อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12 วันที่ 17 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12 วันที่ 17 พ.ย. 58

ยงยุทธเซ็งๆ “กลับไปก็ทะเลาะกันอีก ยังไงผมก็ทำตามที่แม่ต้องการไม่ได้หรอก” เขาจับมือทาริกาไว้ “เพราะผมเลือกแล้ว ว่าจะทำตามใจตัวเองมากกว่า”
ทาริกายิ้มบางๆ ดีใจที่ยงยุทธเลือกตน “ไปทำงานเถอะค่ะ มัวแต่คุย เดี๋ยวก็สายจนได้หรอก”
ยงยุทธยิ้มรับ แล้วกลับไปขึ้นรถของตน ก่อนจะขับออกไป ทาริกามองตามแล้วยิ้มบางๆอย่างมีความสุข ก่อนจะหันไปหยิบถุงใส่แป้งน้ำตาล เพื่อจะเอาไปไว้ในร้าน แต่แล้วทาริกาก็ต้องตกใจ เมื่อคุณหญิงนวลสวาทเดินออกมาจากในร้านของตน คุณหญิงนวลสวาทมองทาริกานิ่ง ทาริกาเริ่มหวาดๆเมื่อเห็นแม่ของยงยุทธที่นี่

ทาริกาเอาน้ำเปล่ามาให้คุณหญิงนวลสวาทที่นั่งรออยู่ นวลสวาทปรายตามองทาริกา หน้านิ่งๆ “ฉันเคยมาร้านเธอแล้ว แต่ไม่คิด ว่าเธอคือคนที่ตายุทธคบหาอยู่”


“เราคบกันมาหลายปีแล้วค่ะ ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย”
“เก่งนี่ ปิดมาได้จนถึงป่านนี้”
“เพราะเราทราบ ว่าคุณหญิงคงไม่เห็นด้วยที่เราจะคบหากัน ก็เลยต้องปิดเอาไว้ก่อนค่ะ”
นวลสวาทพยักหน้ารับ “นั่งสิ” ทาริกาเดินมานั่งเก้าอี้ ตรงข้ามกับนวลสวาท “เธออาจจะคิด ว่าฉันเจ้ายศเจ้าอย่าง ดูถูกคน ถึงได้ไม่ยอมรับเธอกับตายุทธ แต่จริงๆแล้ว ที่ฉันทำไปทั้งหมด ก็เพื่อลูกชายฉัน”
“แต่หนูกับยุทธรักกันนะคะ...”
นวลสวาทตัดบท “ฟังฉันพูดให้จบก่อน” ทาริกาหน้าขรึมลง ไม่พูดอีก นวลสวาทถอนใจ “ตั้งแต่พ่อของตายุทธเสีย ชีวิตฉันก็ไม่เหลือใครอีก นอกจากลูกชายฉัน ฉันทุ่มเทความรัก ความหวัง ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไว้ที่เค้า แล้วเค้าก็ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งมาถึง เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต อย่างการเลือกคู่ครอง” นวลสวาทจ้องหน้าทาริกานิ่งอยู่ครู่นึง ก่อนจะน้ำตาคลอเบ้าออกมา
ทาริกาตกใจมากที่เห็นนวลสวาทร้องไห้ “คุณหญิง”
นวลสวาทร้องไห้ “ถ้าเธอต้องการให้ฉันกราบ ฉันก็จะทำเดี๋ยวนี้ ขอเพียงให้เธอเลิกยุ่งกับลูกชายฉัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดีหรอกนะ แต่มันยังดีไม่พอ ที่จะสนับสนุนตายุทธให้ก้าวหน้าต่อไป แล้วถ้าเธอรักตายุทธ ได้ซักครึ่งนึงของที่ฉันรัก ฉันก็คิดว่าเธอคงเข้าใจ”
ทาริกาซึมลงไปทันที ไม่คิดว่านวลสวาทจะลงทุนขอร้องตนแบบนี้

