อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/4 วันที่ 18 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/4 วันที่ 18 พ.ย. 58

“ภัทรไม่ใช่แฟนเค้าซะหน่อย แค่ไปบอกเลิกแทนพี่เท่านั้นเอง เค้าไม่ทำอะไรภัทรหรอกน่า แต่ถ้ากลัว ก็ชวนยัยพราวเพื่อนซี้เราไปด้วยสิ”
ภัทรลดาอึดอัดไม่อยากทำ “แต่...”
พิมลภารีบตัดบท ปั้นหน้าจ๋อยๆ “นะจ๊ะภัทร ช่วยพี่ซักครั้งนะ แล้วพี่จะไม่ขอให้ภัทรทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว นะจ๊ะ นะ”
ภัทรลดาเสียงอ่อยๆ “ค่ะ”
พิมลภายิ้มดีใจ จากที่ใช้บุญคุณบังคับให้น้องทำตามใจตน ก็เริ่มใช้แผนหลอกล่อ พัฒนาขึ้นมาจนคอนโทรลน้องไว้ในอุ้งมือได้อย่างสบาย

พิมลภายิ้มสะใจ ตนไม่มีวันยอมให้น้องหลุดไปจากอำนาจตนเด็ดขาด
“แต่นอกจากได้ความสะใจแล้ว ผมยังไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์อะไรกับเราเลยนะ ท่านมงคลเค้ากดดันเรามากขึ้นเรื่อยๆแล้ว อย่าทำอะไรที่มันไร้สาระนักเลยน่า”


“ฉันไม่ได้ไร้สาระนะ ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ยัยภัทรไม่มีทางขายเกาะไข่หงส์แน่”
คำรณแปลกใจ “ทำไมเหรอ”
พิมลภายิ้มเจ้าเล่ห์ “นิสัยยัยภัทร ถึงนายไตรภพตาย แต่ถ้ายังรักอยู่ รับรองได้ว่าต้องเก็บไอ้เกาะนั่นไว้ดูต่างหน้า ไม่ยอมขายให้ใครแน่ แต่ถ้าเกลียดแล้วล่ะก็ เราก็แค่ทำดีด้วยหน่อย หลอกล่ออีกนิด ยัยภัทรก็รีบขายแล้ว ดีกว่าเก็บไว้ให้แสลงใจ”
คำรณรินเหล้าสาเกให้พิมลภา “เกิดมาเป็นน้องคุณนี่มันน่าสงสารจริงๆ” เขายกจอกเหล้าสาเกของตนขึ้น “มา เรามาดื่มไว้อาลัย ให้ชีวิตคู่ของน้องสาวคุณกับไอ้ไตรภพหน่อย”
พิมลภาชนจอกเหล้ากับคำรณ ก่อนจะยิ้มร้ายๆด้วยความสะใจที่แผนสำเร็จด้วยดี

ที่บรรยากาศสวนภายในโรงพยาบาล ทาริกากำลังเข็นรถเข็นให้ภัทรลดาอยู่ “โชคดีนะคะที่ไม่เป็นอะไรมาก พรุ่งนี้คุณภัทรก็คงได้กลับบ้านแล้ว”
ภัทรลดาหน้าเศร้าๆ “ภัทรไม่อยากกลับบ้านหรอกค่ะ อยากหนีไปให้ไกลๆด้วยซ้ำ”
ทาริกาหน้าขรึมลง ก่อนจะล็อกล้อรถเข็น แล้วช่วยพยุงภัทรลดาลุกขึ้นแล้วพามานั่งที่ม้านั่ง โดยภัทรลดายังเดินกะเผลกอยู่เล็กน้อย “ริกาเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ก็ไม่รู้จะแนะนำคุณภัทรยังไงดีนะคะ แต่ริกาก็ยังอยากให้คุณภัทรปรับความเข้าใจกับคุณไตรภพอยู่ดี”
“สายไปแล้วล่ะค่ะ สำหรับผู้หญิงเรา ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการถูกกล่าวหาว่ามีชู้อีกแล้ว ภัทรถือว่าเป็นการดูถูกกันอย่างร้ายแรงที่สุด ไม่มีอะไรที่จะต้องมาปรับความเข้าใจกันอีกแล้วล่ะค่ะ”
