อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/5 วันที่ 18 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/5 วันที่ 18 พ.ย. 58

ไตรภพหันไปมองภัทรลดานิ่ง ภัทรลดาน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็มองมาที่ไตรภพนิ่งเช่นกัน “ไปได้แล้ว แล้วก็อย่าลืมเรื่องเงินล่ะ ไม่งั้นเตรียมไปนอนคุกได้เลย”
“แดดดี๊ไล่พี่ภัทรไปทำไม แดดดี๊ใจร้าย”
ภัทรลดามองแคทแล้วก็ร้องไห้ ก่อนจะเดินเข้ามาหาแคท
ไตรภพรีบอุ้มแคทขึ้นมา “ผมบอกแล้วไง ว่าไปได้แล้ว แล้วทางที่ดี ก็อย่ามายุ่งกับลูกผมอีก”
ภัทรลดาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น แต่ก็แข็งใจลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องไป
แคทพยายามดิ้นจะไปหาภัทรลดา แต่ไตรภพจับเอาไว้ ร้องไห้ “พี่ภัทร พี่ภัทรอย่าไป แดดดี๊ปล่อยแคทแคทจะไปหาพี่ภัทร แดดดี๊ใจร้าย แคทเกลียดแดดดี๊แล้ว แคทเกลียดแดดดี๊”

ไตรภพจับแคทไว้ ไม่ยอมให้ไปหาภัทรลดา แต่สายตาไตรภพก็มองตามภัทรลดาไปตลอด ภัทรลดาเดินออกไปทั้งน้ำตานองหน้า โดยไม่หันหน้ากลับมาเช่นกัน



ภัทรลดากราบแทบตักอรรณพที่นั่งอยู่บนรถเข็น
อรรณพเศร้าใจ “นี่ฉันต้องเสียหนูไปจริงๆแล้วใช่มั้ย”
“อย่าพูดอย่างงั้นสิคะคุณพ่อ ภัทรไม่มีวันลืม ว่าคุณพ่อดีกับภัทรมากขนาดไหนถึงจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ภัทรก็ยังรักแล้วก็เคารพคุณพ่อเสมอนะคะ”
อรรณพถอนใจ “นี่มันทะเลาะกันรุนแรงมากเลยเหรอหนู ถึงกับต้องเลิกกัน”
“คุณภพไม่ได้เล่าให้คุณพ่อฟังเหรอคะ”
“หนูก็รู้นิสัยไอ้ภพมันดีไม่ใช่เหรอ ฉันก็รู้แค่ว่าทะเลาะกันแรง หนูพยายามจะหนี แล้วพลัดตกบันไดเท่านั้นเอง”
ภัทรลดาหน้าเศร้าลง ไม่รู้ควรจะบอกอรรณพดีรึเปล่า

ไตรภพนั่งดูแหวนอยู่คนเดียวในห้อง เขามองแหวนในมือนิ่ง สีหน้าเศร้าสร้อย คิดถึงภัทรลดาจับใจ เขาคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่ที่เกือบโดนรถของเธอชน ตอนที่อยู่ที่เกาะด้วยกัน จนมาถึงตอนที่เธอพูดใส่หน้าว่าเกลียดเขาที่สุด ไตรภพกำแหวนในมือแน่น น้ำตาคลอเบ้า แม้ปากจะแข็ง แต่ใจจริงตนก็เสียใจมากเช่นกัน

ภัทรลดามองออกไปนอกรถแท็กซี่ แต่ไม่ได้สนใจวิวทิวทัศน์ ในหัวสมองคิดแต่เรื่องระหว่างตนกับไตรภพตลอดเวลา เรื่องที่เคยผ่านมาด้วยกัน ภัทรลดาน้ำตาคลอเบ้า ทั้งรักทั้งแค้น แม้ว่าตนจะไม่ให้อภัยไตรภพ แต่ก็คงไม่มีทางลืมไตรภพได้เช่นกัน

