อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13/2 วันที่ 19 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13/2 วันที่ 19 พ.ย. 58

พิมลภาตกใจที่เห็นทั้งคู่ที่นี่ หันไปตะคอกภัทรลดา “แก แกพาพวกมันมาทำไม แกทรยศฉัน นังน้องสารเลว”
พราวโมโห “ก่อนจะด่าคนอื่น ดูตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง ภัทรเล่าให้เราฟังหมดแล้ว ว่าที่ต้องติดหนี้คุณไตรภพก็เพราะเอาเงินไปช่วยคุณ แล้วคุณก็ไม่รับผิดชอบอะไรเลย จนภัทรต้องแต่งงานใช้หนี้ แถมคุณยังตามมาทำลายชีวิตครอบครัวของภัทรเพื่อไอ้เกาะบ้าๆนั่นอีก ขนาดนี้แล้ว ยังจะไว้ใจพี่อย่างคุณได้อีกเหรอ”

พิมลภาหันไปจ้องภัทรลดาตาเขม็ง ราวกับจะฆ่าฟันให้ได้ตรงนั้น
ภัทรลดาสงสารพี่ แต่ก็ไม่อยากให้พี่ถลำลึกมากไปกว่านี้ “ภัทรไม่เคยคิดร้ายอะไรกับพี่พิมเลยนะคะ ที่ชวนพี่อาทกับพราวมา ก็เพราะไม่รู้ว่าพี่พิมจะทำอะไรลงไปบ้างเท่านั้นเอง”


พิมลภาโมโหสุดๆ “แกไม่ต้องมาพูดดีหรอก ฉันไว้ใจแกเพราะแกเป็นน้อง แต่แกกลับเอาความลับของฉันไปบอกคนอื่น”
อาทรโมโหมาก “ตอนแรก ภัทรก็ไม่เคยคิดจะเล่าอะไรให้พวกเราฟังทั้งนั้นแหละ แต่ที่ต้องเล่า ก็เพราะความชั่วของคุณต่างหาก แล้วก็เลิกเรียกภัทรว่าน้องได้แล้ว ถ้าคุณคิดว่าภัทรเป็นน้องจริง คงไม่หลอกใช้ภัทรมาเป็นสิบๆปีอย่างงี้หรอก”
ภัทรลดา พราว แปลกใจ หันไปมองอาทรเป็นตาเดียวกัน
พราวสงสัยมาก “หลอกใช้เรื่องอะไรเหรอพี่อาท”
พิมลภาตวาดแว๊ด “อย่าพูดนะอาท ไหนสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครไง”
“ก็เพราะผมไม่รู้น่ะสิ ว่าคุณจะฉวยโอกาสเอาเปรียบภัทร ไม่อย่างงั้น ผมไม่มีวันสัญญาหรอก” อาทรจ้องหน้าพิมลภาเขม็ง ด้วยความโกรธสุดๆ