“แล้วคุณภัทร ไม่รักคุณไตรภพบ้างเลยเหรอคะ”
ภัทรลดาอึ้งไปครู่หนึ่ง หน้าเศร้าลงไปอีก “ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ ถ้ามันไม่มีความไว้วางใจซึ่งกันและกัน มันก็อยู่กันไม่ได้อยู่ดี”
“แล้วทางคุณพ่อคุณแม่คุณภัทรล่ะคะ ท่านจะรับได้เหรอ”
“ภัทรจะค่อยๆอธิบายให้ท่านเข้าใจเองค่ะ แต่ก่อนหน้านั้น ภัทรมีปัญหาใหญ่ที่ต้องแก้ก่อน ไม่อย่างงั้น ภัทรก็คงเป็นอิสระไม่ได้”
“ปัญหาอะไรคะ”
ภัทรลดากำลังชั่งใจ ว่าจะบอกความจริงให้ทาริการู้ดีมั้ย ขณะนั้นเอง ยงยุทธก็เดินถือช่อดอกไม้สีขาวเข้ามา “สวัสดีครับคุณภัทร” ทาริกาหันไปมองพอเห็นยงยุทธก็หน้าเสีย แต่ยงยุทธกลับเป็นฝ่ายทำเฉยๆ เดินเข้าไปหาภัทรลดา “ผมไปหาคุณภัทรที่ห้อง เลยทราบว่ามาเดินเล่นในสวน ผมก็เลยตามมาน่ะครับ” เขายื่นช่อดอกไม้ให้ภัทรลดา “ขอให้หายเร็วๆนะครับ”
ภัทรลดารับช่อดอกไม้มา “ขอบคุณค่ะ”
ยงยุทธนั่งลงพูดคุยถามไถ่อาการภัทรลดา โดยไม่สนใจทาริกาแม้แต่น้อย เหมือนทาริกาไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น ทาริกาหน้าซึมๆลงไปทันที ที่ยงยุทธทำเหมือนไม่เห็นตนอยู่ตรงนี้

ภัทรลดากำลังนั่งอยู่บนเตียงดูช่อดอกไม้สีขาวที่ยงยุทธเอามาให้อยู่ ในขณะที่ทาริกาหยิบน้ำจากตู้เย็นมารินใส่แก้ว พร้อมหลอดดูดมาเตรียมไว้ให้ภัทรลดากินยา
“คุณริกาคะ”
“คะ”
“นี่เป็นดอกไม้ที่คุณยุทธซื้อมาให้ภัทร”
“ค่ะ แล้วไงคะ”
ภัทรลดาชี้ไปที่แจกันดอกไม้ตรงหัวเตียง ซึ่งในแจกันมีดอกไม้สีขาว แบบเดียวกันเปี๊ยบกับช่อดอกไม้ของยงยุทธใส่อยู่ในแจกัน “ส่วนนี่คือดอกไม้ที่คุณริกาซื้อมาให้ภัทร”
ทาริกาหน้าเจื่อนไป เป็นดอกไม้แบบเดียวกัน เหมือนกันทุกอย่าง
ภัทรลดายิ้มบางๆ “คุณสองคนใจตรงกันมากเลยนะคะ” เธอจับมือทาริกาไว้ “ภัทรขอบคุณนะคะ ที่คุณห่วงภัทร แต่เรื่องของภัทรมันเลวร้ายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้แล้ว แต่เรื่องของคุณ มันยังแก้ไขได้นะคะ”
ทาริกาตัดใจ “ริกาตัดสินใจแล้ว อย่าไปพูดถึงมันอีกเลยค่ะ” เธอยิ้มบางๆ กุมมือภัทรลดาตอบ “เรานี่โชคร้ายเหมือนกันเลยนะคะ มีความรัก แต่ก็ไม่ได้อยู่ร่วมกับคนที่เรารัก”
ภัทรลดายิ้มเศร้าๆ “คุณริกายังโชคดีกว่าภัทรค่ะ คุณริกามีคนที่คุณริการัก แล้วเค้าก็รักคุณริกา เพียงแต่ลงเอยกันไม่ได้เท่านั้นเอง แต่ภัทร” เธอหน้าเศร้าลงไปอีก “ไม่มีใครรักภัทรหรอกค่ะ มีแต่ความแค้น แล้วก็ความเกลียดชังเท่านั้นเอง”

