อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13 วันที่ 19 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13 วันที่ 19 พ.ย. 58

ตอนนั้น มาลาตีหยิบมือถือคำรณมาดู ตื่นเต้น “ท่านมงคล” เธอฉุกคิดขึ้น รีบวางมือถือไว้ที่เดิม มาลาตีหยิบมือถือของตนออกมา แล้วกดบันทึกเสียงทันที ก่อนจะเอาไปวางแอบไว้ไม่ให้คำรณเห็น เพื่อจะดักฟังว่าคำรณคุยอะไรกับมงคล
คำรณนุ่งผ้าเช็ดตัวตัวเดียวออกมาจากห้องน้ำ “ใครโทรมา”
มาลาตีตีหน้าตาย “ไม่รู้ ดูเองละกัน เอ่อ ฉันไปรอข้างล่างนะ เสร็จแล้วตามไปล่ะ” มาลาตีเดินออกจากห้องไป

“พอเที่ยวเสร็จ ก็ย้อนกลับไปเอามือถือคืนพร้อมคลิปเสียงที่อัดไว้เรียบร้อย งานง่ายๆแต่ได้กำไรสุดคุ้ม” มาลาตีจูบเช็ค
“แต่ก็น่าเสียดาย ที่สาวไปไม่ถึงไอ้ตัวการใหญ่ ไม่งั้นปิดเกมไปแล้ว”


“แหม ได้คืบจะเอาศอกเลยนะคะ แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว เดี๋ยวตำรวจเค้าก็ขยายผลจากไอ้คำรณไปเองล่ะค่ะ”
“ยังไงคุณก็ระวังตัวด้วยล่ะ คราวนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ไม่เหมือนเมื่อก่อน ถ้าพวกนั้นรู้ว่าคุณเป็นสายให้ผม มันไม่เอาคุณไว้แน่”
มาลาตีขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงาน เชยคางไตรภพ ยิ้มกรุ้มกริ่ม “ห่วงฉันเหรอคะ ถ้าห่วงฉัน ก็ให้ฉันอยู่ใกล้ๆคุณไว้สิ ยังไงตอนนี้คุณก็ไม่มียัยภัทรแล้ว ฉันรับอาสาดามอกให้ โอเพ่นฟรียี่สิบสี่ชั่วโมง”
ไตรภพจับมือมาลาตี ยิ้มกรุ้มกริ่ม “ผมก็ต้องการอย่างงั้นอยู่แล้ว ติดอยู่อย่างเดียว...”
มาลาตีตื่นเต้น เริ่มมีความหวัง “อะไรคะ”
“ถ้าเราเป็นของกันและกันแล้ว คุณต้องทำงานให้ผมฟรีนะ เพราะถือว่าเราเป็นบุคคลคนเดียวกัน”
มาลาตีรีบลงจากโต๊ะทันที “งั้นฉันเอาเงินดีกว่า”
ไตรภพยิ้มขำๆ ขณะนั้นเอง มือถือของไตรภพก็ดังขึ้น ไตรภพดูเบอร์ แปลกใจก่อนจะกดรับ “สวัสดีครับ ..... ใช่ครับ ผมเป็นพ่อของแคทลียา” เขาฟังอีกฝ่าย ตกใจจนหน้าเสียขึ้นเรื่อยๆ

ไตรภพหน้าตาตื่น กระหืดกระหอบเข้ามาที่หน้าห้องน้ำของโรงเรียน โดยที่หน้าห้องน้ำมีครูและนักเรียนจำนวนหนึ่ง รวมทั้งลูกเกดยืนมุงอยู่
ไตรภพร้อนรน “คุณครูครับ ผมเป็นพ่อของแคทลียาครับ ลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ”
“ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำมาเป็นชั่วโมงแล้วค่ะ เรียกยังไงก็ไม่ยอมออกมา”
ไตรภพเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ ไตรภพเคาะประตูเรียก “แคทๆ นี่แดดดี๊เองนะลูก ได้ยินแดดดี๊รึเปล่า”
ในห้องน้ำ แคทเอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ แคทร้องไห้สะอึกสะอื้น “แคทโกรธแดดดี๊แล้ว แดดดี๊ใจร้ายๆ”
“โกรธแดดดี๊เรื่องอะไร แดดดี๊ไม่เห็นเข้าใจเลย”
ลูกเกดเดินเข้ามาหาไตรภพ “ก็โกรธที่ลุงภพไล่ป้าภัทรออกจากบ้านน่ะสิคะ ลุงภพใจร้าย ลูกเกดก็โกรธลุงภพเหมือนกัน” ลูกเกดทิ้งค้อน
ไตรภพถอนใจเฮือกใหญ่ เคาะประตูคุยกับแคทต่อ “จะโกรธแดดดี๊ยังไง ก็ออกมาก่อนเถอะลูก ทำแบบนี้ เพื่อนๆกับคุณครูเดือดร้อนนะ”
แคทร้องไห้ไปพูดไป “ไม่ แคทไม่ออก แคทจะอยู่ที่นี่ไปจนตายเลย”
“ตายในห้องน้ำมันไม่สวยนะลูก เชื่อแดดดี๊ ออกมาก่อนเถอะ”
ขณะนั้นเอง ครูอีกคนก็เดินนำภัทรลดาเข้ามา“คุณครูปราณีคะ คุณแม่ของน้องมาแล้วค่ะ”
ไตรภพหันไปมอง เห็นภัทรลดาเข้าก็หน้าขรึมลงทันที ภัทรลดาเห็นไตรภพ ก็รีบเบือนสายตา ทั้งคู่ไม่มีใครคิด ว่าจะต้องมาเจอกันในสภาพนี้

ไตรภพ ภัทรลดากำลังนั่งหน้าเจี๋ยมเจี้ยมต่อหน้าครูใหญ่
ครูใหญ่หน้าบึ้งตึง “ความจริง มันก็เป็นเรื่องของคุณพ่อคุณแม่นะคะ ครูเป็นคนนอก ไม่ควรที่จะเข้าไปก้าวก่าย แต่ในเมื่อมันทำให้ลูกศิษย์ของครูมีปัญหา ครูก็จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง”
ไตรภพหน้าจ๋อย ไหว้ “ผมต้องขอโทษคุณครูด้วยนะครับ ผมสัญญา ว่าจะไม่ให้ยัยแคททำอย่างงี้อีก”
ครูใหญ่ตบโต๊ะเสียงดัง เล่นเอาไตรภพ ภัทรลดาสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ครูใหญ่เสียงดุ “นั่นมันไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ ปัญหามันอยู่ที่คุณสองคนหย่าร้างกัน แล้วส่งความเครียดมาถึงเด็กต่างหาก”
“คือดิฉันก็ไม่อยากให้เป็นอย่างงี้หรอกค่ะคุณครู ก่อนจะออกจากบ้าน ดิฉันก็พยายามทำความเข้าใจกับน้องแคทแล้ว” เธอเหล่ไตรภพ “แต่คนบางคนก็ไม่เปิดโอกาส”
ไตรภพโมโห “นี่คุณโทษผมเหรอ ถ้าพูดกันอย่างงี้ ก็พูดกันให้หมดไปเลยซิ ว่าปัญหามันเกิดจากใคร”
ภัทรลดาโมโห “ฉันกล้าพูดแน่อยู่แล้วล่ะ ก็มัน...”
