อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/5 วันที่ 3 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/5 วันที่ 3 พ.ย. 58

“ผมก็จะเตี๊ยมกับมันให้บอกแบบคุณ มันเองก็เกลียดที่ใครมาคอยจับคู่เหมือนกัน”
คุณชายโตถือแก้วเหล้าเดินเซมา คุณชายเล็กสะดุ้งเฮือก “นายเล็ก เห็นจรวยไหม”
“ไม่เห็นครับพี่”
“เมื่อกี้อยู่ห้องแต่งตัว แว่บเดียวหายไปไหนแล้ว” คุณชายโตเดินเซไป
สาลินมองเขม็ง “ยังไงกันแน่คะ ทำไมคุณชายโตเรียกคุณว่านายเล็ก”
คุณชายเล็กรีบหาทางแก้ตัว “ก็.....คุณชายโต...ยังจำผมผิดเลย”
“ทั้งที่คุณไม่ใส่หน้ากากนี่นะ”

“โธ่ พี่โตเมาง่อกแง่กขนาดนั้น ตาคงลายนะฮะ แล้วผมกับไอ้เจ้าคุณชาย หล่อละม้ายๆ กันน่ะ ดูเผินๆ เราเหมือนคู่แฝดเลยนะฮะ” คุณชายเล็กรีบใส่หน้ากาก


สาลินคลายใจ มองไปทางคุณชายรองและศรีจิตรา “ดีเลย ฉันจะได้แนะนำให้คุณรู้จักพี่ศรี ฉันโฆษณาสรรพคุณคุณดีเกินจริงเอาไว้แล้วล่ะ”
คุณชายเล็กหุบยิ้ม “จะแลกคู่กันเหรอครับ”
“ใช่แล้ว ฉันไม่อยากให้พี่ศรีต้องเต้นกับคุณชายรองนาน ๆ แบบนี้”
“ได้ครับ อย่าลืมนะครับ บอกไปว่าผมคือคุณชายเล็ก”
“ได้ค่ะ ฮิฮิ สนุกดี”
คุณชายเล็กพาสาลินตรงมายังคู่คุณชายรอง ศรีจิตรา แล้วทำการแลกคู่คุณชายเล็กเข้าเต้นกับศรีจิตรา สาลินเต้นกับคุณชายรองต่อ คุณชายรองสีหน้าดูสดชื่นอย่างเห็นได้ชัด “ไง เธอเจอนายเล็กแล้วซี”
“ค่ะ”
“เห็นคุยกัน หัวเราะร่วนเป็นไข่เค็ม ทำเหมือนรู้จักสนิทสนมมาแรมปี”
“เพราะคุณชายเล็กนิสัยดีมั้ง”
“ไม่เหมือนฉันซีนะ”
“คุณรู้ตัวก็ดีแล้วนี่” คุณชายรองพาสาลินหมุนจนเซ สาลินตาวาว “นี่คุณ !” สาลินมองไปเห็นคุณชายเล็กเต้นอยู่กับศรีจิตรา คุยกันอย่างสนิทสนม “ดีจัง รู้จักกันแล้ว”
“ใครรู้จักใคร”
“นายพลกับพี่ศรี”
“หืมม์ นายพลมาในงานด้วยเหรอ”
“ปละ เปล่าค่ะ หมายถึงคุณชายเล็กกับพี่ศรี”

ในขณะที่คุณชายเล็กกับศรีจิตราก็กำลังสนทนาถึงสาลิน
“เป็นยังไงคะ รู้จักยายสาแล้ว”
“น่ารักดีครับ เออ....เป็นไงบ้างครับ เวลาที่เราได้ทำตัวเป็นคนอื่น”
“สนุกดีค่ะ เหมือนอยู่ในความฝัน” ศรีจิตราดวงตาวาววาม
“แหม ผมไม่ใช่เจ้าชายในฝันอย่างพี่รองซะด้วย
“คุณชายทราบได้ยังไงคะว่าไม่ใช่”
“โธ่ ใครเขาก็บอกว่าผมน่ะมัน คุณชายนอกคอก”
“ผู้หญิงคนนึงก็มีความฝันแบบนึง ผู้หญิงแต่ละคนก็มีความฝันของตัวเอง” ศรีจิตรามองหน้าคุณชายเล็ก ดวงตาระยิบระยับเป็นประกายกล้า “คุณชายต้องเป็นเจ้าชายในฝันของผู้หญิงบางคนแน่ค่ะ” คุณชายเล็กสะดุดไปนิดหนึ่ง