ที่บรรยากาศในผับ เสียงเพลงดังกระหึ่ม เต้นกันกระจาย ธนาธิปกำลังคุยโทรศัพท์มือถือกับนินันท์อย่างลำบากยากเย็น เพราะเสียงเพลงดังมาก ธนาธิปตะโกนคุย “อยู่กับไอ้ภพจริงๆ เชื่อผมสิจ๊ะ” เขาฟังอีกฝ่ายไม่ค่อยได้ยิน “ฮ๊า ว่าไงนะ ไม่ได้ยินเลยคุณ ว่าไงนะ” เขาตกใจมาก ก้มมองเป้าตัวเอง “ตัด อะไรคุณ ผมมาเป็นเพื่อนพี่คุณนะ ถึงกับตัดเลยเหรอ” เขาฟังอีกฝ่าย โล่งอก “อ๋อ บัตร บัตรเครดิต ไม่มีๆ ผมยกให้คุณหมด เลิกพกแล้ว” เขาตกใจมาก “ผู้หญิงอะไร๊ไม่มี๊” เขาฟังอีกฝ่าย “จ้าๆ รีบกลับจ้า” ธนาธิปกดวางสาย แล้วเป่าปากโล่งอก ธนาธิปดื่มน้ำแก้คอแห้ง “คอจะแตกตาย ตะเบ็งซะ”
ไตรภพเดินเมาแอ๋กลับมาที่โต๊ะ พร้อมกับมีสาวสวย2 คนเดินมาส่ง
ธนาธิปสะดุ้งเฮือก “ไอ้ภพ ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว เอาใครกลับมาด้วยวะ มาแพ็กคู่ด้วย”
ไตรภพเมามาก หัวเราะ “น้องเค้าใจดี กลัวข้ากลับมาโต๊ะไม่ถูก” เขาหันไปพูดกับสาวๆ “มาๆ น้อง พี่เลี้ยงเอง อยากสั่งอะไรสั่งเลย”
ธนาธิปตกใจ “เฮ้ย ไม่ได้โว้ย เดี๋ยวเมียข้ารู้ เอ๊ย ไม่ใช่” เขาหันไปพูดกับสาวๆ “ขอโทษนะครับน้อง เพื่อนพี่เมามาก ไม่กินอะไรแล้วครับ เดี๋ยวพี่จะลากมันกลับบ้านแล้ว”
“กลัวเมียก็บอกมาเถอะน้า เสียรมณ์” สองสาวสะบัดหน้าจากไป
ธนาธิปเจ็บใจมาก “อื้อหือ เรียกน้า เดี๋ยะๆๆๆ” เขาหันไปพูดกับไตรภพ “ไป ไอ้ภพ กลับได้แล้ว” เขาดึงมือไตรภพ
ไตรภพสะบัดมือธนาธิปออก เมามาก “ไม่กลับโว้ย อยากกลับก็กลับไปคนเดียวไป ข้าจะกินต่อ”
“กินบ้าอะไรล่ะ เดินยังเดินไม่ได้เลย” ธนาธิปถอนใจ “รักเค้าขนาดนี้ แล้วไปทะเลาะกับเค้าทำไมว๊า ง้อๆซะหน่อยก็สิ้นเรื่อง เมียนะโว้ย ง้อเมียไม่เสียศักดิ์ศรีหรอก”
ไตรภพชี้หน้าธนาธิป “หุบปาก ถ้าเอ็งเป็นเพื่อนข้า หุบปากเดี๋ยวนี้เลย ข้าไม่อยากได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้อีก”
“ข้าก็ยังไม่ได้พูดชื่อซักคำ เวรเอ๊ย เมาแล้วมั่วนี่หว่า”
มาลาตีเดินเข้ามาหาไตรภพ ธนาธิป มาลาตียิ้มแย้ม “ไฮ หนุ่มๆ บังเอิญจังเลยนะคะ”
ธนาธิปหน้าเหยเก “บรรลัยกันเข้าไป เจอยัยนี่อีก”
มาลาตีเข้าไปนั่งตักธนาธิป “พูดอะไรกันคะ” เธอเชยคางธนาธิป “จำคืนที่เราแด๊นซ์กระจายกันไม่ได้แล้วเหรอ ไร้เยื่อใยจังนะ”
ธนาธิปหน้าเหยเกแต่ก็ไม่ผลักมาลาตีออก สองจิตสองใจ “นี่คุณ อย่าเล่นอย่างงี้น่ะ ผม ผมหวาดเสียว”
มาลาตีหันไปพูดกับไตรภพ ยิ้มเจ้าชู้ “เมาเละอย่างงี้ มีปัญหาหัวใจมาเหรอ ให้ฉันปลดเปลื้องปัญหาให้มั้ยคะ”
ไตรภพหัวเราะชอบใจ “ให้ไวเลยคุณ ทั้งปลดทั้งเปลื้องไปเลย”
มาลาตีกวักมือเรียกบริกร “เปิดขวดใหม่มาเลยค่ะน้อง ขนกับแกล้มมาซักห้าหกอย่างด้วย”
ธนาธิปตกใจ “เฮ้ย ไม่ได้นะคุณ เดี๋ยวไอ้ภพ...”
