อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/2 วันที่ 3 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/2 วันที่ 3 พ.ย. 58

“อ้อ ก็กินเข้าไปกี่ขนานล่ะยะ ธาตุก็กำเริบ เอ๊ะ หรือแกไม่ได้จุดธูปบอกเจ้าที่ เจ้าทาง โอ๊ย พี่สอางค์หยิกหนูทำไม” คุณสอางค์ค้อนน้องสาว เข้าจับแขนสาลิน มาลา วรรณาคุกเข่าลงข้างเตียง “ขวัญเอ๊ย ขวัญมาลูก ฝันอะไรเล่ามา จะได้ไปแก้ฝันให้ถูก”
“สาฝันว่างูรัดค่ะ”
คุณสอางค์ตาวาวสบตาคุณสร้อยกับศรีจิตรา ศรีจิตรายิ้มนิด ๆ มาลา วรรณายิ้มปากเกือบถึงรูหู
คุณสอางค์ตื่นเต้น “งูรัด”
มาลาทวน “งูรัด”

วรรณาซัก “งูรัด หน้าตามันเป็นยังไงคะ”
“ก็หน้าเป็นงูน่ะซีคะ มันแลบลิ้นแผล็บๆ ตัวใหญ่ๆ ขาวๆ เหมือนงูเผือก ฮือ ฝันร้ายจังเลย”
วรรณาปลอบ “ไม่ร้ายค่ะ อย่างนี้ฝันดี”


มาลาอธิบาย “ยิ่งฝันตอนใกล้รุ่ง ฝันจะกลายเป็นจริง”
คุณสอางค์ดีใจ “ต๊าย พอรู้จักคุณชายเล็กปุ๊บก็ฝันปั๊บ ทูนหัวของป้า”
คุณสร้อยหมั่นไส้ “วุ้ย ฉันไม่อยากจะเชื่อ หล่อนน่ะหรือยะมีวาสนา บารมี”
สาลินทำตาปริบๆ เพิ่งได้คิด “ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่คู่อะไรทั้งนั้น ฮือ มันน่ากลัวจะตาย สงสัยว่าจะตัวเดิมด้วย”
ศรีจิตราอยากรู้ “ตัวเดิมอะไรกันสา”
“สาเคยฝันเห็นมันมาก่อนตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว ตั้งแต่เพิ่งไปทำงานห้องสมุดแน่ะ”
คุณสอางค์ไม่สนใจ “อุ๊ย คุณชายเล็กแน่ ๆลูก ฝันดี ฝันดี ไม่ต้องแก้อะไรแล้ว”
สาลินยังคงขนลุกเกรียว ยกมือลูบแขน
คุณสร้อยสั่ง “นอนต่อ นอนเลย เอาหัวไปชิดๆพี่เขาไว้”
“ทำไมเหรอคะ”
“ก็งูในฝันของแกจะได้เลื้อยเข้าไปในหัวพี่แกไง”

บ้านสวน สาลินทำตาปริบๆ ต่อหน้าคุณตาคุณยาย ยายพิณเอาไม้ทับกดกล้วยให้แบน วางเรียงรายในกระด้งเพื่อทำกล้วยตาก
คุณยายบ่น “วุ้ย ยังไงกัน ฝันแล้วฝันอีก”
“มันงูตัวเดียวกันหรือเปล่า” คุณตาซัก
“คงจะตัวเดียวกันค่ะ แต่แหม งูมันก็หน้าตาคล้ายๆกัน ถ้ามันคนละตัว แล้วมันจะยังไงหรือคะ”
ยายพิณทับกล้วยอย่างแรง “คุณสาก็อาจจะมีคู่ 2 คนน่ะซีคะ” ยายพิณเฉลย
คุณยายตีพื้นผาง “แกจะบ้าเหรอ ยายพิณ หลานฉันไม่ใช่นางวันทองนะยะ”
“เอ หรือจะเป็นคุณชายเล็กที่คุณป้าเจ้ายศเขาหวังนักหวังหนา” สาลินเริ่มหงิกค้อนคุณตา
“แหม ถ้าคุณเล็กนี่งามเหมือนคุณชายรองก็น่าเอา...” ทุกคนสะดุ้งมองดู ยายพิณรีบเปลี่ยนคำให้เบาลง “.......เอามาพิจารณาดูนะคะ”
สาลินเสียงแข็ง “ไม่เอาค่ะ เลิกพูดได้แล้ว กะอีแค่ฝัน”
เจ้าแกะโผล่มา “คุณสาคับ มีแขกมาหาคับ คุณพลคับ”
ทุกคนชะงักมองหน้ากัน “เอ๊ะ หรือจะเป็นเจ้านี่” คุณยายเดา