ไตรภพเดินอารมณ์ดีมา เห็นภัทรลดานั่งรออยู่ เลยเดินเข้าไปหา “รอนานมั้ยภัทร”
ภัทรลดาและอาทรหันไปมองไตรภพพร้อมกัน ไตรภพชะงัก เมื่อเห็นภัทรลดานั่งคุยอยู่กับอาทร
อาทรยิ้มทักทาย “สวัสดีครับคุณไตรภพ”
“สวัสดีครับ แล้วนี่คุณอาทรมานานรึยังครับเนี่ย”
“ก็ซักพักแล้วล่ะครับ”
“ฉันโทรปรึกษาพี่อาท เรื่องรับยัยแคทเป็นบุตรบุญธรรม แล้วบังเอิญพี่อาทมาทำงานแถวนี้พอดี ก็เลยแวะเข้ามาคุยกันน่ะค่ะ”
“น้องแคทยังเด็กน่ะครับ ก็เลยจะมีกฎระเบียบมากกว่าปกตินิดนึง แต่ผมอธิบายให้ภัทรเค้าเข้าใจหมดแล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ”
“ขอบคุณมากนะครับ” ไตรภพแกล้งเอามือโอบบ่าภัทรลดาไว้ แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าอาทรเต็มที่ “ต่อไป ยัยแคทจะได้มีพร้อมทั้งพ่อทั้งแม่ เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ซะที” ภัทรลดาเหล่ๆไตรภพ งง ว่าจู่ๆมาโอบบ่าตนทำไม ไตรภพหันไปพูดกับภัทรลดา “ที่รักจ๊ะ เดี๋ยวเชิญคุณอาทรกินอาหารเย็นด้วยกันสิ ถือซะว่าเป็นการเลี้ยงตอบแทนก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมเองก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่แนะนำนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“แต่มันสำคัญสำหรับผมแล้วก็ภัทรมากเลยนะครับ” ไตรภพหอมแก้มภัทรลดาแล้วโอบบ่าแน่นกว่าเดิม “จริงมั้ยจ๊ะที่รัก”
ภัทรลดากระอักกระอ่วนหน้าเหยเก เจอไตรภพหลอกหอมแก้ม โดยทำอะไรไม่ได้ แถมไม่เข้าใจ ว่าจู่ๆไตรภพเป็นอะไร

ไตรภพขับรถมาจอดหน้าร้านเบเกอรี่ของทาริกา ภัทรลดาไม่พอใจ “น่าเกลียดที่สุด คุณทำลงไปได้ยังไง”
ไตรภพไม่พอใจ “ก็คุณเริ่มก่อน ใครใช้ให้คุณนัดนายอาทรเข้ามาจู๋จี๋กันในบริษัทผมล่ะ”
ภัทรลดาโมโห “นี่คุณหึงฉันกับพี่อาทเหรอ”
ไตรภพโวยวายลั่น “ไม่ได้หึง แต่ผมก็ต้องรักษาหน้า ใครๆก็รู้ว่าคุณเป็นเมียผม แต่คุณกลับนัดผู้ชายคนอื่นเข้ามาคุยในบริษัทผม อย่างงี้มันหยามน้ำหน้ากันชัดๆ”
ภัทรลดาโมโห เลยเปิดประตูลงจากรถ ไตรภพเลยลงตามบ้าง “งี่เง่า แล้วก็ดูถูกกันมากเกินไปแล้ว คุณดูถูกฉันเรื่องอื่นยังทนกันได้ แต่เรื่องนี้ฉันไม่ทนจริงๆนะ”
“ผมน่ะเหรอดูถูก อาทรเค้าเคยจีบคุณ ก็ต้องระแวงไว้ก่อน แปลกตรงไหน ตราบใดที่คุณยังได้ชื่อว่าเป็นเมียผม ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาหยามผมได้ทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าจะอาทรหรือผู้หมวดนั่น”
ขาดคำ ยงยุทธก็เดินหน้าเครียดออกมาจากในร้านเบเกอรี่ทันที ไตรภพชี้ไปที่ยงยุทธ “นั่นไง ไม่ทันขาดคำก็มาเลย”
ยงยุทธหน้าเครียดหนัก ไม่พูดอะไร เดินไปขึ้นรถของตนที่จอดอยู่ แล้วขับออกไปทันที ไตรภพ และภัทรลดามองตามแบบงงๆ แต่พอทั้งคู่มองไปที่ร้านเบเกอรี่ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นทาริกายืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่หน้าร้าน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ไตรภพ ภัทรลดาหันไปมองหน้ากัน งงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้นกับทาริกา