มาลาตีใช้นิ้วชี้ปิดปากธนาธิป “จุ๊ๆๆๆๆ อย่าเย็นชานักสิคะ” เธอซบอกธนาธิป เอามือลูบไล้แผงอกเขา “ลืมความหลังหมดแล้วเหรอ คนกันเองแท้ๆ”
ธนาธิปพูดอะไรไม่ออก สีหน้าหวาดเสียวมาก
ไตรภพหน้าซึมลง ไม่ได้รู้สึกตลกหรือคึกคักอะไรเลย แต่กลับรู้สึกเศร้าเสียใจ โดยไม่อาจสลัดความคิดถึงภัทรลดาออกไปได้เลย

ภัทรลดานอนอยู่ในห้องที่มืดสนิทคนเดียว ภัทรลดาร้องไห้สะอึกสะอื้นตลอดเวลา ตนเองก็เสียใจไม่ต่างจากไตรภพเช่นกัน ภัทรลดาพูดกับตัวเองเบาๆ “มันต้องจบซะที ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายจิตใจฉันอีกแล้ว”

คอนโดมาลาตี ไตรภพค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ไตรภพปวดหัวมากเพราะกินเหล้าเข้าไปเยอะ “โอ๊ย”
ไตรภพมองไปรอบๆ ปรากฏว่าตนนอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ได้ยินเสียงมาลาตีดังขึ้น “ตื่นแล้วเหรอคะที่รัก”
ไตรภพตกใจหันไปมองตาม แล้วก็ต้องตกใจหนักขึ้นไปอีก เมื่อเห็นมาลาตีนอนอยู่ข้างๆตน โดยมีผ้าห่มคลุมกายอยู่เท่านั้น “คุณ นี่คุณมาอยู่นี่ได้ไง”
มาลาตีหัวเราะคิกๆ “ก็ที่นี่มันห้องฉัน ถ้าไม่ให้อยู่ที่นี่ แล้วจะให้...” เธอใช้นิ้วเขียนรูปหัวใจที่หน้าอกไตรภพ “ฉันไปอยู่ในหัวใจคุณเหรอ”
ไตรภพเครียดหนัก “อย่าล้อเล่นน่าคุณ”
มาลาตีเข้าไปกอดแล้วซบหน้ากับหน้าอกไตรภพ “ใครล้อเล่นกันคะ รู้มั้ย เมื่อคืนนี้วิเศษมาก ฉันประทับใจที่สุดเลยค่ะ”
ไตรภพอึกๆอักๆ ทำอะไรไม่ถูก “เอ่อ เอ่อ”
มาลาตีหน้าหงิก เสียงดุ “นี่ หรือว่าคุณจะไม่รับผิดชอบฉัน”
ไตรภพอึกๆอักๆ “ไม่ เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น ขอผมคิดเดี๋ยวได้มั้ย ผม ผมตั้งตัวไม่ทัน”
มาลาตีปั้นหน้าดุซักพัก ก็หลุดหัวเราะออกมา มาลาตีหัวเราะชอบใจ “แหม หน้าคุณตอนนี้ น่าถ่ายคลิปเก็บไว้จริงๆ” เธอทำท่าจะลงจากเตียง
ไตรภพตกใจ “เฮ้ย อย่า เดี๋ยวโป๊”