ศาลาท่าน้ำ คุณชายเล็กแต่งชุดหมีของบริษัทน้ำมัน นั่งทานของว่างกับ สาลินที่ศาลาท่าน้ำ คุณชายเล็กอ้าปากค้าง “อะไรนะฮะ”
“จริงๆ พี่ศรีไปรักคุณชายรองเข้าเต็มหัวใจแล้วล่ะ คุณพล”
“จริงหรือฮะ”
“ฉันแค่ไปเล่าว่า คุณชายรองจะคืนดีกับคุณหญิงก้อยเท่านั้นแหละ พี่ศรีก็ร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า” คุณชายเล็กเกิดความรู้สึกคล้ายผิดหวัง ผิดคาด แม้แต่เสียดาย “พี่ศรีนะพี่ศรี เขาไม่เคยสนใจตัวซักนิด ก็ยังไปรักเขาอีก”
“พี่รองนี่ช่างทรงเสน่ห์จริง ๆ”
“รู้งี้ฉันปล่อยให้แต่งงานไปดีกว่า จะได้อกหักเสียให้เข็ด นั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่า”
“แล้วนี่ คุณจะทำยังไงต่อไป”
สาลินทำหน้ามีแผนการ “ฉันก็ต้องรีบหาทางให้เรื่องมันจบๆ ไปน่ะซี เรื่องแรกคือให้พี่ศรีเลิกรักคุณชายรองให้เร็วที่สุด”
คุณชายเล็กเกาหัว “มันทำได้ง่ายๆ หรือฮะ”
“ก็ต้องให้พี่ศรีไปรักคนอื่นน่ะซี ฮึ ให้คุณช่วยคุณก็ไม่ยอมช่วย”
“ถ้าเทียบกับพี่รอง เอ๊ย....คุณชายรอง ผมจะมีอะไรไปสู้เขาได้” คุณชายเล็กพูดแล้วก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาจริงๆ
“เรื่องที่สอง ก็ต้องให้คุณชายรองคืนดีกับคุณหญิงห่านเทโพนั่นเร็วๆ” สาลินสีหน้ามั่นใจ

สาลินเดินเลียบคลองมาส่งคุณชายเล็กที่ใต้ถุนเรือนไทย เห็นยายพิณเจ้าแกะอยู่แถวนั้น มองมาอย่างไม่ไว้ใจ ตาผลรดน้ำต้นไม้อยู่ไม่ห่างมองมาเช่นกัน
“คุณแน่ใจหรือว่า คุณชายรองเขาอยากคืนดี”
“ตอนที่เขาเต้นรำกับฉัน เขาก็พร่ำเพ้อถึงวันชื่นคืนสุขที่เขาเคยดูพลุกับยายคุณหญิง เมื่องานฉลองวันประสูติเสด็จสองปีก่อน....หมั่นไส้”
คุณชายเล็กเดินมาถึงใต้ถุนเรือน เห็นคุณตาและคุณยายกำลังช่วยกันทับกล้วยไว้ทำกล้วยตาก ท่าทางมีพิรุธเห็นชัด
คุณตาทำเป็นทักทาย “อ้าว คุณพล จะกลับแล้วเหรอ”
“ครับ ผมลาคุณตาคุณยายเลยนะครับ”
คุณยายพูดราวห่วงใย “ค่ะ กระโดดท้องร่วงสวนดีๆ นะคะ อย่าให้ตกน้ำตกท่า”
คุณชายเล็กไหว้ลา แยกมาถึงรั้วจะออกสวน “เอ วันนี้ทุกคนดูจะมีกิจกรรมทำแถวนี้กันหมดทั้งบ้านเลยนะครับ”
“คุณตา คุณยายมาเฝ้า ไม่อยากให้ฉันลับหูลับตา”
“แต่ก่อนไม่คุมเข้มแบบนี้นี่ครับ”
“ก็ตอนนี้ ฉันกลายเป็นนางห้ามไปแล้วน่ะซี”
“ห้ามยังไงฮะ”
“นางห้ามสำหรับคนอื่น มีไว้ให้ “อีคุณชายเล็ก”คนเดียว” สาลินหมั่นไส้จนตกคำว่า “ตา” คุณชายเล็กสะดุ้ง “ฮึ ทำไปทำมา คุณตา คุณยาย กลายเป็นแนวร่วมกับสองคุณป้าไปแล้ว”
“ถ้าอีตาคุณชายเล็กรู้เข้าคงปลื้มตาย”