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คำรณเดินไปดูที่ตาแมวตรงประตู ก่อนจะเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นมาลาตีนั่นเอง ที่มาเคาะประตูเรียก
คำรณยิ้มกรุ้มกริ่ม “เพิ่งหัวค่ำเอง ยังไม่ออกล่า ก็กลับมาตายรังแล้วเหรอ”
มาลาตีเดินเชิดเข้ามาในห้อง “น้อยๆหน่อยเถอะย่ะ อย่างฉันถ้าไม่โหยอาหารจริงๆ ไม่มีทางขุดเผือกขุดมันกินหรอก”
คำรณปิดประตู “งั้นมาทำไม”
“เหงาอ้ะ ไปเที่ยวด้วยกันหน่อยดิ ไม่อยากไปคนเดียว”
“แล้วไม่คิดกินตับไอ้ไตรภพมันแล้วเหรอ”
มาลาตีเบะปาก “ช่วงนี้น่าเบื่อ ฉันไม่สนหรอก”
“งั้นรอเดี๋ยว ผมอาบน้ำก่อน”
มาลาตียิ้มเจ้าชู้ “เร็วๆนะ ไม่งั้นฉันจะไปช่วยถูหลังให้”
คำรณยิ้มขำๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป มาลาตีเดินไปหยิบรีโมท ตั้งใจจะเปิดทีวีดูฆ่าเวลา ขณะนั้นเอง มือถือของคำรณที่วางอยู่ตรงหัวเตียงก็ดังขึ้น มาลาตีหยิบมือถือคำรณมาดู ตื่นเต้น “ท่านมงคล” ฉุกคิดขึ้น รีบวางมือถือไว้ที่เดิม มาลาตีหยิบมือถือของตนออกมา แล้วกดบันทึกเสียงทันที ก่อนจะเอาไปวางแอบไว้ไม่ให้คำรณเห็น เพื่อจะดักฟังว่าคำรณคุยอะไรกับมงคล
คำรณก็นุ่งผ้าเช็ดตัวตัวเดียวออกมาจากห้องน้ำ “ใครโทรมา”
มาลาตีตีหน้าตาย “ไม่รู้ ดูเองละกัน เอ่อ ฉันไปรอข้างล่างนะ เสร็จแล้วตามไปล่ะ” มาลาตีเดินออกจากห้องไป
คำรณหยิบมือถือมาดู แล้วรีบกดรับทันที “สวัสดีครับท่าน ..... เลิกกันแล้วครับ ตามแผนที่คุณพิมวางไว้ทุกอย่าง ที่เหลือ ก็แค่ของยืมคนของท่านไปจัดการไอ้ไตรภพเท่านั้นเอง หลังจากนั้น คุณพิมจะจัดการเองครับ...”

2-3 อาทิตย์ต่อมา ภัทรลดาขับรถกระบะเข้ามาจอด หลังจากไปส่งกล้วยไม้ให้พ่อ โดยศราภัทร ปิ่นมณีกำลังนั่งจิบกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์กันอยู่ที่ระเบียงบ้าน
ภัทรลดาลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปหาพ่อแม่
“เป็นยังไงบ้างยัยภัทร เรียบร้อยมั้ย”
“เรียบร้อยค่ะ ภัทรส่งให้ครบทุกเจ้า” ภัทรลดาหยิบเงินออกมา “ส่วนนี่เงินค่ากล้วยไม้ค่ะเจ้านาย ปลายปี อย่าลืมให้โบนัสนะคะ”
“ต๊าย เพิ่งทำงานได้ไม่กี่วัน จะเอาโบนัสซะละ ขืนมีลูกน้องอย่างงี้หลายๆคน กิจการกล้วยไม้คุณเจ๊งแน่ คุณศรา”
ศราภัทรรับเงินมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เจ้าของบริษัทตัวจริงเค้าบ่นเอาแล้ว ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว จะได้มากินข้าวเช้ากัน”
ภัทรลดาตะเบ๊ะให้พ่อ “รับทราบครับผม” ภัทรลดาเดินเข้าข้างในไป
“ใจคอคุณจะไม่พูดอะไรซะหน่อยเหรอคะ”
“แล้วคุณจะให้ผมพูดอะไร”
“ยัยภัทรกลับมาอยู่บ้านจะเดือนนึงแล้วนะคะ ทำไมถึงกลับมา เกิดอะไรขึ้น แล้วตกลงจะเอายังไงต่อ คุณไม่เห็นถามซักคำ”
“ลูกกลับมาอยู่บ้านก็ดีแล้วนี่ ผมไม่เห็นจะต้องสงสัยอะไรเลย” ศราภัทรหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่าน
“แต่ยัยภัทรแต่งงานไปแล้วนะคะ จู่ๆกลับมาอยู่บ้าน ก็แปลว่าต้องเลิกกับคุณไตรภพ แล้วอย่างงี้จะเอาไงกันต่อ คุณไม่คิดบ้างเลยเหรอ”
“คุณก็เคยถามยัยภัทรแล้วไม่ใช่เหรอ ลูกขอเวลาเดือนนึง แล้วจะเล่าให้เราฟังทั้งหมด คุณก็กลั้นใจรอให้ครบเดือนก็แล้วกัน จะซีเรียสไปทำไม”
ปิ่นมณีหงุดหงิดไม่ได้อย่างใจ ในขณะที่ศราภัทรอารมณ์ดี เพราะอยากให้ลูกกลับมาอยู่กับตนอยู่แล้ว โดยไม่สนใจว่าจะเลิกกับไตรภพรึเปล่า