ปรากฏว่ามาลาตีใส่ชุดเกาะอก กางเกงขาสั้น ไม่ได้เปลือยกายอยู่ในผ้าห่มอย่างที่ไตรภพเข้าใจ ไตรภพถอนใจโล่งอก
มาลาตีหัวเราะชอบใจ “ไม่ใช่ในละครนะคุณ ที่พระเอกเมาแล้วได้เสียกับนางเอก เมื่อคืนคุณเมาจนฉี่ยังไม่ลงโถส้วมเลย จะมีปัญญามาทำอะไรฉัน” มาลาตีชี้นิ้วให้ดู “แถมเพื่อนคุณก็เมากลิ้งอยู่ตรงนั้น ใครจะไปมีอารมณ์”
ไตรภพมองตาม แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นธนาธิปนอนอยู่มุมห้อง เมาหลับยังไม่ตื่น ไตรภพรีบเข้าไปปลุกธนาธิป “ไอ้ธิปๆ”
ธนาธิปละเมอ “ไม่มี๊ พี่ไม่มีเมีย ไม่มีจริงจิ๊ง” ยิ้มกรุ้มกริ่ม
ไตรภพภอนใจ เซ็งสุดๆกับเพื่อน
มาลาตียิ้มแย้ม “คุณนี่ก็รักยัยภัทรมากเหมือนกันนะ”
ไตรภพตกใจ “คุณพูดอะไรน่ะ”
“ไม่ต้องฟอร์มหรอกค่า ตอนคุณเมาสารภาพมาหมดแล้ว รักมากก็ระแวงมาก มิน่า โดนปั่นหัวเข้าหน่อย ถึงได้เตลิดเปิดเปิง”
ไตรภพหน้าบึ้งตึง “คุณไม่เข้าใจหรอกน่า”
“ฉันน่ะเหรอไม่เข้าใจ กูรูอย่างฉันเนี่ยนะ” มาลาตีเข้าไปหยิกแก้มไตรภพ “ผู้ชายปากแข็ง มันก็น่าเคี้ยวดีอยู่หรอกนะ แต่ถ้ามันมากเกินไป มันก็น่าเบื่อนะคะคุณขา” มาลาตีเดินเชิดเลี่ยงไป
ไตรภพหน้าเครียดๆ คิดตามที่มาลาตีพูดก็สองจิตสองใจว่าจะทำยังไงดี

ที่โรงพยาบาล ภัทรลดาเดินออกมาจากห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เตรียมตัวจะกลับบ้าน อาทร พราวกำลังเก็บข้าวของให้ภัทรลดาอยู่
อาทรเป็นห่วง “แล้วนี่ภัทรจะกลับคนเดียวจริงๆเหรอ ให้พี่ไปส่งมั้ย”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ภัทรเรียกแท็กซี่กลับเองได้ แค่นี้ก็รบกวนเวลาทำงานของพี่อาทกับพราวมากแล้ว”
“แกไม่ให้คนที่บ้านมารับล่ะยัยภัทร”
“ฉันยังไม่อยากให้คุณพ่อคุณแม่รู้เรื่อง กลัวพวกท่านไม่สบายใจ ส่วนที่บ้านโน้น...” ภัทรลดาหน้าขรึมลงเมื่อนึกถึงไตรภพ “ฉันไม่อยากรบกวนอะไรอีกแล้ว จะได้ไม่มีใครมาว่าฉันอีก แค่เค้ายังมีความรับผิดชอบออกค่ารักษาพยาบาลให้ฉัน ก็ดีถมไปแล้ว...”
พราวไม่สบายใจ “ภัทร ฉันว่าแก...”
