อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/3 วันที่ 4 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/3 วันที่ 4 พ.ย. 58

สาลินเดินมาจากด้านในชะงักไป แล้วเดินมารวมกลุ่ม จิตริณีพลิกดูภาพข่าวหน้าสังคมสตรีพอดี เป็นภาพ คุณชายรอง สาลินถูกแอบถ่าย สาลินใส่หน้ากาก แต่คุณชายรองเปิดหน้า ทำท่าสวีทหวาน สาลินเห็นแล้วสะดุ้ง
จิตรีณีชม “โอ ดูซิคะ ยังกะพริ้นซ์ชาร์มมิ่งกับซินเดอเรลล่า”
ลลิตาตื่นเต้น “คุณชายกิตติกับสาวนิรนาม”
บราลีหันมา “เธอรู้ไหมว่าใคร งานนี้เธอก็ไปไม่ใช่หรือ”

“ไม่รู้ ฉันแค่ไปรำถวายพระพร แต่สวยขนาดนี้คงเป็นพวกเจ็ทเซ็ท ไฮโซไซตี้น่ะแหละ” สาลินตอบหน้าตาเฉย
จิตริณียิ้มรู้ทัน “ค่ะ ดูจากรูปนี้ สาวคนนี้เธอคงเป็นคู่แข่งคนสำคัญของคุณหญิงก้อย”


“ทำไมคะ”
“เพราะภาษาท่าทางของคุณชายกิตติต่อเธอผู้นี้น่ะซีคะ แสดงว่าคุณชายแคร์และอินโวล์ฟกับเธอมาก”
สาลินเป็นอึ้งไป
“ผมดีใจจังครับที่คุณสาลินไปโชว์ความเป็นไทยในงาน ไม่ไปมัวแต่งฝรั่งอย่างยายผู้หญิงในรูป ยายนี่คงฟอนเฟะพอๆ กับยายคุณหญิงเทโพ”
ทั้งสาลินและจิตริณีมองหน้ากันตาปริบๆ เสียงกระแอมมาจากเบื้องหลัง ทั้งหมดกันไปมอง อัศนีย์ยืนยิ้มหล่ออยู่ “แต่ผมว่าผู้หญิงในรูปนั่นละม้ายคุณลินซี่มากนะครับ”
ทุกคนอึ้ง บราลี ลลิตา แว่น รีบหันกลับมามองรูปอีกครั้ง เห็นความละม้ายจริง ๆ ด้วย
“มารับฉันรึเปล่าอาร์นี่ จะเลิกงานแล้วอยากให้ใครไปส่งบ้านเหมือนกันนะ”
“โทษนะจินนี่ ....วันนี้ผมมาพูดธุรกิจกับลินซี่โดยเฉพาะ ว่างไหมครับลินซี่ อยากชวนคุณไปดินเนอร์”
“ไม่ว่างค่ะ”
“เชิญทางนี้หน่อยซีครับ” อัศนีย์และ สาลินแยกออกมาจากกลุ่ม
บราลี ลลิตา แว่นกระจายไปทั้งกลุ่ม เหลือจิตริณีที่ยังยืนมองอยู่อย่างเป็นห่วงสาลิน
อัศนีย์กระซิบ “ผมมีข้อเสนอดี ๆ ให้คุณหลายเรื่อง”
“ฉันไม่สนสักเรื่อง”
“แต่เรื่องดีๆ เรื่องนึงที่คุณคงสน คือเรื่องคุณชายกิตติกับหญิงก้อย”
“ยังไงไม่ทราบ”
“ผมรู้มาว่า ที่หญิงก้อยมิดไนท์คิสกับคุณชายดิเรกน่ะ เพราะเธอเข้าใจว่าคือคุณชายกิตติ แสดงว่าหญิงยังอาลัยอาวรณ์คุณชายรองอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ”
สาลินสีหน้าสนใจทันทีขึ้นมาทันที อัศนีย์ยิ้มกริ่ม จิตริณีเข้ามาแทรก “ขอโทษนะคะที่ต้องเสียมารยาท ลินซี่เดี๋ยวคืนนี้เรานัดกันจะไปทานข้าวเสียโปกัน ไปด้วยกันนะ”
“เออ....วันนี้ขอตัวนะคะ ฉันจะไปกับคุณอัศนีย์”
อัศนีย์ยิ้มร่า จิตริณีฝืนยิ้มรับ “บอกได้ไหมไปทานกันที่ไหน”
“ฮอลิเดย์น่ะครับ ผมจองโต๊ะไว้แล้ว”
จิตริณียิ้มมีแผน “ฝากดูแลลินซี่ด้วยนะอาร์นี่”
“Your Wish is My Will”
จิตริณียิ้มมีแผน