ศศิรัชนีคิดถึงภาพในงาน ศศิรัชนีเต้นรำกับศุภรอย่างมีความสุข ศศิรัชนีเทไซรัปลงบนแพนเค้ก ดวงตาเหม่อฝัน ไซรัปไหลท่วมท้น รื่น โรยยกอาหารมาที่โต๊ะอาหารเพิ่มมองดู
“คุณหญิงขา”
“ไม่หวานไปหรือคะ”
“หวานซี หวานที่สุดเลย”
รื่น โรยงง ศศิรัชนีตื่นจากภวังค์ หม่อมวาณีลดหนังสือพิมพ์หน้าสตรีลง ตรงหน้ามีหนังสือพิมพ์อีก 6-7 ฉบับ
“เฮ้อ โล่งอกไป ไม่มีรูปไม่งามของหญิงก้อย เออหญิงกลาง ช่วยแม่เช็คหน่อยซีลูก” หม่อมวาณีเลื่อนหนังสือพิมพ์มา
ศศิรัชนีคว้าฉบับหนึ่งเปิดดูหน้ากลางไม่ดูหน้าหนึ่ง “ไม่มีรูปหญิงก้อยค่ะ มีแต่รูปคุณรอง”
รูปในหน้ากลางนั้น รูปหนึ่งคือรูปกิตติและสาลินสวมหน้ากากดูราวเจ้าชายเจ้าหญิง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเดินกรายเข้ามา “ดูอะไรกันอยู่คะ” ทุกคนหันมาเห็นคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยืนอยู่ในชุดอยู่บ้านกรุยกราย แต่ลากผ้าคลุมไหล่ระพื้นยาวราว 3 เมตรมาผืนหนึ่งอย่างไร้สาเหตุ ชะโงกดูภาพ “อ้อ รูปคุณรองกับ....นังสาลิน”
ศศิรัชนีจงใจพูด “ดูเขาสนิทสนมกันจังนะ หญิง”
“ก็แน่ล่ะซีคะ นังคนนี้ไงคะ ที่คุณรองไปรับไปส่งพะเน้าพะนอกันบ่อย ๆ”
หม่อมวาณีรับหนังสือมากางแผ่บนโต๊ะ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกรายตัวตวัดชายผ้าขวับมาเท้าโต๊ะค้ำหัวแม่ “ว้าย นี่มันยังไงกัน หมั้นพี่แต่ไปจีบน้องเหรอ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มเหยียดแต่สวย “ถ้าไม่ใช่มันคิดแย่งคู่หมั้นพี่สาว” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตวัดผ้า 1 ที “ก็อาจเป็นซื้อหนึ่งได้ถึงสองค่ะ”
หม่อมวาณีอ้าปากค้าง ศศิรัชนีเปิดดูข่าวไปอีกหน้า เป็นข่าวสังคม แล้วยิ้มเย็น “ว้าย น่าเกลียดสิ้นดี”
“ค่ะ น่าเกลียดสิ้นดี” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหันขวับมาหาศศิรัชนี “ตาย ทำไมมาเข้าข้างหญิงล่ะคะ เมื่อคืนพี่หญิงยังเข้าข้างนังสองคนพี่น้องนั้นอยู่แหม็บๆ”
ศศิรัชนียิ้ม “วันนี้พี่ก็ยังเข้าข้างสองคนนั้นอยู่จ้ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกับหม่อมวาณีงง “ที่พี่ว่าน่าเกลียดสิ้นดีน่ะ พี่หมายถึงหญิงต่างหาก”
“พี่หญิง พี่หญิงกล้าดียังไง”
“หญิงกลาง ทำไมมาว่าน้องขนาดนี้”
“หญิงไม่ได้ว่าค่ะ หญิงแค่วิพากษ์ภาพข่าวหน้าสังคม”
หม่อมวาณีงง ศศิรัชนีพับหนังสือพิมพ์ส่งให้ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงขยับมาดู รื่น โรยชะเง้ออยู่ที่พื้น
ภาพข่าวหน้าหนึ่งเป็นภาพขาวดำแก่คมชัด เป็นภาพชายหญิงจูบกันอยู่หน้ากังหันไฟ อาการแหงนเงย ปากที่ประกบแนบแน่น ชุดคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงที่ตกไหล่ ยิ่งทำให้ดูโป๊สุดขีด มีคำบรรยาย “สุดยอดการแสดง งานวันประสูติเสด็จพระองค์หญิงมีการแสดงหลายชุด แต่ชุดใดก็ไม่เท่า การแสดงชิวหาพาเพลิน ของคุณชายดิเรกราชวิทย์กับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง”
หม่อมวาณีร้องวี๊ดเบาๆ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเซแซ่ดๆ ไปเกาะเสา ดวงตาเบิกกว้างหอบจนตัวโยน
หม่อมวาณีอ่านซ้ำ “สุดยอดการแสดง ชิวหาพาเพลิน”
“หม่อมแม่จะอ่านทำไมคะ นี่แน่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเข้ามาจับหนังสือเหวี่ยงไป ปัดหนังสือที่เหลือตกพื้น มาตรงหน้ารื่น โรยที่ผงะถอย แต่ดวงตากลับสมน้ำหน้า “นี่...มันฝีมือใคร ฝีมือใคร”

