อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 13 วันที่ 9 พ.ย. 58

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 13 วันที่ 9 พ.ย. 58

ธัญญาถามย้ำจะทำอะไรพวกธรรณธร แชมเปญหัวเราะใครทำตนเจ็บไม่มีวันหนีพ้น พูดจบเดินหัวเราะออกไป...กฤตก้าวออกมาครุ่นคิด แชมเปญอาจจะรู้แล้วว่าพวกธรรณธรอยู่ที่ไหน

เช้าวันใหม่ อนิมากับเกวลินช่วยกรุณาทำข้าวต้มมื้อเช้า ไม่ทันลงมือทาน คนงานมาตามกนกกับกรุณาให้ไปสัมภาษณ์คนงานที่มาใหม่ ธรรณธรเอะใจขอไปด้วยเพราะไม่ไว้ใจ เกวลินไม่อยากให้ไปกลัวจะอารมณ์ร้อนให้เกิดเรื่องอีก กรณ์จึงบอกว่าจะไปคุมเอง ให้เกวลินกับอนิมาอยู่บ้านกินอาหารเช้าไปก่อน กรุณากับกนกชักใจคอไม่ดี กะจะไปบอกยังไม่รับคนงานใหม่

ที่สนามหน้าบ้าน มีคนงานพรวนดินอยู่ชำเลืองมอง พอทุกคนออกไป อนิมากับเกวลินกลับขึ้นบ้าน คนงานนั้นก็ทิ้งที่พรวนดินปัดมือเงยหน้าขึ้นยิ้มเยาะ เธอคือแชมเปญเดินไป เกวลินหันมาเห็นแว่บหนึ่ง ชักหวั่นใจแกล้งบอกให้อนิมาช่วยไปอุ่นข้าวต้มให้ อนิมาหลงเชื่อยกหม้อเข้าครัวไป เกวลินลงมาเดินตามหา วิญญาณเมฆปรากฏตัวขึ้นพยายามห้ามไม่ให้เกวลินไป แต่เธอไม่เห็นและได้ยินเสียงเขา แชมเปญรู้ว่าเกวลินตามจึงล่อให้ตามไปที่ลับตาคน


สองสาวเผชิญหน้ากัน แชมเปญมองหน้าเปรยว่าทำไมธรรณธรถึงหลงรักเธอ เกวลินบอกว่าตนไม่เคยคิดแย่งเขามา วิญญาณเมฆพยายามบอกว่าคุณหลวงรักคุณแก้วคนเดียว...แต่ไม่มีใครได้ยิน แชมเปญน้ำตาไหลยอมรับว่าธรรณธรไม่เคยรักตน และกรณ์ก็ไม่รักตน ไม่มีใครรักตนสักคน ทุกคนทิ้งตน แชมเปญชักปืนออกมา วิญญาณเมฆรีบเข้าบังเกวลิน เกวลินผงะบอกอย่าทำอะไรบ้าๆ แชมเปญเยาะกลัวตายด้วยหรือ ไม่ต้องกลัวเพราะตนไม่ได้จะฆ่าเธอ คนที่ควรตายคือคนไร้ค่าอย่างตน ฝากลาทุกคนด้วย เกวลินตกใจร้องห้าม แชมเปญวิ่งหนี เกวลินเป็นห่วงวิ่งตาม เมฆพยายามห้ามแต่ไม่เกิดผล

ด้านธรรณธร กนก กรุณาและกรณ์สัมภาษณ์คนงานสองคนแต่ดูทั้งสองพูดจาไม่ตรงกันทั้งที่บอกว่าเป็นพี่น้องกัน ธรรณธรเอะใจชักเป็นห่วงสองสาวจึงรีบวิ่งกลับไป กรณ์วิ่งตามมาถึงบ้าน ได้ยินเสียงอนิมาร้องกรี๊ด สองหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปในครัว เห็นอนิมาทำหม้อข้าวต้มหก ธรรณธรมองหาเกวลินไม่เจอ อนิมาแปลกใจหายไปไหน ธรรณธรไม่รอช้าวิ่งไปตามหาเกวลินในป่า

