อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/3 วันที่ 18 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/3 วันที่ 18 พ.ย. 58

พราวอายก็อาย แต่ก็ตัดใจเดินขึ้นเวทีไป พร้อมกับเรียกเสียงปรบมือดังลั่น พราวเข้าไปคุยกับอาทร เพื่อนัดแนะกันว่าจะร้องเพลงอะไร
ซักพัก อาทรก็เริ่มเล่นกีต้าร์ให้พราวร้อง เป็นเพลง “ความในใจ” นั่นเอง ทุกคนพากับปรบมือเฮลั่น ภัทรลดากลับหน้าซึมลงที่ได้ยินเพลงนี้ เพราะเพลงนี้เป็นเพลงโปรดของไตรภพนั่นเอง พราวเริ่มร้องเพลง โดยมีอาทรเล่นกีต้าร์ สีหน้าแต่ละคน ยิ้มแย้มแจ่มใส ภัทรลดายิ้มบางๆออกมาอย่างสุขใจ เพราะพอฟังเพลงนี้ ก็นึกถึงไตรภพขึ้นมาทันที เพลงนี้ กลายเป็นเพลงที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ไว้ด้วยกัน พอได้ฟังก็อดนึกถึงอีกฝ่ายไม่ได้

ภัทรลดาเริ่มมีอาการเวียนหัวขึ้นมา เธอพยายามจะดูพราวร้องเพลงต่อ แต่เริ่มเวียนหัวจนทนไม่ไหว ค่อยๆโซซัดโซเซเดินเลี่ยงออกมา ตั้งใจจะออกมาข้างนอกเพื่อรับลมเผื่อจะดีขึ้น


ภัทรลดาเดินแยกตัวออกมาจากในงาน ด้วยท่าทางมึนๆงงๆ เธอเวียนหัวมาก จนต้องใช้มือพิงเสาไว้ เพราะทำท่าจะทรงกายไม่อยู่ ขณะนั้นเอง ก็มีคนมาประคองภัทรลดาไว้
ภัทรลดาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นคนที่ประคองตนคือพิมลภา แต่ก็พร่าเลือน เบลอๆ มองไม่ชัด ภัทรลดามึนหัวมาก “พี่พิม”
พิมลภายิ้มบางๆ “ไม่สบายเหรอจ๊ะภัทร งั้นไปพักก่อนนะ” พิมลภาค่อยๆประคองภัทรลดาไปกับตน

พิมลภาประคองภัทรลดาเข้ามาในห้องพยาบาล ภัทรลดาสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยา จนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนแน่ พิมลภาประคองน้องนอนลงบนเตียง และโยนกระเป๋าสะพายของน้องเอาไว้ข้างๆตัว ก่อนจะจัดท่าทางให้น้อง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปน้องไว้

นาฬิกาบอกเวลา สองทุ่มเศษๆ ไตรภพเดินงุ่นง่านอยู่คนเดียวในห้อง เครียดหนักเรื่องภัทรลดา แต่ก็รู้ว่าถูกยั่วยุจากคนไม่หวังดี เลยพยายามควบคุมอารมณ์ ไตรภพเครียดมาก “ผมเชื่อใจคุณนะภัทร ผมเชื่อใจคุณ”

เพื่อนๆบางคนจับกลุ่มคุยกัน ถ่ายรูปเซลฟี่ หลังจากงานเลิกก็ค่อยๆทยอยกันกลับ อาทรกำลังถ่ายรูปกับรุ่นน้องผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง พอถ่ายเสร็จก็ขอบอกขอบใจ แยกย้ายกันไป
พราวเดินเข้ามาหาอาทร พราวยิ้มแซวๆ “เรตติ้งดีไม่มีตกเลยนะ หลังงานเนี้ย สงสัยมีน้องๆมาสมัครเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กอีกเพียบ”
อาทรยิ้มแย้ม “อิจฉาเหรอ”
พราวหมั่นไส้ “อิจฉาตายล่ะ”
“แล้วภัทรล่ะ”
พราวแปลกใจ “อ้าว ไม่ได้อยู่กับพี่อาทเหรอ”
“เปล่า พี่ร้องเพลงเสร็จก็ไปคุยกับพวกเพื่อนๆ ยังนึกว่าอยู่กับเราเลย”
พราว อาทรแปลกใจ ไม่รู้ว่าภัทรลดาอยู่ไหน