ที่บริษัทอรรณพ ไตรภพกำลังเดินคุยมากับนินันท์ “พี่อุตส่าห์ดีใจ ว่าเรามาหาพี่ที่บริษัท กลายเป็นว่ามาคาดคั้นเอาเป็นเอาตายกับพี่ซะงั้น”
นินันท์หน้าเครียด “นิมาเพราะเป็นห่วงคุณภพนะคะ คุณภพไม่กลับบ้านมากี่อาทิตย์แล้ว ทำงานกินนอนที่บริษัทตลอด แล้วจะไม่ให้นิเครียดได้ยังไง”
“ก็งานมันเยอะ”
“งานเยอะ หรือว่าโหมทำงานเพื่อให้ลืมใครกันแน่คะ”
ไตรภพอึ้งไปครู่ “เพ้อเจ้อน่ะ” เขาเดินเลี่ยงไป
นินันท์รีบตามไป “ยังไงวันนี้ นิก็ไม่ยอมให้คุณภพ...”
ไตรภพเปิดประตูห้องทำงาน เห็นยงยุทธนั่งรออยู่ในห้องทำงาน “มานานแล้วเหรอครับหมวด”
“ผมเพิ่งถึงครับ” ยงยุทธหันไปทักทายนินันท์ “สวัสดีครับคุณนินันท์”
“สวัสดีค่ะ”
“ยัยนิ พี่มีธุระจะคุยกับผู้หมวด เรากลับไปก่อนไป”
นินันท์โวยวาย “ไม่ได้นะคะคุณภพ คุณภพจะตีกรรเชียงหนีไปวันๆ แล้วปล่อยให้สุขภาพแย่ลง...” ไตรภพดันหลังนินันท์ออกจากห้อง “ว๊ายๆ คุณภพ อย่าทำอย่างงี้สิคะ” ไตรภพดันน้องออกจากห้องไปจนได้
“ยิ่งแก่ก็ยิ่งขี้บ่น ไม่รู้เหมือนใคร” ไตรภพหันไปพูดกับยงยุทธ “เรามาเริ่มกันเลยมั้ยครับหมวด”
“ได้ครับ ผมจะอธิบายให้คุณไตรภพฟังคร่าวๆก่อนนะครับ”
“เชิญเลยครับ”
ไตรภพเดินมานั่งที่เก้าอี้ เพื่อเตรียมฟังยงยุทธอธิบายแผนการบางอย่าง