ชาวบ้านคนหนึ่ง เปิดประตูเข้าร้านมาจะซื้อขนม ไตรภพรีบเดินเข้าไปหาทันที “ปิดแล้วครับ เอาไว้มาใหม่วันหลังนะครับ”
“ปิดอะไรกันคุณ หน้าร้านยังแขวนป้ายว่าเปิดอยู่เลย ผมมาไกลนะคุณ มาแล้วไม่ได้กิน มันเสียอารมณ์”
ไตรภพหยิบเงินมาประมาณ5-6 พัน ยื่นให้ “ถือซะว่ารักษาอารมณ์พี่ละกันนะครับ เอาไว้โอกาสหน้า พี่ค่อยมากินใหม่นะครับ”
ชาวบ้านเห็นเงินก็ตาโตทันที รีบรับเงินมา “ได้ครับ ผมรับรอง ว่าจะเป็นลูกค้าร้านนี้ตลอดไปเลยครับ” ชาวบ้านคนนั้นออกจากร้านไป
ไตรภพรีบกลับป้ายหน้าร้านเป็น “CLOSE” ทันที แล้วเดินกลับไปหาภัทรลดา ทาริกา
ทาริกานั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ระบายให้ภัทรลดาฟัง “คุณหญิงถึงกับจะกราบริกาเลยนะคะ แล้วริกาจะมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ นอกจากทำให้มันจบไป”
“แต่ผู้หมวดก็ไม่น่ายอมง่ายๆนะคะ อุตส่าห์สู้กันมาถึงขนาดนี้แล้ว”
“ริการู้ค่ะ ว่าต้องพูดยังไงยุทธเค้าถึงจะยอมตัดใจ ที่แล้วมา ถึงริกาจะบอกเลิกกับยุทธหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยทำถึงขนาดนี้เลย”

ทาริกากำลังคุยกับยงยุทธด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ยงยุทธช็อกมาก “คุณว่าไงนะริกา”
“คุณได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ ริกาไม่ได้รักคุณแล้ว ที่ผ่านมา ริกาพยายามให้โอกาสคุณแล้วก็ให้โอกาสตัวเองด้วย แต่มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เพราะริกาไม่ได้มีใจให้คุณแล้ว”
“ผมไม่เชื่อ” ยงยุทธจับแขนทาริกาไว้ “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ริกา”
ทาริกาดึงมือยงยุทธ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ริกาคิดทบทวนระหว่างที่เราเป็นแฟนกันกับช่วงที่เราเลิกกัน ริกาเลยรู้ตัว ว่าตอนที่เราเลิกกัน ริกามีความสุขมากกว่า แล้วที่สำคัญ ริกาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณอีกแล้วด้วย ปล่อยริกาไปเถอะนะคะ”
ยงยุทธยืนอึ้งไปครู่นึง ก่อนจะน้ำตาคลอเบ้าออกมา ด้วยความผิดหวังเสียใจสุดๆ “ก็ได้ ถ้ามันเป็นความสุขของคุณ”

