดคอมฯดูกราฟหุ้นอยู่ “คุณคิดว่าไงคะ”
“ก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่ เพียงแต่ผมแปลกใจนิดหน่อย ที่ทำไมจู่ๆคุณถึงอยากรับยัยแคทเป็นบุตรบุญธรรมขึ้นมา”
ภัทรลดาหน้าเสีย ไม่อยากพูดว่าเป็นความคิดพิมลภา กลัวไตรภพอคติ “เอ่อ ฉันเห็นว่าคุณไม่ค่อยมีเวลาให้แก ถ้าฉันเป็นผู้ปกครอง ก็สามารถจัดการเรื่องเรียนแล้วก็เอกสารต่างๆให้ยัยแคทได้น่ะค่ะ”
ไตรภพปั้นหน้าจ๋อย “ผมก็นึกว่าคุณอยากเป็นแม่ยัยแคท ก็เพราะชอบพ่อของแกซะอีก”
ภัทรลดาปั้นหน้าเศร้า “คุณอย่าพูดอย่างงี้อีกเลยค่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก”
ไตรภพหน้าเสีย คิดว่าภัทรลดาไม่ชอบตน “ภัทร...”
“คนปากเสีย อคติ เจ้าคิดเจ้าแค้น หลงตัวเอง แล้วก็ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว ใครชอบเข้าไปลงก็บ้าแล้วล่ะค่ะ”
ไตรภพหน้าหงิก “หลอกกันได้นะคุณ”
ภัทรลดาหัวเราะชอบใจ “คุณก็ชอบแกล้งฉันแบบนี้บ่อยๆ โดนเข้าไปบ้างเป็นไงล่ะ”
ไตรภพหน้าหงิก “แล้วหาว่าคนอื่นเจ้าคิดเจ้าแค้น คุณเองก็ด้วยแหละ”
“ถ้าคุณไม่ว่าอะไรเรื่องยัยแคท พรุ่งนี้ฉันจะไปดูรายละเอียดนะคะ” ภัทรลดาจะเดินออกจากห้อง
ไตรภพพูดตามหลัง “ขอบใจนะภัทร”
ภัทรลดาหันกลับมาคุย “เรื่องอะไรคะ”
ไตรภพยิ้มบางๆ “ก็ทุกเรื่อง สำหรับสิ่งดีๆที่คุณมอบให้ผม”
ภัทรลดาอึ้งไปครู่ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “คิดจะเอาคืนเมื่อกี๊ล่ะสิ ฉันไม่หลงกลคุณหรอก” ภัทรลดาเชิดใส่ แล้วเดินออกจากห้องไป
ไตรภพมองตาม แล้วยิ้มบางๆอย่างสุขใจ เพราะเมื่อกี้ ตนพูดจากใจจริง ไม่ได้แกล้งภัทรลดาเลยแม้แต่น้อย
ที่ห้องพักคอนโดคำรณ คำรณกำลังเทค็อกเทลสีสวยๆใส่แก้วของตัวเองและพิมลภา แล้วเอามาให้พิมลภา “พอไอ้ไตรภพตาย สมบัติก็ตกเป็นของลูกมัน โดยมีน้องสาวคุณเป็นคนดูแล”
พิมลภารับแก้วค็อกเทลมาจากคำรณ ยิ้มร้ายๆ “แล้วฉันก็จะหาทางบีบยัยภัทร ให้ขายเกาะไข่หงส์อีกที เท่านี้ก็เรียบร้อย เพียงแต่เสียเวลานานหน่อยเท่านั้นเอง”
“เรื่องนาน ท่านมงคลไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว ขอให้ได้เกาะมาเท่านั้นก็พอ”
ทั้งคู่ชนแก้วค็อกเทล ฉลองล่วงหน้ากันอย่างมีความสุข
ขณะนั้นเอง มาลาตีก็เปิดประตูห้องเข้ามา มาลาตีตกใจ “พิม เธอมาอยู่นี่ได้ไง”
“ฉันมีธุระกับคำรณนิดหน่อย แล้วเธอล่ะ”
มาลาตียิ้มแหยๆ “พอดีพักนี้ฉันมือตกน่ะ ก็เลยต้องกลับมากินน้ำพริกถ้วยเก่าแก้ขัด เอ่อ ว่าแต่เธอยังมีธุระอะไรกับนายนี่อีกเหรอ ฉันนึกว่าผีไม่เผาเงาไม่เหยียบกันไปซะแล้ว” มาลาตียิ้มทะลึ่งๆ “รึว่าเธอ จะชอบน้ำพริกถ้วยเดียวกับฉันจ๊ะ”
พิมลภาหน้าตึง ไม่พอใจขึ้นมาทันที
คำรณดุ “ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกน่ะ” เขารีบหยิบมือถือของมาลาตียื่นให้ “ลืมมือถือไว้ไม่ใช่เหรอ ได้แล้วก็ไปซะทีสิ ฉันจะคุยเรื่องงาน”