ภัทรลดากำลังดูกล้วยไม้ คอยตรวจดูว่าต้นไหนมีแมลง หรือเป็นโรคอะไรบ้าง
พิมลภาเข้ามาหาภัทรลดาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เป็นยังไงบ้างจ๊ะภัทร”
ภัทรลดายิ้มรับ “สบายดีค่ะพี่พิม คุณพ่อคุณแม่ไปวัดนะคะ เดี๋ยวบ่ายๆก็คงกลับค่ะ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ เพราะพี่ตั้งใจมาหาภัทรต่างหาก”
“ถ้าจะมาคุยเรื่องเกาะไข่หงส์ ภัทรช่วยอะไรไม่ได้นะคะ เพราะตอนนี้ภัทรกับคุณไตรภพก็แยกกันอยู่แล้ว”
พิมลภาหน้าเสีย ไม่คิดว่าจู่ๆน้องจะดักคอ รีบปั้นยิ้ม “สมเป็นน้องพี่จริงๆ ยังไม่ทันพูดก็รู้ซะแล้วว่าพี่จะพูดอะไร”
“พี่พิมรู้อย่างงี้แล้ว ก็อย่าคุยเรื่องนี้กันอีกเลยนะคะ”
พิมลภาจับมือภัทรลดาไว้ ปั้นหน้าเศร้า “ภัทร ภัทรก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าพี่จำเป็นที่ต้องได้เกาะไข่หงส์ไปขาย ไม่อย่างงั้นพี่ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง นายคำรณมันคงประจานพี่ไม่มีชิ้นดีแน่ ถ้าต้องเป็นอย่างงั้นจริงๆ พี่สู้ตายซะดีกว่า”
ภัทรลดาหน้าขรึมลง “ภัทรเข้าใจ แล้วก็เห็นใจพี่พิมนะคะ” พิมลภายิ้มรับ แผนของตน ได้ผลกับน้องเสมอ “แต่มันก็คงไม่ใช่ข้ออ้าง ที่พี่พิมจะไปทำร้ายคนอื่น รวมถึงวางยาน้องสาวตัวเองด้วยไม่ใช่เหรอคะ”
พิมลภาตกใจสุดขีด ไม่คิดมาก่อน ว่าภัทรลดาจะรู้เรื่องนี้