ธรรณธรกับกรณ์วิ่งมาเห็นผ้าขาวม้าและหมวกคนงานตกอยู่ก็ยิ่งเป็นห่วงเกวลิน กรณ์กลับไปบอกพ่อกับแม่และโทร.แจ้งตำรวจ...ด้านเกวลินพยายามห้ามแชมเปญไม่ให้ทำร้ายตัวเอง เมฆพยายามเตือนอย่าหลงเชื่อ แชมเปญทำทีจะยิงหัวตัวเองแล้วเบนกระบอกปืนมายิงใส่เกวลิน กระสุนผ่านร่างเมฆไปโดนแขนเกวลินเลือดกระฉูด เสียงปืนทำให้ธรรณธรหันมอง ทันใดมีไม้ฟาดลงบนหัวเขาหมดสติ ทะนงลากตัวธรรณธรไป

กรณ์คว้าปืนลูกซองของพ่อจะออกไปตามธรรณธรกับน้อง กฤตมาถึงพร้อมปู่และพวก ทุกคนพร้อมใจมาช่วย กฤต ยุ้ยและแมคอยู่ดูแลคนในบ้าน ใหญ่ ปู่และต๋องตามกรณ์ไป ทั้งสี่พบเพียงร่องรอยการถูกลากก็สงสัยธรรณธรคงแย่แล้ว ด้านเกวลินพยายามจะหนีจากแชมเปญแต่ก็ถูกตามไล่ยิงจนล้มลง แย่งปืนกัน เกวลินปัดปืนกระเด็นไปในพุ่มไม้

แชมเปญโวยวายถ้าไม่มีเธอตนกับธรรณธรก็ต้องแต่งงานกันแม้จะไม่รักกันก็ตาม แต่เพราะมีเธอเข้ามา “...ฉันถึงต้องเลิกกับธรรณแล้วโง่ไปหลงรักพี่ชายแก แต่พี่ชายแกก็หักหลังฉัน แกสองพี่น้องมันเป็นอะไรทำไมถึงต้องทำตัวเป็นมารความสุขฉันตลอดเวลาด้วย”

เกวลินแย้งว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเธอทำตัวเอง แชมเปญโกรธคว้าก้อนหินจะทุบหัว แต่เกวลินหลบทันทำให้เธอถลาเข้าไปโดนตอไม้แทงเข้าที่ขาร้องโหยหวน

ด้านธรรณธรถูกมัดอยู่ในกระท่อม ทะนงเอาน้ำสาดจนฟื้น แล้วชกหน้าด้วยความแค้นหลายหมัด ธรรณธรโกรธท้าให้ฆ่าเลยแต่ทะนงบอกว่าต้องรอลูกสาวสุดที่รักก่อน ป่านนี้คงเชือดหัวใจเขาสำเร็จไปแล้ว ธรรณธรตัวสั่นคุมอารมณ์ไม่อยู่เกิดการสั่นไหวไปทั้งกระท่อม ท้องฟ้าเกิดเมฆดำครอบคลุม...กรณ์ ใหญ่ ปู่และต๋องเงยหน้ามองฟ้า ปู่บอกว่าคงเป็นธรรณธรอาละวาด

ooooooo

ในกระท่อม ธรรณธรยังคงพลุ่งพล่านใช้พลังจิตทำให้ข้าวของพุ่งใส่ทะนง ทะนงโมโหคว้าฉมวกมาจะแทงแต่ถูกดึงหลุดมือไป ธรรณธรจะใช้ฉมวกนั้นแทงกลับแต่เหมือนได้ยินเสียงห้ามของเกวลิน ทำให้เกิดความสับสน ทะนงฉวยโอกาสหยิบท่อนไม้ฟาดหัวเขาสลบอีกครั้ง

กรณ์ ปู่ ใหญ่และต๋องเห็นว่าท้องฟ้ามืดครึ้มฝนเทกระหน่ำ เชื่อว่าเป็นเพราะพลังจิตธรรณธร จึงพากันกลับที่พัก อนิมาไม่เห็นทั้งธรรณธรและเกวลินมาด้วยก็ร้องไห้เป็นห่วง

ธรรณธรถูกทะนงมัดอีกครั้งแล้วหวดด้วยท่อนไม้ตั้งใจเอาให้ตาย แต่จู่ๆธรรณธรก็ลืมตาโพลงขึ้นทั้งที่เลือดท่วมหน้า วิญญาณเมฆเข้าสิงทำให้มีแรงกระชากมือหลุดจากสิ่งผูกมัด จับมือทะนงบิดจนท่อนไม้ร่วงและบอกกล่าวว่าตนไม่ใช่คุณหลวง