ในกระเป๋าสะพายของภัทรลดา เห็นมือถือของภัทรลดากำลังส่งเสียงเรียกเข้าอยู่ ภัทรลดานอนสลบไม่ได้สติ

ไตรภพโทรหาภัทรลดา แต่ภัทรลดาก็ไม่รับสาย จนไตรภพหงุดหงิดขึ้นทุกที ไตรภพกดตัดสายด้วยความโมโห นาฬิกาในห้อง บอกเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว

อาทร พราวกลับมาเจอกันด้วยสีหน้าร้อนใจ
อาทรห่วงภัทรลดา “เจอมั้ย”

พราวร้อนใจมาก “ไม่เจอค่ะ แต่โทรถามพวกเพื่อนดูทุกคนแล้ว มีคนเห็นยัยภัทรเดินออกไปจากงานตั้งแต่ตอนหัวค่ำ ท่าทางไม่ค่อยสบายด้วย”
“หรือว่าภัทรกลับบ้านไปก่อน”
“ไม่มีทาง ถ้ายัยภัทรกลับก่อน ยังไงก็ต้องโทรบอกพวกเรา”
อาทรคิดหนัก “งั้นเดี๋ยวพี่หาอีกรอบก็แล้วกัน พราวไปดูตามโรงพยาบาลหรือคลินิกแถวนี้ละกัน เผื่อภัทรไม่สบายแล้วไปหาหมอ”
“ค่ะ”
ทั้งคู่แยกย้ายกันไป
พิมลภาที่แอบดูอยู่ก็ยกยิ้มร้ายๆ หยิบมือถือขึ้นมา “ถึงเวลาเฉลย”

อาทรกำลังเดินตามหาภัทรลดาอยู่ ขณะนั้นเอง มือถืออาทรก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีคนส่งข้อความเข้ามา
อาทรหยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความ “ไม่สบาย อยู่ห้องพยาบาล” อาทรแปลกใจ “ใครส่งมา” อาทรลองไปห้องพยาบาลดูตามที่ข้อความส่งมา

อาทรเปิดประตูเข้าห้องพยาบาลไป ก็เห็นภัทรลดานอนอยู่บนเตียง อาทรเป็นห่วง รีบเข้าไปดูอาการภัทรลดา “ภัทร เป็นยังไงบ้างภัทร”
ภัทรลดาค่อยๆรู้สึกตัว ฤทธิ์ยาเริ่มหมด แต่ยังมึนๆหัวอยู่ ภัทรลดามึนหัวมาก “พี่อาท” เธอมองไปรอบๆ “เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย”
“พี่ต้องถามภัทรต่างหาก เป็นอะไร ทำไมถึงมานอนที่นี่”
“ภัทรมึนๆยังไงไม่รู้ แต่จำไม่ได้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง คล้ายๆกับว่าจะมีคนพาภัทรมา แต่ แต่เป็นใครก็ไม่รู้ค่ะ”
“ช่างเถอะ ภัทรคงไม่สบาย เดี๋ยวเรากลับบ้านกันก่อนดีกว่านะ” อาทรประคองภัทรลดาขึ้นมา พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายของภัทรลดาขึ้นมาด้วย
ที่หน้าต่าง พิมลภากำลังใช้มือถือ แอบถ่ายรูปอยู่ที่นอกหน้าต่าง สีหน้าแววตาพิมลภา เต็มไปด้วยความสะใจสุดๆ

ภาพในมือถือ เป็นภาพอาทรกับภัทรลดา แต่ด้วยมุมกล้อง เลยดูเหมือนอาทรกำลังโอบกอดภัทรลดาอยู่บนเตียง
ไตรภพกำลังดูรูปที่ส่งเข้ามาในไลน์ “อุตส่าห์หวังดี แต่ไม่มาเองก็ช่วยไม่ได้ เอารูปไปดูแทนก็แล้วกัน” ไตรภพขบกรามแน่นจนขึ้นสัน ทั้งโมโหหึง ทั้งระแวงภัทรลดาจนขาดสติไปหมดแล้ว