ครูใหญ่รีบปราม “พอได้แล้วค่ะคุณพ่อคุณแม่ ที่ครูเชิญคุณพ่อคุณแม่มาคุย ก็เพื่อแก้ปัญหาให้น้อง ไม่ใช่ให้มาทะเลาะกันนะคะ”
ไตรภพ กับ ภัทรลดาจ๋อย “ขอโทษครับ / ขอโทษค่ะ”
ที่หน้าห้อง ลูกเกดกับแคทกำลังแอบดูอยู่ที่หน้าห้องด้วยความสนอกสนใจ

ลูกเกด แคท กำลังเดินคุยกันมา
“พี่ลูกเกดว่าแดดดี๊กับพี่ภัทรจะคืนดีกันมั้ยคะ”

“ต้องดีสิ แผนนี้พี่เป็นคนคิดเองเชียวนะ เห็นมั้ยล่ะ ว่าเราทำให้ลุงภพกับป้าภัทรมาเจอกันจนได้”
“แต่คุณครูใหญ่จะช่วยเราได้จริงๆเหรอคะพี่ลูกเกด”
“จริงสิ คุณพ่อของปุ๊กปิ๊กชอบกินเหล้า ครูใหญ่ยังเรียกมาด่าจนเลิกกินเหล้าได้เลย”
แคททึ่งสุดๆ “สุดยอด” แคท ลูกเกด ตบมือไฮไฟว์กัน ด้วยความดีอกดีใจ หวังว่าไตรภพกับภัทรลดาจะคืนดีกันได้

ไตรภพ ภัทรลดา เดินหัวเสียกันมาที่ที่จอดรถ
ไตรภพหงุดหงิด “คุณทำให้ผมถูกคุณครูด่า หาว่าเป็นพ่อที่ไม่มีความรับผิดชอบ จนลูกต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหาแบบเนี้ย”
“ก็แล้วมันจริงมั้ยล่ะ ถ้าคุณแคร์ความรู้สึกของยัยแคทบ้าง เด็กก็คงไม่แสดงออกมาแบบนี้หรอก”
“แล้วสิ่งที่คุณทำ มันแคร์ความรู้สึกยัยแคทมากเลยนะ”
ภัทรลดาโมโห “ฉันไปทำอะไร คุณอย่ามาหาเรื่องฉันนะ”
ไตรภพยิ้มเยาะ “ทำอะไร เฮอะ ที่นี่มันโรงเรียนนะคุณ ผมไม่อยากพูด เดี๋ยวเด็กมาได้ยินเข้ามันไม่ดี ว่าแต่อาทรเป็นยังไงบ้างล่ะ”
“ทุเรศ ทุเรศทั้งความคิด ทั้งปากคุณน่ะแหละ สมน้ำหน้าแล้วที่ถูกยิง”
“อ๋อ นี่รู้เรื่องแล้วเหรอ ก็อย่างว่าล่ะนะ คงเสียดายแทนพี่สาวคุณมากล่ะซี้ ที่ผมไม่ตายงั้นก็บอกไว้เลยละกัน ว่าคนอย่างผมไม่ตายง่ายๆหรอก จะอยู่จองล้างจองผลาญคุณสองพี่น้องไปอีกนาน” ไตรภพเดินไปขึ้นรถของตนที่จอดอยู่
ภัทรลดาได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจ ไม่เจอกันหลายวัน เจอกันทีก็ทะเลาะกันอีกแล้ว

ทาริกาเอาขนมเค้กมาเสริฟให้ภัทรลดา พราวที่นั่งเม๊าท์กันอยู่
“แกก็ปากไม่ตรงกับใจ ห่วงเค้า แต่พอเจอหน้ากันก็ดันไปทะเลาะกับเค้าอีก”
ภัทรลดาหงุดหงิด “ห่วงเหิ่งอะไรกัน ฉันกลัวว่านายนั่นตายแล้วพี่พิมจะเดือดร้อนต่างหาก”
พราวงงๆ “แล้วคุณไตรภพถูกยิง เกี่ยวอะไรกับพี่แกด้วย”
ภัทรลดาหน้าเสีย พลั้งปากไป ยังไงก็ไม่อยากให้พี่ติดคุก “เอ่อ ก็ ก็เค้ามีปัญหากัน ถ้าเป็นอะไรไป พี่พิมก็ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยใช่มั้ยล่ะ”
พราวหมั่นไส้ “ผู้ร้ายปากแข็ง”