ตอนที่ยังเด็ก พิมลภาผลักภัทรลดาจากทางด้านหลัง ขณะที่ภัทรลดากำลังยืนเล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่ ภัทรลดาตกใจสุดๆ ตุ๊กตาบาร์บี้หลุดจากมือ กรีดร้องด้วยความกลัวสุดขีด ขณะที่ตกลงไปในทะเลสาบของหมู่บ้าน ตุ๊กตาบาร์บี้ของภัทรลดาหล่นอยู่บนพื้น พิมลภายืนมองน้องตกน้ำด้วยความสะใจ
อาทรเดินผ่านมา เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหาพิมลภาทันที “ทำอะไรน่ะพิม ผลักภัทรตกน้ำทำไม”
พิมลภาโมโห “ก็ยัยภัทรอยากงกเองนี่ ขอเล่นตุ๊กตาหน่อยก็ไม่ให้ ก็ต้องโดนอย่างงี้แหละ”
“แต่ภัทรว่ายน้ำไม่เป็นนะพิม”
พิมลภาเริ่มกลัวน้องจะเป็นอะไร “งั้นทำไงดีล่ะอาท อาทต้องช่วยพิมนะ”
อาทรตัดใจกระโดดลงน้ำ แล้วดำน้ำไปหาภัทรลดาทันที พิมลภายืนมองด้วยความกระวนกระวาย ซักพัก อาทรก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ “ไม่เจออ้ะพิม”
พิมลภาร้อนใจสุดๆ “หาอีกทีสิ ยัยภัทรตกลงไปตรงนี้จะไม่เจอได้ไง”
อาทรดำน้ำลงไปหาต่อ ซักพัก อาทรก็ดึงภัทรลดาที่สลบไม่ได้สติขึ้นมาจากน้ำ
พิมลภาดีใจสุดๆ รีบเข้าไปช่วยดึงภัทรดลาขึ้นมาจากน้ำ ก่อนที่อาทรจะตามขึ้นมา
“เดี๋ยวเราไปตามคุณพ่อพิมก่อนนะ” อาทรกำลังจะเดินไป
พิมลภากลัวพ่อมาก รีบดึงแขนอาทรไว้ “เดี๋ยวอาท อาทอย่าบอกใครนะ ว่าพิมเป็นคนผลักยัยภัทรตกลงไป”
“ทำไมล่ะ”
พิมลภาจะร้องไห้ “นะอาท ถ้าคุณพ่อรู้ ต้องตีพิมแน่ๆเลย อาทอย่าบอกใครนะ สัญญากับพิมสิ สัญญานะๆ”
อาทรสงสาร “ก็ได้ เราสัญญา เราจะบอกแค่ว่าภัทรตกน้ำก็ละกัน”
พิมลภาดีใจมาก “ขอบใจมากนะอาท” อาทรรีบวิ่งไปบอกผู้ใหญ่ พิมลภากอดน้องเอาไว้ พร้อมกับเขย่าตัวภัทรลดา “ภัทรๆๆ ฟื้นสิภัทร เดี๋ยวพี่ก็ซวยไปด้วยหรอก ฟื้นสิ ภัทรๆ”
ภัทรลดาค่อยๆรู้สึกตัว สะลึมสะลือลืมตาขึ้น แต่สติยังครึ่งๆกลางๆ พิมลภาเหลือบไปเห็นอาทรตามพ่อมาช่วย เห็นศราภัทรวิ่งนำอาทรมาทางตน ด้วยสีหน้าตื่นตกใจ
พิมลภากลัวพ่อ รีบเล่นละครว่าช่วยน้องไว้ทันที “ภัทรๆ อย่าเป็นอะไรนะภัทร” พิมลภาตะโกนลั่น “ช่วยด้วยๆ ช่วยภัทรด้วยค่ะ”
ภัทรลดาค่อยๆมีสติมากขึ้น ได้ยินว่าพี่ตะโกนเรียกให้คนมาช่วยตน ภัทรลดายังมึนๆอยู่ “พี่พิม พี่พิมช่วยภัทรไว้เหรอคะ”
พิมลภาดีใจที่รอดตัวแล้ว “ใช่ๆ พี่เป็นคนช่วยเธอไว้เองแหละ อย่าลืมบอกคุณพ่อนะ ว่าพี่เป็นคนช่วยเธอ”

พิมลภาหน้าซีดเผือดที่โดนอาทรแฉ แต่ยังเก็บอาการเอาไว้ ไม่โวยวาย
ภัทรลดามองพี่ด้วยสายตาผิดหวังสุดๆ “จริงเหรอคะพี่พิม พี่พิมหลอกภัทรมาตลอดอย่างงั้นเหรอคะ”
พิมลภานิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น
“ถึงขั้นนี้แล้ว ยังสงสัยอะไรอีกล่ะยัยภัทร เค้าโยนความเดือดร้อนมาให้แกครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพราะอาศัยคำว่า “บุญคุณ” นี่ไม่ใช่เหรอ”
ภัทรลดาเสียใจสุดๆ “พี่พิม พี่พิมรู้มั้ยคะ ว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมา มีหลายครั้งที่ภัทรต้องฝืนใจทำเพื่อพี่พิม ทั้งๆที่ไม่อยากทำเลย แต่ด้วย “บุญคุณ” ที่พี่พิมช่วยชีวิตภัทร ภัทรก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง แต่สุดท้าย ภัทรก็เป็นได้แค่เครื่องมือให้พี่พิมหลอกใช้เท่านั้น” เธอน้ำตาคลอเบ้า เสียใจสุดๆ “นี่พี่พิมยังเห็นภัทรเป็นน้องอยู่รึเปล่าคะ”
พิมลภายิ้มเยาะ “คนโง่ก็ต้องเป็นเหยื่อของคนฉลาดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อย่ามาทำบีบน้ำตาหน่อยเล๊ย”
อาทรโมโหมาก “พิม!!!”
“พอเถอะค่ะพี่อาท อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลย ยัยภัทรรู้ความจริงก็พอแล้ว ต่อไปจะได้ไม่มีใครมาหลอกใช้ยัยภัทรอีก”
พิมลภาเดินเชิดไปที่รถของตน ไม่สนใจใคร แต่ทันใดนั้น ก็มีรถตำรวจหลายคันเข้ามาจอดขวาง ท่ามกลางความตกใจของทุกคน
ยงยุทธกับตำรวจรีบลงจากรถ แล้วล้อมพิมลภาเอาไว้ “ขอโทษนะครับคุณพิมลภา ผมคงต้องขอเชิญคุณไปให้ปากคำ ในข้อหาทำร้ายร่างกาย โปรดให้ความร่วมมือด้วยนะครับ”
พิมลภาหันไปจ้องหน้าภัทรลดาเขม็ง “นี่แกเรียกตำรวจมาจับฉันเหรอ”
ภัทรลดาไม่คิดว่ายงยุทธจะมาจับพิมลภา “เปล่านะคะ ภัทรไม่รู้ว่า...”
ยงยุทธเดินเข้าไปหาพิมลภา “เชิญครับ”
พิมลภามองภัทรลดาด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะเดินตามยงยุทธไป ภัทรลดามองตามพี่ไปด้วยความเป็นห่วง ถึงพี่จะเป็นยังไง ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี

ศราภัทร ปิ่นมณีเดินหน้าตาตื่นเข้าโรงพักมา พอเข้ามา ก็เห็นยงยุทธกำลังยืนคุยกับตำรวจคนหนึ่งอยู่ ทั้งคู่เลยรีบเดินเข้าไปหาทันที
ปิ่นมณีร้อนใจมาก “ผู้หมวดคะ”
ยงยุทธหันกลับมาไหว้ “สวัสดีครับท่าน สวัสดีครับคุณน้า”
ศราภัทร ปิ่นมณี รีบรับไหว้
“มันเกิดอะไรขึ้นคะผู้หมวด ทำไมยัยพิมถึงถูกจับล่ะคะ”
“คุณมาลาตีแจ้งความว่าคุณพิมลภาร่วมกับนายคำรณทำร้ายร่างกายครับ นอกจากนั้น ยังมีหลักฐานว่านายคำรณเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารคุณไตรภพด้วย ผมเลยต้องเชิญคุณพิมลภามารับทราบข้อกล่าวหาและก็สอบปากคำเพิ่มครับ”
ศราภัทร ปิ่นมณีตกใจมาก ไม่คิดว่าจะร้ายแรงขนาดนี้
“ไม่จริง ยัยพิมกับมาลาตีเป็นเพื่อนรักกัน แล้วจะทำร้ายกันเข้าไปได้ยังไง แล้วนายคำรณมาเกี่ยวอะไรด้วย ฉันได้ยินมาว่าถูกไล่ออกจากบริษัทไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
ขณะนั้นเอง พิมลภาก็เดินเครียดๆออกมาจากข้างใน
“ผมว่ารายละเอียดตรงนี้ คุณน้าคุยกับคุณพิมลภาดีกว่ามั้งครับ”
ปิ่นมณีรีบเข้าไปหาพิมลภาทันที “ยัยพิม บอกแม่มาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้” พิมลภาหน้าเครียด ไม่ยอมพูดอะไร แล้วเดินไป ปิ่นมณีรีบตามลูกไป “พิม มาพูดกับแม่ก่อน พิมๆ”
ศราภัทรถอนใจเครียดๆ “ผมขอประกันตัวลูกสาวผมได้มั้ยครับ”
“ได้ครับ เชิญทางนี้ครับท่าน” ยงยุทธเดินนำศราภัทรไป
ที่บ้านศราภัทร พิมลภากำลังก้มลงกราบเท้าพ่อกับแม่ ทั้งน้ำตานองหน้า พิมลภาบีบน้ำตาสุดฤทธิ์ “พิมขอโทษนะคะที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่เสื่อมเสียไปด้วย พิมสัญญาค่ะ ว่าต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะยัยพิม ทำร้ายร่างกายเพื่อนมันยังพอคุยกันได้ แต่ที่แม่อยากรู้ คือเราเข้าไปเกี่ยวข้องกับการลอบฆ่าคุณไตรภพเค้ารึเปล่า”
พิมลภาร้องไห้ “คุณแม่ก็รู้ ว่าคนอย่างพิมจะไปฆ่าใครได้ ถึงพิมจะรู้จักกับคำรณ ก็ไม่ใช่ว่าพิมจะต้องรู้เห็นเป็นใจกับเค้าทุกอย่างนี่คะ เรื่องนี้พิมก็ให้การกับตำรวจไปหมดแล้วด้วย ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ”
ปิ่นมณีเครียดมาก “เวรกรรมจริงจิ๊งยัยพิม คบคนไม่ดูถึงได้เป็นอย่างนี้”
“หมวดยงยุทธเค้าบอกว่าปัญหาทั้งหมดมาจากเกาะไข่หงส์ ไอ้เกาะนี้ เราก็เคยอยากได้มันมากไม่ใช่เหรอยัยพิม”
พิมลภาสะอึกสะอื้น “ค่ะ แต่คุณไตรภพเค้าไม่ยอมขาย พิมก็เลิกยุ่งไปแล้ว ไม่เคยเกี่ยวข้องอะไรอีกเลยค่ะ”
“แต่นายคำรณมันทำอะไรแบบนี้คนเดียวไม่ได้หรอกนะ แล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะฆ่าคุณไตรภพด้วย เรายังมีอะไรปิดบังพ่ออยู่ใช่มั้ยยัยพิม”
พิมลภาปล่อยโฮลั่น “ถ้าคุณพ่อไม่เชื่อพิม จะเอาพิมไปสาบานที่ไหนก็ได้ แต่พิมบอกทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆค่ะ”
ปิ่นมณีสงสาร รีบออกรับแทน “ใจเย็นๆเถอะค่ะคุณ ยัยพิมก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืน คุณอย่าไปกดดันอะไรลูกนักเลย”
ศราภัทรโมโห “คุณก็เป็นซะอย่างงี้ กางปีกปกป้องมันทุกเรื่อง เลยเถิดมาขนาดนี้แล้วก็ยังไม่สำนึก จะต้องให้สายเกินแก้กันเลยรึยังไง”
ปิ่นมณีเห็นสามีโมโหจริง ก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำ จ๋อยๆไป พิมลภาบีบน้ำตาร้องไห้ แต่สายแข็งกร้าว เจ็บแค้นใจเรื่องนี้มาก ไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆเด็ดขาด

