อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/5 วันที่ 4 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/5 วันที่ 4 พ.ย. 58

“อ้าว รถเราราคาแพง แต่มาเสียแบบนี้ ขายขี้หน้าเขาไหมล่ะอีชะ...ลูกชบา”
ชบาทิพย์เข้าไปคลอเคลียคุณชายเล็ก “รถเราก็รถยุโรป ใหม่ก็ใหม่ แต่ทำไมมันเสียบ่อยนักล่ะคะ พี่พล”
“มันยุโรปแต่โครงน่ะซีครับ เครื่องไม่ใช่ รถมันโดนย้อมแมวน่ะครับ”
ตาผลกระซิบคุณชายเล็ก “ฮ่ะฮ่ะ พอๆ กับเจ้าของ”
พุดซ้อนไม่พอใจ “ไม่จริงหรอก อย่ามาสู่รู้เลย แกน่ะแค่เด็กปั๊มจะมารู้เรื่องเครื่องยนต์กลไกรถฝรั่งได้ยังไง ปอเจ็ดจบไหมเนี่ย”
ชบาทิพย์ย้อน “แม่ ไปว่าพี่พลทำไม”

ผลเถียงแทน “คุณพลเขาทำงานปั๊มฝรั่งนะยายซ้อน เมืองนอกเมืองนาเขาก็ไปมาแล้ว”
พุดซ้อนพูดเยาะๆ “เหรอจ๊ะ ไปได้ยังไงล่ะ”


คุณชายรองอธิบาย “นายฝรั่งเขาส่งผมไปดูงานน่ะ”
“อุ๊ย...ฉันไม่เชื่อน้ำยาหรอก นี่....ซ่อมได้ไหมเนี่ยหรือว่าขี้เกียจซ่อมแล้ว จะได้แล่นไปหาแม่สาวสาลินนั่น”
“เออนั่นซี ลุงผล คุณสากลับมารึยังครับ”
“ยังไม่กลับเลยครับ เดี๋ยวคุณพลไปรอที่บ้านก่อนก็แล้วกัน”
พุดซ้อนมองอย่างหมั่นไส้ “ลูกชบาขา ถ้าหนูอยากนั่งรถยุโรปแท้ๆ ก็หาผัวจ้าวบ้างซีคะลูก”
ชบาทิพย์กอดแขนคุณชายเล็กแน่น “หาผัวจ้าวยังไงล่ะคะแม่ ผัวจับกังยังหาไม่ได้เลย”
“โธ่ นัง...ลูกชบาขา ก็ต้องเอาเยี่ยงอย่างลูกสาวบ้านโน้นเขา จะได้ผัวจ้าวกันทั้งพี่ทั้งน้อง”
ผลโวย “อ้าว อ้าว ยายซ้อนพูดให้มันดีๆ นะ นี่แกกำลังว่าคุณศรี คุณสาของฉันรึเปล่า”
“ฉันไม่ได้ว่าใครสักหน่อย อย่ามาร้อนตัวนักเลย”
ไม่ทันขาดคำรถคุณชายรองก็แล่นผ่านมา 2 แม่ลูกตาโตหยุดทุกกิจกรรม คุณชายเล็กมองตามรถของคุณชายรองเห็นทั้งคุณชายรอง และสาลิน ครุ่นคิดบางอย่าง
“อุ๊ย....แม่....พี่สาลินมากับรถจ้าวจริง ๆ ด้วย”
“ตายแล้ว นี่เจ้าพล วันนี้เจ้าเขามาส่งแม่สาลินนะ แกอย่าได้เผยอหน้าไปเทียบเจ้าเทียบนายเขาเลย เขาจะเหม็นสาปเด็กปั๊มอย่างแกเสียเปล่า ๆ”
คุณชายเล็กประชด “ครับจนแล้วต้องเจียมตัวนะครับ คุณนายแม่”
พุดซ้อนสะดุ้งนิดหนึ่ง แต่ก็ภูมิใจ “รู้ตัวก็ดีแล้ว ซ่อมรถฉันต่อนะ เดี๋ยวฉันมา ว้าย อีชบาไปกอดแขนมันทำไม มานี่มากับแม่”
“จะไปไหนแม่”
พุดซ้อนกระซิบ “ไปแอบดูน่ะซี มันจะพลอดรักกลางดงกล้วยกันอีกรึเปล่า ถ้ามันทำอีกนะ กล้วยแตกหน่อแน่แกเอ๋ย” พุดซ้อนดึงชบาทิพย์เข้าสวนไป
“ตกลงจะเข้าบ้านไปพบคุณสาไหมครับ”
“คงไม่เข้าแล้วล่ะครับ ผมมันคนจนต้องเจียมตัว”