พิมลภากำลังถอดซิมการ์ดออกจากมือถือ แล้วหักซิมทิ้งถังขยะ หลังจากใช้ซิมเบอร์นี้ป่วนไปทั่วตามแผนที่ตนวางไว้ สีหน้าแววตา เต็มไปด้วยความสะใจสุดๆ พิมลภาเดินไปขึ้นรถของตนที่จอดอยู่ ก่อนจะเปิดเพลงฟังเสียงดังลั่นด้วยความสะใจ แล้วขับรถออกไป
อาทรประคองภัทรลดาที่ยังมึนๆหัว ไม่ค่อยมีแรงเข้ามาข้างในบ้าน โดยมีพราวตามหลังมา พราวเป็นห่วง “ค่อยๆเดินนะแก เป็นไงบ้าง”
ภัทรลดามึนหัว “ยังมึนๆอยู่ล่ะนะ แต่ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ เอ่อ ดึกมากแล้ว แกกับพี่อาทกลับไปเถอะ”
อาทรเป็นห่วง “พี่กับพราวไปส่งภัทรถึงห้องดีกว่า เดินยังเป๋ๆอยู่เลย”
อาทรประคองภัทรลดาไปอีกซักพัก ไตรภพก็เดินลงบันไดสวนมา
ภัทรลดายิ้มรับ “คุณภพ ยังไม่นอนเหรอคะ”
ไตรภพไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปชกหน้าอาทรจนล้มคว่ำไปทันที
พราวตกใจมาก “ว๊าย พี่อาท” เธอรีบเข้าไปดูอาการอาทรทันที
ภัทรลดามึนหัวมาก แต่พยายามตั้งสติ “เป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย”
ไตรภพโมโหหึง “ผมควรจะถามคุณมากกว่ากลับมาเอาป่านนี้ แล้วยังต้องประคองกันมา ไง หมดแรงจนเดินเองไม่ได้เลยเหรอ”
อาทรโมโหมาก รีบลุกขึ้นทันที “หุบปากทุเรศๆของคุณไปเลย ภัทรเค้าไม่สบายต่างหาก ไม่ได้ทำเรื่องต่ำๆเหมือนที่คุณคิดหรอก”
ไตรภพยิ้มเยาะ “อ๋อเหรอ เมื่อเช้าก็เห็นดีๆ ดันไม่สบายเอาตอนนี้ซะงั้นทำไม มันอายนักเหรอที่จะพูดตรงๆว่า “อ่อย”..”
อาทรโมโหมาก จะเข้าไปชกหน้าไตรภพ พราวรีบขวางทั้งคู่ไว้ “อย่าพี่อาท กลับเถอะค่ะตอนนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว เอาไว้ใจเย็นกว่านี้ก่อน แล้วค่อยคุยกันดีกว่านะ” พราวพยายามลากอาทรไปกับตน
อาทรจ้องหน้าไตรภพเขม็ง แต่ก็ถูกพราวลากออกจากบ้านไปจนได้ ไตรภพขบกรามแน่น แล้วดึงมือภัทรลดาที่ยังมึนหัวให้ไปกับตน