โต๊ะทำงานไนเจล ไนเจลหัวเสียใส่ลลิตา บราลี “เจ้า AssNie มาหาจินนี่อีกแล้วเหรอครับ”
“ค่ะ”
จิตริณีเดินอย่างเร็วเข้ามา “บอสคะ ฉันจะไปทานมื้อค่ำที่ฮอลิเดย์”
“ไม่ต้องบอกผมหรอก ไปกับนาย Assnie ตามสบาย ไม่ต้องเป็นห่วงผูกผม”
จิตริณี ลลิตา บราลีมองหน้ากัน ลลิตาแก้ “ไม่ต้องเป็นห่วงผม เฉยๆ ค่ะ”
“ใช่ ไม่ต้องห่วงผม ผมกินตัวเดียวอันเดียวได้” ทุกคนตกใจมากกว่าเดิม
บราลีรีบแก้ให้ “ผมกินตัวคนเดียวได้ค่ะ”
“Oh...ใช่ ภาษาไทยง่ายนิดเดียว แต่ยากฉิบหาย”
“ใครบอกว่าฉันจะไปกับอาร์นีย์ ฉันจะไปกับคุณต่างหาก”
“กับผม”
จิตริณียิ้มหวาน “ค่ะ” ไนเจลยิ้มออกทันที
บราลี ลลิตามองหน้ากันงง ๆ

สปอร์ตคลับ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกพรวดจากเก้าอี้ ไปเกาะเถาไม้เลื้อย วิรงรองมองเซ็งๆ จิตตินอ้าปากค้าง แม้จะคบกันมานานก็ยังตกใจกับท่วงท่า “อัศนีย์ก็ไปเกาะแกะกับนังสาลินอีกคนงั้นเหรอ มันมีดีอะไรผู้ชายทุกคนต้องไปรุมจีบมัน”
“แล้วแปลกนะหญิง ผู้ชายที่ว่าก็เคยเป็นของหญิงมาก่อนเสียด้วย”
“มันคงตั้งใจแย่งผู้ชายของฉันแน่ ๆ”
“ไอ้อัศมันไม่ได้บอกคุณหญิงเรื่องนี้เลยเหรอครับ”
“ไม่เคยบอก บอกแต่ว่าเขารู้ข่าวว่าคุณรองไปตามจีบนังสาลิน จากนัง....” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงักไป มองหน้าทั้ง จิตตินและวิรงรองเรงใจเล็ก ๆ “เพื่อนเธอ ยายจิตริณี”
วิรงรองเข้าใจ “อ้อ จินนี่”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหมั่นไส้ “มิน่าเล่า ถึงได้รู้ความเคลื่อนไหวของคุณรองกับแม่นั่นดีนัก”
“ใช่ฮะ ตอนนี้เขาก็กำลังไปสืบความเคลื่อนไหวของแม่สาวน้อยนั่นอยู่”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหันขวับมา“กำลังเหรอ เขาไปที่ไหน”
“ที่ห้องสมุดไงครับ แต่เห็นว่าจะไปดินเนอร์กันต่อที่ฮอลิเดย์ด้วยนะ ให้ผมจองโต๊ะไว้แล้วด้วย”
“ดินเนอร์เหรอ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงครุ่นคิดทันที วางแผนทำลายล้าง
วิรงรองและ จิตตินมองหน้ากัน อมยิ้ม ที่ยุแยงสำเร็จ
คืนนั้น ที่ผับฮอลีเดย์ อัศนีย์นั่งกับสาลินโต๊ะกลางห้อง สาลินค่อนข้างอึดอัด ด้านหลังไนเจล จิตริณีเพิ่งเข้าร้านมา ไนเจลหน้าไม่สู้ดีนัก “เราตามมาแอบดูเขาทำไม”
“ฉันเป็นห่วงลินซี่น่ะค่ะ” จิตริณีแยกไปนั่ง
ไนเจลรำพึง “ห่วงลินซี่หรืออาร์นี่กันแน่” ไนเจลตามไปนั่งอย่างไม่สบอารมณ์นัก
ที่โต๊ะอัศนีย์และสาลิน
“อีกไม่กี่เดือนไนท์คลับของผมก็จะเปิดแล้ว ผมอยากชวนคุณมาทำงานกับผม”
“อะไรนะ”
“ผมขอเสนอแซลารี่สิบเท่าจากที่คุณได้ในตอนนี้” สาลินเบิกตาโพลง