ประตูรั้วบ้านสวน รถคุณชายรองจอดลง คุณชายรองหันมา “นี่ คุณตา คุณยาย เธอรู้หรือยัง เรื่องเธอจะไปทำงานกับนายอัศนีย์”
“ยังหรอกค่ะ งานนั่นกว่าจะเริ่มก็อีกตั้ง 3-4 เดือน อ้อ หรือคุณจะเข้าไปฟ้องคุณตาคุณยายฉันตอนนี้”
คุณชายรองขำๆ “ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะชวนฉันกินข้าวไหม”
“ไม่”
“ทำไม”
“ฉันไม่อยากให้คุณตา คุณยายเข้าใจเลยเถิดไปอีก”
“เข้าใจเลยเถิดยังไง”
สาลินเริ่มอึกอัก “ก็..... เข้าใจว่า คุณมาจีบฉันแทนพี่ศรีน่ะซี”
คุณชายรองทำหน้าเฉย แววตากริ่ม “แล้วมันประหลาดนักหรือ”
“ประหลาดซี น่าเกลียด ชาวบ้านจะได้นินทาตาย”
“เธอน่ะ รู้จักระวังตัวกลัวคนนินทาด้วยหรือ”
“กลัวซี ชาวบ้านแถวนี้น่ะ ตัวนินทาเลย”
พุ่มไม้ในสวนข้างๆ พุดซ้อนและชบาทิพย์ใส่ใบไม้เต็มหัว โผล่หน้าขึ้นมาแอบมอง คุณชายรองลงจากรถมาเปิดประตูให้สาลิน สาลินลงมา สองแม่ลูกผลุบลงนั่งใหม่
“ตกลงฉันไม่ขึ้นเรือน ส่งเธอตรงนี้” คุณชายรองจับมือของสาลินไว้ สาลินอึ้ง “แล้วเจอกัน”
“แล้วมาจับมือฉันทำไม”
“อ้าว ก็เธอไม่ชอบไหว้ฉัน ฉันก็จับมือลาแบบฝรั่งไง” สาลินทำตาปริบๆ ก้มดูมือคุณชายรอง
ในพุ่มไม้ พุดซ้อนตาเบิกโพลง ส่วนชบาทิพย์ยิ้มเคลิ้ม สาลินมองตาคุณชายรอง คุณชายรองดวงตาเป็นประกาย สาลินดึงมือออก แล้วไหว้ลา หลบตาพูดอุบอิบกว่าปรกติ “สวัสดีค่ะ”
“สวัสดี”
สาลินเดินไปยังประตูบ้าน คุณชายรองมองตาม สาลินเปิดประตูบ้านแล้วหันมามองคุณชายรองอีกครั้ง เห็นคุณชายรองเดินกลับไปที่รถแล้วหยุดมอง ประสานสายตากัน สาลินรีบเปิดประตูเข้าไป คุณชายรองอมยิ้มแล้วขึ้นรถขับออกไป สาลินแอบมองตามช่องประตู แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ประหลาดใจกับท่าทีทุกอย่างของคุณชายรองในวันนี้
พุดซ้อน ชบาทิพย์ ผุดพรวดขึ้นมา ทั้งสองนางหอบเครียด พุดซ้อนหอบเพราะนึกถึงแต่เรื่องอื้อฉาวคาวปลา แต่ชบาทิพย์หอบเพราะฟินกับฉากรัก
“จับมือถือแขน ต๊ายอีกนิดเดียวก็คงได้เสีย เอ๊ย คงได้เปรียบเสียเปรียบกันแล้ว”
“อยากจัง”
“อยากอะไรนังชบา”
“อยากให้มีผู้ชายมาจับมือแบบนี้บ้าง”
“กลับปั๊มเลย ใจแตกใหญ่แล้ว ลูกผู้ดีเขาไม่คิดแบบนี้หรอก” พุดซ้อนหยิกชบาทิพย์พากลับสวน
คอฟฟี่ช็อปหรู อัศนีย์ยิ้มเก๋ จิตริณีอยู่ตรงข้าม
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฝีมือใคร เพียงแต่ว่าข่าวแบบนี้ไม่มีผลเสียอะไรกับผมนี่”
“แต่มีผลเสียกับลินซี่นะคะ เพราะตอนนี้คุณชายรองกับลินซี่ ทะเลาะกันไปเรียบร้อยแล้ว”
“รีลลี่! ว้าวอย่างนี้ต้องขอบคุณคนปั้นข่าวแล้วล่ะ ใครกันนะ”
“จะใครล่ะคะ ที่อยากให้คุณชายรองแตกกับลินซี่ พอๆกับคุณ”
อัศนีย์นั่งคิด แล้วเบิกตากว้าง “โอว์.....หญิงก้อยงั้นเหรอ”
“ค่ะ แล้วคุณก็กลายเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมของเธอ”
“จะเป็นไรไป เพราะเธอก็เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมของผมเหมือนกัน”
“เกมอะไรกันคะ”
“ก็เกมที่จะให้ข่าวกอสซิปนี้ กลายเป็นเรื่องจริงน่ะซี”