ภัทรลดากำลังคุยกับพิมลภาอยู่ในสวน
พิมลภาร้อนใจ ไม่คิดว่าน้องจะรู้ความลับ รีบแก้ตัว “ภัทร ภัทรกำลังเข้าใจพี่ผิดนะจ๊ะพี่ไม่เคยทำร้ายภัทรเลยนะ”
“อย่าพยายามเลยค่ะพี่พิม ตอนภัทรเข้าโรงพยาบาล มีการตรวจร่างกาย แล้วผลมันก็ออกมาว่าภัทรถูกวางยา”
“ภัทรก็เลยคิดว่าเป็นฝีมือพี่” พิมลภาปั้นหน้าเศร้า “พี่ไม่คิดเลยนะ ว่าน้องพี่จะมองพี่ในแง่ร้ายขนาดนี้”
ภัทรลดายิ้มบางๆ “ยังไม่จบค่ะ เพราะหลังจากนั้นพี่อาทก็ไปขอเช็คภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงเรียน แล้วพี่พิมทราบมั้ยคะ ว่าใครออกจากโรงเรียนไปเป็นคนสุดท้าย”
ภัทรลดานึกถึงภาพที่เห็นในกล้องวงจรปิด พิมลภากำลังถอดซิมการ์ดออกจากมือถือ แล้วหักซิมทิ้งถังขยะ หลังจากใช้ซิมเบอร์นี้ป่วนไปทั่วตามแผนที่ตนวางไว้ สีหน้าแววตา เต็มไปด้วยความสะใจสุดๆ พิมลภาเดินไปขึ้นรถของตนที่จอดอยู่ ก่อนจะเปิดเพลงฟังเสียงดังลั่นด้วยความสะใจ แล้วขับรถออกไป
พิมลภาอึ้งไปทันที ไม่คิดว่าน้องจะรู้มากขนาดนี้ แต่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ “แล้วพี่จะทำอย่างงั้นไปเพื่ออะไรล่ะจ๊ะ พี่ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไร ที่จะทำลายครอบครัวของภัทรเลย”
“ได้สิคะ เพราะพี่พิมทำไปทั้งหมดก็เพื่อเกาะไข่หงส์ พี่พิมให้ภัทรรับยัยแคทเป็นบุตรบุญธรรม...ถ้าคุณไตรภพตาย เกาะไข่หงส์ก็จะตกเป็นของยัยแคท โดยมีภัทรเป็นผู้ดูแลเพราะเป็นแม่บุญธรรม แต่มันยังไม่พอ เพราะภัทรคงไม่ขายเกาะให้พี่พิมแน่ เว้นแต่ภัทรจะโกรธเกลียดคุณไตรภพ จนไม่อยากจะเก็บอะไรไว้ดูต่างหน้าอีก คิดได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่พี่น้องที่รู้นิสัยกันทุกอย่าง คงทำไม่ได้หรอกค่ะ”
พิมลภาอึ้งสุดๆ ไม่คิดว่าน้องเดาถูกทุกอย่าง ปั้นยิ้ม “ภัทรนี่มโนเก่งจังนะจ๊ะ น่าจะไปเป็นนักเขียนนิยาย”
ภัทรลดาถอนใจ “นิยายภัทรคงขายไม่ออกหรอกค่ะ เพราะใครจะเชื่อว่าพี่น้องกันจะทำได้ลงคอ”
“สรุปว่าภัทรไม่เชื่อใจพี่ ถ้างั้นเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” พิมลภายิ้มร้ายๆ “แต่ว่างๆภัทรก็น่าจะลองมโนต่อนะจ๊ะ ว่าถ้าเป็นไปตามที่ภัทรคิด นิยายของภัทรจะเดินเรื่องยังไงต่อ”
ภัทรลดาสังหรณ์ไม่ดี หน้าเสีย “พี่พิมหมายความว่ายังไง”
พิมลภายิ้มเยาะ หมั่นไส้น้อง “ในเมื่อภัทรไม่เชื่อใจพี่แล้ว จะมาถามพี่ทำไมล่ะจ๊ะ”
ภัทรลดาคิดทบทวน ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าไตรภพกำลังอยู่ในอันตราย เพื่อให้เกาะตกมาเป็นของตนตามแผนของพิมลภา “คุณภพ...” ภัทรลดารีบวิ่งออกไปทันที
พิมลภามองตามแล้วยิ้มเยาะสะใจ “รู้มากนัก สมน้ำหน้า”
ที่บริษัทอรรณพ ไตรภพกำลังเดินมา พนักงานเจอไตรภพก็ยกมือไหว้ ไตรภพก็หยุดทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ผู้ชายคนหนึ่ง แต่งตัวแบบเมสเซนเจอร์ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ผู้ชายคนนั้นมองไปที่ไตรภพด้วยสายตาถมึงทึง น่ากลัว ไตรภพพูดคุยกับลูกน้องอย่างเป็นกันเอง โดยไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ากำลังถูกปองร้าย

ภัทรลดากำลังขับรถไปหาไตรภพด้วยความร้อนใจ ภัทรลดาหยิบสมอลทอล์คขึ้นมา แล้วกดโทรหาไตรภพ

ไตรภพกำลังกดปิดมือถือก่อนจะเริ่มการประชุม พนักงานที่รับผิดชอบฝ่ายต่างๆทยอยกันเข้าห้องประชุมมา “มากันครบแล้ว งั้นเริ่มประชุมกันเลยนะครับ” ไตรภพเปิดแฟ้มเอกสาร เพื่อประชุมกำหนดแผนงาน

ภัทรลดาโทรหาไตรภพไม่ติดก็ยิ่งร้อนใจ “ปิดเครื่องอีก คนบ้าอะไรเนี่ย กวนโมโหได้ทุกเรื่องเลย” ภัทรลดาพยายามขับรถไปหาไตรภพให้เร็วที่สุด