ไนท์คลับหรูหราวิจิตรตระการตา ด้วยแชนเดอเลียร์ ผ้าม่านแดงลายทองระยิบระยับ เวทีเป็นแคทวอล์คยื่นไปในหมู่คนดูอันเต็มไปด้วยชายหื่น แต่งสูทราตรีหรูหรา ตากลัดมัน ท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือ มีร่างหนึ่งแต่งตัวเปิดเปลือยโชว์ช่วงขา เสื้อคอกว้าง ตัวสั้นเปิดหน้าท้อง วิ่งออกมาเด้งหน้าเด้งหลังแต่หน้าไร้ความรู้สึก คือสาลินนั่นเอง ผมเกล้ามีเครื่องประดับผมอลังการ คิ้วเขียนเฉียงไปถึงขมับคล้ายเวอร์จิเนีย เมโย ทาตากระหน่ำหนัก ปากตัดขอบคมสีสดจ้า มีกากเพชรวูบวับที่ชีกโบนไปจนถึงคลีฟเวจ สาลินร้องเพลงยวนยั่ว บรรดาแขกยิ่งเฮ ตาเฒ่าคนหนี่งขึ้นมากอดรัดสาลิน สาลินกระชากวิกออกแล้วผลักตาเฒ่าล้มไป ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม

สาลินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ จ้องหน้าอัศนีย์อย่างเอาเรื่อง “คุณจะบ้าเหรอ ให้ฉันไปเต้นจ้ำบ๊ะหรือยังไง”
อัศนีย์โบกมือว่อน “โธ่ ไม่ใช่จ้ำบ๊ะ ไนท์คลับผมไม่ใช่บาร์กุ๊ยๆนะครับ มีวงดนตรีบิ๊กแบนด์ มีฟลอร์โชว์สั่งตรงจากเมืองนอก คนมาเที่ยวก็ต้องใส่สูท แต่งชุดราตรีด้วย”
“แล้วคุณจะให้ฉันไปทำอะไร ไปเป็นนางเสิร์ฟเหรอ”
“ผมจะให้คุณเป็นหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ต่างหาก”
“แต่ฉันไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย”
“โธ่ ของทุกอย่างมันเรียนรู้กันได้นี่ฮะ”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่เคยนอนดึก ฉันชอบนอนแต่หัวค่ำ”
“โอ มายกู๊ดเนส นี่คุณไม่คิดถึงรายได้ที่เพิ่มขึ้นสิบเท่าเลยหรือ”
“ถ้าเป็นสิบเท่าจากงานที่ฉันทำไม่เป็น ฉันก็คงเอาเปรียบคุณไม่ลง”
จิตริณีชะเง้อดู ไนเจลตักอาหารให้ เมื่อเห็นอัศนีย์หน้าสลดลง สาลินตักอาหารใส่ปาก
อัศนีย์มองแล้วนึกวิธีออกจึงยิ้ม “คุณไม่อยากไปทำงานที่ผมเสนอ หรือว่า คุณไม่กล้าไปเพราะกลัวว่าใครคนหนึ่งจะไม่พอใจ” สาลินนึกออก แล้วเม้มปาก หลบตามองโต๊ะ อัศนีย์ยิ้มอย่างเหนือกว่า “แต่ก็จริง คุณชายกิตติคงไม่อยากให้คุณมาเกี่ยวข้องอะไรกับผม”
สาลินมองอัศนีย์ พูดเสียงเบาหวิว ตะกุกตะกัก “แต่ แต่ ฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกันซักหน่อย
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีซีฮะ เพราะถ้าวันไหนเขากลับไปคืนดีกับคุณหญิงก้อย คุณจะได้ไม่เสียใจ”
สาลินทำซึม เอานิ้วเขี่ยแก้วเครื่องดื่ม “ถ้าเขาคืนดีกันได้จริง ฉันก็โล่งใจ”
“ถ้าผมทำให้เขาคืนดีกันได้ล่ะ คุณต้องไปทำงานกับผมนะ”
สาลินคิด “กะอยู่แล้วเชียว อีตามิลเลียนแนร์ เอายังไงดี ตกปากรับคำไปก่อนก็แล้วกัน” สาลินพยักหน้าช้าๆ เศร้าสร้อย “ค่ะ ตกลง”
“บราโว โอเค ตามนี้นะฮะ” อัศนีย์ดีใจหน้าบาน กุมมือสาลิน
จิตริณีมองดูเดาได้ว่าสาลินตกลงบางอย่าง หน้าเคร่งขึ้น “ไม่นะ”
ไนเจลประชด “เราย้ายไปร่วมโต๊ะกับเขาดีไหมครับ”
“นี่ ไนเจล มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด อาร์นี่เป็นเสือผู้หญิง ฉันไม่อยากให้ลินซี่ ต้องตกเป็นเหยื่อของเขา”
ไนเจลไม่เชื่อ มีอาการหมางเมินเย็นชา
สาลินเมินหน้าทำเศร้า ภาพคุณชายรองผุดขึ้นมา สาลินคิด “ฉันต้องลงทุนขนาดนี้ ก็เพื่อพี่สาวฉัน...ไม่ใช่เพื่อคุณหรอก ฮึ”

บริกรวางจานอาหารจานแรก สาลินกินอย่างอร่อย อัศนีย์มองปลื้ม จานแรกหายไปเกือบหมด บริกรยกจานใหม่มาเสิร์ฟ สาลินกินไปยิ้มไป อัศนีย์ทึ่ง กินเข้าไปหมดได้ยังไง จานที่สามสาลินยังกินหมดจาน อัศนีย์ชักกลัวๆ จานที่สี่เป็นเค้ก สาลินกินหมด อัศนีย์ยิ้มละเหี่ยใจ

ถนนหน้าผับฮอลิเดย์ อัศนีย์เดินประคองสาลินออกจากร้าน มีเสียงชัตเตอร์ดังกริ๊ก อัศนีย์แตะข้อศอกพาสาลินข้ามถนน มีเสียงชัตเตอร์อีก อัศนีย์เดินเคียงกับสาลินมาที่รถสปอร์ต เปิดให้สาลินเข้า มีเสียงชัตเตอร์อีก
ในรถคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งเชิด วิรงรองนั่งข้าง ที่เบาะหลัง วิรงรองและ จิตตินนั่งอยู่ จิตตินถือกล้องติดเลนส์ซูมยาว กำลังเบนกล้องตามอัศนีย์ สาลิน วิรงรองหันมาพยักพเยิดกับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง
ไนเจลกับจิตริณีเดินมา จิตริณีมองตรงมาที่รถคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “คุณหญิงก้อย มาทำอะไรแถวนี้”