ภัทรลดาตัดบท “ภัทรมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่อาทกับพราว เรื่องนี้มันเป็นความผิดของภัทรเอง แต่ภัทรขอร้องนะคะว่าอย่าถามถึงสาเหตุที่มาที่ไปของมัน แล้วก็อย่าบอกเรื่องนี้กับใครด้วย โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ของภัทร”
อาทร พราวหันไปมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ “เรื่องอะไรเหรอภัทร”
ภัทรลดาหน้าขรึมลง “ภัทรมีหนี้อยู่ประมาณห้าล้านค่ะ แล้วภัทรก็อยากจะใช้หนี้ก้อนนี้ให้เร็วที่สุด พี่อาทกับพราวพอจะรู้จักใครที่พอจะให้ภัทรยืมเงินมาใช้หนี้ได้มั้ยคะ”
อาทร พราวตกใจ คิดไม่ถึงว่าภัทรลดาจะมีหนี้สินขนาดนี้ ภัทรลดามีสีหน้านิ่งขรึม เหมือนตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว
ไตรภพเดินซึมๆกลับเข้าบ้านมา อรรณพรีบกดปุ่มรถเข็นให้วิ่งไปหาไตรภพ โดยมีนินันท์รีบเดินตามมาด้วยความร้อนใจ
อรรณพห่วงปนโมโห “ไอ้ภพ แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืนวะ นึกว่าตายโหงไปแล้ว”
“เมาหนักน่ะครับท่าน ก็เลยค้างที่อื่น”
นินันท์เป็นห่วง “แล้วคุณธิปล่ะคะ อยู่กับคุณภพรึเปล่า นี่นิห่วงจนจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะคะ”
“ไอ้ธิปมันอยู่ในรถ มันเห็นรถนิจอดอยู่ ก็เลยไม่กล้าเข้าบ้าน”
นินันท์ตาเขียวปั้ด “เมื่อคืนไปทำอะไรไว้แน่ๆ เดี๋ยวนิจัดการเอง” นินันท์เดินฉับๆออกจากบ้านไป
อรรณพมองไตรภพด้วยความเซ็งๆ “ไม่ไปเยี่ยมเค้า แล้วยังไปเมามาทั้งคืน เค้าออกจากโรงพยาบาลก็ไม่ไปรับ ฉันไม่รู้จะแก้ตัวแทนแกยังไงแล้ว”
“ท่านก็ไม่ต้องแก้สิครับ ผมไม่เห็นจะแคร์เลย” ไตรภพจะเดินเลี่ยงไป
อรรณพพูดตามหลัง “หนูภัทรเค้าอยู่ข้างบน มีอะไร ก็ไปคุยกันให้รู้เรื่องละกัน”
ไตรภพนิ่งไปครู่ ก่อนจะเดินไปโดยไม่ตอบอะไร อรรณพได้แต่มองตามด้วยความอ่อนใจ

ภัทรลดากำลังเก็บเสื้อผ้า ข้าวของลงกระเป๋า เตรียมจะกลับไปอยู่บ้านตัวเอง ไตรภพเปิดประตูเข้ามา ภัทรลดาก็ไม่พูดอะไร เก็บของต่อ
ไตรภพมองภัทรลดาเก็บของอยู่ครู่นึง “จะไปไหน”
“ฉันก็จะกลับไปอยู่บ้านฉันน่ะสิคะ”
ไตรภพอึ้งไปครู่ ก่อนจะยิ้มเยาะออกมา “ง่ายไปมั้ง ลืมอะไรไปรึเปล่า ว่าต้องมาอยู่ที่นี่เพราะอะไร”
“ไม่ลืมหรอกค่ะ ฉันยังเป็นหนี้คุณอยู่ แต่ฉันคุยเรื่องนี้กับยัยพราวแล้วก็พี่อาทแล้ว ยัยพราวจะไปยืมเงินทางบ้านมาให้ ส่วนพี่อาทจะเอาบ้านจำนองกับสหกรณ์ คิดว่าคงพอที่จะใช้หนี้คุณแน่”
ไตรภพตกใจมากนึกไม่ถึง ก่อนจะโมโหขึ้นมาทันที “นี่คุณอยากไปจากผมมาก ถึงขนาดบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเลยเหรอ”
ภัทรลดาระเบิดอารมณ์ออกมา “ใช่ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากเห็นหน้าคุณแม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ้ำ”