ทาริการ้องไห้ ทั้งเสียใจและสงสารยงยุทธสุดๆ “ตั้งแต่คบกันมา ริกาไม่เคยเห็นเค้าร้องไห้เลยนะคะ ยุทธคงจะเสียใจมาก แต่ริกาก็ต้องทำ” ทาริกาปล่อยโฮลั่น ภัทรลดาดึงทาริกาเข้ามากอดด้วยความสงสาร
“คุณก็เลยเลือก ที่จะทำร้ายทั้งตัวเองแล้วก็หมวดยงยุทธไปพร้อมๆกันอย่างงั้นเหรอครับ” ไตรภพถอนใจ “มันก็เป็นสิทธิของคุณนะ แต่ผมก็ไม่คิดว่าคุณทำถูกหรอก”
ภัทรลดาปราม “คุณ”
“ขอโทษที่พูดตรง แต่ผมคิดอย่างงี้จริงๆ สมมุติว่าหมวดเค้าตามใจแม่ แม่เค้าก็อาจจะมีความสุขอยู่พักนึง แต่ถ้าเค้ากับแฟนไปกันไม่ได้ ทะเลาะกันทุกวัน ไปจนถึงเลิกกัน มันก็กลับมาเป็นปัญหาอยู่ดี คราวนี้ก็จะมีคนเสียใจสามคน คือคุณ หมวด แล้วก็แม่ของเค้า ไม่เห็นจะมีใครได้อะไรเลย”
ทาริกาอึ้งไป ไตรภพเองก็พูดถูก จนตนพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีก เพราะทุกอย่างสายเกินไป จนแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ไตรภพ ภัทรดลาหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปมองทาริกาด้วยความสงสาร

ไตรภพ ภัทรลดาเดินกลับเข้ามาในบ้าน โดยที่ภัทรลดากำลังจะเดินขึ้นข้างบน
“เดี๋ยวคุณ ลืมอะไรไปรึเปล่า”
ภัทรลดาหันมามองไตรภพแบบงงๆ “ลืมอะไรคะ”
ไตรภพยิ้มเหี้ยม “ก็ลืมบอกผมไง ว่าคุณริกากับหมวดเค้าเป็นแฟนกันมาตั้งหลายปีแล้ว สนุกมั้ย ที่ปล่อยให้ผมโง่อยู่ได้ตั้งนาน”
ภัทรลดาหน้าเสีย ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย รีบปั้นยิ้ม “รู้ตอนนี้ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ เรื่องมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรซักหน่อย”
“เหรอออออ แล้วที่คุณหลอกคุณพ่อคุณแม่คุณ ด้วยการไปไหนมาไหนกับหมวด แล้วยังช่วยหมวดตบตาคุณหญิงนวลสวาทอีก ก็ไม่สำคัญเลยใช่มั้ย”
ภัทรลดาจนแต้ม ฟอร์มขู่ใส่ “งั้นก็ว่ามาอย่างแมนๆเลย คุณจะเอาไง”
“ถามได้ คุณก็ต้องจ่ายค่าปรับให้ผม จนกว่าผมจะพอใจน่ะสิ” ไตรภพเดินย่างสามขุมเข้าหาภัทรลดา
ภัทรลดาชักกลัว ค่อยๆถอยหลังไป “ฉันไม่กลัวคุณหรอก ไม่ต้องมาขู่เลย”
ไตรภพเดินเข้ามาหาภัทรลดา “ไม่กลัว แล้วถอยหลังทำไม”
“ถอยทำไมน่ะเหรอ ก็เพื่อ... จะได้หนีง่ายๆไง” ขาดคำ ภัทรลดาก็รีบวิ่งหนีขึ้นข้างบนไปทันที
“จะหนีไปไหน ยัยตัวแสบ” ไตรภพรีบตามขึ้นข้างบนไป ได้ยินเสียงภัทรลดาดังกรี๊ดกร๊าดลงมาจากชั้นสอง ไตรภพจะเล่นงาน แต่ภัทรลดาก็ไม่ยอมง่ายๆ
พิมลภายืนแอบดูอยู่ เธอมองตามแล้วยิ้มร้าย