พิมลภากำลังเดินมาที่ห้องนอนเก่าของตน ขณะกำลังจะเปิดประตูห้อง ภัทรลดาก็ออกมาจากห้องนอนอีกห้องพอดี
ภัทรลดาเจอพี่เข้า หน้าขรึมลง “พี่พิมคะ...” พิมลภาหันกลับมาจ้องหน้าน้องเขม็ง จนภัทรลดาพูดอะไรไม่ออก
พิมลภามองน้องด้วยสายตาเกลียดชัง “อย่าคิดนะว่าจะชนะฉัน ถึงฉันจะพลาดท่าเสียที แต่คนอย่างฉันไม่มีวันแพ้แกหรอก”
“แทนที่จะคิดเรื่องแพ้ชนะไร้สาระ พี่พิมห่วงคุณพ่อคุณแม่ไม่ดีกว่าเหรอคะ ถ้าความจริงเปิดเผยขึ้นมา เคยคิดบ้างมั้ย ว่าคุณพ่อคุณแม่จะรู้สึกยังไง”
พิมลภาจ้องหน้าภัทรลดาอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้อง แล้วปิดประตูใส่หน้าภัทรลดา ภัทรลดาถอนใจหนักๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้พี่เข้าใจ
พิมลภากลับเข้ามาในห้อง ก็รีบหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกทันที พิมลภารอซักครู่ก่อนอีกฝ่ายมารับสาย “ท่านคะ...”
ได้ยินเสียงมงคลดังออกมาจากในโทรศัพท์ “ผมรู้เรื่องหมดแล้ว ก็ขอบใจนะ ที่คุณไม่ได้ให้การอะไรพาดพิงถึงผม แต่ทางที่ดี คุณอย่าโทรหาผมจะดีกว่า”
พิมลภาร้อนใจสุดๆ “แต่ตอนนี้พิมกำลังเดือดร้อนมากนะคะ ท่านต้องช่วยพิมนะคะ”
“ไม่ต้องห่วง แค่คดีทำร้ายร่างกาย ไม่มีอะไรมากหรอกน่ะ ส่วนเรื่องอื่นผมรับรองว่าไม่มีใครให้การซัดทอดถึงคุณแน่ คุณตั้งใจทำงานให้ดีก็แล้วกัน เอาเกาะไข่หงส์มาให้ผมให้ได้”
“แต่ท่านคะ” มงคลกดตัดสายไปแล้ว “ฮัลโหลๆ ท่านคะ ฮัลโหลๆ” พิมลภากดวางสายด้วยความโกรธจัด “ไอ้บ้าเอ๊ย” พิมลภาเครียดหนัก ถึงจะเอาตัวรอดมาได้ แต่อนาคตก็มืดมนลงไปทุกที