ไตรภพยิ้มดูถูก “อ๋อ ใช่ซี้ อาทรเค้าถึงกับลงมือช่วยคุณเองเลยนี่ คงภูมิใจมากสินะ ผมว่าไม่ต้องแอ๊บกลับไปอยู่กับพ่อแม่ร็อก ออกจากบ้านผมแล้วก็ไปอยู่บ้านอาทรเลยซิ”
ภัทรลดาจ้องไตรภพเขม็ง โกรธจัด “ฉันจะไม่ด่า ไม่ทะเลาะอะไรกับคุณอีกแล้ว เพราะคุณจะไม่มีความหมายอะไรกับฉันอีก สิ้นสุดกันทีนะคะคุณไตรภพ ส่วนเรื่องเงิน อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย แต่ไม่เกินหนึ่งเดือนทุกอย่างคงเรียบร้อย ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันพอจะหาได้แสนนึงตอนนี้ ถือว่าเป็นค่าไถ่อิสรภาพชั่วคราวของฉันละกัน”
ไตรภพยักไหล่กวนๆ “ก็ดี ถ้าได้เงินคืน เรื่องอื่นผมก็ไม่ใส่ใจหรอก ดีเสียอีก ความลับของผมจะได้ไม่รั่วไหลไปถึงพี่คุณเลือดมันข้นกว่าน้ำนี่นะ คุณก็ต้องร่วมมือกับพี่คุณอยู่แล้ว”
ภัทรลดาหน้านิ่งๆ พยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะถอดแหวนออกมาแล้วยื่นให้ไตรภพ “แหวนของคุณแม่คุณ ฉันคืนให้ ตอนแรก ฉันตั้งใจจะคืนกับคุณพ่อ แต่เกรงว่าท่านจะไม่รับ เพราะฉะนั้นฉันคืนกับคุณก็แล้วกัน”
ไตรภพรับแหวนมา ยิ้มเยาะ “มันไม่ควรเป็นของคุณตั้งแต่ต้นอยู่แล้วล่ะ”
ภัทรลดาเก็บของเสร็จ จะลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้อง ทันใดนั้น ไตรภพก็คว้าข้อมือภัทรลดาเอาไว้
ภัทรลดาชะงัก หันกลับมามองไตรภพนิ่ง ไตรภพสบตาภัทรลดานิ่ง เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ตัดใจไม่พูด ก่อนจะหลบตา แล้วปล่อยข้อมือภัทรลดา ภัทรลดาหน้าขรึมลง ไม่พูดอะไรเช่นกัน ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางไปที่ประตู แต่พอเปิดประตูออก ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแคทยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู
ภัทรลดาตกใจมาก “น้องแคท”
แคทโผเข้าไปกอดภัทรลดาทันที ร้องไห้ “พี่ พี่ภัทรจะทิ้งแคทไปเหรอคะ”
ภัทรลดารีบกอดแคทไว้ “เปล่าค่ะ พี่ไม่ได้ทิ้งแคทนะ พี่แค่ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น แต่พี่ไม่ได้ทิ้งแคทนะ พี่จะกลับมาหาแคทบ่อยๆ”
แคทกอดภัทรลดาไว้ “แล้วพี่ภัทรไม่ไปไม่ได้เหรอคะ” ภัทรลดาน้ำตาคลอเบ้าพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบแคทยังไง แคทผละออกจากภัทรลดา แล้ววิ่งไปกอดขาไตรภพ “แดดดี๊แดดดี๊บอกพี่ภัทรว่าอย่าไปเลย นะๆ แดดดี๊นะ อย่าให้พี่ภัทรไปนะ”
ไตรภพสีหน้านิ่งขรึม “เค้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว จะรั้งเค้าไว้ทำไม ไปซะก็ดีแล้ว”
“ไม่เอา แคทไม่อยากให้พี่ภัทรไป แคทอยากอยู่กับพี่ภัทรๆ”
ไตรภพหันไปมองภัทรลดานิ่ง ภัทรลดาน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็มองมาที่ไตรภพนิ่งเช่นกัน “ไปได้แล้ว แล้วก็อย่าลืมเรื่องเงินล่ะ ไม่งั้นเตรียมไปนอนคุกได้เลย”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/4 วันที่ 18 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