ภัทรลดาโวยวายกลบเกลื่อน “ถึงยังไงฉันก็ไม่มีวันให้อภัยเค้าอยู่ดี คนเรา ถ้าดูถูกกันขนาดนี้ มันก็อยู่กันไม่ได้แล้ว”
ทาริกายิ้มบางๆ “ไม่ให้อภัย แต่ก็ตัดกันไม่ขาด เพราะคุณภัทรเป็นแม่บุญธรรมของน้องแคทไปแล้วนี่คะ ยังไงก็มีเหตุต้องมาเจอกันอยู่ดีล่ะค่ะ”
ภัทรลดาหน้าขรึมลง “ก็ไม่แน่หรอกค่ะ ถ้าภัทรใช้หนี้เค้าหมด ก็อาจจะไม่มีเรื่องต้องเจอกันอีกแล้วก็ได้”
มาลาตีไขกุญแจ เปิดประตูเข้าห้องมาอย่างอารมณ์ดี แต่พอเปิดไฟในห้อง มาลาตีก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นพิมลภานั่งคอยตนอยู่ในห้อง มาลาตีตกใจ “พิม เธอเข้ามาได้ยังไงอ้ะ”
คำรณยืนอยู่ข้างหลังมาลาตี คำรณรีบปิดประตูห้องทันที มาลาตีหันกลับไปมอง เห็นคำรณเข้าก็ยิ่งตกใจหนักขึ้นกว่าเดิม
พิมลภายิ้มหวาน “จะแปลกอะไรล่ะจ๊ะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน กะอีแค่คีย์การ์ดกับกุญแจห้องเธอ ฉันมีเตรียมไว้อยู่แล้ว”
มาลาตีไม่พอใจ “นี่เธอ...” มาลาตีพูดไม่ทันจบ คำรณก็ดึงกระเป๋าถือมาลาตีไปทันที มาลาตีโมโห จะเข้าไปเอาคืน “เอาคืนมานะ”
คำรณชักปืนออกมา มาลาตีกลัวจนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าเข้าไป คำรณโยนกระเป๋าถือของมาลาตีไปให้พิมลภา พิมลภาเปิดกระเป๋ามาลาตีค้นดูทันที ซักพัก ก็หยิบสมุดบัญชีธนาคารของมาลาตีออกมาเปิดดู พิมลภายิ้มหวาน “พักนี้กิจการนายหน้าค้าที่ดินของเธอคงจะดีมากเลยนะ มีเงินเข้าเป็นล้านเลย”
มาลาตีกลัวจับใจ ปั้นยิ้ม ใจดีสู้เสือ “จ้ะ ก็ ก็พอไปได้”
ทันใดนั้น คำรณก็จับต้นคอมาลาตี เหวี่ยงเข้าไปกระแทกกับกำแพงเข้าเต็มๆ แล้วบีบคอมาลาตีไว้ “หยุดสตรอเบอร์รี่ได้แล้ว อีงูเห่า แกหักหลังพวกฉัน เอาความลับของพวกฉันไปขายไอ้ไตรภพใช่มั้ย มันถึงได้รอดตายไปได้”
มาลาตีกลัวจับใจ “ความ ความลับอะไร ฉัน ฉันไม่รู้เรื่อง”
พิมลภาเดินเข้ามาหามาลาตี จ้องหน้ามาลาตี “มาลาตี เธอรู้ดีใช่มั้ยจ๊ะ ว่าฉันเป็นคนยังไง ทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว”
มาลาตีกลัวสุดๆ “หลาย หลายครั้งแล้ว”
“ฉันไม่ดีกับเธอเหรอ เธอถึงได้ทรยศฉัน”
มาลาตียิ้มเยาะ “ฉันมันก็แค่ขี้ข้าในสายตาเธอเท่านั้นแหละพิม หมดประโยชน์วันไหนเธอก็เขี่ยฉันทิ้งอยู่ดี แล้วทำไมฉันต้องจงรักภักดีกับเธอด้วย ในเมื่อมีคนให้ฉันได้มากกว่า”
พิมลภายิ้มหวาน “ก็จริงนะ สมกับที่เป็นเพื่อนรักฉันจริงๆ”
ขาดคำ คำรณก็เหวี่ยงมาลาตี เซถลาไปกระแทกกับขอบเตียงทันที จนศีรษะมาลาตีเลือดไหลซึมออกมา “โอ๊ย”