ภัทรลดากำลังเดินคุยมากับทาริกา พร้อมกับถือถุงใส่ของที่ได้มาจากการช็อปปิ้ง
“ถ้าคุณภัทรเครียดมาก ก็หลบไปพักผ่อนที่อื่นซักระยะสิคะ บางทีสมองโล่งแล้ว อาจจะคิดอะไรได้มากขึ้นก็ได้นะคะ”
ภัทรลดาหน้าเศร้าลง “ภัทรไปไม่ได้หรอกค่ะ ภัทรห่วงคุณพ่อคุณแม่ ปัญหาที่พี่พิมก่อขึ้น มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นเอง ยังไม่รู้ว่าจะมีอะไรตามมาบ้างเลย”
“เรื่องมันยังไม่เกิด อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยค่ะ ถ้าจะคิด ก็คิดเรื่องของคุณภัทรดีกว่ามั้งคะ”
“เรื่องอะไรคะ” ทาริกามองหน้าภัทรลดาแล้วยิ้มๆ ประมาณว่าภัทรลดารู้แต่แกล้งทำไก๋ ภัทรลดาหน้าจ๋อย “มันไปไกลเกินกว่าจะเอากลับมาคิดอะไรอีกแล้วล่ะค่ะ แล้วภัทรคือน้องสาวของศัตรูหมายเลขหนึ่งของเค้า ยังไงเค้าก็ไม่มีวันไว้ใจภัทรหรอกค่ะ ถ้าต้องอยู่กันอย่างหวาดระแวง ก็สู้อย่าอยู่ด้วยกันเลยซะจะดีกว่า”

ไตรภพเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาตรงเข้ามาหาอรรณพที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ไตรภพยิ้มๆ “มีอะไรจะให้ผมรับใช้ไม่ทราบครับท่าน”
อรรณพหน้าเครียดๆ “แกรู้เรื่องพิมมานานรึยัง”
“ก็ซักพักแล้ว แต่ไม่มีหลักฐาน คงเอาผิดได้แค่นี้ล่ะครับ”
“แล้วทำไมแกถึงไม่บอกฉัน”
ไตรภพยักไหล่กวนๆ “ก็ผมเห็นท่านรักเมียเด็กของท่านออกจะตายไป แล้วผมจะกล้าพูดเหรอ”
อรรณพตะคอกเสียงดัง “แกคิดว่าฉันจะเห็นแก่ผู้หญิงคนอื่น มากกว่าแกที่เป็นลูกแท้ๆอย่างงั้นเหรอ แกดูถูกความเป็นพ่อของฉันมากไปแล้วโว้ยไอ้ภพ”
ไตรภพอึ้งไป ไม่คิดว่าอรรณพจะห่วงใยตนขนาดนี้ ไตรภพหน้าขรึมลง “ขอโทษครับท่าน”
อรรณพพยายามระงับอารมณ์ “เอาเบอร์มาลาตีมาให้ฉัน ฉันมีเรื่องต้องถามเค้าหลายอย่าง”
“ครับ”
“นับแต่นี้แกไม่ต้องยุ่งเรื่องพิมอีกแล้ว ยังไงเค้าก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียฉัน ฉันจัดการเอง”
“ได้ครับ”
“ส่วนเรื่องหนูภัทร...”
ไตรภพรีบตัดบท “ไม่มีอะไรที่จะต้องคุยกันอีกแล้วครับท่าน เค้าไปจากชีวิตผมได้ก็ดีแล้ว ผมจะได้เลิกระแวงว่าเค้าจะมาตีสองหน้าอีก”
“เออ ถ้าแกระแวงเค้า ฉันก็จะไม่พูดอีก แกอยู่กับเค้ามาตั้งนาน ถ้าไม่รู้ว่าหนูภัทรเป็นคนยังไง ก็เชิญโง่ต่อไปเถอะโว้ย” อรรณพกดปุ่มให้รถเข็นวิ่งออกจากห้องไป
ไตรภพสีหน้าเครียดขรึม พูดกับตัวเองเบาๆ “โง่เพราะไม่ไว้ใจ มันก็ยังดีกว่าโง่เพราะถูกหลอกให้รักล่ะครับท่าน”