ทางเดินหน้าคอฟฟี่ช็อปหรู อัศนีย์และจิตริณีเดินออกมาด้วยกัน “จินนี่ ผมขอปรึกษาอะไรหน่อยซี”
“ถ้าเป็นเรื่องแม่สื่อแม่ชักให้ลินซี่ล่ะก็ ฉันไม่ช่วยหรอกนะ”
“โธ่.....ผมแค่จะถามว่าทำยังไงดี ถึงจะทำให้แฟนเก่าที่ผิดใจกันมากๆ คืนดีกันได้”
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเขามีเยื่อใยกันแค่ไหน”
อัศนีย์เกาคาง “เยื่อใยน่ะยังมีเต็มเปี่ยม แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่”
จิตริณีเข้าใจผิด ใจหายวูบ “อย่าบอกนะว่าคุณจะกลับไปคืนดีหญิงก้อย”
“ก็...คล้ายๆ อย่างนั้นแหละ”
จิตริณีนิ่งอั้น แล้วระงับท่าที “แล้วทำไมต้องมาปรึกษาฉัน”
“ใครจะรู้เรื่องลี้ลับในใจผู้หญิงได้เท่าผู้หญิงด้วยกัน แล้วอีกอย่างคุณก็คือเพื่อนที่แสนดีกับผมมาตลอด”
“เพื่อนที่แสนดี น่าปลื้มใจจริง”
“แล้วคุณก็ฉลาดที่สุดด้วย”
จิตริณียิ้มน้อยๆดวงตาเจ็บปวด “ไม่หรอก บางทีก็โง่งมงายอย่างทุเรศเชียวหละ”
“ฮือ....ไม่จริงหรอก”
“ถ้าคุณอยากจะง้อคุณหญิง แล้วคุณหญิงก็อยากจะคืนดีอยู่แล้วก็ไม่เห็นยาก”
“อ้าว”
“เพชรไงคะ เพชรเลอค่าหรือสร้อยไข่มุกสักเส้น กับดอกไม้สวยๆ อีกสักช่อ”
อัศนีย์เลิกคิ้ว จิตริณีเมินไปซ่อนความขมขื่นในดวงตาก่อนจะแยกไป