มาลาตีแกล้งเป็นถูกกระแทกจนมึน แต่มือค่อยๆเปิดลิ้นชักหัวเตียงเบาๆ โดยเอาตัวบังพิมลภา คำรณไว้ ไม่ให้เห็นว่าตนทำอะไร
“อย่าโฉ่งฉ่างนักล่ะ สมัยนี้กล้องวงจรปิดยุ่บยั่บไปหมด ฉันไม่อยากเดือดร้อนมากไปกว่านี้”
“ผมรู้น่ะ ว่าต้องทำยังไง” คำรณหันมามองมาลาตีแล้วยิ้มร้ายๆ “กับผู้หญิงแพศยาพรรค์นี้” พิมลภายิ้มเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร คำรณเข้าไปจะดึงมาลาตีให้ลุกขึ้น “มานี่ นังตัวดี” ทันใดนั้น มาลาตีก็หยิบสเปรย์พริกไทที่ลิ้นชักหัวเตียงออกมา แล้วฉีดใส่หน้าคำรณทันที คำรณโดนสเปรย์พริกไทพ่นใส่ แสบตามาก “อ๊ากกกก” มาลาตีรวบรวมแรง ผลักคำรณไปชนกับพิมลภา แล้วฉวยโอกาสรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปทันที
พิมลภาตกใจมาก ผลักคำรณออก “รีบตามไปซิ”
คำรณแสบตามาก แต่ก็แข็งใจตามมาลาตีออกไป พิมลภามองตามด้วยความร้อนใจ เริ่มกลัวว่าเรื่องจะมาถึงตน
มาลาตีหนีกระเซอะกระเซิงมา โดนเหวี่ยงกระแทกเข้าที่หัว ยังมึนอยู่ เลยหนีไปได้ไม่ไกลนัก
คำรณตามมาทั้งๆที่แสบตา แต่พอเห็นมาลาตี ก็รีบวิ่งเข้าหามาลาตีทันที มาลาตีตกใจที่เห็นคำรณตามมา เหลือบเห็นสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ เลยรีบเข้าไปจะกด เพื่อเรียกคนทั้งตึกออกมา แต่คำรณไวกว่า คว้าข้อมือมาลาตีไว้ได้ทันก่อนที่มาลาตีจะกดสัญญาณ มาลาตีจะร้องเรียกให้คนช่วย แต่คำรณก็ปิดปากไว้ได้ทัน
คำรณแค้นมาก “อีตัวแสบ มานี่เลย” คำรณพยายามลากมาลาตีกลับห้อง แต่มาลาตีดิ้นสุดฤทธิ์ไม่ยอมง่ายๆ คำรณเลยชกเข้าที่ท้อง จนมาลาตีจุก ดิ้นไม่ออก
แต่ขณะนั้นเอง ยงยุทธก็ออกมาจากลิฟท์ พอหันไปก็เห็นคำรณกำลังทำร้ายมาลาตีอยู่พอดี ยงยุทธตวาดลั่น “หยุดนะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ” เขาวิ่งเข้าไปหาคำรณทันที
คำรณตกใจ รีบผลักมาลาตีเข้าหายงยุทธ ยงยุทธรีบรับมาลาตีไว้ คำรณเลยฉวยโอกาสวิ่งหนีไป ยงยุทธจะตามไป แต่พอมองมาลาตีที่บาดเจ็บ จะทิ้งไปก็กลัวเกิดอันตราย เลยได้แต่มองตามคำรณไปด้วยความเสียดาย

ที่โรงพัก ไตรภพเปิดประตูเข้ามา พอเข้ามาก็เห็นมาลาตีกำลังนั่งให้ปากคำกับยงยุทธอยู่
“เป็นยังไงบ้างคุณ เจ็บมากมั้ย”
มาลาตีหน้าหงิก “เจ็บตัว ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ซิลิโคนแตกต้องไปอัพไซส์ใหม่ อย่างแค้น เอ่อ แล้วนี่ผู้หมวดโทรบอกคุณเหรอคะ”
ยงยุทธตอบแทน “คุณไตรภพเค้าเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณน่ะครับ ก็เลยให้ผมช่วยดูแลคุณ ผมถึงได้ไปหาคุณที่ห้องไงครับ”