ห้องทำงานวิรงรอง วิรงรองยืน กำลังพูดโทรศัพท์ “ไม่ใช่ฉันนะหญิง ฉันน่ะคุมแค่หน้าข่าวสตรี แต่ไม่รู้ว่าไอ้คนไหนในกอง บอกอมาขอรูป แล้วนังเลื่อมประภัส” เลื่อมประภัสพิมพ์งานอยู่ที่โต๊ะเงยหน้าขึ้นยิ้มรับ “หรือไม่ก็นังฉัตรอาชา โง่ให้ไป” ฉัตรอาชายิ้มละไม ถือถาดขนม ผลไม้ กาแฟเข้ามา
ที่ห้องนอน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยืนโทรศัพท์ มือหนึ่งถือหูมือหนึ่งถือตัวโทรศัพท์ ยืนระทวยอยู่กลางห้อง
“แต่ยังไงต้นตอข่าวมันก็มาจากเธอ ยายติ่ง”
“จัะ ขอโทษจริงๆ จ้ะหญิง”
“เธอต้องไปเล่นงานมันทั้งสองคน”
จิตตินกำลังดูข่าวหน้าหนึ่งอยู่ใกล้ๆ วิรงรองเอามือปิดปากกระบอกโทรศัพท์ กระซิบ “นังหญิงก้อย... “ วิรงรองพูดโทรศัพท์ต่อ “จ้ะๆ เดี๋ยวฉันจะไปเล่นงานมันเอง จ้ะ...แค่นี้ก่อนนะหญิง มีนัดกินข้าวที่สปอร์ตคลับน่ะ”
“นัดกับใคร”
“กับจิตติน แล้วก็คงมีคนอื่นๆ มาแจมด้วย มาซิหญิง”
“ไม่รู้ซี ฉันเบื่อ อยากอยู่คนเดียว”
“น่า มาเถอะหญิง จะรอนะ เดี๋ยวเจอกัน ซียู บาย” วิรงรองวางหู ทำหน้าเหม็นเบื่อ “เชอะ นี่คงรีบแจ้นไปแต่งตัว ฉันเบื่อจริง ๆ แม่คนนี้ทำอะไรมีแต่ฟอร์ม”
ฉัตรอาชารินกาแฟแจกจ่าย จินตินรับกาแฟมา เลื่อมประภัสมาที่โต๊ะกลาง วิรงรองนอนแหงนเงย มือหนึ่งชูห้อยพวงองุ่น แลบลิ้นเลียปลิดเข้าปากทีละเม็ด
จิตตินมองแล้วสะดุ้ง “แล้วเธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่า ใครเอารูปมิดไนท์คิสไปลง”
“จะใครละจ๊ะ ถ้าไม่ใช่ฉัน ฉันเอารูปไปให้ข่าวสังคมเขาลงเอง”
“ฉัตรและเลื่อมถ่ายเองกับมือครับ”
“ล้างอัดเองอีกต่างหากนะคะ เราทำเพื่อ “ประจาน” โดยเฉพาะ” ทั้งสามหัวเราะรื่น
จิตตินงงๆ “ตกลงคบกันยังไง ต่อหน้าทำรักใคร่ ลับหลังแทงจนพรุน”
วิรงรองเผย “หมั่นไส้จะตาย ให้ฉันไปงาน เดี๋ยวให้ฉันแต่งตัว เดี๋ยวให้แต่งหน้า เดี๋ยวให้หาชุด”
ฉัตรอาชาเสริม “เดี๋ยวให้หาของกิน นู่นไม่ถูกปาก นี่ไม่อร่อย”
เลี่อมประภัสเล่าต่อ “แถมยังโดนเจ้าหล่อนเหน็บแนมว่าพวกเราเป็นแค่ไพร่ หล่อนคือเจ้า”
วิรงรองคับแค้น “ฉันน่ะคอลัมนิสต์ดังนะยะ ไม่ใช่ไพร่ หรือทาสในเรือนเบี้ยของใคร”
จิตตินอมยิ้ม มองดูเห็นเลื่อมประภัสแทะแตงโม ฉัตรอาชากำลังกัดกล้วยหอม วิรงรองหย่อนพวงองุ่นเข้าปาก จิตตินมองทั้งสามอย่างสยองใจ แล้วหยิบส้มมาปลิดกลีบกินบ้าง