กลางคืน ที่ตำหนักเล็ก บนจอโทรทัศน์กำลังมีละคร นางเอกในชุดชาวป่า กำลังยืนเศร้าอยู่ที่ต้นไม้โฟมแกะ มีกล้วยไม้ผ้าเกาะต้นไม้อยู่
มีเสียงบอกบทดังถนัดชัดแจ้ง “โธ่....คุณชายภัทรดนัยจะทอดทิ้งดอกเอื้องแล้วหรือคะ”
นางเอกพลันพูดบท ปากสั่นระริก “โธ่ธธธธธ คุณชาย ... ภัทร ...ดนัย...จะทอดทิ้ง....ดอกเอื้อง แล้วหรือคะ”
จรวย นมย้อย น้อม 3 ข้าหลวง นั่งจ้องจอโทรทัศน์หอบอินกับการแสดง หม่อมอำพันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเบื้องหลัง
“มองดวงจันทร์”
“มองดวงจันทร์”
“เฮ้ย ไม่ใช่” คนบอกบทรีบแก้ “จันทร์เจ้าขา...เขาจะมองจันทร์อยู่ที่บางกอกบ้างไหม”
นางเอกชะงักไปนิด มีพิรุธหน่อย ๆ แล้วแหงนมองดวงจันทร์กระดาษที่แขวนห้อยอยู่ กลบเกลื่อน “มองดวงจันทร์ก็ยิ่งใจหาย....จันทร์เจ้าขา เขาจะมองจันทร์อยู่ที่บางกอกบ้างไหม”
คนบอกบทสั่ง “น้ำตา” นางเอกพลันกะพริบตาถี่น้ำตาสั่งได้หลั่งริน
จรวย เจียม นมย้อย ยายน้อม 3 ข้าหลวง น้ำตาเอ่อ
ทันใดก็มีเสียงรำพึงจากหม่อมอำพันบนโซฟา “น่าจะทิ้ง ก็ไม่ทิ้ง”
“ทิ้งกันไม่ลงหรอกค่ะ” จรวยอิน
“ต้องทิ้งซียะ ยิ่งอมไว้ก็ยิ่งเสีย”
“โธ่....ก็คนรักกันขนาดนั้น ก็ต้องหวานอมขมกลืนล่ะค่ะ” หม่อมอำพันงง
นมย้อยสะกิดจรวย “คุณจรวย หม่อมไม่ได้พูดเรื่องละครหรอกค่ะ”
“หม่อมพูดเรื่องเสียไพ่ดัมมี่ เมื่อกลางวันค่ะ” ยายน้อมอธิบาย ขาดคำโทรศัพท์ก็แผดดัง ยายน้อมอยู่ใกล้ผวาสุดตัว เจียมลุกไปรับ “แหกๆๆๆ”
หม่อมอำพันไม่พอใจ “ว้าย ใครมันโทรมาดึกดื่นคืนค่ำ คงเป็นเพื่อนจิ๊กโก๋ของไอ้เจ้าเล็ก คนอะไร้ไม่มีมารยาท”
เจียมหันมางงนิดหน่อย หันไปทางจรวย “ขอเรียนสาย.....คุณจรวยค่ะ”
จรวยเบิกตากว้าง ลุกไปที่โทรศัพท์รับสายขึ้นมาอย่างภาคภูมิ วางท่า
หม่อมอำพันประชด “ว้าย แม่คุณนาย เดี๋ยวนี้มีธุรกิจรัดตัวขนาดนี้เชียวหรือยะ”
“ฮัน...โหล” จรวยชะงักลดเสียงลง “คุณหญิงหรือคะ อุ๊ย....ถือหูก่อนนะคะ รวยวางสายก่อน ขอไปรับเครื่องพ่วงในห้องนอนค่ะ ตรงนี้บ่าวไพร่มันเยอะ หนวกหู” จรวยวางหู มองกลับไปทางกลุ่ม “ขอตัวนะคะ”
“วันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่แต่งตัวสวยดูละคร คุยโทรศัพท์กับเพื่อน” หม่อมอำพันบ่น
นมย้อย แม่น้อม เจียมรีบหันไปดูทีวีต่อ หม่อมอำพันยังนั่งนับไพ่ไม่ได้สนใจ จรวยนวยนาดออกจากห้อง