“มิน่า” มาลาตีหันไปมองหน้าไตรภพ “ถือว่าเจ๊ากันละกันนะ”
ไตรภพยิ้มขำๆ “โอเค” เขาหันไปพูดกับยงยุทธ “แล้วคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับหมวด”
“ผมกำลังให้ลูกน้องควานหาตัวคุณพิมลภากับนายคำรณอยู่ คงใช้เวลาซักพักนะครับแต่ต้องบอกก่อนว่าเรื่องคดีของคุณคงเอาผิดนายคำรณได้คนเดียว ส่วนคุณพิมลภา พยานหลักฐานสาวไปไม่ถึง คงเล่นงานได้อย่างมากก็แค่ที่ทำร้ายคุณมาลาตีเท่านั้นเอง”
มาลาตีแค้นจัด “แค่นั้นก็เอาค่ะ แต่ตอนที่จับตัวมันได้ ขอฉันตบนังเพื่อนชั่วนี่ซักฉาดได้มั้ย ค่าปรับเท่าไหร่บอกมาเลย เอ๊ะ แต่อย่างมันฉันไม่นับเป็นเพื่อนแล้ว งั้นขอสองฉาดไปเลย”
“ใจเย็นๆน่ะคุณ ปล่อยให้ตำรวจเค้าจัดการไปดีกว่า อีกอย่าง อดีตเพื่อนคุณลื่นจะตาย ใช่ว่าจะได้ตัวง่ายๆซะที่ไหน”
มาลาตีเจ็บใจมาก “ลื่นยังไง ก็ไม่พ้นต้องให้ยัยภัทรช่วยอยู่ดี เชื่อฉันสิ ตามยัยภัทรดีๆ เดี๋ยวก็เจอนังสตรอเบอร์รี่ตัวแม่เองแหละ”
ไตรภพ ยงยุทธ หันมาสบตากันทันที ที่มาลาตีพูดก็มีเหตุผล อาจจะหาตัวพิมลภาได้ไม่ยาก
ภัทรลดากำลังนอนหลับสนิทอยู่ ขณะนั้นเอง มือถือของภัทรลดาก็ดังขึ้น ภัทรลดางัวเงียตื่นขึ้นมา หยิบมือถือมาดูชื่อก่อนจะกดรับ “คะพี่พิม”
ได้ยินเสียงพิมลภาดังออกมาจากในมือถือ “ภัทรจ๊ะ พี่มีเรื่องสำคัญ ภัทรออกมาหาพี่เดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วก็อย่าให้คุณพ่อคุณแม่รู้ล่ะ”
ภัทรลดาตกใจ “เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ” เธอหันไปดูนาฬิกาที่หัวเตียง “แต่นี่มันดึกมากแล้วนะคะ”
“นะจ๊ะภัทร พี่มีเรื่องสำคัญจริงๆ ไม่งั้นไม่รบกวนภัทรหรอก”
ภัทรลดาชักสังหรณ์ไม่ดี “เรื่องอะไรเหรอคะพี่พิม”
“ภัทรอย่าเพิ่งถามอะไรเลยนะ รู้แต่ว่าเป็นเรื่องสำคัญก็พอ”
“สำคัญยังไงล่ะคะ ถ้าพี่พิมไม่บอกก่อน ภัทร...”
พิมลภาตวาดสวนขึ้น “ฉันบอกให้มาก็มาเถอะน่ะ ฉันเป็นพี่เธอนะ”
ภัทรลดาตกใจ “ก็ได้ค่ะ พี่พิมจะให้ไปพบที่ไหนคะ ..... ค่ะ ไปถูกค่ะ” ภัทรลดากดวางสาย สีหน้าแววตาเคร่งเครียด ไม่ไว้ใจพี่เหมือนเดิมอีกแล้ว ภัทรลดารีบกดโทรศัพท์มือถือ โทรหา “พี่อาท” ทันที

พิมลภากำลังยืนพิงรถรออยู่ในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง พิมลภากระวนกระวาย เครียดหนัก ว่าเมื่อไหร่ภัทรลดาจะมาซะที ซักพัก ภัทรลดาก็ขับรถเข้ามาจอด ก่อนจะลงจากรถไปหาพิมลภา
พิมลภาเครียดมาก “ทำไมมาช้านักล่ะภัทร พี่รอจนนึกว่าเราจะไม่มาแล้ว”