ในสปอร์ตคลับ ที่โต๊ะอาหารริมสระน้ำ อัศนีย์กางหนังสือพิมพ์หน้ากลาง จิตตินและวิรงรองอยู่ข้างๆ บนโต๊ะมีน้ำชา กาแฟ พั้นช์ ทั้งสามกำลังหัวเราะขำคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง
อัศนีย์สมเพช “ฮ่ะฮ่ะ จูบผิดคน โธ่ คุณหญิงของฉัน ขายหน้าวันละห้าเบี้ยจริง ๆ”
จิตตินผสมโรง “ท่านจันทร์กับหม่อมวาณีคงอายแทบย้ายวังหนีเลยนะ”
“ฉันล่ะสะใจเป็นที่สุด” วิรงรองขำ ทั้งสามหัวเราะกัน
อัศนีย์ดูรูปสาลินกับคุณชายรอง เครียดเล็กๆ “ลินซี่ดูจะมีความสุขกับนายคุณชายมากเลย”
วิรงรองสงสัย “ลินซี่ ใครคือลินซี่”
“ก็สาลินไง”
“เฮ้ย ยูไปรู้จักแม่นี่ได้ยังไง รู้แม้แต่ชื่อเล่น”
จิตตินอยากรู้ด้วย “นั่นซี”
“โธ่ ไอ้จิต ก็แม่สาวห้องสมุดที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังไง”
จิตตินนึกออก “อ้าว คนนี้เองน่ะเหรอ”
วิรงรองซักทันที “ยังไงๆ ฉันตกข่าว เล่ามาเดี๋ยวนี้”
“นายสายฟ้าเขากำลังไปติดพันแม่สาวบรรณารักษ์อยู่คนหนึ่ง คือยายสาลิน นี่แหละ แล้วก็พบว่าเจ้าหม่อมกิตติก็มาเทียวรับเทียวส่งอยู่เหมือนกัน”
วิรงรองอ้าปากค้าง “แล้วยายหญิงก้อยรู้ว่าเธอจีบยายสาลินรึเปล่า”
“ไม่จำเป็นต้องบอก ตอนนี้ที่ฉันสนมีอยู่เรื่องเดียว ทำยังไงก็ได้ให้ลินซี่เลิกสนใจเจ้าคุณชาย แล้วหันมาหาฉัน”
“เธอไม่ต้องพยายามหรอกนะ อาร์นี่”
“ทำไม”
“ยายสาลินคงไม่ได้เครซี่คุณรองสักเท่าไหร่หรอก”
อัศนีย์ขยับตัวทันที “อธิบายซิ”
“นังเลื่อม นังฉัตรมันได้ยินเต็มสองหู เจ้าหล่อนบอกกับคุณชายเอง ว่าอยากให้คุณรองกลับไปคืนดียายหญิงก้อย ไม่อยากให้แต่งกับพี่สาวหล่อน”
“หา....จริงนะ”
“นังเลื่อม นังฉัตร คงไม่โกหกฉันหรอก” อัศนีย์ยิ้มย่ามใจ ลุกพรวดทันที
จิตตินท้วง “อ้าว จะไปไหน ไม่กินข้าวฟังเพลงคืนนี้ด้วยกันเหรอวะ”
“ไม่ล่ะ ฉันจะไปดินเนอร์แถวสุรวงศ์ดีกว่า เฮ้ย ช่วยจองโต๊ะให้หน่อยที่ฮอลิเดย์”
“โอ้โฮ ไม่ยอมให้เสียเวลาเลยนะไอ้อัศ”
อัศนีย์เดินไป วิรงรองควักสมุดโน้ตมาจดยิกๆ แล้วครุ่นคิดเอาดินสอมากัด ปากเผยอ จิตตินทำตาปริบ ๆ