คืนนั้น ที่วังรัชนีกุล ศศิรัชนีนั่งอยู่ที่โซฟาลดหนังสือพิมพ์ที่พิมพ์ภาพข่าวอัศนีย์ประคองสาลินลง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มเดินกรายมาพอดี
“นี่ฝีมือใครกัน”
“ก็ต้องยายติ่งซีคะ” ศศิรัชนีมองทำนองว่านั่นฉันรู้อยู่แล้ว “ข่าวนี้ คงทำให้คุณรองอยู่ไม่เป็นสุขและก็คงทำให้อัศนีย์อยู่ไม่เป็นสุขเหมือนกัน คนนึงอยู่ไม่เป็นสุขเพราะกลัวสูญเสีย อีกคนไม่เป็นสุขเพราะยิ่งอยากไขว่คว้าให้ได้มา” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มเยาะ
“แล้วหญิงล่ะจ๊ะ ข่าวนี้ทำให้หญิงได้อะไร”
“หญิงก็ได้ความสะใจไงคะ”
“ความสะใจ บางทีก็นำมาซึ่งความทุกข์ใจแสนสาหัสนะหญิง” ศศิรัชนีพูดยิ้มแย้ม คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยักไหล่ไม่แคร์

เทอเรซหน้าตำหนักเล็ก รถคุณชายรองแล่นมาจอด คุณชายรองลงรถมามีแววรื่นรมย์ สับสนแต่แน่ใจแล้ว

ห้องโถงตำหนักเล็ก ที่โต๊ะกลาง หนังสือพิมพ์เจ้าปัญหาวางอยู่ตรงหน้าคุณชายเล็ก คุณชายรองเดินหน้าสดใสเข้ามา เมื่อเห็นคุณชายเล็กก็เปลี่ยนเป็นนิ่ง คุณชายเล็กหันมายิ้มร่า จรวยลับๆ ล่อๆ อยู่ที่ห้องด้านใน
“ไง พี่รอง ไปส่งคุณสาที่บ้านสวนมาหรือ ผมเห็นเมื่อเย็นนี้ที่ปั๊มยายพุดซ้อน”
คุณชายรองนั่งลง “อ้อ นี่ฉันไปตัดหน้านายซีนะ ไงตั้งแต่รู้จักกันงานวันประสูติ แกก็ตามไปเฝ้าเขา เช้าถึงเย็นถึงเลยหรือ”
“คนที่เช้าถึงเย็นถึงน่าจะเป็นพี่รองกับนายอัศนีย์มากกว่า ผมก็แค่จะไปถามเขาเรื่องข่าวนี่ แต่เห็นพี่ไปส่งเขาคงถามกันเรียบร้อย” คุณชายเล็กชี้ไปที่หนังสือพิมพ์บนโต๊ะ “ตกลง นายอัศนีย์มาจีบคุณสาหรือไงฮะ”
“สาลินบอกว่าเขามาชวนไปทำงานด้วย”
คุณชายเล็กตบเข่าฉาด “งั้นก็ใช่เลย คนพวกนี้ชอบอ้างเอางาน เอาธุระมาบังหน้า เพื่อจะได้ไปรับไปส่งกัน”
คุณชายรองสะดุ้ง เพราะตัวเองก็ทำอยู่ ในใจคิด “เจ้าเล็กคงว่านายอัศนีย์ ไม่ได้ว่าเราหรอก” แต่คุณชายรองกลับพูดว่า “ฉันสงสัยอยู่แต่ว่า ใครกันที่เอาข่าวไปลง”
“ยายติ่ง วิรงรองคุมคอลัมน์นี้อยู่ไม่ใช่หรือฮะ ก็ต้องแม่นี่แหละ”
จรวยพึมพำ “อุ๊ย....ไปหายายสาลินกันทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งอื้อฉาว ทั้งแปดเปื้อน”