พละกำลังเมฆมีมากจนทะนงสู้ไม่ได้ เขาโวยวายว่าธรรณธรไม่ใช่คน เมฆยอมรับว่าตนไม่ใช่คนแต่เป็นวิญญาณที่ถูกขวัญวงศ์วางแผนใส่ร้ายจนตาย

“ขวัญวงศ์?...มึงพูดอะไรวะ”

“เลิกคิดที่จะฆ่าคุณหลวงเถอะขอรับ เลิกจองเวรจองกรรมต่อกันจะได้ไม่ต้องมีเวรกรรมข้ามภพข้ามชาติกันเยี่ยงนี้”

ทะนงตวาดว่าอย่ามาสอน ไม่มีทางที่ตนจะเลิกจองเวร เขาชักมีดมาพุ่งแทงแต่เมฆหลบทันแล้ววาดลวดลายแม่ไม้มวยไทยใส่จนทะนงล้มมีดกระเด็น ทะนงพลิกลิ้นขอธรรณธรอย่าทำอะไรตน เมฆซึ่งอยู่ในร่างธรรณธรขอร้องว่า

“ถ้าคุณขวัญวงศ์จะสัญญา จะเลิกจองเวรแล้วยอมปล่อยคุณหลวงกับคุณแก้วไป”

ทะนงรับคำ เมฆยังไม่วางใจ ถามย้ำว่าตนจะเชื่อคำพูดเขาได้หรือ

“เชื่อได้สิ ฉันสัญญาแล้วก็คือสัญญา ปล่อยฉันแล้วฉันจะปล่อยคุณหลวงไป...”

ทะนงควานมือหาอาวุธจนเจอไขควงเก่าๆจึงกำเอาไว้ พอเมฆกล่าวขอบคุณ นับจากวินาทีนี้สิ้นเวรกรรมต่อกันเสียที จังหวะนั้นทะนงเอาไขควงแทงเข้าที่ท้องเมฆและเข่นเขี้ยวอาฆาต

“กับไอ้คุณหลวงบ้าบออะไรนั่นกูปล่อย แต่กับมึงไอ้ธรรณ กูไม่ปล่อย”

ทะนงแทงซ้ำอีกครั้งแล้วผลักล้ม ร่างธรรณธรนอนเลือดทะลัก เมฆกุมไขควงที่ท้องกล่าวอย่างผิดหวัง

“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ชาติ คุณก็ไม่เคยเปลี่ยน”

ทะนงหัวเราะเยาะยอมรับว่าตนจะไม่เปลี่ยนจน

กว่าเขาจะตาย แล้วดึงไขควงออกมาจะแทงซ้ำ ทันใดเสียงปืนดังเปรี้ยง ไขควงในมือกระเด็น ทะนงร้องด้วยความ เจ็บปวด มองเห็นตำรวจหลายนายพร้อมด้วยกรณ์ ใหญ่และปู่ยืนจังก้า ทะนงยังไม่ยอมแพ้ ดึงตัวธรรณธรขึ้นมาเป็นโล่กำบังท้าให้ตำรวจยิง

“ยิงสิวะ กูกับไอ้ธรรณจะได้พรุนไปพร้อมๆกัน ฮ่าๆๆๆ”

ทะนงหัวเราะร่าราวกับตลกเสียเต็มประดา กรณ์พูดโพล่งว่าทะนงบ้าไปแล้ว เมฆจึงเร่งกรณ์

“ยิงเลยขอรับ คุณหลวงจะไม่เป็นอะไร เชื่อกระผมเถอะขอรับ”

กรณ์ ใหญ่และปู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทะนงตวาดจะตายแล้วยังปากดี เมฆยืนยันว่าตนตายแล้วตายอีกไม่ได้ ทะนงมองหน้าแล้วเหมือนเห็นเป็นภาพอดีตตอนที่ขวัญวงศ์มองเมฆถูกหลวงวรงค์แทง...ทะนงผงะ เมฆใช้โอกาสนั้นดึงมีดมาแทงที่ขาทะนงจนเขาต้องปล่อยร่างธรรณธร ทะนงโมโหเงื้อไขควงในมือจะแทง ตำรวจลั่นไกใส่ทันที ร่างทะนงทรุดลง เมฆอโหสิกรรมให้ก่อนที่เขาจะสิ้นใจ กรณ์เข้าประคองเมฆถามเป็นอย่างไรบ้าง