ภัทรลดาถูกผลักลงบนเตียง ภัทรลดายังมึนงงอยู่ เวียนหัวจนแทบจะทรงกายไม่ได้ เพราะฤทธิ์ยาที่โดนเข้าไป
ไตรภพโมโหหึง “เลิกคอพับคออ่อนได้แล้ว ทำเป็นไม่สบาย นึกว่าผมจะหลงกลเหรอ คนไม่สบายจริงๆ ไปทำเรื่องอุบาทว์อย่างงั้นไม่ได้หรอก”
ภัทรลดาแค้นใจที่ไตรภพดูถูกตน “ฉันไม่ได้ทำ จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ ส่วนลึกของจิตใจคุณ คงไม่เคยไว้ใจฉันอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ”
“เคยสิ แต่ทุกครั้งที่ผมพยายามจะเชื่อใจคุณ คุณก็ทรยศหักหลังผมตลอด” ไตรภพกระชากไหล่ภัทรลดา “เห็นผมเป็นไอ้โง่ เป็นควายที่คุณจะสนตะพายได้ตามใจชอบรึไง”
ภัทรลดารวบรวมแรงผลักไตรภพออก “ถ้าคุณดูถูกฉัน ก็อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันเคยบอกคุณแล้ว คุณทำกับฉันอย่างอื่น ฉันทนได้ แต่อย่ามาดูถูกกันเรื่องนี้”
ไตรภพยิ้มเยาะ “นางเอกจริงนะ ไม่ให้แตะเนื้อต้องตัว ทีนายอาทรยอมให้มันจับไปถึงไหนถึงไหน นี่ดีนะ ที่ไม่ได้จดทะเบียนกัน ไม่อย่างงั้น ผมคงต้องเสียเงินให้คุณเอาไปปรนเปรอชู้อีกไม่รู้เท่าไหร่”
ขาดคำ ภัทรลดาก็รวบรวมเรี่ยวแรงตบหน้าไตรภพเต็มเหนี่ยว หญิงสาวแค้นใจจนน้ำตาคลอ “ฉันเกลียดคุณ คำพูดของคุณวันนี้ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณเลย” ภัทรลดาจะเดินไป ทั้งๆที่ยังมึนหัวอยู่ แต่ไตรภพจับแขนภัทรลดาไว้ แล้วเหวี่ยงภัทรลดาล้มลงนอนบนเตียง ก่อนจะขึ้นคร่อม จับแขนภัทรลดาไว้เพื่อปลุกปล้ำ
ภัทรลดาตกใจสุดๆ “อย่านะ คุณจะทำอะไรน่ะ”
ไตรภพทั้งรักทั้งแค้น “ผมยอมคุณมามากแล้ว ทั้งๆที่มันเป็นสิทธิของผมที่จะทำอะไรกับคุณก็ได้ แต่ผมก็ไม่เคยทำ จนคุณสวมเขาให้ผมแทน เพราะงั้นคราวนี้ ผมต้องได้ในสิ่งที่เป็นของผม” ไตรภพปลุกปล้ำภัทรลดาทันที
ภัทรลดากรี๊ดลั่น พยายามดิ้นแต่ก็มึนหัวมาก ไม่ค่อยมีแรง “อย่านะ อย่าๆ”
ไตรภพไม่ฟังเสียง จับมือภัทรลดาไม่ให้ดิ้น แล้วพยายามปล้ำจูบ โดยไม่สนใจความรู้สึกภัทรลดาแม้แต่น้อย
มือไตรภพที่จับมือภัทรลดาไว้ มือภัทรลดาแข็งเกร็งพยายามจะดิ้น แต่ซักพัก มือของภัทรลดาก็เริ่มอ่อนลง เหมือนจะยอม มือของไตรภพปล่อยมือภัทรลดาออก มือของภัทรลดาข้างหนึ่งค่อยๆโอบรอบคอไตรภพไว้ มืออีกข้างหนึ่งของภัทรลดา แอบยื่นไปบริเวณหัวเตียง เพื่อหยิบแจกันดอกไม้ ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรง ใช้มือข้างที่โอบรอบคอจับคอไตรภพแน่น แล้วใช้มือที่ถือแจกัน ฟาดแจกันเข้าเต็มศีรษะไตรภพทันที ที่แท้ภัทรลดาก็แกล้งยอมเพื่อหาโอกาสเอาตัวรอดนั่นเอง
ไตรภพโดนฟาดเข้าเต็มๆ เจ็บมาก “โอ๊ย”
ภัทรลดาผลักไตรภพออก แล้วรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ก่อนจะพยุงตัวหนีออกจากห้องไป ไตรภพโดนฟาดจนหัวแตก มึนมาก แต่พอเห็นภัทรลดาหนี ก็รีบโซซัดโซเซตามออกจากห้องไป