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ที่บริษัทอรรณพ มาลาตีวางกระแทกแฟ้มเอกสารลงต่อหน้าไตรภพ
ไตรภพเงยหน้าขึ้นมอง “อะไรของคุณ”
มาลาตีหน้าหงิก “ฉันควรจะถามคุณมากกว่าค่ะ ว่ายัยเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มหน้าห้องน่ะใคร”
“เลขาฯคนใหม่ของผม ก็คุณหายไปเป็นอาทิตย์ งานการป่วนไปหมด ผมก็ต้องรับคนใหม่เข้ามาสิ” ไตรภพเบะปากเซ็งๆ “ถึงอยู่ คุณก็ไม่ค่อยทำงานอยู่แล้วด้วย”
“ฉันไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะ ฉันไปตามสืบข่าวให้คุณต่างหาก”
“เพราะงั้นไง ผมถึงไม่ไล่คุณออก แต่หาคนใหม่มาช่วยงานคุณ คุณจะได้ทำงานให้ผมเต็มที่”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก” มาลาตีเหล่ไตรภพด้วยความระแวง “สำคัญว่าคุณกับยัยเด็กหน้าห้องนั่นไปแอ่น แอน แอ๊น กันรึยัง”
ไตรภพโวยวาย “ผมไม่ใช่พวกกินไก่วัดนะคุณ ไม่งั้นผมเสร็จคุณตั้งแต่คุณอัพไซส์ใหม่ไปนานแล้ว ตกลงคุณเข้ามาบริษัททำไมเนี่ย”
มาลาตียิ้มแย้ม “ก็เข้ามาขอรางวัลน่ะสิคะ” มาลาตีโพสต์ท่านางแบบแล้วแบมือออก
“บอกข่าวมาก่อน”
“ก็เป็นอย่างที่ฉันคิด นายคำรณพายัยพิมไปรู้จักกับท่านมงคล ดูเหมือนว่าเค้าจะสนใจเกาะไข่หงส์ของคุณอยู่ สองคนนั่นก็คงพยายามทำอะไรซักอย่าง เพื่อเอาเกาะไปขายให้ท่านมงคลมั้ง”
ไตรภพคิดทบทวน “มงคล มงคล” เขานึกขึ้นได้ “จำได้ละ เค้าเคยมาขอซื้อเกาะจากผม แต่ผมปฏิเสธไป รู้สึกว่าเค้าจะทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อยู่ด้วยนี่”
“อุ๊ย นั่นมันหน้าฉากค่ะ คุณอยู่เมืองนอกมานาน ไม่รู้หรอกว่าเค้าใหญ่แค่ไหน มีทั้งธุรกิจถูกกฎหมายแล้วก็สีเทาๆเต็มไปหมด เส้นสายอีกเพียบ”
ไตรภพคิดทบทวนอยู่ครู่นึง ก่อนจะฉุกคิดถึงเรื่องที่ตนถูกลอบสังหารขึ้นมา พูดเบาๆกับตัวเอง “อย่างงี้นี่เอง”

ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง นินันท์เข็นรถให้อรรณพ เพื่อจะไปกินอาหารกลางวันกัน วิสา ภัทรลดาเดินตามมา
ภัทรลดายิ้มแย้ม “เด็กๆเปิดเทอมแล้ว กลางวันดูเงียบขึ้นเยอะเลยนะคะ”
“แต่ก็ทำให้มีเวลาทำอย่างอื่นบ้างนะคะ ไม่อย่างงั้นก็หัวหมุนกับเจ้าตัวยุ่งนี่ล่ะค่ะ”
อรรณพหันไปยิ้มให้วิสา “คุณสา คุณอยากกินอาหารอะไรล่ะ ที่นี่เค้าขึ้นชื่อเรื่องอาหารฝรั่งเศสนะ แต่อาหารจีนก็โอเคอยู่”