“กระผมไม่เป็นไรขอรับ แต่คุณหลวง...” เมฆก้มมองเลือดที่ไหลจากท้องธรรณธร

ปู่รีบถามหาเกวลิน เมฆขยับลุกจะไปตามหาเธอแล้วออกจากร่างทันที ธรรณธรฟุบหมดสติ ทุกคนตกใจ... เวลาเดียวกันนั้นที่บ้านสวน อนิมาทำแก้วในมือตกแตก รู้สึกใจคอไม่ดีเป็นห่วงธรรณธรมาก

ด้านเกวลินพยายามช่วยแชมเปญที่โดนตอไม้ไผ่แทงทะลุขา ฉีกปลายเสื้อจะห้ามเลือดให้แต่แชมเปญกลับปัดมือออกแล้วจะดึงตอไม้จากขาด้วยตัวเอง เกวลินร้องห้ามเพราะจะทำให้เลือดไหลไม่หยุด แชมเปญตวาดแว้ด

“ไม่ต้องมาทำดีกับฉัน สะใจก็พูดมาเถอะ”

แชมเปญฝืนดึงไม้ออกจากขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังหันมาบอกเกวลินว่าตนไม่คร่ำครวญให้มาช่วย ไม่มีวัน...ไม่เพียงเท่านั้นแชมเปญยังเอาตอไม้มาจ้วงแทงใส่เกวลิน เธอขยับถอยหนีได้ทันแต่ล้มลงแชมเปญตามแทงซ้ำ เกวลินเอามือจับไว้ พลางร้องลั่นด้วยความตกใจ

“คุณมันบ้าไปแล้ว!”

เกวลินตัดสินใจถีบแชมเปญหงายหลัง แล้วลุกขึ้นถือไม้ไว้ป้องกันตัว แชมเปญทำเป็นร้องโอดโอยเจ็บแผล ขอให้เกวลินช่วย เกวลินหลงเชื่อทิ้งไม้เข้าไป ห้ามเลือดจะพันผ้าให้...เสียงกรณ์กับปู่ตะโกนเรียกเกวลิน เธอได้ยินดีใจบอกแชมเปญว่ามีคนมาช่วยแล้ว

ปู่เป็นคนเดียวที่มองเห็นวิญญาณเมฆ และบอกทางให้ตำรวจและทุกคนตามมา เกวลินตะโกนบอกกรณ์ว่าตนอยู่ตรงนี้ เมฆหายวับไปทันที ปู่ร้องเรียกเมฆให้รอด้วย...แชมเปญยังไม่ยอมแพ้ คว้าก้อนหินขึ้นมาฟาดหัวเกวลินเต็มแรงจนฟุบลง แล้วลากขาคลานหนีออกไป

กรณ์ ปู่และทุกคนวิ่งมาถึงเข้าประคองเกวลินถามใครเป็นคนทำ เธอบอกว่าแชมเปญและเธอยังบาดเจ็บมาก ปู่สมน้ำหน้าปล่อยให้ไปตายในป่าเลย เกวลินตำหนิ ว่าเราคืออาสากูภัย ชีวิตคนสำคัญที่สุดลืมแล้วหรือ ใหญ่ย้ำปู่ว่าเราต้องช่วยตามหาเธอ เกวลินถามถึงธรรณธร ใหญ่ตอบว่าเขาถูกทะนงทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ดีที่เมฆมาเข้าร่างช่วยไว้ได้ เกวลินหน้าเสียจะร้องไห้

อนิมาร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน กนกกับกรุณาคอยปลอบใจ เกวลินมาถึงรีบถามอาการธรรณธร กฤตบอกว่าตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินหมอกำลังช่วยอยู่ เกวลินเกาะประตูน้ำตาไหลพรากภาวนาขออย่าให้เขาเป็นอะไร... ภายในห้อง หมอและพยาบาลช่วยกันปั๊มหัวใจธรรณธร

หลังจากเกวลินกับอนิมาสวดมนต์ภาวนา ผ่านไปสักครู่ หมอเปิดประตูออกมาบอกว่าคนไข้เสียเลือดมาก ทำให้ความดันตกต้องให้เลือดด่วน แต่ตอนนี้ทางโรงพยาบาลมีเลือดไม่พอ เกวลินรีบเสนอตัวยินดีให้เลือดแก่ธรรณธร ตนมีเลือดกรุ๊ปโอ ปู่แย้งว่าเธอเพิ่งผ่านเรื่องร้ายมาร่างกายยังไม่แข็งแรง อนิมาเห็นด้วย ตนมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับพี่ชายตนให้เขาเอง เกวลินคัดค้านก่อนเดินตามหมอไป

“เกวเองดีกว่า ที่คุณธรรณต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเกว ขอเกวได้ทำเพื่อเขาสักครั้งนะคะ แต่คุณนิควรจะเตรียมตัวไว้ ถ้าเลือดที่เกวให้ยังไม่พอ...”