ภัทรลดาโซซัดโซเซหนีออกมาจากห้องนอน ตัวเองก็มึนหัวเพราะฤทธิ์ยา แต่ก็พยายามหนีจากไตรภพให้ได้
ภัทรลดาเห็นภาพข้างหน้าเบลอไปหมด มองอะไรก็ไม่ชัด ขณะนั้นเอง ไตรภพก็ตามออกมา ทั้งๆที่หัวยังแตกอยู่
ภัทรลดาตกใจ รีบหนีไปทันทีไตรภพไล่ตามไปจนถึงบันได ภัทรลดารีบวิ่งลงบันไดไป กลัวไตรภพจะจับตนได้ แต่เธอก็เห็นบันไดเบลอไปหมด จังหวะนั้นเอง ภัทรลดาก็เหยียบพลาดพลัดตกบันไดลงไป ท่ามกลางความตกใจสุดขีดของทั้งคู่
“กรี๊ดดดดด”
“ภัทรรรรร”
ร่างของภัทรลดาร่วงลงไปกระแทกพื้นเบื้องล่าง ก่อนที่ภัทรลดาจะแน่นิ่งสลบไสลไม่ได้สติไป

ภัทรลดานอนพักอยู่บนเตียงโรงพยาบาลพร้อมกับคุยกับอาทร พราวไปด้วย
“พอหายโกรธแล้วมาคิดดูดีๆ พี่ว่าทุกอย่างมันประจวบเหมาะไป น่าจะมีใครซักคนเซ็ตฉากขึ้นมามากกว่า”
“ฉันก็ว่างั้นแหละ เพราะลองเช็กเบอร์ที่ส่งข้อความหาพี่อาทแล้ว ใช้ซิมไม่จดทะเบียน เช็คไม่ได้ว่าใครเป็นเจ้าของ อย่างงี้มันมีพิรุธชัดๆ”
ภัทรลดาหน้าเศร้าๆ “ขอบใจแกกับพี่อาทมากนะ แต่มันไม่สำคัญอะไรแล้วล่ะ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือความไว้ใจซึ่งกันและกัน ซึ่งคุณไตรภพทำลายมันไปหมดแล้ว”
พราวหน้าเสีย “ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะแก ฉันใจคอไม่ดีนะ”
ภัทรลดาน้ำตาคลอ เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก “ก็มันจริงนี่ ต่อให้เราหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ได้ ถ้าเค้าไม่เชื่อก็เท่านั้น หรือต่อให้ครั้งนี้เค้าเชื่อ แล้วครั้งต่อไปล่ะ ฉันว่าให้มันจบลงตรงนี้เลยดีกว่า”
อาทร พราว หน้าเสีย ไม่คิดว่าเหตุการณ์จะบานปลายขนาดนี้ อาทรรีบเปลี่ยนเรื่อง “เจ็บป่วยอยู่ อย่าไปคิดเรื่องไม่สบายใจเลย” เขาหยิบรีโมททีวีขึ้นมา “ไหนๆ มีอะไรดูบ้างเนี่ย”
พราวจัดหมอนให้ภัทรลดา “พักผ่อนเยอะๆนะแก เดี๋ยวตอนบ่ายๆคุณริกาเค้ามาเฝ้าแล้วไม่ใช่เหรอ แกจะได้มีเพื่อนคุยไง”
ประตูห้องเปิดแง้มอยู่ โดยมีไตรภพยืนถือช่อดอกไม้ มองอยู่หน้าห้อง แต่ไม่เข้ามา ไตรภพหน้าเศร้าๆ เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ตนก็ยังระแวงภัทรลดาอยู่ เกินกว่าจะเชื่อใจได้อีก ไตรภพเดินเลี่ยงออกมา ไม่ยอมเข้าไปเยี่ยมภัทรลดา แล้วเอาช่อดอกไม้ที่ตนซื้อมาทิ้งลงถังขยะไปอย่างไม่ไยดี