“ภัทรสัญญาว่ามาก็ต้องมาสิคะ ว่าแต่พี่พิมบอกได้รึยังคะ ว่ามีเรื่องอะไร”
“ไม่ต้องรู้หรอกน่ะ รู้แต่ว่าตอนนี้พี่จำเป็นต้องหลบไปอยู่ที่อื่นซักพัก ภัทรช่วยหาที่พักให้พี่ได้มั้ย แล้วก็หาเงินให้พี่ใช้ซักแสนนึงด้วย ถ้ามีใครถามอะไร ภัทรต้องบอกว่าวันนี้อยู่กับพี่ทั้งวัน พี่ไม่ได้ไปไหนเลย เข้าใจมั้ย”
ภัทรลดาถอนใจ “ถ้าให้ภัทรเดา เรื่องที่คุณไตรภพถูกลอบยิงเมื่อวันก่อน คงลามมาถึงตัวพี่พิมแล้วใช่มั้ยคะ พี่พิมถึงต้องหนี”
พิมลภาตวาดแว๊ด “ไม่ต้องเดาส่งเดชหรอกน่ะ ทำตามที่พี่สั่งก็พอ”
“ภัทรทำไม่ได้ค่ะ ภัทรทำผิดมามากแล้ว และก็จะไม่ยอมทำผิดเพื่อพี่พิมอีก” ภัทรลดาพยายามกล่อม “มอบตัวเถอะนะคะพี่พิม ภัทรสัญญา ว่าจะช่วยพี่พิมทุกอย่าง แต่ขอให้พี่พิมต่อสู้ตามกระบวนการทางกฎหมาย อย่าถลำลึกมากไปกว่านี้อีกเลยค่ะ”
พิมลภาโมโหมาก “อย่ามาอวดดีสั่งสอนฉันนะ ตั้งแต่เกิดมา แกไม่มีอะไรเทียบฉันได้ซักอย่าง แล้วยังกล้าสะเออะมาสั่งสอนฉันอีกเหรอ”
“ภัทรไม่ได้สั่งสอนนะคะ ภัทรกำลังขอร้องพี่พิม ที่แล้วมา ภัทรปล่อยให้พี่พิมทำตามใจโดยไม่ยอมบอกใคร แต่ตอนนี้ เรื่องมันเลยเถิดไปไกลแล้วนะคะ กลับตัวซะเถอะค่ะ ตอนนี้ ยังพอแก้ไขทัน”
พิมลภาโมโหมาก ผลักภัทรลดาเต็มแรง “หุบปาก!!!”
ภัทรลดาโดนผลักจนล้มลงกับพื้น “โอ๊ย”
“ตอนนี้ฉันกำลังลำบาก แกก็เลยคิดจะเนรคุณฉันอย่างงั้นเหรอยัยภัทร” พิมลภาชี้หน้าภัทรลดา “แกจำได้มั้ย ว่าใครช่วยชีวิตแกไว้ตอนแกจมน้ำ ถ้าไม่ได้ฉัน ป่านนี้แกกลายเป็นผีเฝ้าทะเลสาบไปนานแล้ว”
ขาดคำ อาทร พราว ก็เปิดประตูลงจากรถของภัทรลดาทันที อาทรโมโหมาก “มันจะทุเรศไปหน่อยล่ะมั้งพิม หนังหน้าคุณมันทำด้วยอะไร เวลาทวงบุญคุณภัทร ถึงไม่ได้ละอายปากละอายใจกันบ้าง”
พราวรีบเข้าไปประคองภัทรลดาลุกขึ้น
พิมลภาตกใจที่เห็นทั้งคู่ที่นี่ หันไปตะคอกภัทรลดา “แก แกพาพวกมันมาทำไม แกทรยศฉัน นังน้องสารเลว”
พราวโมโห “ก่อนจะด่าคนอื่น ดูตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง ภัทรเล่าให้เราฟังหมดแล้ว ว่าที่ต้องติดหนี้คุณไตรภพก็เพราะเอาเงินไปช่วยคุณ แล้วคุณก็ไม่รับผิดชอบอะไรเลย จนภัทรต้องแต่งงานใช้หนี้ แถมคุณยังตามมาทำลายชีวิตครอบครัวของภัทรเพื่อไอ้เกาะบ้าๆนั่นอีก ขนาดนี้แล้ว ยังจะไว้ใจพี่อย่างคุณได้อีกเหรอ”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13 วันที่ 19 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