ไตรภพเดินมาที่รถของตนที่จอดอยู่ เขากดรีโมทปลดล็อก แล้วกำลังจะเปิดประตูรถ ทันใดนั้น มือปืนก็ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาหาไตรภพ มือปืนคนที่นั่งซ้อนท้าย ชักปืนออกมายิงไตรภพทันที
จังหวะนั้นเอง ภัทรลดาเลี้ยวรถเข้ามาพอดี เลยเห็นไตรภพถูกยิงเต็มๆตา ภัทรลดาตกใจสุดขีด “คุณภพ!!!”
ไตรภพถูกยิงเข้าที่หน้าอกสองสามนัด ก่อนจะทรุดฮวบลงไป ภัทรลดาจะลงจากรถเพื่อไปหาไตรภพ แต่ทันใดนั้น ก็มีตำรวจวิ่งเข้ามาขวางหน้ามือปืนไว้ มือปืนตกใจ รีบกลับรถมอเตอร์ไซค์จะหนีไปอีกทาง ยงยุทธกับตำรวจกลุ่มใหญ่ วิ่งเข้ามาล้อมไว้ก่อน มือปืนที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์ ชักปืนออกมาจะยิงสู้ แต่ยงยุทธไวกว่า ชักปืนออกมายิงสวน ถูกเข้าที่หัวไหล่มือปืนเต็มๆ จนปืนของมือปืนหลุดมือ คนขับมอเตอร์ไซค์รีบยกมือขึ้น ตำรวจที่เหลือ รีบเข้าไปจับตัวไว้ทันที
ยงยุทธรีบเข้าไปหาไตรภพ “เป็นไงบ้างครับคุณไตรภพ”
ไตรภพที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น ค่อยๆลุกขึ้นมา ไตรภพจุก “โอ๊ย ไม่เป็นไรครับ จุกนิดหน่อย ดีที่ได้เสื้อกันกระสุนของหมวด ไม่งั้นตายไปแล้ว”
ภัทรลดาตั้งสติ ดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็รู้ทันทีว่าเป็นแผนของไตรภพ ยงยุทธนั่นเอง ภัทรลดาถอนใจเฮือกใหญ่ โล่งอกที่ไตรภพปลอดภัย

ที่ห้องส่วนตัวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มงคลกำลังคุยกับพิมลภา คำรณด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในขณะที่พิมลภา คำรณ นั่งฟังด้วยสีหน้าหวาดกลัว
มงคลหน้าตาถมึงทึง น่ากลัว “ดีที่ว่าคนของผมไว้ใจได้ทุกคน ไอ้เรื่องซัดทอดไม่มีแน่ แต่ผมก็ต้องเสียหายหนักเพราะเรื่องนี้ โดยที่ก็ยังไม่ได้เกาะไข่หงส์เหมือนเดิม”
พิมลภาหน้าเสีย “แต่จะโทษพวกเราก็ไม่ถูกนะคะ พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว แต่คนของท่านก็พลาดเองด้วย”
“ผมไม่โทษใครทั้งนั้น” มงคลหันไปจ้องพิมลภาเขม็ง “แต่ผมลงทุนไปมากแล้ว มันควรจะต้องได้อะไรกลับมา จริงมั๊ยครับคุณพิม”
“แล้วท่านจะให้พิมทำยังไงล่ะคะ ตอนนี้พิมมืดแปดด้านไปหมดแล้ว คิดอะไรไม่ออกหรอกค่ะ”
มงคลหันไปมองลูกน้องของตน พวกลูกน้องมงคลตรงเข้าไปล็อกตัวคำรณไว้ทันที
คำรณตกใจ กลัวมาก “เฮ้ย จะ จะทำอะไรน่ะ ท่านครับ อย่า...”
คำรณพูดไม่ทันจบ พวกลูกน้องมงคลรุมกระทืบ ทุบตี เตะต่อย จนคำรณน่วมไปหมด พิมลภาตกใจ หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด
“อย่างนี้แล้ว คุณพิมพอจะคิดอะไรออกบ้างรึยังครับ”
พิมลภากลัวมาก “ค่ะ ค่ะ”
มงคลเดินเข้าไปใกล้พิมลภา ใช้มือลูบไล้ใบหน้าพิมลภาเบาๆ ยิ้มกรุ้มกริ่ม “เอาเกาะไข่หงส์มาให้ผม ไม่อย่างงั้น คุณต้องชดใช้สิ่งที่ผมลงทุนไปทั้งหมด”
พิมลภากลัวจับใจ จนต้องหลบสายตาของมงคล