อรรณพโวยวายลั่น “แล้วแกก็กลับมาซะงั้นโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ไอ้เวรเอ๊ย แกไม่น่าเป็นลูกฉันเลยจริงๆวะ”
ไตรภพหน้าเครียด “เมื่อคืนผมก็อยู่เฝ้าทั้งคืนแล้วนี่ ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย นายอาทรก็อยู่ด้วย เค้าคงดีใจมากกว่ามั้งที่ไม่เห็นหน้าผม”
“นี่แกหึงงั้นเหรอ” อรรณพถอนใจส่ายหน้า “ไอ้งี่เง่าเอ๊ย ทีเรืองอื่นแกมองขาดสารพัด พอถึงคราวผงเข้าตาตัวเอง ดันเขี่ยไม่ได้ซะงั้น ดูไม่ออกรึไงวะ ว่าหนูภัทรเค้าไม่ได้มีใจให้นายอาทรอะไรนั่นเลย”
“ท่านไม่ได้เห็นอย่างที่ผมเห็น ก็พูดได้สิ” เขายิ้มเยาะ “ไม่มีใจ”
“ขออีกทีเถอะวะ ไอ้โง่ ถ้าหนูภัทรเค้าชอบนายอาทรจริง เค้าจะยอมแต่งงานกับแกเหรอ ตั้งแต่ตอนที่นายอาทรอกหักจากพิม เค้าก็ดามอกให้กันไปเรียบร้อยแล้ว ไม่มาถึงแกหรอก”
ไตรภพตกใจนึกไม่ถึง “นี่ท่านรู้ด้วยเหรอ”
“เรื่องอะไร เรื่องอาทรกับพิมน่ะเหรอ” อรรณพแค่นหัวเราะ “อย่าดูถูกฉันให้มันมากนักสิวะ แต่ฉันเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของพิมเค้าก่อนที่จะแต่งงานกับฉัน ฉันก็เลยไม่ว่าอะไร” เขาหน้าขรึมลง “แต่เรื่องบางเรื่อง กว่าจะรู้ความจริงมันก็สายไปแล้ว ฉันไม่อยากให้แกเดินซ้ำรอยฉัน” ไตรภพหน้าเครียด คิดตามที่อรรณพพูด อรรณพกดปุ่มให้รถเข็นวิ่งเข้าหาไตรภพ ตบบ่าไตรภพ “คนที่รักเราด้วยใจจริง มันมีค่ามากนะโว้ย แกอย่ามาเห็นค่าของเค้า ในวันที่แกไม่มีเค้าแล้ว”
ไตรภพขบกรามแน่น พยายามข่มความรู้สึกเต็มที่ “เค้าไม่รักผมหรอก ถึงไม่มีเรื่องอาทร ภัทรเค้าก็ไม่มีใจให้ผมอยู่ดี ที่เค้าแต่งงานกับผม ก็เพราะความจำเป็นเท่านั้นแหละ” ไตรภพเดินซึมๆออกจากห้องไป
อรรณพมองตาม แล้วถอนใจ ทิฐิของไตรภพก็ไม่ใช่น้อย จนไม่รู้จะช่วยยังไง
บริกรกำลังเสริฟอาหารให้พิมลภา คำรณ ก่อนจะออกจากห้องไป
คำรณคีบอาหารกิน ยิ้มๆ “ระรื่นเชียวนะคุณ เมื่อวานคงได้อย่างใจล่ะสิ”
พิมลภายิ้มรับ “ฉันวางแผนมาตั้งนาน จะพลาดได้ไง”
“ตกลง คุณเกลียดอะไรน้องคุณนักหนาเนี่ย เล่นซะบ้านแตกขนาดนี้ นี่ถ้าไม่รู้มาก่อน ผมไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน”
“ฉันน่ะเหรอเกลียดยัยภัทร ฉันมีน้องคนเดียว จะเกลียดเข้าไปลงได้ไง” พิมลภายิ้มร้ายๆ “แต่ยัยภัทรผิดเองที่คิดแข็งข้อกับฉัน เค้าเคยอยู่ใต้ฉันมาตลอด แล้วก็ต้องเป็นอย่างงั้นตลอดไป” พิมลภาส่งสายตาถมึงทึงดูร้ายกาจ เรื่องอื่นอาจจะยอมได้ แต่ยอมให้น้องเหนือกว่าตนไม่ได้เด็ดขาด