ทุกคนมองอย่างเป็นห่วง ระหว่างที่เกวลินนอนให้เลือด เธอหันมองธรรณธรที่นอนไม่ได้สติมีออกซิเจนครอบปากหายใจรวยริน เธอพึมพำน้ำตาไหล

“คุณธรรณฉันรู้ว่าคุณได้ยินฉัน คุณต้องไม่เป็น อะไรนะ คุณต้องตื่นขึ้นมานะคะ ทุกคนรอคุณอยู่รวมทั้ง...ฉันด้วย...”

วิญญาณเมฆยืนหน้าเศร้าอยู่ในห้องด้วย...ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน อนิมายังคงร้องไห้ไม่ยอมทานอะไรสักนิด กรณ์เป็นห่วงทั้งปลอบและขู่ว่าพี่ชายเธอคงไม่ดีใจแน่ ถ้ารู้ว่าน้องสาวที่รักต้องเป็นอะไรไปอีกคน อย่าทำอะไรให้เขาต้องห่วงเลย คอยเป็นกำลังใจให้จะดีกว่า

อนิมาสะอึกสะอื้น กรณ์มองด้วยความสงสารจับใจ ดึงเธอมากอด อนิมากอดตอบแน่นเหมือนต้องการกำลังใจ

“ฉันจะผ่านมันไปได้จริงๆเหรอ”

“จริงสิ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆคุณ...”

อนิมารับฟังด้วยความซาบซึ้งใจ

ooooooo

วิญญาณธรรณธรล่องลอยมาที่แห่งหนึ่งดูร่มรื่น มีผู้คนอยู่ในชุดโบราณเดินยิ้มแย้ม เห็นแก้วยืนยิ้มก่อนจะหันหลังเดินไป ธรรณธรชะเง้อมองแล้วรีบเดินตาม จนกระทั่งยืนคว้างคนเดียว เมฆยืนอยู่ด้านหลัง

“หลวงวรงค์ขอรับ อย่าไปขอรับ คุณแก้วรอคุณหลวงอยู่ขอรับ”

เสียงเรียกนั้นทำให้ธรรณธรหันกลับมาทวนชื่อคุณแก้ว เมฆจึงให้ความกระจ่างว่า

“ใช่ขอรับ คุณแก้วคนรักของท่านไงขอรับ”

“คนรัก...เกวลิน...แล้วฉันไม่ไปได้ด้วยเหรอ”

“กระผมอโหสิกรรมให้คุณหลวงแล้ว คุณหลวงไม่ต้องไปแล้วขอรับ”

ธรรณธรคิดว่าตัวเองตายแล้ว เมฆบอกยังไม่ตายเขาจะพากลับไป ธรรณธรถามทำไมถึงช่วยตน ทั้งที่ในอดีตตนเป็นคนฆ่าเขา เมฆอธิบายว่าที่คุณหลวงทำไปเพราะความเข้าใจผิด ทุกอย่างเป็นแผนของขวัญวงศ์

ตนรู้ว่าคุณหลวงรักคุณแก้วมาก ธรรณธรแย้งว่าเขาก็รักแก้วเช่นกัน

“กระผมรักคุณแก้ว และอยากเห็นคุณแก้วมีความสุขกับคุณหลวงขอรับ”

“นายไม่โกรธไม่อาฆาตฉันเลยเหรอเมฆ”

“ไม่เลยขอรับ เพราะคุณหลวงชดใช้ให้กระผมหมดแล้ว ตั้งแต่กระผมตายไป”

เมฆให้เห็นภาพว่าหลวงวรงค์ถูกขวัญวงศ์วางแผนให้ฆ่าเขาแล้วตัวขวัญวงศ์ก็ถูกเกศวางแผนฆ่า หลวงวรงค์ทนทุกข์ทรมานเห็นแก้วแต่งงานไปกับหลวงประดิษฐ์ จึงครองตัวเป็นโสดและทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เมฆทุกปี