พิมลภาประคองคำรณที่เจ็บหนักกลับเข้ามาในห้อง คำรณระบมไปทั้งตัว “เบาๆคุณ ผมเจ็บ”
พิมลภาหงุดหงิด “ซวยจริงๆเลย เสียแผน แล้วยังต้องมาช่วยคนอย่างนายอีก” พิมลภาประคองคำรณมานั่งเสร็จ ก็เดินหัวเสียเลี่ยงออกมา
“ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ก็ช่วยกันหน่อยจะเป็นไรเล่า” คำรณเจ็บแผล “โอ๊ย ทำไมไอ้ไตรภพมันดวงแข็งอย่างงี้ก็ไม่รู้ ทำยังไงมันก็ไม่ตายซะที ไอ้บ้าเอ๊ย”
พิมลภาหน้าเครียด “ไม่ใช่ดวงแข็งหรอก แต่แผนรั่วต่างหากล่ะ”
คำรณตกใจมาก “แผนรั่ว คุณรู้ได้ไง”
พิมลภาโมโห “มันนัดให้ตำรวจไปดักรอ ก็แสดงว่ามันรู้แผนเราทั้งหมด เรื่องง่ายๆแค่นี้ดูไม่ออกรึไง ว่าแต่นาย ไปทำอีท่าไหนเข้า ถึงได้เป็นแบบนี้”
“คุณโทษผมเหรอ เรื่องสำคัญแบบนี้ผมไม่พลาดหรอกน่า คุณเองรึเปล่าที่ทำเสียของ”
“นายกับท่านมงคลวางแผนกันสองคน ฉันเพิ่งมารู้ที่หลัง แล้วแผนมันจะรั่วจากฉันได้ไง”
คำรณคิดตาม ยอมรับว่าพิมลภาพูดถูก “มันคงไม่ได้รั่วมาจากท่านมงคลแน่ แต่ผมก็ระวังตัวจะตาย ถ้าอยู่ข้างนอก ผมไม่เคยกล้าคุยกับท่านมงคลเลยนะ คุยแต่เฉพาะเวลาอยู่ในห้องเท่านั้น...” คำรณฉุกคิดขึ้น หน้าเครียดขึ้นมาทันที
พิมลภาสังเกตสีหน้าคำรณ “มีอะไร”
คำรณพยายามลำดับเรื่องราวทั้งหมด
เช้าวันต่อมา ที่บริษัทอรรณพ ในห้องทำงาน ไตรภพยื่นเช็คให้มาลาตีรับไป มาลาตีดูตัวเลขในเช็ค ตื่นเต้นมาก “ทำไมคราวนี้มากนักล่ะคะ”
“ถ้าไม่ได้คุณ ป่านนี้ผมตายไปแล้ว ก็ต้องตอบแทนกันให้คุ้มค่าหน่อยซิ”
มาลาตีดีอกดีใจ “จริงๆก็ฟลุ๊คล่ะค่ะ ตอนแรกคิดว่าพวกนั้นจะคุยกันเรื่องเกาะไข่หงส์ ที่ไหนได้ กลายเป็นแผนลอบฆ่าคุณซะนี่” มาลาตีคิดถึงตอนที่เอาโทรศัพท์ทิ้งไว้

ตอนนั้น มาลาตีหยิบมือถือคำรณมาดู ตื่นเต้น “ท่านมงคล” เธอฉุกคิดขึ้น รีบวางมือถือไว้ที่เดิม มาลาตีหยิบมือถือของตนออกมา แล้วกดบันทึกเสียงทันที ก่อนจะเอาไปวางแอบไว้ไม่ให้คำรณเห็น เพื่อจะดักฟังว่าคำรณคุยอะไรกับมงคล

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 12/5 วันที่ 18 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