ย้อนกลับไป 15-16 ปีก่อน ศราภัทรในชุดทหาร อุ้มภัทรลดาในวัย 6-7 ขวบเดินเข้าบ้านมา โดยมีปิ่นมณีถือถุงใส่ยาตามหลังมา พิมลภาวัย 10 ขวบเดินยิ้มแฉ่งถือสมุดพกเข้ามาหาพ่อแม่ “พ่อขา แม่ขา พิมสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วค่ะ” เธอยื่นสมุดพกให้พ่อดู
ศราภัทรยิ้มรับ “เก่งจ้ะลูก แต่เดี๋ยวพ่อค่อยมาดูนะ น้องไม่สบาย พ่อพาน้องไปนอนพักก่อน” ศราภัทรอุ้มภัทรลดาเดินเลี่ยงไป
ปิ่นมณีกลุ้มใจ “สามวันดีสี่วันไข้ ลูกคนนี้นี่ เลี้ยงยากเลี้ยงเย็นเหลือเกิ๊น” ปิ่นมณีเดินตามสามีไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
พิมลภาหน้าหงิกงอ ไม่มีใครสนใจตนเลย เริ่มสะสมความเกลียดน้องทีละนิดๆ ที่น้องมาแย่งความรักของพ่อแม่ ไปจากตน

ภัทรลดากำลังเล่นหม้อข้าวหม้อแกงอยู่คนเดียว โดยสมมุติตุ๊กตาเป็นลูก และตนทำอาหารให้ตุ๊กตากิน ทันใดนั้นเอง พิมลภาก็ดึงตุ๊กตาไปจากน้อง
ภัทรลดาโวยวาย “พี่พิม เอาของภัทรคืนมานะ”
“ก็พี่อยากเล่นนี่ ภัทรให้พี่เล่นก่อนละกันนะ”
“แต่ภัทรเล่นของภัทรอยู่ก่อนตั้งนานแล้วนะ”
“คุณแม่สอนว่ายังไงภัทร พี่เป็นคนช่วยชีวิตเธอนะ เธอต้องเชื่อฟังพี่ จำไม่ได้แล้วเหรอ”
ภัทรลดาหน้าจ๋อยลงไป “จำได้ค่ะ ขอโทษค่ะพี่พิม”
พิมลภายิ้มพอใจ ค่อยๆครอบงำน้องตั้งแต่เด็กๆ
ภัทรลดาวัย 17-18 ปีวางหนังสือเรียนที่กำลังอ่านอยู่ หันไปมองหน้าพิมลภาวัย 20 ปีด้วยความตกใจ “พี่พิมจะให้ภัทรไปบอกเลิกกับผู้ชายแทนพี่พิมเนี่ยนะคะ”
“ก็พี่ตกลงคบกับอาทเค้าจริงๆจังๆแล้วนี่จ๊ะ ก็ต้องตัดคนอื่นทิ้งไปสิ ไม่อย่างงั้นอาทเค้าก็เสียใจแย่”
“แล้วทำไมพี่พิมถึงไม่ไปบอกเลิกเองล่ะคะ”
พิมลภาอ้อนน้อง “ภัทรจ๋า หนุ่มเค้าก็ดีกับพี่นะ ซื้อของให้พี่เยอะแยะเต็มไปหมดเลย พี่สงสารเค้า ไม่อยากเห็นเค้าผิดหวังน่ะจ้ะ”
“ก็พี่พิมไม่น่าไปให้ความหวังเค้าตั้งแต่ต้นนี่คะ” ภัทรลภากลัวๆ “แล้วพี่หนุ่มเค้ามีพ่อเป็นมาเฟียด้วย เกิดเค้าโมโหแล้วทำอะไรภัทรขึ้นมาล่ะคะ”
“ภัทรไม่ใช่แฟนเค้าซะหน่อย แค่ไปบอกเลิกแทนพี่เท่านั้นเอง เค้าไม่ทำอะไรภัทรหรอกน่า แต่ถ้ากลัว ก็ชวนยัยพราวเพื่อนซี้เราไปด้วยสิ”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/3 วันที่ 18 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