ที่ห้องสมุด จิตริณี ลลิตา บราลี แว่น สุมหัวกันดูข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ หน้าปกเป็นรูปคุณชายโตกำลังจุมพิตคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง
ลลิตาวี้ดว้าย “ว้าย มิดไนท์คิส แต่ทำไมมาจูบกับคุณชายดิเรก”
“ยายคุณหญิงคนนี้จูบไปทั่วนะครับ เดี๋ยวผัวเก่าเดี๋ยวคนรักเก่า นี่ไปจูบกับพี่ชายคนรักเก่าอีกแล้ว หรือว่าคนนี้เป็นผัวใหม่”
“ปาร์ตี้มั่วเซ็กส์ไง ค่านิยมเหลวเป๋วของสังคมตะวันตก ที่พวกเรารับมาอย่างหน้าชื่นตาบาน อ้างว่าเป็นความศิวิไลซ์ ที่แท้คือความเสื่อม” บราลีกำมือหอบเครียด ที่เหลือมองอย่างกลัว ๆ
สาลินเดินมาจากด้านในชะงักไป แล้วเดินมารวมกลุ่ม จิตริณีพลิกดูภาพข่าวหน้าสังคมสตรีพอดี เป็นภาพ คุณชายรอง สาลินถูกแอบถ่าย สาลินใส่หน้ากาก แต่คุณชายรองเปิดหน้า ทำท่าสวีทหวาน สาลินเห็นแล้วสะดุ้ง

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/2 วันที่ 3 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