ห้องนอนคุณชายโต จรวยยกหูโทรศัพท์ในห้องนอนขึ้นมา ทำหน้าเชิด เสียงเย็นชา “มีธุระอะไรกับจรวยไม่ทราบคะคุณหญิง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงในโถงรับแขก นอนระทวยอยู่บนเตียง “ฉันมีเรื่องจะไหว้วานเธอหน่อย”
“จะมาไหว้วานอะไรรวยล่ะคะ คุณหญิงเพิ่งจูบประกบปากกับผัวจรวยไปหยกๆ เมื่อคืน”
“หยุดเพ้อเจ้อ หล่อนก็รู้อยู่ว่ามันคือความเข้าใจผิด ทั้งฉันทั้งผัว...เอ๊ย...ทั้งคุณชายโตเราเมาทั้งคู่ เขาคิดว่าฉันคือเธอ แล้วฉันก็คิดว่าเขาคือคุณชายกิตติ “
“จะพยายามเชื่อก็ได้ เพราะลีลาการจูบดูดดื่มแบบนั้นน่ะ เขาทำกับจรวยคนเดียวเท่านั้น” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงอยากจะอาเจียน “ตกลงมีอะไรจะไหว้วานรวยคะ”
“ทำตามที่ฉันบอกนะ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้ามืดเลย”
จรวยฟังความรับคำ แล้วเห็นดีเห็นงามไปด้วย “อุ๊ย....เรื่องยุแยงให้ผัวเมียแตกกัน จรวยไม่ถนัดค่ะ แต่ถ้าคุณหญิงขอร้องขนาดนี้ก็ จะทำให้ค่ะ”
“ดี รายงานฉันด้วย เท่านี้”
“เดี๋ยวค่ะ ยังไงรวยก็ขอโทษคุณหญิงที่บีบคอคุณหญิงไป ยังระบมอยู่ไหมคะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงวางสายทันที “โถ นังเมียบ่าว”
จรวยหัวเราะคิก วางสาย คุณชายโตออกมาจากห้องน้ำ เปลือยท่อนบน ใส่ผ้าขนหนูเคียนเอว หยดน้ำพราวร่าง “คุยสายกับใครน่ะรวย”
จรวยมองหุ่นคุณชายโตทางกระจกแล้วใจคอไม่ดีนัก “เพื่อนน่ะค่ะ คุณชาย คืนนี้ไม่ต้องมานอนบนเตียงนะ นอนที่พื้นกับตาตุ้มอย่างเมื่อคืนนั่นแหละ”
“รวย นี่ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ บอกแล้วว่าเมา เห็นหญิงก้อยกลายเป็นเธอ”
“ไม่อยากเชื่อ แล้วทำไมต้องจูบกันขนาดนั้น”
คุณชายโตเข้ามากอดด้านหลัง จรวยหอบหายใจ “ก็เพราะคิดว่าเป็นรวยไง” คุณชายโตจูบต้นคอ “ถึงได้จูบดูดดื่มขนาดนั้น”
จรวยหัวเราะคิก “เชื่อก็ได้” คุณชายโตปล้ำจรวย

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น แขกยามนั่งถือไม้เท้าอยู่บนแคร่ มีจักรยานแขกโพกผ้าอีกคนขับมา ท้ายจักรยานมีตะกร้าห้อย 2 ข้าง หนังสือพิมพ์เต็มล้น แขกทักทายกัน ส่งรับหนังสือพิมพ์มา 3-4 ฉบับแขกส่งหนังสือขับรถไป
แขกยามหันมาเห็นจรวยในชุดนอนบาง ดูโตงเตงโตงเว้า ก็สะดุ้ง “โอ แม่ยอดขมองอิ่ม อิ่มไปทั้งตัวเลยจ๊ะเธอจ๋า”
“อิ่มบ้าอิ่มบออะไร เอาหนังสือพิมพ์มา” จรวยกระชากหนังสือพิมพ์ไปแล้วรีบพลิกอ่าน สีหน้าสะใจเป็นที่ยิ่ง

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/3 วันที่ 4 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