“วันเกิดยัยนิ ให้ยัยนิเป็นคนเลือกดีกว่าค่ะ”
นินันท์กุลีกุจอ ลุ้นๆอยากให้พ่อแม่คืนดีกัน “คุณพ่อคุณแม่เลือกก็ได้ค่ะ นิแค่อยากให้มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก็พอแล้วค่ะ” เธอแอบใช้นิ้วสะกิดพ่อ
อรรณพรีบรับลูก “งั้นกินอาหารฝรั่งเศสแล้วกันนะคุณ ผมจำได้ว่าคุณชอบ”
วิสายิ้มเล็กน้อย “คุณคงจำผิดคนแล้วมั้งคะ ฉันชอบอาหารไทยที่สุดค่ะ แต่เมื่อก่อน ฉันตามใจคุณต่างหาก”
อรรณพหน้าเสีย อยู่ด้วยกันจนมีหลาน รายละเอียดเล็กๆน้อยๆของวิสา ตนกลับไม่เคยรู้เลย อรรณพเหลือบไปเห็น มงคลเดินมากับพิมลภา โดยมีคำรณและลูกน้องเดินตามหลัง มงคลทำเจ้าชู้หัวงูใส่พิมลภาตลอด ทั้งจับมือ โอบเอว แต่พิมลภากลับไม่ว่าอะไร หัวร่อต่อกระซิกกับมงคลอยู่ตลอด
อรรณพเห็นเต็มตา โมโห “พิม!!”
พิมลภา มงคลหันไปมองพอเห็นอรรณพเข้าก็ตกใจ ก่อนจะรีบปั้นยิ้มแล้วรีบเข้าไปหาอรรณพ “คุณก็มากินที่นี่ด้วยเหรอคะ บังเอิญจัง”
มงคลปั้นยิ้ม “สวัสดีครับคุณอรรณพ ไม่ได้เจอกันนานนะครับ”
อรรณพจ้องหน้ามงคลเขม็ง ก่อนจะหันไปมองพิมลภา “คุณมากับเค้าได้ยังไง”
พิมลภาปั้นหน้าจ๋อยๆ “ทำไมถามแบบนั้นล่ะคะ พิมมาคุยธุรกิจกับคุณมงคล ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย”
มงคลรีบชิ่ง “เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับคุณอรรณพ” เขายื่นมือไปจะเช็คแฮนด์ “ยินดีที่ได้เจอนะครับ” อรรณพไม่ยอมจับมือด้วย หันไปจ้องพิมลภาเขม็ง มงคลยักไหล่ไม่แคร์ หันไปพูดกับพิมลภา “ไปก่อนนะครับคุณพิม แล้วเดี๋ยวค่อยเจอกัน”
พิมลภาไหว้ “สวัสดีค่ะ”
มงคลมองเย้ยอรรณพ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปพร้อมลูกน้อง
คำรณไหว้อรรณพ “ดีใจที่ได้เจอท่านอีกนะครับ หวังว่าเจอกันคราวหน้า ท่านจะเดินมากินอาหารได้เองนะครับ”
อรรณพโมโหมาก “ไอ้...”
คำรณยิ้มเยาะ แล้วรีบเดินหนีไปทันที
อรรณพหันไปเล่นงานพิมลภาทันที “นี่มันอะไรกันน่ะพิม”
“พิมก็บอกไปแล้วไงคะ ว่ามาคุยธุรกิจแล้วก็กินอาหารกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
นินันท์โมโห “คุยธุรกิจต้องจับมือถือแขนกันด้วยเหรอคะ คุณพิมคงไม่ลืมนะคะ ว่ายังมีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรสกับคุณพ่อนิอยู่ ทำอะไรก็นึกถึงหน้าท่านบ้าง”
พิมลภาปั้นหน้าเศร้า “โถ คุณนิ มันไม่มีอะไรจริงๆค่ะ คุณนิอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะคะ อีกอย่าง เรามายืนเถียงกันตรงนี้ ก็เหมือนเป็นการฉีกหน้าคุณอรรณพเหมือนกันนะคะ มีอะไร เอาไว้ค่อยคุยกันที่บ้านดีกว่ามั้ยคะ” พิมลภาหันไปจับมืออรรณพไว้ “คุณอย่าคิดมากนะคะ ไหนๆก็ออกมากินข้าวกับลูกกับภรรยาเก่าทั้งที ทำใจให้สบายดีกว่าค่ะ” เธอหอมแก้มอรรณพ ก่อนจะเดินไป โดยไม่แยแสใคร
อรรณพมองตามด้วยความเจ็บใจ
ภัทรลดาทนไม่ไหว “คุณนิกินกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวภัทรมาค่ะ” ภัทรลดารีบเดินตามพี่สาวไปทันที กะคุยกันให้รู้เรื่อง
วิสามองอรรณพด้วยความสงสาร ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมืออรรณพไว้เป็นการให้กำลังใจ อรรณพมองมือวิสาที่จับมือตนไว้ แล้วหันไปมองวิสาด้วยความละอายใจ ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตนโง่สุดๆที่ทิ้งวิสาไป