ส่วนคุณชายรอง สาลินเต้นอยู่อีกด้าน เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาเต้นอยู่ไม่ห่าง
“เด็จป้าตรัสให้ฉันเต้นรำกับศรีจิตรานะ เธอมาขอแลกคู่ทำไม”
“ฉันไม่อยากให้คุณเต้นกับพี่ศรีนาน ๆ”
“ทำไม นี่เขาเป็นว่าที่คู่หมั้นของฉันนะ”
“บอกแล้วบอกอีก ฉันไม่อยากได้คุณเป็นพี่เขย คุณควรกลับไปคืนดีกับคุณหญิงก้อยได้แล้ว คืนนี้ได้ยิ่งดี”
เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาอ้าปากค้าง อุทานออกมาเบาๆ คุณชายรองและสาลินหันขวับมามอง เลื่อมประภัส ฉัตร
อาชารีบทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วรีบแยกตัวไป
“คงยาก เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งทะเลาะกับเขามา สาเหตุมาจากเธอ”
“ฉันทำไม”
“ก็เธอไปแกล้งเขาจนตกน้ำตกท่า”
“ที่เขาไปด่าฉันที่ห้องสมุด ฉันพอให้อภัยได้ แกล้งทำการแสดงของฉันเกือบล่มก็พอทนได้ แต่ที่เขามาว่าพี่ศรี ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด ยังไงฉันก็ต้องเอาคืน” คุณชายรองมองขัน ๆ “นี่ คืนนี้ยังอีกยาวไกล คุณน่าจะมีโอกาสคืนดีกับคุณหญิงได้”
“ใครบอกว่าฉันจะคืนดี”
“ฮึ ก็คุณรักเขาจะเป็นจะตาย เขาเองก็รักคุณหวงคุณ ไม่งั้นคงจะไม่มาอาละวาดกับฉันขนาดนั้น”
คุณชายรองมองลึกลงในดวงตาสาลิน “นี่ อย่ามาทำเป็นรู้ดีในจิตใจคนอื่นเลย” สาลินมองคุณชายรอง “เพราะบางครั้ง ฉันยังไม่รู้ใจตัวเองเลย” สาลินหลบตาคุณชายรอง “เธอห่วงแค่เรื่องพี่สาวตัวเองงั้นหรือ”
“ใช่....พี่สาวฉันใครเข้าใกล้ก็หลงรัก เดี๋ยวคุณมาหลงรักพี่สาวฉัน” คุณชายรองทำหน้าเบื่อนิดหนึ่ง “หรือไม่ พี่สาวฉันก็อาจมาหลงรักคุณ”
คราวนี้คุณชายรองทำหน้าครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “ทำไม หรือว่าพอใครเข้าใกล้ฉัน ก็มาหลงเสน่ห์ฉันหมด”
“ฮึ อย่าหลงตัวเองนักเลย เพราะพี่สาวฉันเขาถูกสั่งมาให้เตรียมพร้อมที่จะรักคุณอยู่แล้วต่างหาก” คุณชายรองยิ้มนิดๆ “อีกอย่าง เขาก็ไม่ค่อยได้รู้จักผู้ชายที่ไหน”
คุณชายรองหุบยิ้ม “อ้อ ไม่ได้เจนจัดเหมือนเธอซีนะ”
สาลินตาวาว ยิ้มเหี้ยม สาลินเหยียบเท้าคุณชายรอง คุณชายรองร้องอุ๊บ “ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
คุณชายรองกระชากสาลินหมุนไปตามจังหวะ สาลินเซมาเข้าอ้อมอก คุณชายรองแทบจะจูบผมเกล้า “ขอโทษ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน” คุณชายรองตาเป็นประกายกล้าขึ้น สาลินรู้สึกวูบวาบจนต้องเมินไป