ในห้องทีวี หม่อมอำพัน นมย้อย แม่น้อม เจียมกำลังนั่งดูละครทีวีเมามัน จรวยยืนหอบมองไปที่โถงกลาง
หม่อมอำพันอินกับละคร “ใช่ นังสะใภ้คนนี้ทั้งแปดเปื้อน ทั้งอื้อฉาว”
จรวยสะดุ้งเดินกลับมานั่งกับกลุ่ม โล่งอกพบว่าหม่อมอำพันไม่ได้ว่าตน แต่กำลังวิพากย์บทบาทในละคร
“แหม....นังสะใภ้ไพร่ มันหน้าด้านสะพานเหล็กจริงๆ นะคะ หม่อม” แม่น้อมอิน
“จะว่ามันก็ไม่ได้ ก็อีแม่ผัวเจ้ายศนั่นร้ายกะมันก่อน ทั้งที่เดิมตัวเองก็ลูกชาวบ้าน ไม่มีสกุลรุนชาติ เชอะ”
ทุกคนหันมามองจรวย จรวยได้ที “อุ๊ย....จริงด้วยค่ะหม่อม นังแม่ผัวเจ้ายศนั่นแหละตัวร้ายที่สุด แหม....ประกวดนางงามตามหัวเมือง พอได้หม่อมเจ้าเป็นผัวเข้าหน่อยก็ทำตัวเป็นผู้ดีแปดสาแหรก ลืมกำพืดตัวเอง กดหัวสะใภ้แทบโงไม่ขึ้น” จรวยค้อนควักลืมตัว
“เนื้อหามันคุ้นๆ นะคะ คุณนม” เจียมรู้สึกแหม่งๆ
“แม่จรวยสวยกราก ที่หล่อนพูดน่ะหมายถึงใครยะ” นมย้อยถามตรงๆ
หม่อมอำพันสำทับ “นั่นซี หมายถึงในละครหรือหมายถึงฉัน”
“หมายถึงหม่อม...อุ๊ย...หมายถึงหม่อมฤดีในละครซีคะ”

ห้องนอนสาลิน สาลินหยิบสมุดตั้งหนึ่งจากลิ้นชักมาเปิดดูบนเตียง เป็นสมุดปกอ่อน มีลายมือสวยแต่เป็นลายมือเด็ก เขียนชื่อเรื่องด้วยดินสอ “ดอกฟ้ากับหมาอัลเซเซียน” สาลินพลิกดู เห็นเนื้อในเป็นนิยายเด็กเขียนแถมมีภาพประกอบ สาลินอมยิ้ม หยิบอีกเล่มมา เป็นสมุดปกอ่อน มีลายมือสาลินที่โตขึ้น เขียนชื่อเรื่องด้วยปากกา“ลำนำรักของมาลาตี” สาลินพลิกดูสมุดปกอ่อนแล้วยิ้มข้างในสมุดเป็นนิยายเขียนด้วยปากกา แถมมีรูปประกอบที่คล้ายนิตยสารแนวสกุลไทย ไม่ดูเป็นการ์ตูนเหมือนนิยายเล่มแรก
สาลินปิดสมุดลง แล้วหยิบสมุดเล่มใหม่ออกมาเปิดออก เป็นสมุดบรรทัดว่างเปล่า สาลินหยิบกระเป๋าถือมา
เปิดหยิบดินสอ ปากกา ยางลบออกมาแล้วชะงัก หยิบของสิ่งหนึ่งก้นกระเป๋าขึ้นมา เป็นผ้าเช็ดหน้าที่คุณชายรองให้ไว้เช็ดพริกไทยออกจากผม ลมแรงพัดผ่านม่านฉลุบังตา พากลิ่นดอกราตรีหอมฟุ้งมาถึงตัวจนผมสาลินปลิวไสว สาลินวางดอกไม้ลงแล้วหยิบดินสอ จรดดินสอลงเขียนชื่อเรื่อง “สายลมแห่งความรัก” สาลินก้มหน้านิดๆ เริ่มเขียนบรรทัดแรก เนื้อหาหลั่งไหลพรั่งพรูออกมา