คำรณกำลังยืนรอพิมลภาอยู่ที่รถของตน ซักพัก พิมลภาก็เดินเข้าไปหา
คำรณยิ้มๆ “นึกว่าต้องเรียกรถมาเก็บศพคุณซะแล้ว”
พิมลภาหงุดหงิด “ปากเสีย” ถอนใจ “ซวยจริงๆ นี่ถ้าเค้าปกติดี ฉันก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกที่เจอเค้า เพราะที่นี่เป็นร้านโปรดเค้าอยู่แล้ว แต่นี่เดินก็ไม่ได้ ยังอุตส่าห์ลากสังขารมาอีก”
“ยังไงคุณก็เคลียร์ดีๆแล้วกัน อย่าลืมว่าเราลงทุนไปเยอะเพื่อเกาะไข่หงส์ อย่ามาพลาดเพราะเรื่องแค่นี้”
“ไม่ต้องมาสอนฉันหรอกน่า นายเองเอาตัวให้รอดเถอะ ไม่ใช่ว่าพอพลาดขึ้นมา ก็มาโทษว่าไอ้ไตรภพมันดวงแข็งอีกล่ะ”
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงภัทรลดาดังขึ้นด้วยความตกใจ “พี่พิม!!!”
พิมลภา คำรณ หันไปมองภัทรลดาด้วยความตกใจสุดๆ ไม่คิดว่าภัทรลดาจะได้ยินเรื่องทั้งหมดเข้า ในขณะที่ภัทรลดาก็ตกใจไม่แพ้กัน ที่รู้ว่าพี่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด ภัทรลดามองพิมลภาด้วยความผิดหวังเสียใจสุดๆ ก่อนจะรีบเดินหนีไป คำรณกลัวภัทรลดาจะแจ้งความ เลยจะรีบตามไป
พิมลภารีบห้าม “ไม่ต้องฉันจัดการเอง” พิมลภารีบตามน้องสาวไปทันที

ภัทรลดาเดินหนีมา โดยมีพิมลภารีบเร่งฝีเท้าตามน้องมา “ภัทร รอพี่เดี๋ยว ภัทร” ภัทรลดาไม่ฟัง รีบเดินหนีทันที พิมลภารีบเร่งฝีเท้ามาขวางหน้าน้องไว้ “ฟังพี่ก่อนสิภัทร มันไม่ใช่อย่างที่ภัทรคิดนะ”
ภัทรลดาผิดหวังเสียใจสุดๆ “ภัทรไม่ใช่เด็กนะคะพี่พิม ทำไมจะไม่เข้าใจว่าที่พี่พิมคุยกับนายคำรณคืออะไร เอาสิคะ พี่พิมปิดปากภัทรซะอีกคนเลยสิ ทำเหมือนที่ทำกับคุณภพก็ได้”
“พี่ไม่ได้ทำอะไรนะภัทร ไม่เคยคิดร้ายกับคุณไตรภพเลย นายคำรณต่างหากที่เป็นคนลงมือ พี่พยายามห้ามแล้ว แต่เค้าก็ไม่ฟัง”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12 วันที่ 17 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