“กระผมไม่รู้จะอาฆาตคุณหลวงไปเพื่ออะไร เพราะความอาฆาตจะทำให้ผมติดอยู่ ไม่ได้ไปไหนเสียที การให้อภัยเท่านั้นจะปลดบ่วงพันธนาการทุกอย่างขอรับ”

ธรรณธรยิ้มขอบใจเมฆอย่างสุดซึ้ง...สัญญาณชีพจรที่เงียบลงของธรรณธรดังขึ้น หมอกับพยาบาลมองหน้ากันอย่างมีความหวัง เกวลินดีใจมองหน้าเขาน้ำตาไหลพราก

ในขณะเดียวกัน กลางป่าที่มืดมิด เสียงแชมเปญร้องโหยหวน ท่าทางหวาดกลัวปัดอะไรออกจากตัว พยายามลุกวิ่งหนี ข้างทางเต็มไปด้วยดวงตาวาวของสัตว์ป่า

เช้าวันใหม่ กรุณาเอาบันทึกมาอ่านให้ทุกคนฟังในห้องพักฟื้นของธรรณธร ว่าหลวงวรงค์ได้ขอขมาต่ออัฐิเมฆทุกเดือนจนวาระสุดท้ายของชีวิตด้วยวัย 64 ปี ก่อนตายได้บอกแก้วว่าเธอคือหญิงเดียวที่ท่านรัก ท่านจะรอจนกว่าชาติหนึ่งที่จะได้สมหวังในความรักกับเธอ...กรณ์แปลกใจว่าท่านรู้อดีตชาติได้อย่างไร กรุณาตอบขำๆว่า

“ก็ไม่รู้สิ แกจะกลับไปถามไหมล่ะ...”

กรุณาอ่านต่อไปว่า คุณแก้วอภัยให้หลวงวรงค์แต่ไม่อาจกลับมารักท่านได้เพราะต้องซื่อสัตย์ต่อสามีและครอบครัว จึงได้บันทึกไว้เพื่อเป็นอุทาหรณ์ว่า การกระทำของมนุษย์ในทุกเรื่อง ต้องตั้งมั่นด้วยสติอยู่ตลอดเวลา ...เกวลินฟังแล้วถอนใจ อนิมาบ่นทำไมธรรณธรยังไม่ฟื้น นอนหลับมาสองวันแล้ว

บ่ายวันนั้น หน่วยกู้ภัยของใหญ่ออกไปช่วยสาวจมน้ำ ปู่กระโดดลงไปช่วยงมร่างเธอขึ้นมาได้ ทำการ ผายปอดและปั๊มหัวใจแต่เธอก็ไม่รอด กลับมานั่งถอนใจบ่นให้ยุ้ยฟังด้วยความสงสาร ยุ้ยกำลังอินเลิฟมีความสุขคุยไลน์กับหนุ่มเคน จนต๋องปวดใจ

เกวลินกลับบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่คิดจะนอนพักกลับรีบจะออกไปเฝ้าไข้ธรรณธรอีก กรณ์หน่ายใจฝากให้บอกอนิมาว่าเดี๋ยวตนตามไป

ธรรณธรลืมตาขึ้นมาเห็นอนิมาเดินออกจากห้องน้ำจึงเอ่ยเรียก อนิมาดีใจมากโผกอดเขาถามหาเกวลินอย่างน้อยใจว่าตนเจ็บขนาดนี้ยังไม่เฝ้าอีก อนิมาบอกว่าเกวลินเฝ้าทุกวันเพิ่งกลับไป ธรรณธรยิ้มออก อนิมาบอกให้เขารอเซอร์ไพรส์เธอเอง...อึดใจเดียวเกวลินก็โผล่เข้ามาพร้อมดอกไม้ในมือเดินไปจัดใส่แจกัน ธรรณธรชำเลืองมอง พอเห็นเธอจัดดอกไม้เสร็จก็รีบหลับตา

เกวลินมานั่งข้างเตียง รำพันความรู้สึกจากใจออกมา “เกวมาแล้วนะคะ คอยเกวนานไหม ทำไมไม่ยอมตื่นซะที เกวใจไม่ดีแล้วนะ อย่าเป็นแบบนี้สิ ตื่นขึ้นมาคุยกัน ตื่นมาเป็นเมฆก็ได้เอ๊า...ฉันคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม”