เสด็จทรงทอดพระเนตรในฟลอร์อย่างสุขพระทัย คุณสร้อยและสอางค์อยู่ใกล้ ๆ มาลา วรรณาคลานเอาหูฉลาม
มาเสิร์ฟ
เสด็จชม “ชายรองกับเจ้าเล็กนี่เท้าไฟทั้งคู่”
คุณชายรองพาสาลินเต้นรำคล่องแคล่ว คุณชายเล็กพาศรีจิตราฉวัดเฉวียน
คุณสร้อย คุณสอางค์สบตากัน
คุณสอางค์อึ้ง “ทำไมเป็นอย่างงี้ล่ะ”
คุณสร้อยสับสน “นั่นซีคะ หนูก็งง”
มาลางุนงง “มันผิดฝาผิดตัว ยังไงชอบกลนะคะ”
“นี่แหละค่ะชีวิต ไม่มีอะไรกะเกณฑ์ได้หรอก” วรรณาพูดธีมเรื่อง คุณสร้อย คุณสอางค์ มาลามอง มีอาการอยากตบ

โต๊ะดินเนอร์ริมฟลอร์ คุณชายเล็กพาศรีจิตรามาที่โต๊ะ บริกรถือถาดน้ำผ่านมา คุณชายเล็กคว้ามา ทั้งคู่นั่งลง คุณชายเล็กส่งน้ำให้ “คุณศรีเหนื่อยหรือเปล่านี่”
“ไม่ค่ะ”
“แต่ทำไมคุณศรีหน้าแดงจัง”
ศรีจิตราไม่ตอบ จิบน้ำแล้วมองไป “คุณชายรองพายายสามาแล้วค่ะ”
คุณชายรองพาสาลินเดินตรงมาที่โต๊ะ คุณชายเล็กตาเหลือกเหลียวซ้ายแลขวา ศศิรัชนีเดินมาทางด้านนี้พอดี ศุภร
ตามมาห่างๆ คุณชายเล็กก้าวพรวดมาขวางหน้าศศิรัชนี
“นายเล็ก”
“เร็ว เต้นรำกัน” คุณชายเล็กคว้ามือศศิรัชนีลากไปในฟลอร์
ศรีจิตรามองดูคุณชายเล็กกับศศิรัชนี ใจวูบด้วยความหวง คุณชายรองกับสาลินมาถึงโต๊ะ จังหวะเดียวกับ ศุภรมาถึงพอดี
“สาเหนื่อยจังเลย พี่ศรี หิวด้วย”
ศรีจิตราดึงสาลินมานั่ง ส่งแก้วน้ำหวานของคุณชายเล็กให้ “เอานี่ไปก่อนจ้ะ”
สาลินคว้ามาดื่มอั้กๆๆ ลืมความเป็นเจ้าหญิงไปชั่วขณะ แล้วนึกได้มองดูคุณชายรอง คุณชายรองมองนิ่งอยู่ สาลินชะงักรีบทำจิบ
“ไอ้หม่อม สาว ๆ หิวน้ำแล้ว เดี๋ยวผมไปหาเครื่องดื่มกับของว่างให้นะครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณศุภร”
คุณชายรองกับศุภรแยกไปที่เคาน์เตอร์น้ำ สาลินเหลียวหาของกิน ศรีจิตราจับต้นแขน “สา....คุณชายเล็กเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่รู้ค่ะ สายังไม่เจอเลย”
ศรีจิตราโล่งอก ยิ้มออก “แต่เมื่อกี้เค้าเต้นรำกับสานะ”
“ใครบอก สาเต้นรำกับคุณพลต่างหาก แล้วเมื่อกี้เค้าก็เต้นรำกับพี่ศรีด้วย”
“พี่เต้นรำกับคุณชายเล็กต่างหาก”
“แสดงว่าเค้าแต่งตัวคล้ายคุณพล”
ศรีจิตรากลับทุกข์ทน รีบมองไปยังฟลอร์ คุณชายเล็กกับศศิรัชนีเต้นคู่กัน กำลังหัวร่อต่อกระซิก ศรีจิตราหน้าเครียดขึ้น
คุณชายเล็กพาศศิรัชนีหมุน หลังศศิรัชนีแนบอกคุณชายเล็ก
“ว่าที่พี่สะใภ้เธอสวยจังเลย”
“แล้วคนน้องล่ะ”
“น่ารักดี คนนี้น่ะเหรอที่เด็จป้าทรงอยากจับคู่ให้เธอ”
“ฮื่อ ความจริงฉันน่ะชอบเขามาตั้งนานแล้วล่ะ แต่เขายังเด็กเกินกว่าจะรักใคร”
ศศิรัชนีเหลือบดูสาลิน ศรีจิตรา “ไม่เด็กแล้วล่ะ นี่น่ะสาวเต็มตัวแล้ว”
“แล้วเธอล่ะ เต้นกับเฮียศุภรไม่ยอมเลิกเลยนะ”
“เฮีย เอ๊ย คุณศุภรเขาไม่เลิกเองต่างหากล่ะยะ”
“เดี๋ยวถ้าเพลงจังหวะ รุมบ้า หรือมัมโบ้ เธอปล่อยลีลาให้สุดเหวี่ยงเลยนะ รับรองเฮียศุภรต้องบอกผู้ใหญ่ไปสู่ขอเธอกับท่านพ่อ พรุ่งนี้ มะรืนนี้เลย”
“นายเล็ก ตาบ้า” ศศิรัชนีทุบอกคุณชายเล็ก คุณชายเล็ก ร้องโอ๊ย เหมือนคู่รักสัพยอกหยอกเย้า
ศรีจิตราหน้าซีดลง สาลินกำลังสาละวนกับอาหารแขก เอาโรตีจิ้มน้ำดาลเข้าปาก เคี้ยวกร้วม ๆ
“พี่ศรี คุณพลเป็นไงบ้าง”
“คุณพลเพื่อนสาน่ะหรือ เขามาด้วยเหรอสา”
“อ้าว.....มาซี ก็เขาเต้นรำอยู่กับพี่ศรีไง”
“พี่เต้นรำกับคุณชายเล็กต่างหากสา”
“ตายแล้ว แสดงว่าหน้าตาละม้ายกันจริงๆ พอคุณพลใส่หน้ากาก ทุกคนเข้าใจผิดว่าเป็นคุณชายเล็กหมดเลย แม้แต่เสด็จ”
ศรีจิตรายิ่งงงและสงสัย “สาว่าอะไรนะ” สาลินยังไม่ทันอธิบาย เสียงศศิรัชนีหัวเราะกับคุณชายเล็ก เต้นรำคลอเคลียดูใกล้ชิด ศรีจิตราทนดูไม่ได้ “สา พี่ออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะ” ศรีจิตราลุกไปทันที
สาลินมองหาคนแต่งชุดทหารเสืออื่นๆ “เอ.....แล้วอีตาคุณชายเล็กอยู่ไหนล่ะ”