มาลาตีหน้าหงิก ดึงมือถือมา “ทีอย่างงี้ล่ะไล่เลยนะ ทีเมื่อคืนล่ะก็” มาลาตีทิ้งค้อน จะเดินออกจากห้อง แต่ก็แอบเหล่มองคนทั้งคู่ด้วยความสงสัย ก่อนจะออกจากห้องไป

เช้าวันต่อมา ที่บริษัทอรรณพ มาลาตีกำลังปั้นหน้าเศร้าสุดฤทธิ์ ต่อหน้าไตรภพ “พอฉันรู้ข่าวว่าคุณประสบอุบัติเหตุ ฉันก็ห่วงคุณจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ” เธอจับมือไตรภพไว้ “คุณรู้มั้ยคะ ว่าฉันดีใจขนาดไหน ที่รู้ว่าคุณปลอดภัย”
“คุณห่วงผมมาก วันที่ผมไปเกาะไข่หงส์ คุณก็ลาครึ่งวันทันที แล้วก็ไม่มาทำงานอีกเลย จนกระทั่งวันนี้”
มาลาตีปั้นหน้าเศร้าสุดๆ “คุณจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ ฉันจะมีกะใจทำงานได้ยังไงล่ะคะ”
“แต่คุณมีกะใจไปกินของแพงๆหรูๆ แล้วก็เอาบิลมาเบิกบริษัทสี่หมื่นกว่า โดยให้เหตุผลว่าไปเอ็นเตอร์เทนลูกค้า คุณเป็นเลขาฯผม มีหน้าที่เอ็นเตอร์เทนลูกค้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
มาลาตียิ้มแหยๆ เสียงอ่อย “ก็ฉันห่วงคุณมากไงคะ พอห่วงมากก็เครียด พอเครียดน้ำย่อยมันก็ออก ก็เลยต้องหาอะไรกินแก้เครียดน่ะค่ะ”
ไตรภพยิ้มๆ “ผมให้คุณเบิกค่ากินก็ได้ แล้วยังแถมเงินให้คุณไปใช้เล่นด้วย แต่คุณ ต้องมีข่าวที่ผมพอใจ”
มาลาตีคิดอยู่ครู่นึง “ยัยพิมกลับไปสุมหัวกับไอ้คำรณแล้ว ข่าวนี้ใช้ได้มั้ยคะ”
“เค้าก็พวกเดียวกันอยู่แล้ว ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย”
“ทำไมจะไม่แปลก ก็ตั้งแต่ยัยพิมโดน...” มาลาตีนึกขึ้นได้ ถ้าบอกหมดตนคงอดเงินจากไตรภพอีก “เอ่อ ยัยพิมทะเลาะกับไอ้คำรณรุนแรงมาก โกรธกันไปตั้งนาน แต่แล้วจู่ๆก็กลับไปดีกันเฉย เหมือนกำลังวางแผนทำอะไรบางอย่าง” เธอหน้าหงิก “แถมยังรีบกันฉันออกมาด้วยนะ สงสัยจะกลัวตัวหารมั้ง”
ไตรภพคิดตาม ชักสนใจ “ผมไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าพวกเค้าเคยทะเลาะกัน แล้วคุณพอจะสืบได้มั้ย ว่าสองคนนั่นเค้าวางแผนชั่วอะไร”
มาลาตียิ้มเจ้าเล่ห์ “มือชั้นไหนแล้วคะ สำคัญที่...” เธอแบมือออก
ไตรภพยิ้มรับ นับวันมาลาตีจะยิ่งใช้งานได้อย่างใจมากขึ้นทุกที

ยงยุทธกำลังช่วยทาริกาขนแป้ง น้ำตาล วัตถุดิบที่ใช้ทำเบเกอรี่ลงจากรถ
“คุณไม่ต้องขนเข้าไปในร้านหรอกค่ะ เดี๋ยวริกาจัดการเอง รีบไปทำงานดีกว่า เดี๋ยวสาย”
“งั้นเดี๋ยวผมออกเวรแล้ว เราไปดูหนังกันนะ”
ทาริกาไม่สบายใจ “ฉันว่าคุณกลับไปหาคุณแม่คุณบ้างดีกว่านะคะ ไม่ได้กลับบ้านตั้งหลายวันแล้ว คุณแม่คุณคงห่วงแย่”
ยงยุทธเซ็งๆ “กลับไปก็ทะเลาะกันอีก ยังไงผมก็ทำตามที่แม่ต้องการไม่ได้หรอก” เขาจับมือทาริกาไว้ “เพราะผมเลือกแล้ว ว่าจะทำตามใจตัวเองมากกว่า”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 11/5 วันที่ 17 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