คำรณกำลังคุยโทรศัพท์สาธารณะอยู่ ท่าทางหวาดระแวง คอยมองไปรอบๆ เห็นใครผ่านไปผ่านมาก็กลัวไปหมด
พิมลภาคุยโทรศัพท์มือถือด้วยความโมโห “ยังกล้าโทรมาหาฉันอีกเหรอ ทำอะไรก็มีแต่ล้มเหลว งี่เง่าที่สุด”
คำรณกลัวตำรวจ มองไปรอบๆ “อย่าเพิ่งด่ากันได้มั้ยคุณ แค่นี้ผมก็จะแย่แล้วนะ มองใครก็เป็นตำรวจไปหมด จนประสาทจะเสียอยู่แล้ว”
“ทุกอย่างก็เพราะความชุ่ยของนายน่ะแหละ รู้มั้ยว่ายัยมาลาตีมันอัดคลิปเสียงที่นายวางแผนฆ่าไอ้ไตรภพกับท่านมงคลไว้หมดแล้ว ดีที่ได้ยินเสียงนายคนเดียว ไม่งั้นโดนท่านมงคลสั่งปิดปากไปแล้ว”
คำรณเครียดจัด “ถึงตอนนี้ก็ใช่ว่าผมจะรอดหรอกน่ะ มาเฟียอย่างไอ้ท่านมงคลไว้ใจได้ที่ไหน”
พิมลภายิ้มเยาะ “สมน้ำหน้า”
คำรณพยายามระงับอารมณ์ “หยุดซ้ำเติมผมซะทีได้มั้ย ไหนๆคุณก็ไม่ได้โดนข้อหาหนักอย่างผม ก็ช่วยผมหน่อยสิ ตอนนี้ผมเหลือเงินไม่กี่พันเอง”
พิมลภาตวาดแว๊ด “แล้วเงินที่รีดไถฉันไปล่ะ ก็ไปเอาออกมาสิ”
“ตอนนี้ผมจะไปกล้าถอนได้ไงล่ะ กดเอทีเอ็มยังไม่กล้าเลย กลัวตำรวจจะตามตัวเจอ”
“ไม่มี ตอนนี้ฉันเองก็แย่ จะเอาที่ไหนมาให้”
“คิดดีๆนะคุณ ผมไม่กล้าซัดทอดไอ้ท่านมงคลก็จริง แต่ถ้าผมบอกตำรวจว่าคุณมีเอี่ยวด้วย” คำรณยิ้มร้ายๆ “คิดเอาเองละกัน”
พิมลภาโมโหมาก “ไอ้เลว นี่แกแบล็คเมล์ฉันอีกแล้วเหรอ”
“ผมไม่มีทางเลือก แต่คุณเลือกมาก็แล้วกันว่าจะเอายังไง”
พิมลภาขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ ถ้าคำรณอยู่ใกล้ๆ คงได้เห็นดีไปแล้ว

พิมลภาเดินลับๆล่อๆมาที่ห้องทำงานของพ่อ เธอมองไปรอบๆ แน่ใจว่าไม่มีใครก็รีบเข้าไปในห้องทำงานนี้ก็ตรงไปที่ตู้เซฟเล็กๆที่ตั้งอยู่ที่ชั้นวางของ พิมลภากดปุ่มรหัสเซฟ ก่อนเซฟจะเปิดออก ข้างในมีเงินสดนิดหน่อย แต่มีพระเครื่องของสะสมของพ่อวางอยู่หลายองค์
พิมลภาหยิบสร้อยพร้อมพระเครื่องออกมาดู เจ็บใจมาก “ไอ้คำรณ จบงานนี้เมื่อไหร่ แกกับฉันได้เห็นดีกันแน่”

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 13/2 วันที่ 19 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