สาลินยืนริมสระบัว คุณชายรองก้าวตามมา ลมพัดมารอบกาย ต่ำลงมาน้ำในสระกว้างดูสงบนิ่ง ทันใดลมแรงพัดมาจนน้ำในสระนั้นพลันไหวเป็นระลอก สาลินยืนเผชิญหน้าคุณชายรอง ลมแรงพากลีบดอกไม้โปรยปรายมาติดผมสาลิน คุณชายรองปลดดอกไม้จากผมเอามาพิศดูแล้วยื่นให้ สาลินหยิบดอกไม้มาพิศดูแล้วกัดริมฝีปาก

ห้องนอนคุณชายรอง คุณชายรองเขียนไดอารี่บันทึกประจำวัน ในมือมีดอกไม้แห้งที่สียังสดเจิดจ้า นึกมโน
คุณชายรองดึงร่างสาลินมากอดแนบแน่น ลมพัดกรูเกรียว ใบไม้ดอกไม้ปลิวไสว สระน้ำไหวระลอก งดงามราวสรวงสวรรค์

ห้องนอนสาลิน สาลินหยิบผ้าเช็ดหน้ามา แล้วโถมกายลงบนที่นอน ซ่อนหน้าซุกแน่นกับหมอนราวปฏิเสธภาพที่ผุดมาตลอด แต่ผ้าเช็ดหน้านั้นก็ยังคงอยู่ในมือ
ห้องนอนคุณชายรอง คุณชายรองทอดถอนใจ เอนตัวลงกับพนักเตียงมองบันทึกและดอกปีบที่ยังเก็บอยู่ในสมุด หลับตาลงยิ้มอย่างมีความสุข
ที่วังรัชนีกุล คุณชายเล็กตามรื่น โรยมานั่งกับหม่อมวาณี “หวัดดีครับหม่อม”
“แหม....ชายเล็ก ยายกลางกำลังทำเค้กอยู่พอดี นั่นไงมาแล้ว”
หม่อมวาณีลุกไปหาศศิรัชนีที่ถือเค้กมาจากข้างใน “นี่ หญิง ชายเล็กมาบ่อยๆ เขามาจีบหนูเหรอ”
“เพื่อนกันค่ะแม่”
“แล้วไป” หม่อมวาณีแยกไป
ศศิรัชนีนั่งลงตรงข้ามคุณชายเล็ก หม่อมวาณีแอบฟังอยู่มุมหนึ่ง
“ทำไมไปนั่งห่างขนาดนั้น มานั่งนี่เถอะ”
“ไม่ย่ะ”
“เฮอะ ฉันนี่ท่าทางจะไม่มีเสน่ห์อะไรเลยนะเมื่อเทียบกับพี่รอง”
“ก็ใช่นะซียะ ถ้าเธอลดความเจ้าเล่ห์เพทุบายให้น้อยๆ ลงหน่อย ก็คงมีใครมาติดบ่วงบ้างหรอก”
“แล้วเธอล่ะ เคยเห็นฉันน่ารักบ้างไหม”
“ไม่ย่ะ”
“เธอคงเห็นเฮียศุภรน่ารักอยู่คนเดียวละซี”
หม่อมวาณีสงสัย “เฮียศุภรไหน” หม่อมวาณีแยกไป
ศศิรัชนีอึ้ง นึกถึงศุภรในชุดทหารเสือเต้นรำกับศศิรัชนี “ช่างฉันเถอะ เออ นี่เธอมาทำไม”
“ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ เรื่องนายอัศนีย์อดีตน้องเขยเธอ เขาเป็นยังไงน่ะ”
“ฉันไม่เคยกระทั่งพูดจากัน เขาเจอ เขาแต่ง เขาหย่ากันเสร็จสรรพมาตั้งแต่อเมริกา อ้อ นี่เธอมาเรื่องข่าวคุณสาลินน่ะซี”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 17/5 วันที่ 4 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