วิรงรองอยู่ที่เทอเรซด้านนอก เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาซุบซิบเรื่องที่ได้ยินมาจาก สาลินพูดกับคุณชายรองเมื่อครู่
ทั้งสามหันกลับไป พบคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงอยู่ในชุดราตรียาว ส่วนผ้าคลุมขนนกนั้นกลับไปอยู่บนร่างของจรวย ทั้งสองนางยืนโพสอยู่
จรวยโอ่ “ชุดขนหงส์เหมาะกับจรวยจริงๆ”
วิรงรองถาม “ทำไมหญิงไม่เข้าไปในฮอลล์เต้นรำล่ะจ๊ะ”
“เธอคิดว่าโชว์ที่เราจบด้วยการตกลงในบ่อน้ำพุ น่าขายหน้าขนาดนั้น จะทำให้ฉันกล้าสู้หน้าคนอีกงั้นเหรอ ไม่หรอก ฉันไปรอที่สนามหน้าตึกดีกว่า”
วิรงรองซัก “หญิงจะมารอใคร หรืออะไรเหรอคะ”
จรวยเสนอ “เดี๋ยวจะมีการยิงพลุกันที่สวนหน้าตำหนักค่ะ เราไปรอดูพลุที่นั่นกันดีกว่า”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเอ่ย “ขนห่านนั้นเหมาะกับเธอนะ”
จรวยพาคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแยกมา
วิรงรองเสียดสี “โถ.....แม่คุณหญิงหน้าบาง ทีอย่างนี้ละอาย แต่ไม่อายเมื่อลดตัวลงไปคบกับนังเมียบ่าว ใฝ่ต่ำ”

คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเดินมากับจรวย
“เดี๋ยวคุณชายก็ต้องออกมาชมพลุกับเสด็จ นี่ล่ะค่ะคือโอกาสของคุณหญิง”
“แล้วฉันจะจำได้ยังไงว่าคุณชายรองแต่งเป็นทหารเสือคนไหน แต่งกันเป็นสิบๆ คนเหมือนๆ กันไปหมด”
“จำไว้เลยค่ะ คุณรองใส่สายสะพายสีเขียวค่ะ สีเขียวเท่านั้น”
“ได้ ได้ สีเขียวเท่านั้น”
เสียงห้าวของคุณชายโตดังขึ้นเบื้องหลังสองสาว เมาจนเดินเซ “จรวย มาทำอะไรแถวนี้ อ้อ....โทษครับคุณหญิงก้อย ขอคุยส่วนตัวกับเมีย เอ๊ยกับจรวยหน่อยครับ”
“ไม่เป็นไรมิได้ค่ะคุณชายโต ตามสบายค่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแยกไป จังหวะนี้กลุ่มวิรงรอง เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาเดินกรายเข้ามาดูห่าง ๆ
“มีอะไรคะคุณชาย”
“จรวย ฉันได้ยินนะเธอไปพูดยุแยงอะไรคุณหญิงก้อย”
“ยุแยงอะไร จรวยเปล่านะ”
“ไม่ต้องมาเถียง เพราะเธอทำตัวแบบนี้นี่แหละ คนเขาถึงดูถูก แล้วพาลดูถูกมาถึงผัวอย่างฉันด้วย”
“ดูถูกไปถึงคุณชาย เรื่องอะไรกันคะ”
“ทุกเรื่องที่เธอทำที่เธอคิดนั่นแหละ หน้าที่การงานของฉันไม่เจริญก้าวหน้า ก็เพราะได้เมียบ่าวอย่างเธอมาตบแต่ง”
จรวยกรี๊ดแล้วตบหน้าคุณชายโตฉาดใหญ่ จรวยเข้าตะกุยคุณชายโตกรี๊ดลั่น วิรงรอง เลื่อมประภัส ฉัตรอาชา รีบวิ่ง
เข้ามาห้ามทัพ สายสะพายสีแดงของดิคุณชายโตหลุดลุ่ยกับพื้น เช่นเดียวกับเสื้อคลุมขนห่านของคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง ที่หลุดจากร่างจรวย ฉัตรอาชาและเลื่อมประภัสเข้าดึงคุณชายโตออก
วิรงรองดึงจรวยออกมา “มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันดีกว่านะคะ อย่าทะเลาะกันเหมือนไพร....เอ๊ย...เหมือนชาวบ้านเลยค่ะ”
“ถ้ารวยเป็นตัวถ่วงทำให้คุณโตไม่เจริญก้าวหน้า ก็หย่าขาดกันไปเลยซีคะ รวยก็ไม่อยากเป็นสะใภ้จ้าวนอกคอกแบบนี้เหมือนกัน “ จรวยสะบัดวิ่งไปทางเดียวกับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณชายโตนิ่งงัน
เลื่อมประภัสเก็บสายสะพายขึ้นมา “สายสะพายฉีกขาดหมดแล้วค่ะคุณชาย”
“ช่างมันเถอะครับ”
ฉัตรอาชาจับต้นแขนคุณชายโต รู้สึกถึงกล้ามแน่นปั๊ก “อุ๊ย....งั้นใส่สายสะพายของฉัตรก็แล้วกัน” ฉัตรอาชารีบถอดสายสะพายสีม่วงของตนออก แล้วทำการใส่ให้คุณชายโตอย่างบรรจง และล่วงเกิน ลูบแผงอกบ้างอะไรบ้าง
เลื่อมประภัสช่วยด้วย ลูบคลำด้วย “หล่อเหมือนเดิมแล้วล่ะครับ”
“พวกคุณใจดีจัง เป็นคนอื่นแท้ๆ แต่ใจดี แต่เมียผม ทำไมมันใจร้าย”
“ครับ จะใจดีกว่านี้นะครับ ถ้ายอมให้ฉัตรสนตะพาย เอ๊ย คล้องสายสะพายให้อีก”
“ขอบคุณครับ ผมไม่รบกวนแล้ว” คุณชายโตเซไปอีกทาง
“แหม...นังฉัตรอาชา นังเลื่อมได้ทีเชียวนะ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 16/5 วันที่ 3 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