อนิมาส่ายหน้าขำๆได้ยินธรรณธรบ่นเบาๆ “คิดถึงผมหรือเมฆล่ะ...” แล้วแอบโบกมือไล่น้องสาวออกไป อนิมาจึงทำทีขอตัวออกไปข้างนอกฝากเกวลินดูแลพี่ชาย

เมื่ออยู่กันสองคน เกวลินแกล้งลองใจเขาว่า “ธรรณคะ เกวมีเรื่องจะสารภาพ คุณหลับไปหลายวัน มีคนมาจีบเกวด้วยล่ะ รูปก็หล่อ นิสัยดีแถมรวยด้วยนะคะ เกวจะสนใจเขาดีไหมคะ”

ธรรณธรตาโตขยับลุกขึ้นนั่ง ถามว่ามันเป็นใคร เกวลินดีใจแต่เก็บอาการถามเขาฟื้นแล้วหรือ ธรรณธร

งงทำไมไม่ดีใจ เธอทำท่าคิดแล้วบอกรู้สึกเฉยๆ เขาโกรธ “คุณไม่คิดถึง ไม่อยากกอดผมเลยเหรอ” เห็นเธอส่ายหน้าเขาโวยวาย “ไอ้นั่นมันเป็นใครที่มาจีบคุณน่ะ...ผมถามว่ามันเป็นใคร”

“มีที่ไหนกันล่ะ ฉันอำเล่น เพราะอะไรรู้ไหม เพราะคุณฟื้นตั้งนานแล้วแต่คุณแกล้งฉัน”

ธรรณธรติงว่าเธอไม่มองมัวแต่สนใจคนอื่น ตนหลับไปไม่กี่วันก็นอกใจตนแล้ว เกวลินเหน็บว่าทีหลังจะได้ไม่กล้าหลับอีก ธรรณธรดึงเกวลินมากอดถามเธอเรียกหาเมฆทำไม เธอแกล้งลอยหน้าเปรยว่าคิดถึง เขาดึงให้หันมา ถามอีกทีว่าคิดถึงใคร เธออมยิ้มตอบว่าคิดถึงเขา เท่านั้นชายหนุ่มก็สงบลงยิ้มแต้ แล้วหอมแก้มเธอซ้ายทีขวาทีจนเธอร้องบอกให้พอ แต่เขากลับกอดเธอแน่นขึ้น จนรู้สึกเจ็บแผลเองถึงปล่อย

ooooooo

จากที่ปู่ช่วยสาวจมน้ำแต่ไม่รอด ทำให้วิญญาณสาวคนนั้นตามติดปู่มาถึงบ้าน เธอบอกว่าเธอชื่อย่าจะขอเป็นแฟนกับเขาตลอดไป ปู่หน้าเสียกลัวผีจนขนหัวลุกวิ่งออกมาหาใหญ่ ต๋องและแมค พอทุกคนรู้ว่าผีตามติดปู่ก็สลายตัว
ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้เขาอีก

ด้านแชมเปญกระเซอะกระเซิงหลงอยู่ในป่า แผลที่ขาเน่าเฟะจนหนอนขึ้น เธอพยายามดิ้นรนให้อยู่รอดจนกระทั่งมีชาวบ้านมาพบพาส่งโรงพยาบาล

เช้าวันใหม่ อนิมาเข้าร้านหลังจากไม่ได้มาหลายวัน เห็นกรณ์ทำงานทุกอย่างแทนก็แอบปลื้มใจ กรณ์ถามว่าคิดถึงตนบ้างไหม เธอบอกว่าคิดถึงเพราะไม่มีคนคอยกวนประสาท ชายหนุ่มยิ้มแสดงว่าเธอชอบ อนิมายอมรับเขินๆ

อ่านสองหัวใจนี้เพื่อเธอ ตอนที่ 13 วันที่ 9 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทประพันธ์โดย จินโจว
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ บทโทรทัศน์โดย สร้างสรรค์ , หลี่เจิน , โซนิค บูม
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละครเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ออกอากาศทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
นักแสดงนำในเรื่อง สองหัวใจนี้เพื่อเธอ มาริโอ้ เมาเร่อ,ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง
ที่มา ไทยรัฐ